Qua benzos misschien goed maar ik zie ook mensen naar de tering gaan vanwege de extreme terughoudendheid van huisartsen.
Je moet het maar net treffen met een huisarts. Maar TS is wel gebaat bij hulp. Dan kom je een beetje aan wat
@MR_CHIP zegt maar paar dagen benzo's en dan lekker zelf uitzoeken is toch ook geen oplossing? Misschien bij een start van een behandeling maar niet gelijk het einde.
Precies. Ik heb gisteren 1 vd ergste dagen van mn leven gehad, miss wel de ergste. Er moest de hele dag iemand bij me zijn. Luidruchtig huilen steeds door t instorten. Bang om niet te kunnen slapen, bang voor de dood (hartstilstand oid), onophoudend buiten adem gevoel, hartslag veel te snel en zwaar.
Wat ik gedaan heb met de 40mg in een noodgeval en ook nog eens tolerantie is conform medische richtlijnen en 10mg was letterlijk niet merkbaar geweest en dat heb ik ze verteld en toch weigerden ze meer voor te schrijven, niet realistisch.
Ik wil niet weten hoe ik er nu bij zou zitten als ik nog een nacht niet had geslapen, dan hadden ze me op kunnen halen met n ambulance denk ik. Ik ben nu rustig en gemotiveerd om t vannacht op eigen kracht te proberen (oke en wat doxylamine succinaat, anti-histamine slaappil, geen ontwenningsverschijnselen, alleen werkt t niet meer na 4 dagen aaneengesloten gebruik).
Ik lees ook op meerdere plekken het medische (!) advies om bij verslaving en/of tolerantie geleidelijk te minderen, niet cold turkey. Want anders kunnen de negatieve effecten zo groot zijn, dat ontspanningsoefeningen doen oid voelt als een druppel op een gloeiende plaat. Met risico dat je steeds meer uit de bocht vliegt als t ware. Zoals ik gisteren, al was t niet hoofdzakelijk door benzo gebruik denk ik.
Context is ook iets om rekening mee te houden. Heb behoorlijk ernstige CVS (chronisch vermoeidheid syndroom), chronische verborgen hyperventilatie (controlepauze van 0 volgens Buteyko methode, slechter kan niet), 10 jaar convulsies en contracties in mn lijf die ik constant moet onderdrukken, chronische spierpijn, posttraumatische stress etc. Maar zelfs artsen weten niks of weinig van CVS en chronische verborgen hyperventilatie en onderschatten t enorm. Hoe vaak ik gisteren wel niet gevraagd ben om langs te komen bij de huisarts of huisartsenpost smh. Of dat ik niet een stukje kon gaan wandelen smh. Doodstil liggen voelde letterlijk al als overleven, veel te zwaar. Van simpele bewegingen zoals even anders zitten/liggen stortte ik al (extra) in. Maar het leek alsof ze dachten dat t niet erg genoeg was als ik niet langskwam, terwijl ik juist niet langsging omdat t zo erg was. Maarja zolang je niet letterlijk niet uit bed kan komen ofzo, wordt je niet gezien als bedlegerig smh.