Zo eens.
Maar hier ligt dus het fundamentele verschil in denken bij mensen.
Bijna ieder mens wil zijn ouders of andere naasten kunnen knuffelen. En de meeste mensen verkiezen kwaliteit van leven boven kwantiteit. We willen allemaal nabijheid, contact. Ik zie het fundamentele verschil in denken en prioriteiten waarover je het hebt niet direct, maar misschien begrijp ik het verkeerd.
Ik vond het heel onnatuurlijk om afstand te moeten houden van m’n ouders en voor hen was het nog lastiger. Het was/is een tijdelijke situatie in het belang van een hoger doel. Ik zou het mezelf niet vergeven hebben als ik mijn ouders per ongeluk had besmet. En dit kwam gevoelsmatig nog eens extra dichtbij toen de vader van een bekende (leeftijd mijn ouders) plots overleed aan Corona. En de week daarop iemand van onze afdeling op het werk, ook zelfde leeftijd.
Het was natuurlijk een tijd moeilijk dat afstandelijke met directe naasten maar inmiddels gaan we zoals velen nu alweer wat losser om met het contact. Ja, ik weet dat ook gevaccineerden het virus kunnen doorgeven, weliswaar met lagere virus load. Maar kansen zijn kleiner. En tja, sommige sociale restricties zijn ook niet haalbaar om tot in de eeuwigheid streng vol te houden. M’n moeder begint me vaak al te knuffelen voor ik het door heb.
![:wink:]()
Ik zie ook weer gewoon vrienden en collega’s en familie in RL. Blijft natuurlijk opletten, met het oog op vals veiligheidsgevoel, maar dat echte geforceerde is er echt wel af qua maatregelen, nu iedereen gevaccineerd is. (Niet iedereen natuurlijk, maar ik ken zelf toevallig niemand persoonlijk die de vaccinatie geweigerd heeft.)
Het is i.m.o. niet fair als je naar aanleiding van de afgelopen heftige tijden zou constateren dat mensen die de regels strikt wilden naleven kwaliteit van leven niet prioriteerden. We wilden juist allemaal zo snel mogelijk terug naar een kwalitatiever leven, met onze naasten gezond en wel nabij, en daarvoor moest het aantal besmettingen omlaag.