#1
In principe zeg je dus dat alles genetisch vastligt. Ik denk zeker dat we disposities hebben die ons sneller richting zeker gedrag sturen, maar je besteedt erg weinig aandacht aan de invloed die onze omgeving op ons heeft. Als ik jarenlang porno heb gekeken, dan zal dit zeker ook een rol spelen. Ter wat extremere beeldvorming: seriemoordenaar Jeffrey Dahmer zijn eerste associaties met seks of in ieder geval zaadlozingen waren tijdens het zien en verder ontleden van doodgereden dieren. Toen ie eenmaal volwassen was at hij onder andere vlees en spierweefsel van slachtoffers en sneed hij diens ledematen in stukken. Ik denk dat bij zo iemand de bedrading in de hersenen ergens niet helemaal goed zit, maar dat ook zeker de eerste prikkels die iemand opneemt tijdens zaadlozingen en de voortzetting hiervan een grote rol spelen. Het is - zoals eerder gezegd - vooral een kwestie van uitzoeken in hoeverre iets van nature zo is en in hoeverre iets vanuit omgevingsinvloeden tot stand komt. Je kijkt er nogal eendimensionaal tegenaan.Ik krijg een beetje een naar gevoel bij dit topic. Het nare gevoel komt omdat ik lees dat je iets wat je leuk vind aan wil passen en het dus eigenlijk niet leuk vind. Het voelt een beetje alsof je tegen jezelf aan liegen bent? Jij bent jij, met je extreme gedachten en al. Het voelt alsof je in een twee strijd zit.
Om het even kort te zeggen, als je homo bent kun je ook allerlei therapieën volgen maar daar word je niet hetero van. Het is een verlangen wat in je zit, het wegstoppen kan wellicht alleen maar voor meer problemen gaan zorgen.
Je kunt deels hierboven al vinden hoe ik hierover denk. Het draait er in a nutshell vooral om dat ik mezelf niet wil conditioneren door continue aan dezelfde handeling te denken of continue dezelfde handeling uit te voeren. Of dat ongezond of erg is, kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik neig zelf naar wel, dus om die reden wil ik voor mezelf die associatie niet eindeloos versterken. Op het moment denk ik er voortdurend aan op het moment dat ik opgewonden raak en vandaar dat ik dit dus ietwat wil veranderen. Ik schaam me er over het algemeen niet voor. Ik masturbeer niet zoveel, maar de enkele dag dat ik het meerdere keren doe en meerdere keren klaarkom terwijl ik eraan denk komt het wel voor dat ik gevoelens van schaamte krijg. Ik ben niet bang een toekomstige partner weg te jagen, want ik denk dat ik absoluut zonder kan. Ik zou het wel jammer vinden als dat en enkele andere handelingen missen, maar dat lijkt me niet meer dan normaal. Ik vind het overigens überhaupt belangrijk dat een partner open minded is met betrekking tot seks, dus ik kom sowieso nog wel in situaties waarin die het gewoon willen proberen.Je noemt het een nare fetish, maar het is wel iets wat je opwind. Waarom vind je het een nare fetish? Omdat je er obsessief mee bezig bent? Is het erg om er obsessief mee bezig te zijn? Omdat je denkt dat het niet geaccepteerd is om die dingen te denken? Schaam je je dat je er opgewonden van word? Ben je bang een toekomstige partner weg te jagen door de fetish te vertellen?
Is het erg dat je voorkeur voor maar 1 ding hebt? Wat is precies de reden dat
Als je weinig actie in de slaapkamer krijgt is het niet zo raar dat liefdevolle seks niet op je prioriteiten lijstje in je hoofd staat maar de extreme vorm. Denk je dat als je regelmatig seks hebt je dan wel het liefdevolle en gewone weer kan doen?
Ik denk dat het belangrijk is op welk level je het analyseert. Je kan het op een hedonistische (niet in de vervelende zin van het woord) en pragmatische manier analyseren - wat jij doet - en basically zeggen dat twee mensen het geil vinden en er geen slachtoffers vallen, slechts mensen die er van genieten.Uuhm, ik ga proberen om het uit te leggen.
Ik leef al een tijdje in het wereldje en ik kom mensen tegen die zich hiervoor schamen. Net zoals er homo's zijn die zich ervoor schamen. Ik vind dat heel erg jammer om te zien omdat je jezelf dan echt tegen kan gaan werken, wat dan ook weer psychische problemen met zich mee kan nemen. Omdat je in principe jezelf een waarheid aanpraat die niet waar is en dat zorgt voor conflict.
