#1
Had dit destijds gemist, beetje late reactie maar ach:
Hoe kun je vertrouwen dat alles wat je denkt of voelt jezelf is? Ben je jezelf door alle impulsen die je hebt uit te leven? Wat hebben die twee met elkaar te maken? Ik heb in blinde woede ook weleens de drang gehad om degene die voor me liep de trap af te schoppen. Kan ik het dan maar beter doen om trouw te zijn aan mijn impulsen? Nee natuurlijk niet. En ben ik een kwaadaardig iemand dat ik die gedachte had? Nee natuurlijk niet. Het zijn impulsen/gevoelens. Het heeft helemaal niets te maken met wie ik ben.
Als je weet dat je jezelf en/of anderen niet schaadt met wat je doet, dan is er in principe geen probleem. Maar hoe goed weten we dat eigenlijk, hoe goed denken we hier over na? Ik geloof dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft. Je betaalt altijd de prijs. Maar vaak zijn we ons (nog) niet bewust van de keerzijde. Sure we doen het allemaal, ik ben ook niet heilig. Maar wat je denkt/voelt heeft nooit wat met jou te maken en het is dus nooit een vereiste om je impulsen/lusten uit te leven om jezelf te kunnen zijn.
Er gaat nog een moment komen vandaag dat ik ineens uitgeblust ben met diepe gedachtes en gesprekken, maar die is er nog niet dus ik ga mijn best doen voor een goed antwoord terug voor je.
Het lijkt soms wel of wij steeds terug vallen op hetzelfde gesprek. Wij zien de dingen net even anders en daarom blijft het interessant om elkaar weer wat beter te ondervragen
Hoe kun je vertrouwen hebben dat alles wat je denkt of voelt jezelf is?
Ik ga er even vanuit dat we niet meer over bdsm praten maar in het algemeen. (Als 8 jarig meisje bond ik mezelf al aan bed vast dus ben redelijk zeker dat ik dat wel tof vind en dat het een deel van mij is)
Ik denk dat een mogelijk probleem hier gaat worden tussen ons wat de interpretatie van jezelf zijn is. Ik ga antwoorden zoals ik het ervaar.
Als ik die vraag omdraai word hij best eng. Hoe kun je vertrouwen dat wat je denkt en voelt niet van jezelf is?
Ik denk dat je daar ook meteen mijn antwoord hebt. Aan jezelf twijfelen zorgt voor onzekerheid en voor depressies etc. Het komt er voor mij dan op neer alsof iemand mij bestuurt, zeggenschap heeft over mij. Dat is niet iets waar ik mee kan leven. De hormonen in mijn lichaam bepalen al voor een deel mijn gedrag, dus ik moet ook een deel hebben wat echt van mij is. Waar ik de controle over heb. Ik ken mezelf op goede en slechte dagen, op slechte dagen kan ik gedachtes hebben waar ik van schrik. Maar het blijven wel mijn gedachtes. Dat ik op een goede dag die gedachtes verafschuw wil niet zeggen dat ze niet van mij zijn. Iedereen heeft meerdere gemoedstoestanden en daar ook het type gedrag bij. Dat ik een ideaal beeld van mezelf heb (de ik op een goede dag) wil niet zeggen dat het mijn enige zelf is. Ik kan niet zeggen op een slechte dag: Oh, ik was niet mezelf hoor, normaal zeg/denk/doe ik die dingen niet. Dat klinkt mij als een slap excuus voor mijn gedrag. In de doofpot stoppen van mijn gedrag ipv dat ik erken dat ik inderdaad een bitch ben geweest. Ik wil niet weglopen voor mijn verantwoordelijkheid. Ik moet erkennen wat ik gedaan/gedacht/gezegd heb zodat ik zelf ook zie, voel en begrijp waarom dat gedrag niet oke is. Op die manier leer ik mezelf juist beter kennen en dat is ook een mooie gelegenheid om mezelf te leren over mezelf.
De impulsen vormen je blik op de wereld, dus ik ben zeker van mening dat het mee helpt om je zelf te vormen. Door de impulsen en ervaringen ben je gekneed. Je hebt er met bepaalde emotie op gereageerd en dat maakt dat je jezelf weer een beetje beter leert kennen, terwijl het je vormt.
Iedere dag verandert jezelf, hij word aangepast door nieuwe ervaringen. Mijn gedrag en mijn acties zijn van mij en ik ben als enige verantwoordelijk daarvoor, ik ga daar geen excuses voor verzinnen. Dat voelt als biechten in de kerk, zondes vergeven dus de buurman kan weer over de buurvrouw heen.
Dingen doen waar je niet volledig achter staat vind ik iets anders. Ja het klopt dat als ik boos ben ik sneller iets pijnlijks kan zeggen. Ik heb mensen om me heen ook pijn gedaan, maar ik wil die pijn voelen van schuld en afgunst naar mezelf. Zodat ik de volgende keer weet hoe het was en ik dus mijn hersenen een stapje voor kan zijn in wilskracht en die pijnlijke dingen niet zeg. Je hersenen onthouden pijn en negatieve emoties beter dan positief. Simpelweg omdat je brein niet weer in die situatie wil komen. (enge beer, giftig eten etc)
Hoezo denk je dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft?
Jij hebt het denk ik over je pure zelf, zonder gedachtes, de geest achter de gedachtes zonder levenservaring en impulsen, het lege papier.
Ik blijf dat toch ergens moeilijk vinden om echt te begrijpen. IS iedereen niet hetzelfde als je puur kijkt naar je pure zelf?
Misschien is het een goede om jouw omschrijving als jezelf te zien en mijn omschrijving als je karakter?
