2,5 mg Risperidon + 2 mg lorazepam
Wil via deze weg ook vertellen dat, sommigen van jullie weten hoe het met me ging afgelopen week, dat ik de verkeerde beslissingen heb genomen en nu ben doorgeslagen. Heb vandaag destructief gedrag vertoond en na real life tirades van vele uren zie ik het nu pas. Het gaat dus echt niet goed me.
Dus als ik hier ook los ga, of ik reageer spontaan niet meer, of iets in die trant, dan hoop ik dat het ooit goed komt. Vandaag zijn er vriendschappen en relaties onnodig hard kapot gegaan. En misschien niet meer te herstellen.
Ik hoop dat ik kan slapen. Ik weet niet wie ik wel en niet nog heb van die kant van m'n leven. Ik hoop van eentje echt dat die nog blijft.
Toevallig met mijn huisarts kan ik hier niet van spreken maar met de doorverwijzingen naar de GGZ wel.
Dus juist wél me aan de medicijnen en aan de benzo's zetten en alleen het zo oplossen en wanneer ik psychisch helemaal niet lekker ging moest ik juist vechten voor hun oplossingen. Dus was ik psychotisch maar niet genoeg voor een ziekenhuisopname me van het werk houden, terwijl het advies is om aan je ritme en leven niks te veranderen. Opper ik dat, moet ik dat mezelf niet aandoen en kunnen ze een brief naar het UWV sturen dat ik niet meer een sollicitatieplicht meer heb en dagbesteding of een dagbehandeling zouden ze me ook kunnen helpen, wat zijzelf natuurlijk onder een andere naam ook aanboden onder hetzelfde moederbedrijf. Maakte ik me zorgen om geld, dan werd geadviseerd me onder bewind voering te zetten. Dat laatste twee keer geprobeerd, eenmaal bij een maatschappelijk werker van het ROC die bij eerste contact een contract bood en zo de handtekening lijntje liet zien, ik ging lezen wat daadwerkelijk erin stond. En zo wel meer voorbeelden.
Sta in mijn dossier en verschillende instanties bekend als iemand die hulp vraagt maar zo'n beetje elk hulp weigert en in groepsverband het ook verkloot voor ze omdat ik anderen hiervoor behoed. Terwijl mijn hulpvraag was en nog steeds is om me aan het werk te houden...
Voor de duidelijkheid. Als iets nieuw is en je moet een dagbehandeling snap ik het. Maar die fase ben ik al erover heen. Dus help me aan het werk houden dan denk ik dan.
Ik zit in een mentale staat die echt niet okay en gezond is maar heb een lultalk waar ik echt van me af wil schrijven want ik weet gewoon niet wat ik nú nog kan doen.
Ik heb ASS maar daarnaast ook vertoningen van (rapid) bipolair en psychoses. Al ongeveer 20 jaar heb ik het ASS diagnose en sindsdien allerlei dingen moeten ondergaan zoals speciale scholen die qua onderwijs zelf me wel hielpen maar ook qua mentale staat me veel slechts heeft gedaan. Verder ben ik van instantie naar instantie gepingpongd (kastje naar de muur) waar altijd het volgende gebeurt:
Ik kom binnen en leg mijn problemen neer. Ik kom intelligent en zeer bekwaam over dus als het mogelijk is sturen ze me de deur al uit. Maar hoe ouder ik word hoe meer ik een dossier heb dat er wel problematiek is, of ik ben hiervoor door een andere instantie doorgestuurd waardoor ze soort van wel moeten. Vervolgens als ik binnen ben word ik overschat want de problematiek laat zich niet zien op eerste gezicht kan een reguliere manier van oplossen of werk de oplossing zijn volgens hen. In het begin van alle levenfases die ik tot nu heb doorlopen heb ik dit dan ook gedaan maar dan val ik uit vanwege klachten. Echter heb ik zo'n sterke doorzettingsvermogen en strijd dat ik mijn schooltijd wel heb afgemaakt. Dit was dan bijvoorbeeld een aanleiding voor het UWV om mij niet de hulp te bieden die ik nodig had in eerste instantie want ben met mijn problematiek mogelijk om toch door dit soort activiteiten door te laten gaan. In psychotische staten af en toe hier doorheen gegaan. Als ik het besluit heb genomen om me langdurig ziek te melden en van school te kicken was er veel hulp wel mogelijk geweest lieten een enkeling van hen me weten. En ik denk dat met heel veel hulp die voor mensen met mijn problematiek zijn ook mogelijk was geweest als dit was gebeurd. Maar mezelf ziek melden mocht niet van mijn ouders en op de middelbare school vertellend dat ik depressies en zelfmoord gedachtes waren, waren volgens hen lariekoek want kinderen konden niet depressief zijn. Beschonken op school komen werd gedoogd door twee leraren en de ASS coach van school die het wisten, écht niks hielp om hulp te krijgen. Aangeven om vanwege mijn stress die ik enorm had een niveau lager op school te zitten werd door ouders en school zelf weggewuifd omdat ik de intelligentie er voor had.
