Ik heb met interesse je bericht gelezen, en zit persoonlijk met eenzelfde problemen in de knoop als de topic starter. Ik ben nieuw op dit forum, en dit is voor het eerst dat ik een reactie durf te plaatsen omdat ik het idee heb dat ik hier goed advies kan krijgen, zoals jij eerder gaf. Ik ben zelf 21 jaar oud, en heb ontzettend last van een fetish die mijn leven op een negatieve manier beïnvloed. Ik wil en zoek hulp, maar voel me eigenlijk te beschaamd om er met iemand over te praten. Mocht jij een coach weten, of bepaalde praatgroepen kennen, zou je mij dit alsjeblieft kunnen laten weten?
Zoals een andere reageerder ook aangaf, de fetish is niet het probleem, maar het is een persoonlijk probleem waar ik erg veel moeite mee heb en depressief van raak.
Hi Oakland,
Ik heb me sinds ik dit topic ben gestart wat meer bezig gehouden met fetisjisme en ben zelf inmiddels in het reine gekomen met de voorkeuren die ik heb. Uit jouw bericht lijkt naar voren te komen dat hetgeen waar jij mee zit je leven een stuk meer beïnvloedt dan bij mij het geval was. Hopelijk begrijp je jezelf inmiddels ook wat meer, of heb je stappen gezet om uit te zoeken hoe er van oprechte seksuele problemen af te komen valt. Hoe dan ook, hopelijk helpt deze post ook nog een beetje. Je bericht was me ontgaan, en ik ben me ervan bewust dat dit een erg late reactie is.
Het belangrijkste onderscheid wat je moet maken is of hetgeen waar je je druk over maakt/hebt gemaakt een fetisj of een parafilie is.
Een fetisj is een seksuele voorkeur voor een voorwerp, een niet-genitaal lichaamsdeel of een ritueel. Dit kan bijvoorbeeld leren kleding zijn (voorwerp), voeten (niet-genitaal lichaamsdeel) of een verkrachtingsfantasie (ritueel) die je samen met je partner tot leven brengt.
Een parafilie is een seksuele voorkeur die wordt beschouwd als een seksuele afwijking, omdat er fysiek en/of mentaal leed wordt berokkend aan jezelf of aan een ander die geen toestemming heeft verleend voor de handeling. Een voorbeeld kan zijn dat je de dwang niet kunt weerstaan om je kruis tegen de leren broek van een vrouw in de metro aan te drukken; wanneer je enkel klaar kunt komen wanneer je je partner tijdens geslachtsgemeenschap slaat, terwijl je daar dagen later nog verdrietig over bent; wanneer je enkel opgewonden raakt van geslachtsgemeenschap met iemand die je daartoe gedwongen hebt, ofwel, wanneer je diegene verkracht.
Voordat je hulp zoekt is het goed om erover na te denken in hoeverre je fetisj je leven op een negatieve manier beïnvloedt. Twijfel je over je voorkeuren en laat dat je achter met negatieve gevoelens, zoals in mijn geval, of kun je aantonen dat de seksuele voorkeur de fysieke en/of mentale gezondheid van jou en/of een ander in het geding brengt, of je leven compleet domineert, terwijl dit niet de bedoeling is? Als je gevoelens van schuld ervaart, komen die dan vanuit de wetenschap dat je iets schadelijks doet, of vanuit de wetenschap dat anderen het mogelijk afkeuren? Ik denk dat dit vragen zijn die belangrijk zijn om jezelf te stellen, zodat je vast kunt stellen hoe serieus je moet nemen waar je mee kampt.
Mocht er echt iets aan de hand zijn wat je als schadelijk acht, dan kun je wel echt het beste naar hulp gaan zoeken, hoe oncomfortabel dat ook lijkt. Je bent begin twintig en mijn ervaring is dat je dan nog heel erg zoekende bent naar je identiteit en naar wat normaal en abnormaal is. Ik was zelf op die leeftijd veel meer bezig met wat anderen wel niet van me moesten denken en veel minder open dan ik nu ben, ook tegenover psychische hulpverlening waar ik rond die periode enkele maanden gebruik van heb gemaakt. Achteraf heeft dat me toen helemaal niet geholpen, omdat ik hetgeen waar ik me het meest voor schaamde niet durfde te delen met de hulpverlener. Dit, terwijl die aspecten waar je je voor schaamt juist een grote bron van het probleem kunnen zijn. De waarheid is dat een ervaren hulpverlener alles al heeft gehoord, echt nergens meer van opkijkt en alleen maar dankbaar zal zijn dat je zoveel mogelijk informatie durft te bieden om naar een oplossing te zoeken. Daarnaast maken hulpverlengers geen deel uit van je leven en zie je ze zodra de behandeling stopt nooit meer. Alles wat je met de hulpverlener deelt blijft geheim, dat is de hulpverlener verplicht. Het kan een hoop inzicht geven waarom je hiermee kampt, of er kan een behandelplan worden opgezet om je te helpen van een parafilie af te komen. Jezelf kwetsbaar opstellen schaadt je ego, maar helpt je uiteindelijk om een betere versie van jezelf te worden. Hoe beter die versie wordt, hoe makkelijker je weer om kunt gaan met bedreigingen voor je ego. Het is op de korte termijn misschien pijnlijk, maar zal je op de lange termijn dus zeker helpen.
