Bad trip LSD?

Beste DF'ers

Ga volgende zondag eerste keer LSD doen. (eindelijk!!!)
Maar heb nog even een "wat als" vraag. Stel nu ik of mijn vriend gaan bad, zal xanax 0.25 mg dan kunnen helpen?

Alvast bedankt

Peace & Love

Ik zou je er niet te druk over maken, anders wordt het nog een self fulfilling prophecy.

Maar wat kalmeringsmiddelen achter de hand hebben kan geen kwaad. Ik heb zelf een keer meegemaakt dat een trip maatje bad ging. Eerst heel lang geprobeerd hem rustig te praten en ademhalingsoefeningen met hem gedaan, maar elke keer als dat gelukt was herhaalde alles zich weer van voor af aan. Na die loop zo'n 20 keer doorlopen te hebben, toch maar een pil in zijn mik geduwd. Uiteindelijk nog een erin geduwd en toen werd hij gelukkig snel rustig.

Probeer het wel eerst met praten en ademhalingsoefeningen, want dan heb je nog de kans om aan het onderliggende probleem te werken tijdens de trip. Als dat echt niet gaat kun je inderdaad wat pillen erin gooien, maar dan onderdruk je dus alleen het probleem en pak je het niet aan. Zorg ook dat je wat meer pillen hebt, want 0,25mg xanax is vermoedelijk niet genoeg. Daarbij is er best een kans dat die gene geen pillen van je wilt aannemen, dus die zul je er wel een beetje in moeten forceren wellicht.

Veel plezier! LSD is echt prachtig spul.

Erg bedankt voor het antwoord!!

En ja zal zeker indien dat dat gebeurt het eerst met de geest proberen op te lossen. Het is gewoon handig om te weten indien er echt iets fout gaat, alhoewel ik vrijwel zeker ben dat alles vlekkeloos zal verlopen.

Greets

Zoals Bee al zegt. Eerst rustig proberen op te lossen maar dat is ook lastiger voor de medetripper gezien die ook tript. Een benzo kan zeker helpen dus om die bij je te hebben op een vaste vindbare plek is wel handig.

Probeer er vooral niet te veel mee bezig te zijn van te voren want het word waarschijnlijk gewoon geweldig voor je. Laat ons weten hoe alles ging.

psychedelicmind zei:

Erg bedankt voor het antwoord!!

En ja zal zeker indien dat dat gebeurt het eerst met de geest proberen op te lossen. Het is gewoon handig om te weten indien er echt iets fout gaat, alhoewel ik vrijwel zeker ben dat alles vlekkeloos zal verlopen.

Greets

Klik om te vergroten...

een paracetamolletje zal ook helpen als je er in gelooft. te veel lsd, of een vervelende trip zijn in de praktijk moeilijk tegen te gaan, behalve een beetje op iemand in te praten en wachten tot het uitwerkt.

succes in elk geval, bad trips gebeuren niet vaak bij blije mensen. een positieve instelling is het belangrijkste.

Zo'n benzo achter de hand is wel een geruststellend idee. Maar je kan al heel veel proberen voordat je overgaat op die benzo ook echt innemen. Zoals Psychedelibee al zei, zul je de boel wel gaan onderdrukken met zo'n downer en ik heb het idee dat je dan een trip niet echt goed afsluit en dat mensen dan over het algemeen negatief terug zullen kijken op die trip of zelfs trippen in het algemeen. Door het probleem ook echt te overkomen zal de trip weer heel erg mooi worden en hou je er een goed gevoel aan over in plaats van dat je de ervaring simpelweg uit hebt laten doven onder invloed van een benzo.