Je kunt ook vanuit een ethisch perspectief er naar kijken en dan kan die waarheid opeens heel anders liggen dan de waarheid die jij omschrijft; 'ik vind het lekker, dus gaan met die banaan'. Ik bekijk het een beetje vanuit beiden. Aan de ene kant richt ik er geen direct kwaad mee aan, veroorzaakt het slechts pleasure. Geen probleem dus. Aan de andere kant vraag ik me af in hoeverre ik mijn mind aan het corrumperen ben met ideeën die vanuit omgevingsinvloeden in mijn hoofd worden gestopt. Ik kan mezelf als het ware conditioneren door heen en weer te stoten tussen een zelfbereide sandwich, als ik dat zou willen, no doubt. Ik richt er geen kwaad meer aan, maar is dat echt wat ik voor mezelf wil? (ik snap dat dit een fucking ridiculous voorbeeld is, maar om even aan te geven dat het misschien niet altijd alleen maar om consent en pleasure gaat)
Ik zie niet direct hoe je iemand kwaad doet met dergelijke handelingen als diegene consent geeft en zie de appeal er ook van in. Gebroken willen worden, dat klinkt nogal extreem. I don't judge though, begrijp me niet verkeerd. Persoonlijk zou ik er zelf erg over na gaan denken wanneer het tot dat soort uitersten zou gaan in mijn seksleven en waar de fuck ik nu eigenlijk precies mee bezig ben. Ik zou me gaan afvragen waar dat vandaan komt, wat voor persoon ik ben, hoe duister dat soort shit eigenlijk wel niet is en wat mij zo gevormd zou hebben. Ik zou dat zeker omschrijven als messed up, maar niet per definitie verkeerd.Om het dan even bot te doen. Ik praat over pijn doen, vatsbinden, rapeplay, keel dichtknijpen, klemmen, gaatjes vullen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik merk dat er verschillende subjes zijn. Ik ben er zo een die graag gebroken word. Ik wil angst en hopeloosheid voelen. SLaafs luisteren naar mijn dom doet weinig voor me, terwijl dat voor andere juist wel weer tof kan zijn. Het gaat mij ook niet zozeer om de pijn maar om het mentale deel. Doe mij maar zoveel pijn dat ik graag naar je luister met absolute tegenzin. Dat mijn dom mij iets kan laten doen wat ik niet wil (begrijp me niet verkeerd, mijn dom doet nooit iets wat ik niet wil ik bedoel dit puur in spelvorm) dat vind ik heerlijk aanvoelen in mijn hoofd en lichaam. Het punt dat je meegaat en niet meer tegenstribbelt door te willen vechten of door woorden te gebruiken. BAng genoeg zijn en pijn genoeg hebben gevoelt dat je trots aan de kant gaat en je doet wat hij wil voor zijn plezier.
Zoals je zelf al aangeeft, kan dat obsessieve dus wel zeker negatieve gevolgen voor jou hebben. Ik zeg overigens niet dat ik daarmee op je seksleven doel. Ik denk dus wel dat dat zo kan ontwikkelen.Misschien heeft ts hier ook iets aan. Ik ben altijd wel ergens obessief mee bezig in mijn leven, soms word ik ook gek van mezelf want 5 minuten naar een film of serie kijken lukt niet omdat mijn gedachtes afdwalen naar de obsessie van dat moment. Ik weet dat ik zo ben en ik accepteer het. Daar is waarschijnlijk mijn weed verslaving vandaag gekomen want die laten mijn gedachtes wel wat rustiger gaan. Het is vaak positief mijn obsesief gedrag maar kan ook zeker negatief zijn. Wel alleen voor mij, de mensen om mij heen hebben er weinig last van over het algemeen.
Ik vind het persoonlijk wel een beetje makkelijk om over sommige dingen te zeggen: ach, ik ben zo, dat laat ik maar lekker gaan. Als het mij bijvoorbeeld niet lukt om een boek op te pakken en te lezen, dan zou ik kunnen stellen dat dat nu eenmaal mijn persoonlijkheid is en dat ik dat maar moet accepteren. Ik zou echter ook kunnen stellen dat ik 80% van mijn entertainment uit korte dopamine rushes haal, zoals door het bekijken van YouTube filmpjes van enkele minuten, of het spelen van een videogame. De reden dat ik dan nooit eens een mooi en/of betekenisvol boek op kan pakken en daar meerwaarde uit kan halen heeft niet zo zeer met mijn karakter te maken, maar met mijn leefpatroon. Of het heeft wel met mijn karakter te maken, waar ik misschien wel hier en daar aardig aan kan schaven.