Om je wat perspectief te geven wil ik wel aangeven op welke fetisj ik met dit topic precies doelde, ondanks dat ook ik dit wat ongemakkelijk vind.
Ik heb een seksuele voorkeur voor zeer dominant seksueel gedrag, wat zich voornamelijk uit in verkrachtingsfantasieën en wurgseks. In mijn geval is dit een fetisj in plaats van een parafilie, aangezien ik de drang niet ervaar om zonder toestemming naar deze voorkeuren te handelen en dit in het verleden ook enkel met instemmende (seks)partners heb gedaan. Dit kan bijvoorbeeld door een rollenspel te verzinnen waarbij het lijkt alsof één van de twee partijen de ander dwingt om seks te hebben. Daarnaast zou het mijn seksleven ook niet per definitie verstoren als ik iemand zou daten die hier niet voor openstaat; geslachtsgemeenschap waarbij ik deze seksuele voorkeuren niet uit kan oefenen vind ik opwindend genoeg.
Inmiddels heb ik via lectures en talks van seksuologen een wat duidelijker beeld gekregen waar dit vandaan zou kunnen komen. Het grootste deel van het wetenschappelijk veld lijkt het erover eens te zijn dat deze voorkeuren grotendeels een natuurlijke oorzaak kennen en een minder sterke sociaal aangeleerde oorzaak. Over het algemeen kun je er vanuit gaan dat de seksuele voorkeuren waar je je gewaar van wordt zullen blijven tijdens je volwassenheid. Seksuologen bevelen over het algemeen aan dat je het beste gewoon op zoek kunt gaan naar een partner met dezelfde voorkeuren, omdat je dus niet kunt verwachten dat de seksuele voorkeuren die je hebt veranderen. Wellicht moet je eerst afwachten totdat je hersenen helemaal volgroeid zijn voordat je echt kunt stellen dat er sprake is van stabiele seksuele voorkeuren, maar dit is puur speculeren van mijn kant.
De reden dat ik inmiddels goed met mijn seksuele voorkeuren kan leven is dat ik vermoed dat ze een sterke biologische oorzaak kennen. Toen ik geslachtsrijp werd en voor het eerst opgewonden raakte was er ergens binnen dat eerste jaar al een moment in mijn leven dat ik opgewonden raakte van de fetisjen die ik heb genoemd. Ik keek naar een documentaire over een serie-verkrachter, die zijn slachtoffers vast bond en wurgde, en maakte voor het eerst kennis met de associatie die tussen seks en lust voor dwang en wurging kan bestaan. Het was erg choquerend voor me op die leeftijd om te leren dat er mensen zijn die tot zoiets vreselijks in staat zijn, maar gelijktijdig merkte ik onmiddellijk fysiek en psychisch dat ik het concept opwindend vond. Dat concept is me altijd bijgebleven, heb ik altijd zo ervaren en is nooit tot een parafilie/seksuele afwijking ontwikkelt, zoals bij die serie-verkrachter. Ik raakte in mijn puberteit überhaupt erg geïnteresseerd in seriemoordenaars en heb bij diverse seksuele afwijkingen van seriemoordenaars die ik bestudeerd heb nooit gevoelens van lust ervaren. Dit wijst er voor mij op dat mijn genetische opmaak niet simpelweg volledig blanco was en mijn seksuele voorkeuren vervolgens gecorrumpeerd werden door iets wat ik niet had moeten zien, maar dat deze voorkeur al grotendeels aanwezig was en ik me er bewust van werd toen ik voor het eerst ermee geconfronteerd werd. De seksuologen die ik over de oorsprong van seksuele voorkeuren en de ontwikkeling van parafilieën heb aangehoord zouden dit beamen.
Ik hoop dat dit je perspectief biedt en je het kunt spiegelen aan waar jij precies mee kampt. Misschien is het een soortgelijke vertwijfeling die ik ervoer, of misschien is het iets wat meer serieus is. Hoe dan ook, ik hoop dat dit correct geïnterpreteerd wordt en niemand de stuipen op het lijf jaagt, dat is niet de bedoeling. Beschouw het als een eerlijke uiteenzetting van de seksuele belevingswereld van een man van bijna 28, die op het oog afschrikwekkend en ongezond lijkt, maar klinisch niet als ongezond wordt gezien.