Je kunt dus zoals gezegd praten, al ben ik daar zelf niet zo'n hele grote fan van omdat er veel betere opties zijn (imo) die directer op het gevoel inwerken dan praten. Zelf trip ik voornamelijk alleen, dus heb ik een aantal strategieën moeten uitzoeken om uit zo'n negatieve spiraal van gedachten te komen. Als het de "verkeerde" kant op lijkt te gaan, probeer ik meestal eerst de setting te veranderen. Ik blijf dan niet op de plek waar ik momenteel ben, maar zoek een zo verschillend mogelijke plek (vaak wel ín het huis) op. Ga vooral niet in een hoekje van de bank in de foetus houding liggen of zo. Sta op en maak jezelf juist groot in plaats van klein. Niet op een agressieve manier, maar gewoon neutraal. Probeer je dan zo min mogelijk op die negatieve gedachten te richten, maar richt je op de objecten in de kamer/omgeving. Het kan zomaar zijn dat je aandacht wordt gevestigd op een interessant iets en je ineens uit die negatieve spiraal bent. Je kunt ook muziek aanzetten, aangezien muziek zo sfeerbepalend is. Natuurlijk alleen happy muziek. En zingen en dansen zou ook enorm goed helpen. Persoonlijk is me dat nooit echt gelukt op zo'n moment, maar voor sommigen werkt dit heel goed.

Het allerbeste dat werkt, is meditatie. Maar daar moet je dan wel enige ervaring mee hebben. Met meditatie kun je je makkelijk distantiëren van je (negatieve) gedachten. Er is dan gewoon geen interesse in die negativiteit, waardoor het zichzelf opbrandt als het ware.

Maar bedenk je ook dat LSD van zichzelf al best makkelijk is. Ik weet niet hoe het kan, maar het heeft de naam gekregen om veel sterker en heftiger te zijn dan bijvoorbeeld paddo's/truffels. Dit is niet mijn ervaring ermee. LSD is erg makkelijk/luchtig van aard (als je normaal doseert). Veel makkelijker dan paddo's/truffels.

Slechte perioden krijg je vaak in trips, bijna altijd wel. Maar het overheerst meestal met goede perioden, ook afhankelijk van de dosis. Een échte bad trip, is wat anders dan "slechte perioden" in een trip. Zodra je bad gaat, heb je waarschijnlijk veel op, en een suikertekort.

Ik heb zelf een bad trip meegemaakt. Na een lange zoektocht door geschriften van Timothy Leary kwam ik erachter dat mijn bad trip getriggered werd door een te lage bloedsuiker.

Dit heb ik ook uitgetest, de keer erna dat ik tripte (met dezelfde zegels, in ongeveer dezelfde setting, een Goa) was ik huiverig natuurlijk ervoor dat het weer zou gebeuren. En na anderhalve zegel, en 5 uur verder, was het weer zover... ik kreeg dezelfde symptomen (een soort van kortsluiting/storend beeld op TV) als op die bad trip. Ik herinnerde me direct de geschriften van leary, ik ging 2 red bull halen... accepteerde dat ik een bad trip zou krijgen. Waarom? omdat de dagen na die bad trip van de vorige trip, ik een egodeath had van 7 dagen, en dat was heerlijk. Dus ik accepteerde volledig dat ik weer bad zou gaan.

Bam, psychedelic enlightment kickte in. Ik wist niet wat ik meemaakte, het was het mooiste wat ik ooit had gezien. Complete ego-detachment. Het was veruit het mooiste moment, en de belangrijkste trip van m'n leven.

De Amerikaanse psycholoog en enthousiast gebruiker van psychedelische middelen Timothy Leary deed in de jaren 60 onderzoek naar bad trips. Hij kwam tot de conclusie dat 'bad trips' het gevolg moesten zijn van de verkeerde stemming en situatie (set and setting) waarin sommige gebruikers verkeren op het moment dat zij de psychedelische middelen innemen. Een simpele, tijdelijke oplossing voor bad trips was volgens Leary suiker, daar veel gebruikers van hallucinogenen vergaten te eten, waardoor de suikerspiegel van deze mensen vaak te laag was.

Klik om te vergroten...

Bij mij werkte de suiker om me eruit te houden, daar ben ik zeer van overtuigd. Het ego vecht hard tegen LSD, dat is ook waarom je zware perioden krijgt, of zeer angstige perioden.

