#1
Ben je er een beetje uit kunnen komen?
Messed up fetish
47 antwoorden
29 weergaven
18-5-2026
#2
Oh please, je schamen voor bdsm? Nergens voor nodig. Ik snap dat het niet iets is waar je graag mee te koop loopt maar, soms zie ik wel eens een mooie vrouw op straat lopen waar ik in mijn fantasie hele "embarrassing" dingen mee aan het doen ben, en geloof me het is wel iets genanter dan BDSM. Als mijn vrienden het zouden weten zouden ze me uitlachen en me een mietje noemen. :P
Oh, en weet je waar ik ook door aangetrokken wordt? Armen en schouders. Geen gespierde mannenarmen, ik ben wel hetero en val op vrouwen, maar gewoon slanke vrouwen in een hemd, waarbij de armen en schouders ontbloot zijn. Geen idee waarom maar ik vind dat zo sexy, dat zet mijn grote wijzer direct op de twaalf.
Oh, en weet je waar ik ook door aangetrokken wordt? Armen en schouders. Geen gespierde mannenarmen, ik ben wel hetero en val op vrouwen, maar gewoon slanke vrouwen in een hemd, waarbij de armen en schouders ontbloot zijn. Geen idee waarom maar ik vind dat zo sexy, dat zet mijn grote wijzer direct op de twaalf.
#3
Oh please, je schamen voor bdsm? Nergens voor nodig.
Oke oke.
Als mijn vrienden het zouden weten zouden ze me uitlachen en me een mietje noemen. :P
Schaam jij je dan voor je vrienden, of schamen je vrienden zich voor jou?
Mensen zijn hierin inderdaad erg hypocriet. Als ik bijvoorbeeld iemand ongegeneerd uit zijn neus zie eten, reken maar dat die persoon het van me te horen krijgt. En niet 1x.
#4
Schaam jij je dan voor je vrienden, of schamen je vrienden zich voor jou?
Haha, ik denk dat ik me schaam voor mijn vrienden.
En ja nu spreek ik mijn vorige post tegen waarin ik zei dat het niet nodig was om je te schamen voor dingen als fetishes, aangezien ik het zelf dus ook doe, maar wat ik eigenlijk bedoel is dat je ervoor schamen een natuurlijk verdedigingsmechanisme is, maar eigenlijk niet nodig en soms zelfs destructief voor je zelfbeeld.
WIl trouwens die quote nog deels terugnemen over mijn vrienden die me een mietje zouden noemen, nu lijkt het alsof ik bevriend ben met een groep klootzakken, maar het zijn goede gasten hoor
#5
Mensen zijn hierin inderdaad erg hypocriet. Als ik bijvoorbeeld iemand ongegeneerd uit zijn neus zie eten, reken maar dat die persoon het van me te horen krijgt. En niet 1x.Maar als ik in m'n eentje ben, dan zou ik dat ook wel eens kunnen doen. En dan heb ik zeker geen behoefte aan commentaar van een ander.
Heel herkenbaar, en ook volledig normaal gedrag vind ik. Er zijn twee soorten mensen, mensen die wel eens in hun neus peuteren, en mensen die erover liegen. Iedereen doet het, maar ik hoef het niet in volle spotlights te zien, zal er dan ook net als jij iets van zeggen.
Grappig hoe we soms zo tegenstrijdig kunnen zijn met dingen, vind je niet? Mensen zijn rare wezens.
Trouwens, nog een fetish die ik heb, niet eens zo'n hele rare: blonde vrouwen met sproeten. RRRRRRRRRRR
#6
Had dit destijds gemist, beetje late reactie maar ach:Als er iets is waar ik zeker van was in mijn leven, dan is het wel dat ik mezelf moet zijn. Dus ook de gevoelens die andere als messep up ervaren.
Hoe kun je vertrouwen dat alles wat je denkt of voelt jezelf is? Ben je jezelf door alle impulsen die je hebt uit te leven? Wat hebben die twee met elkaar te maken? Ik heb in blinde woede ook weleens de drang gehad om degene die voor me liep de trap af te schoppen. Kan ik het dan maar beter doen om trouw te zijn aan mijn impulsen? Nee natuurlijk niet. En ben ik een kwaadaardig iemand dat ik die gedachte had? Nee natuurlijk niet. Het zijn impulsen/gevoelens. Het heeft helemaal niets te maken met wie ik ben.