In mijn studententijd ben ik psychotisch geworden na een gebeurtenis in mijn leven die voor mij hele grote impact had maar volgens mijn omgeving he-le-maal niet belangrijk is. Dat was twee jaar voor mijn verplichte opname. Net voor mijn verplichte opname had ik zo'n paniekstoornis ontwikkeld dat ik naar de huisarts ging en kreeg anti depressiva. Die nam ik maar helaas daardoor psychotisch geworden. Moet ook erbij zeggen dat daarvoor er hevig wiet en bier gebruik was die abrupt stopte omdat ik anti depressiva nam.
Toen ik een paniek aanval kreeg die maar niet stopte in combinatie een toxic thuis situatie belde ik op openingstijd de waarnemende huisarts om me te laten opnemen. Ik kwam terecht in een crisiscentrum. Daar ging ik nog verder achteruit en vanwege mijn ASS (waar ik luidruchtig met mezelf praat als coping strategie van mijn stress uit mezelf), meerdere onveilige situaties waarvan eentje waar twee mede cliënten in een rookruimte mij in een psychose lokte door één als AIVD agent en de ander als OM medewerker me een deal aan te bieden. Of dit daadwerkelijk gebeurd is of mijn psychose zal ik nooit weten. Wel weet ik dat deze twee personen bestaan, waarvan eentje bevriend met me wou blijven en me, wat ik te laat inzag, me had misbruikt in de twee jaren erna.
Dus na dat moment in de rookruimte verloor ik mezelf helemaal en wou ik eruit. Mijn broer probeerde eerder mij eruit te halen maar door heftige acute stress verschijnselen mocht ik niet weg. Ik heb erna mijn vader, degene waarvoor ik juist naar de crisiscentrum voor ging, ingelicht en de crisiscentrum zelf. Helaas was ik zo in de hele AIVD en OM verhaal gezet dat ik in een psychose zat. Maar ik wou weg uit de crisiscentrum omdat ik me zeer onveilig voelde. Ik werd met de dag beroerder en beroerder. Ik moest blijven van ze en anders werd het een verplichte opname. Ik blufte door voor de verplichte opname te gaan want dan was ik weg.
Dus bij zo'n verplichte opname krijg je een rechtszaak in het ziekenhuis. Ik was toen erg in de war maar ik was degene die me in eerste instantie in bescherming nam. Je krijgt een advocaat maar die deed minimale moeite en zag me als zo'n gestoorde gek terwijl één van de mensen uit de rookruimte me hamerde om bij mijn advocaat te blijven vragen naar die deal. Als mijn advocaat gewoon eerlijk zei dat die deal totaal niet bestond en die mensen gevaarlijk voor mijn waren was ik écht geholpen maar in plaats ervan kreeg ik geen contact erover. Pas na mijn ziekenhuis bezoek kreeg ik die bevestiging. De rechtszaak kwam en het was een hele rare zitting. Het was allemaal raar en complex en werd een wellus/nietus discussie tussen mij, mijn pa en de medici aan tafel en één A4 van de crisiscentrum. Gezien zo'n rechtszaak een korte tijd heeft om behandeld te worden besloot de rechter dat het moeilijk en ingewikkeld is maar voor de zekerheid: Drie weken IBS. Dus verplichte opname. (IBS wordt door de burgemeester eigenlijk gelegd maar is een formaliteit)