Één ding weet ik zeker, en dat is dat één van de twee waar is, welke het is.. zal ik waarschijnlijk nooit weten;

1. LSD verzwakt je ego en daardoor versterkt automatisch je bewustzijn.
2. LSD versterkt je bewustzijn en verzwakt daarmee automatisch je ego.

Je ego vecht terug om in leven te blijven, ik dacht (wist zelfs zeker) tijdens mijn bad trip dat ik dood zou gaan... ik wist het 100% zeker en ik was verdoemd. Uiteindelijk werd dat gevoel zo sterk, dat eeuwig in die trip blijven zitten, erger zou zijn dan dood gaan. Dus ik zat al manieren voor mezelf te verzinnen hoe ik aan m'n einde zou komen. Maargoed, ik ben blijven zitten en dacht.. ik ga hier dan maar van de honger dood ofzo. Uiteindelijk hebben mensen mij thuis gebracht die mij zagen zitten; onbekenden waar ik eeuwig respect voor gekregen heb.

Uiteindelijk was het niet m'n lichaam wat "dood" ging... maar m'n ego wat dood ging, realiseerde ik me later. Dit is waardoor het LEEK alsof ik zelf dood ging.

Maargoed, ik zal je gerust stellen; ik heb meer dan 50 keer LSD gedaan in de afgelopen 7 jaar. Dit is 1 keer voorgekomen terwijl ik in m'n ééntje op en goa feestje stond. De set/setting was niet ideaal dus, maar ik dacht genoeg ervaring te hebben om het te doen. Daarbij, moest ik later terug naar huis rijden en dronk daarom geen bier maar water, iets wat overeenkomt met Leary's geschriften; ik kreeg geen suiker binnen, LSD reageerde daarop (het was dan ook tegen het eind van de avond) en ik kreeg die bad. (Dat was 5 a 6 uur na inname, daarvoor ging ik schitterend, als een raket... mooiste feest wat ik ooit gezien heb). Voor mijzelf is dus bewezen; Suikers zijn essentieel om je trip "up" te houden. Dit waren dan ook 2 héle sterke zegels, zo sterk heb ik ze nog niet gezien.

Dus wees gerust, moeilijke perioden zal je ongetwijfeld krijgen, maar houdt altijd in je achterhoofd; het zijn die drugs, ik kom weer terug in mijn normale staat.

De andere keren, heb ik meestal flink goed genoten van LSD, zeker die keer met de enlightment.

Wees voorzichtig, en neem kleine dosissen, zeker in het begin. Dan komt alles goed.

wow omfg, mooi stuk tekst!

Dat stuk over denken dat je dood gaat herken ik maar al te goed. In de eerste trip waarin ik dit meemaakte was ik zo bang op dat moment. Toen ik het accepteerde en waarvan ik toen dacht wat mijzelf was dood liet gaan werd alles ineens zo helder, ik leek nuchterder dan ooit te voren. Mijn gedachten stopten en het enige wat er over was, was een eenheid, een oneindige liefde voor alles en niks. Niks heeft dan meer betekenis nodig, want alles is.



Edit: ik heb trouwens nog nooit LSD gebruikt. Wel truffels. wat hierboven getypt staat, gebeurde tijdens een truffeltrip. Dosis: 15gram

Kan iemand me de negatieve interpretatie va de dood uitleggen? ik snap echt niet waarom dit zo'n probleem zou zijn.

MeejheM zei:

Kan iemand me de negatieve interpretatie va de dood uitleggen? ik snap echt niet waarom dit zo'n probleem zou zijn.

Klik om te vergroten...

Bedoel je angst voor het onbekende?

MeejheM zei:

Kan iemand me de negatieve interpretatie va de dood uitleggen? ik snap echt niet waarom dit zo'n probleem zou zijn.

Klik om te vergroten...

De dood wordt over het algemeen nou niet echt gezien als iets positiefs.