Als je weet dat je jezelf en/of anderen niet schaadt met wat je doet, dan is er in principe geen probleem. Maar hoe goed weten we dat eigenlijk, hoe goed denken we hier over na? Ik geloof dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft. Je betaalt altijd de prijs. Maar vaak zijn we ons (nog) niet bewust van de keerzijde. Sure we doen het allemaal, ik ben ook niet heilig. Maar wat je denkt/voelt heeft nooit wat met jou te maken en het is dus nooit een vereiste om je impulsen/lusten uit te leven om jezelf te kunnen zijn.
#7
Had dit destijds gemist, beetje late reactie maar ach:
Hoe kun je vertrouwen dat alles wat je denkt of voelt jezelf is? Ben je jezelf door alle impulsen die je hebt uit te leven? Wat hebben die twee met elkaar te maken? Ik heb in blinde woede ook weleens de drang gehad om degene die voor me liep de trap af te schoppen. Kan ik het dan maar beter doen om trouw te zijn aan mijn impulsen? Nee natuurlijk niet. En ben ik een kwaadaardig iemand dat ik die gedachte had? Nee natuurlijk niet. Het zijn impulsen/gevoelens. Het heeft helemaal niets te maken met wie ik ben.
Als je weet dat je jezelf en/of anderen niet schaadt met wat je doet, dan is er in principe geen probleem. Maar hoe goed weten we dat eigenlijk, hoe goed denken we hier over na? Ik geloof dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft. Je betaalt altijd de prijs. Maar vaak zijn we ons (nog) niet bewust van de keerzijde. Sure we doen het allemaal, ik ben ook niet heilig. Maar wat je denkt/voelt heeft nooit wat met jou te maken en het is dus nooit een vereiste om je impulsen/lusten uit te leven om jezelf te kunnen zijn.
Er gaat nog een moment komen vandaag dat ik ineens uitgeblust ben met diepe gedachtes en gesprekken, maar die is er nog niet dus ik ga mijn best doen voor een goed antwoord terug voor je.
Het lijkt soms wel of wij steeds terug vallen op hetzelfde gesprek. Wij zien de dingen net even anders en daarom blijft het interessant om elkaar weer wat beter te ondervragen
Hoe kun je vertrouwen hebben dat alles wat je denkt of voelt jezelf is?
Ik ga er even vanuit dat we niet meer over bdsm praten maar in het algemeen. (Als 8 jarig meisje bond ik mezelf al aan bed vast dus ben redelijk zeker dat ik dat wel tof vind en dat het een deel van mij is)
Ik denk dat een mogelijk probleem hier gaat worden tussen ons wat de interpretatie van jezelf zijn is. Ik ga antwoorden zoals ik het ervaar.
Als ik die vraag omdraai word hij best eng. Hoe kun je vertrouwen dat wat je denkt en voelt niet van jezelf is?
Ik denk dat je daar ook meteen mijn antwoord hebt. Aan jezelf twijfelen zorgt voor onzekerheid en voor depressies etc. Het komt er voor mij dan op neer alsof iemand mij bestuurt, zeggenschap heeft over mij. Dat is niet iets waar ik mee kan leven. De hormonen in mijn lichaam bepalen al voor een deel mijn gedrag, dus ik moet ook een deel hebben wat echt van mij is. Waar ik de controle over heb. Ik ken mezelf op goede en slechte dagen, op slechte dagen kan ik gedachtes hebben waar ik van schrik. Maar het blijven wel mijn gedachtes. Dat ik op een goede dag die gedachtes verafschuw wil niet zeggen dat ze niet van mij zijn. Iedereen heeft meerdere gemoedstoestanden en daar ook het type gedrag bij. Dat ik een ideaal beeld van mezelf heb (de ik op een goede dag) wil niet zeggen dat het mijn enige zelf is. Ik kan niet zeggen op een slechte dag: Oh, ik was niet mezelf hoor, normaal zeg/denk/doe ik die dingen niet. Dat klinkt mij als een slap excuus voor mijn gedrag. In de doofpot stoppen van mijn gedrag ipv dat ik erken dat ik inderdaad een bitch ben geweest. Ik wil niet weglopen voor mijn verantwoordelijkheid. Ik moet erkennen wat ik gedaan/gedacht/gezegd heb zodat ik zelf ook zie, voel en begrijp waarom dat gedrag niet oke is. Op die manier leer ik mezelf juist beter kennen en dat is ook een mooie gelegenheid om mezelf te leren over mezelf.
