Bad trip LSD?

wow omfg, mooi stuk tekst!

Dat stuk over denken dat je dood gaat herken ik maar al te goed. In de eerste trip waarin ik dit meemaakte was ik zo bang op dat moment. Toen ik het accepteerde en waarvan ik toen dacht wat mijzelf was dood liet gaan werd alles ineens zo helder, ik leek nuchterder dan ooit te voren. Mijn gedachten stopten en het enige wat er over was, was een eenheid, een oneindige liefde voor alles en niks. Niks heeft dan meer betekenis nodig, want alles is.



Edit: ik heb trouwens nog nooit LSD gebruikt. Wel truffels. wat hierboven getypt staat, gebeurde tijdens een truffeltrip. Dosis: 15gram

Kan iemand me de negatieve interpretatie va de dood uitleggen? ik snap echt niet waarom dit zo'n probleem zou zijn.

MeejheM zei:

Kan iemand me de negatieve interpretatie va de dood uitleggen? ik snap echt niet waarom dit zo'n probleem zou zijn.

Klik om te vergroten...

Bedoel je angst voor het onbekende?

MeejheM zei:

Kan iemand me de negatieve interpretatie va de dood uitleggen? ik snap echt niet waarom dit zo'n probleem zou zijn.

Klik om te vergroten...

De dood wordt over het algemeen nou niet echt gezien als iets positiefs.

De eeuwen aan bangmakerij door de kerk helpt ook niet echt. Zelfs als niet gelovige merk ik dat het christendom overal in verweven zit. Allerlei kleine dingetjes (de manier waarop we denken) hebben hun oorsprong in religie.

Verder zijn er ook verschillende posities van waaruit je over de dood kunt oordelen. Met een relatief goede gezondheid en geen duidelijke tekenen dat je spoedig zult komen te overlijden, is het makkelijk om te zeggen dat je geen angst voor de dood hebt. Echter, wanneer je werkelijk gelooft dat jij hoe je jezelf kent in het volgende moment op zult houden met bestaan en er geen enkele garantie is dat je ooit het daglicht weer zult zien, dat is andere koek... En dat laatste kun je met psychedelica ervaren (zij het gedeeltelijk of niet). Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die diep van binnen geen angst voor de dood kent, behalve dan diegenen die de dood al recht in de ogen gekeken hebben en elk moment leven alsof het hun laatste is.

Mindless zei:

Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die diep van binnen geen angst voor de dood kent, behalve dan diegenen die de dood al recht in de ogen gekeken hebben en elk moment leven alsof het hun laatste is.

Klik om te vergroten...

Ik twijfel een beetje of ik dit moet opvatten als een gebrek aan inlevingsvermogen of als een extreme kennis van doodgaan en menselijke psyche. :')

Je mag het opvatten hoe je wilt. Dat was gewoon mijn kijk erop. Als ik naar mezelf kijk, heb ik in het verleden ook oprecht gedacht geen angst voor de dood te hebben, maar is die mening door bepaalde ervaringen compleet veranderd. Ik wou dus slechts aangeven dat het nogal uitmaakt vanuit welke situatie je er naar kijkt: licht filosoferend of werkelijk gelovend dat je laatste uur heeft geslagen.

Een extreme kennis van doodgaan en menselijke psyche? Jouw woorden, niet de mijne. Ik denk dat hoe normaal over 'de dood' gedacht wordt, slechts een idee is en ik ben van mening dat wat de dood werkelijk is, iets totaal anders is dan dat idee. En mijn opvatting is dus dat er mensen zijn die werkelijk weten wat de dood inhoudt en het zien voor de illusie dat het is en daar ook nog eens daadwerkelijk naar leven (voor de duidelijkheid: ik ben daar niet één van ). Maar niemand hoeft dezelfde opvatting te hebben hoor.

Mindless zei:

Maar niemand hoeft dezelfde opvatting te hebben hoor.

Klik om te vergroten...

In dat geval vond ik je vorige post raar verwoord, miscommunicatie waarschijnlijk. :P

Hmm, dat was in ieder geval niet de bedoeling. Excuses als het zo overkwam.

Maar serieus, wat maakt het nou uit waar en wanneer je sterft? Hoe lijkt me nog het belangrijkste.

je hebt er zelf zo weinig invloed op dat je het net zo goed los kan laten. Eigenlijk op dezelfde manier dat je een bad trip probeert te overleven.

- het houdt vanzelf op.
- je hebt niet veel invloed op het verloop
- het was niet jou keuze.
- etcetera... ik kan er nog een hoop verzinnen.

MeejheM zei:

Maar serieus, wat maakt het nou uit waar en wanneer je sterft? Hoe lijkt me nog het belangrijkste.

je hebt er zelf zo weinig invloed op dat je het net zo goed los kan laten. Eigenlijk op dezelfde manier dat je een bad trip probeert te overleven.

- het houdt vanzelf op.
- je hebt niet veel invloed op het verloop
- het was niet jou keuze.
- etcetera... ik kan er nog een hoop verzinnen.

Klik om te vergroten...

Ik ben het met je eens hoor wat dit betreft. Rationeel gezien is het onzinnig om angst voor de dood te hebben. Maar de angst voor de dood is juist een irrationele angst. Ik denk dat de meesten het zeker wel eens met je zijn in een gesprek hierover, maar dat de praktijk een heel ander ding is. Als je ziet hoe mensen in het westen leven, wordt al gauw duidelijk dat we doodsbang zijn voor de dood. Overal proberen we het te ontkennen en ervoor weg te lopen. De angst voor de dood ligt aan de basis van onze cultuur. Dit is vaak heel anders in andere culturen.

Dat we überhaupt bad trips hebben, heeft natuurlijk veel te maken met die diepgewortelde angst voor de dood. Je kan aan de oppervlakte intellectueel nog zo goed inzien dat de dood niet iets is om bang van te zijn, maar als het er écht op aankomt val je niet terug op logica (dat waait als eerste weg als een hoopje stof in de wind), maar juist op die irrationele pure oer angst die je verteld dat je móet overleven. Mensen verschillen natuurlijk wel onderling, maar we staan allemaal niet los van cultuur/de maatschappij. In een bepaalde zin is de maatschappij verweven in onze identiteit. De maatschappij is niet buiten ons daar in de buitenlucht, maar speelt zich in ons af als een soort big brother, een stem die ons hevig beïnvloedt. Daarom dat ik van mening ben dat die angst voor de dood in ons allen aanwezig is.

Disclaimer: allemaal mijn mening dus.