De eeuwen aan bangmakerij door de kerk helpt ook niet echt. Zelfs als niet gelovige merk ik dat het christendom overal in verweven zit. Allerlei kleine dingetjes (de manier waarop we denken) hebben hun oorsprong in religie.

Verder zijn er ook verschillende posities van waaruit je over de dood kunt oordelen. Met een relatief goede gezondheid en geen duidelijke tekenen dat je spoedig zult komen te overlijden, is het makkelijk om te zeggen dat je geen angst voor de dood hebt. Echter, wanneer je werkelijk gelooft dat jij hoe je jezelf kent in het volgende moment op zult houden met bestaan en er geen enkele garantie is dat je ooit het daglicht weer zult zien, dat is andere koek... En dat laatste kun je met psychedelica ervaren (zij het gedeeltelijk of niet). Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die diep van binnen geen angst voor de dood kent, behalve dan diegenen die de dood al recht in de ogen gekeken hebben en elk moment leven alsof het hun laatste is.

Mindless zei:

Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die diep van binnen geen angst voor de dood kent, behalve dan diegenen die de dood al recht in de ogen gekeken hebben en elk moment leven alsof het hun laatste is.

Klik om te vergroten...

Ik twijfel een beetje of ik dit moet opvatten als een gebrek aan inlevingsvermogen of als een extreme kennis van doodgaan en menselijke psyche. :')

Je mag het opvatten hoe je wilt. Dat was gewoon mijn kijk erop. Als ik naar mezelf kijk, heb ik in het verleden ook oprecht gedacht geen angst voor de dood te hebben, maar is die mening door bepaalde ervaringen compleet veranderd. Ik wou dus slechts aangeven dat het nogal uitmaakt vanuit welke situatie je er naar kijkt: licht filosoferend of werkelijk gelovend dat je laatste uur heeft geslagen.

Een extreme kennis van doodgaan en menselijke psyche? Jouw woorden, niet de mijne. Ik denk dat hoe normaal over 'de dood' gedacht wordt, slechts een idee is en ik ben van mening dat wat de dood werkelijk is, iets totaal anders is dan dat idee. En mijn opvatting is dus dat er mensen zijn die werkelijk weten wat de dood inhoudt en het zien voor de illusie dat het is en daar ook nog eens daadwerkelijk naar leven (voor de duidelijkheid: ik ben daar niet één van ). Maar niemand hoeft dezelfde opvatting te hebben hoor.

Mindless zei:

Maar niemand hoeft dezelfde opvatting te hebben hoor.

Klik om te vergroten...

In dat geval vond ik je vorige post raar verwoord, miscommunicatie waarschijnlijk. :P

Hmm, dat was in ieder geval niet de bedoeling. Excuses als het zo overkwam.

Maar serieus, wat maakt het nou uit waar en wanneer je sterft? Hoe lijkt me nog het belangrijkste.

je hebt er zelf zo weinig invloed op dat je het net zo goed los kan laten. Eigenlijk op dezelfde manier dat je een bad trip probeert te overleven.

- het houdt vanzelf op.
- je hebt niet veel invloed op het verloop
- het was niet jou keuze.
- etcetera... ik kan er nog een hoop verzinnen.

MeejheM zei:

Maar serieus, wat maakt het nou uit waar en wanneer je sterft? Hoe lijkt me nog het belangrijkste.

je hebt er zelf zo weinig invloed op dat je het net zo goed los kan laten. Eigenlijk op dezelfde manier dat je een bad trip probeert te overleven.

- het houdt vanzelf op.
- je hebt niet veel invloed op het verloop
- het was niet jou keuze.
- etcetera... ik kan er nog een hoop verzinnen.

Klik om te vergroten...