Wijs gesproken, dit is ook zeker waar het op lijkt.Het zou best eens kunnen dat de angst dat dit een obsessie wordt, je meer stuurt dan de 'obsessie' zelf.
Ik deal op het moment met niks wat ik niet aankan. Ik ben een stuk sterker persoon dan enkele jaren geleden. Mijn leven zou op sommige vlakken zeker beter kunnen, maar ik beschouw het op dit moment zeker niet als slecht. Ik heb zeker niet het idee dat ik ergens voor vlucht.Denk ook dat het goed is om even na te gaan hoe je verder in het leven staat, zit je op andere gebieden wel lekker in je vel, gaat het goed op je werk en heb je verder chille tijdsbesteding? Ben je aan het vermijden door met deze gedachten bezig te zijn? Zijn de momenten dat je deze gedachten hebt, momenteel alleen tijdens het masturberen? Want dan valt de hoeveelheid tijd je eraan besteedt best wel mee. En dan zou ik me ook echt niet zo'n zorgen erom maken.
Dat terughalen naar plaatjes van casual 'normale' seks is wel iets wat ik kan proberen. Het op de loop laten gaan van mijn gedachten eindigt altijd op dezelfde manier, juist bij die fetish.Ik kan me wel voorstellen dat het uit proportie voelt wanneer al je seksuele gedachten telkens naar het extreme neigen. Is het niet interessant af en toe eens te onderzoeken wat er gebeurt als je je gedachten juist laat gaan, of wat er gebeurt als je ze juist elke keer terughaalt naar bijvoorbeeld je lichamelijke ervaringen (als je masturbeert)? Of als je je gedachten terughaalt naar plaatjes van 'normale' seks?
Respect voor je openheid trouwens!
Dank je wel. (:
Ik hou van je Mindless, je weet shit altijd pakkend te verwoorden. Achterblijven met een leeg gevoel is iets wat ik in deze herken. Misschien heb jij dat nog nooit ervaren Zweibeiner, maar dat is onder andere iets wat mij dus weleens aan het denken heeft gezet, zo ook toen ik deze thread startte.Maar voor sommigen (en daar reken ik mezelf ook bij) geeft hedonisme niet meer wat ze er eerst wel in vonden. Het kan je achterlaten met een leeg gevoel. Dan is objectificatie en lust/plezier zoeken niet meer slechts het spelletje wat het eerst wel was. Dan kan het pijnlijk worden omdat het niet meer strookt met een nieuwe kijk op de wereld bijvoorbeeld. Uiteindelijk tot op het punt dat je conflicterende gevoelens je lijken te verscheuren.
Je advies was ook zeker welkom en ik ben denk ik bekwaam genoeg om zelf in te schatten waar ik wat aan heb en waaraan niet. Ik ben persoonlijk wel wat voorzichtig met geven van adviezen als die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn, maar als je er expliciet bij zegt dat het persoonlijk is en dat het voor jou heeft gewerkt, dan is het oké. Ik vond het interessant om te lezen hoe jij er naar kijkt.Het word een beetje ingewikkelder gemaakt dan het is denk ik! Als iemand een vraag heeft en concrete tips wil, dan geef je die toch als je wat weetmile:. Iemand vraagt om advies, nou, dan vertel ik wat ik weet. (wat ik met iemand die dit ook probeerde heb meegemaakt).Het is een interessant onderwerp want het gaat om een soort zelfbeheersing maar dan met opwinding erbij wat weer een apart hoofdstuk is. De vraag was niet of het wel of niet goed is om aan deze dingen te denken. Maar de meeste mensen zeggen: het geeft niet joh en waarom accepteer je het niet gewoon. Wat ook kan maar dat was de vraag niet toch? Ik ben zelf heel benieuwd naar wat een goede methode is om dit naar tevredenheid van de vraagsteller op te lossen en degenen die het het beste weten zijn de mensen die hetzelfde hadden en wilden en er verder mee zijn gekomen
mile:. Vergelijkbare mensen
mile:.Dus: hoe hebben jullie dat gedaan, tot nog toe onbekende personen? Want de beste stuurlui....staan aan wal.