De impulsen vormen je blik op de wereld, dus ik ben zeker van mening dat het mee helpt om je zelf te vormen. Door de impulsen en ervaringen ben je gekneed. Je hebt er met bepaalde emotie op gereageerd en dat maakt dat je jezelf weer een beetje beter leert kennen, terwijl het je vormt.
Iedere dag verandert jezelf, hij word aangepast door nieuwe ervaringen. Mijn gedrag en mijn acties zijn van mij en ik ben als enige verantwoordelijk daarvoor, ik ga daar geen excuses voor verzinnen. Dat voelt als biechten in de kerk, zondes vergeven dus de buurman kan weer over de buurvrouw heen.
Dingen doen waar je niet volledig achter staat vind ik iets anders. Ja het klopt dat als ik boos ben ik sneller iets pijnlijks kan zeggen. Ik heb mensen om me heen ook pijn gedaan, maar ik wil die pijn voelen van schuld en afgunst naar mezelf. Zodat ik de volgende keer weet hoe het was en ik dus mijn hersenen een stapje voor kan zijn in wilskracht en die pijnlijke dingen niet zeg. Je hersenen onthouden pijn en negatieve emoties beter dan positief. Simpelweg omdat je brein niet weer in die situatie wil komen. (enge beer, giftig eten etc)
Hoezo denk je dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft?
Jij hebt het denk ik over je pure zelf, zonder gedachtes, de geest achter de gedachtes zonder levenservaring en impulsen, het lege papier.
Ik blijf dat toch ergens moeilijk vinden om echt te begrijpen. IS iedereen niet hetzelfde als je puur kijkt naar je pure zelf?
Misschien is het een goede om jouw omschrijving als jezelf te zien en mijn omschrijving als je karakter?
#8
Had dit destijds gemist, beetje late reactie maar ach:
Hoe kun je vertrouwen dat alles wat je denkt of voelt jezelf is? Ben je jezelf door alle impulsen die je hebt uit te leven? Wat hebben die twee met elkaar te maken? Ik heb in blinde woede ook weleens de drang gehad om degene die voor me liep de trap af te schoppen. Kan ik het dan maar beter doen om trouw te zijn aan mijn impulsen? Nee natuurlijk niet. En ben ik een kwaadaardig iemand dat ik die gedachte had? Nee natuurlijk niet. Het zijn impulsen/gevoelens. Het heeft helemaal niets te maken met wie ik ben.
Als je weet dat je jezelf en/of anderen niet schaadt met wat je doet, dan is er in principe geen probleem. Maar hoe goed weten we dat eigenlijk? Ik geloof dat "extreme" dingen doen in de zin van plezier altijd een keerzijde heeft. Je betaalt altijd de prijs. Maar vaak zijn we ons (nog) niet bewust van de keerzijde.
Hier kan ik weinig tegen inbrengen, maar ik denk dat het gaat over jezelf zijn wanneer je niet "onder invloed" bent van heftige emoties die het denken verstoren. Ik heb zelf ook zat vaak dingen gedaan in een opwelling die anderen heeft "geschaad", in zekere zin, maar die écht niet uit mezelf kwamen. Achteraf realiseerde ik me dan wat ik gedaan had, dan kwam er spijt en schaamte en kon ik er alsnog een les uit trekken. En soms doe je dingen die wel uit jezelf komen, maar ben je je er niet van bewust wat voor impact het op anderen heeft en doe je onbedoeld mensen pijn.
Je brein kan je volgens mij wel eens voor de gek houden. Of misschien niet voor de gek houden, maar puur uit overlevingsdrift handelen. Woede, agressie, angst, schrikken, honger, al deze dingen kunnen volgens mij bepaalde delen in je brein uitschakelen die minder relevant zijn voor overleving, maar waardoor je soms dingen kan doen waar je niet volledig achter staat.
Dat is hoe ik het bekijk. Weet niet of je eigenlijk op de reactie van ZweiBeiner zat te wachten, maar ik moest erop reageren.
EDIT: Nog even over impulsen wat je omschrijft, deze impulsen gaan vanzelf en juist daardoor zijn ze wat ze zijn, impulsief, misschien niet de beste beslissing in een bepaalde situatie maar puur je lichaam die actie onderneemt tijdens stressvolle situaties. Soms kan dingen overdenken simpelweg niet handig zijn en moet er BOEM snel een beslissing worden gemaakt. Het speelt volgens mij ook mee hoe makkelijk iemand zich door emoties laat sturen. Ikzelf ben erg emotioneel en zou mezelf makkelijker laten meevoeren door emoties dan iemand die minder emotioneel is ingesteld.