Ik ben het met je eens hoor wat dit betreft. Rationeel gezien is het onzinnig om angst voor de dood te hebben. Maar de angst voor de dood is juist een irrationele angst. Ik denk dat de meesten het zeker wel eens met je zijn in een gesprek hierover, maar dat de praktijk een heel ander ding is. Als je ziet hoe mensen in het westen leven, wordt al gauw duidelijk dat we doodsbang zijn voor de dood. Overal proberen we het te ontkennen en ervoor weg te lopen. De angst voor de dood ligt aan de basis van onze cultuur. Dit is vaak heel anders in andere culturen.

Dat we überhaupt bad trips hebben, heeft natuurlijk veel te maken met die diepgewortelde angst voor de dood. Je kan aan de oppervlakte intellectueel nog zo goed inzien dat de dood niet iets is om bang van te zijn, maar als het er écht op aankomt val je niet terug op logica (dat waait als eerste weg als een hoopje stof in de wind), maar juist op die irrationele pure oer angst die je verteld dat je móet overleven. Mensen verschillen natuurlijk wel onderling, maar we staan allemaal niet los van cultuur/de maatschappij. In een bepaalde zin is de maatschappij verweven in onze identiteit. De maatschappij is niet buiten ons daar in de buitenlucht, maar speelt zich in ons af als een soort big brother, een stem die ons hevig beïnvloedt. Daarom dat ik van mening ben dat die angst voor de dood in ons allen aanwezig is.

Disclaimer: allemaal mijn mening dus.

Mindless zei:

MeejheM zei:

Maar serieus, wat maakt het nou uit waar en wanneer je sterft? Hoe lijkt me nog het belangrijkste.

je hebt er zelf zo weinig invloed op dat je het net zo goed los kan laten. Eigenlijk op dezelfde manier dat je een bad trip probeert te overleven.

- het houdt vanzelf op.
- je hebt niet veel invloed op het verloop
- het was niet jou keuze.
- etcetera... ik kan er nog een hoop verzinnen.

Klik om te vergroten...

Ik ben het met je eens hoor wat dit betreft. Rationeel gezien is het onzinnig om angst voor de dood te hebben. Maar de angst voor de dood is juist een irrationele angst. Ik denk dat de meesten het zeker wel eens met je zijn in een gesprek hierover, maar dat de praktijk een heel ander ding is. Als je ziet hoe mensen in het westen leven, wordt al gauw duidelijk dat we doodsbang zijn voor de dood. Overal proberen we het te ontkennen en ervoor weg te lopen. De angst voor de dood ligt aan de basis van onze cultuur. Dit is vaak heel anders in andere culturen.

Dat we überhaupt bad trips hebben, heeft natuurlijk veel te maken met die diepgewortelde angst voor de dood. Je kan aan de oppervlakte intellectueel nog zo goed inzien dat de dood niet iets is om bang van te zijn, maar als het er écht op aankomt val je niet terug op logica (dat waait als eerste weg als een hoopje stof in de wind), maar juist op die irrationele pure oer angst die je verteld dat je móet overleven. Mensen verschillen natuurlijk wel onderling, maar we staan allemaal niet los van cultuur/de maatschappij. In een bepaalde zin is de maatschappij verweven in onze identiteit. De maatschappij is niet buiten ons daar in de buitenlucht, maar speelt zich in ons af als een soort big brother, een stem die ons hevig beïnvloedt. Daarom dat ik van mening ben dat die angst voor de dood in ons allen aanwezig is.

Disclaimer: allemaal mijn mening dus.

Klik om te vergroten...

Dit ja. En in je reptilian brain is het zó geprogrammeerd; "to survive, by all means". Dit zie je door de gehele natuur terug, bij zeker 90% van de dieren. En dat stukje brein (instinct) neemt het over zodra we in échte gevaren komen. Je verstand wordt uitgeschakeld en een overlevingsmechanisme treedt in om maar niet dood te gaan. Instinctief is dit gewoon natuurlijk bepaald. Daar kan je niet omheen met je gedachten. Je kan wel mínder bang ervoor worden door je gedachten te tunen, maar dan nog, zal in een levensbedreigende situatie je instinct het overnemen om koste wat het kost in leven te blijven.