Tussen dat ik binnen kwam in het ziekenhuis en de rechtzaak was ik he-le-maal patje af geraakt dus ergens terecht. Randje in de cel (zo'n cel die je in films ziet, weet de naam even niet meer) terecht gekomen en dat soort dingen. Maar na de rechtszaak kwam ik snel al naar boven. Je leert dat met het gedrag die je vertoond je meer vrijheden kreeg. Dus daar ging ik daarvoor. In wat langer dan een week tijd kon ik enkele uren naar buiten en afspraken maken over wanneer ik binnen was. Gelijk heb ik het crisiscentrum gebeld om al mijn rapportages en alles wat ze over me in bezit hadden op te vragen. En die haalde ik ook op. Daaruit blijkt goed gedocumenteerd dat dat wat in de rechtszaak is besproken, het A4 geleverd door het crisiscentrum en de volledige rapportage niet stroken met elkaar. Het laatste bladzijde van de rapportage stond ook gewoon beschreven dat in de rookruimte een dubieus gesprek gaande was volgend via de camera en ik uit bescherming werd genomen. Maar hiervoor was dát juist mijn psychose volgens iedereen. Verder kwam één persoon uit de rokersruimte bij mij op bezoek en de ander werd ook opgenomen in mijn afdeling. Hij had ook rare ervaringen met zijn verplichte opname en kreeg ook een rechtszaak. Ik gaf hem het advies wat ik ook heb gedaan, álles opvragen qua documentatie en verslagen die er waren van hem. Door middel van zijn familie lukte dat en hij werd vrijgesproken in zijn rechtszaak. Zijn advocaat kon niet geloven dat zijn cliënt een volledige rapportage had terwijl hij één A4 had en de rechter bood zijn excuses aan dat zijn vrijheden zo zijn ontnomen. De emoties liepen echt hoog op in de rechtszaak zei hij. Maar er werd een heel dringend beroep gedaan dat hij toch bleef maar dan vrijwillig. En dat deed hij.
Deze gozer is me zo dankbaar dat hij me naar zijn huis liet gaan (kort na zijn rechtzaak) waar zijn familie heel dankbaar voor me waren. Hierna kreeg ik te horen dat andere mensen in mijn afdeling langdurige hulp daar kregen maar ook ineens niet de gang naar de rechter meer hoefde te maken. Met die laatste zin hou ik me niet zo mee bezig maar wel een interessant detail, kan toeval zijn.
Dus die drie weken gingen voorbij en enkele dagen ervoor kreeg ik complimenten over hoe goed het ineens met me ging. Ook op rare manieren dat ze over me praten terwijl ik er gewoon dichtbij stond dus ze wisten gewoon dat ik het hoorde. Ik kreeg te horen dat ik na de drie weken weer naar huis mocht. Advocaat kon mij ineens wel bellen om dat nieuws ook te brengen en vond het vooral "een vervelende tijd" en dacht dat een Rechtelijke Machtiging voor verlening zou komen. Daar zat ze voor aan het voorbereiden maar die kwam er dus niet.
Volgens de regels van het ziekenhuis mocht ik niet in het weekend naar huis gestuurd worden. Ik werd vervolgens in het weekend, een dag te vroeg, naar huis gestuurd. Ik werd doorgestuurd naar een GGZ FACT team die me verder zouden helpen. De hulp die ik kreeg is basically mijn tweede quote die ik hierboven post. Als er iets met me was, maakt niet uit wat, kon ik een week later komen. Dan lostte ik het zelf wel op en aangezien als je daar komt een probleem moet hebben waren ze blij dat het al was opgelost. Ik werd naar een autisme polikliniek gestuurd waar heel erg veel maanden wachttijd was. Vervolgens in take gesprek en ik vertelde ze over mijn bipolair klachten, die label had het ziekenhuis ook op me gelegd. Verbazend keken we allemaal elkaar aan en in een volgende gesprek werd vertelt dat ik naar een bipolair polikliniek gestuurd. Daar kwam ik na een wachtlijst terecht en was ik net klaar met mijn opleiding. Ik begon een dagbehandeling maar vanaf dag 1 dachten ze dat ik niet bipolair was. Maar ze wouden de kant van mijn ex horen, dat pas na een tijdje gebeurde. Hierna wisten ze zeker dat ik het niet had maar wachtte me met vertellen tot driekwart na de behandeling. Uit coulance om niet in een gat te vallen mocht ik het afmaken. Ik was boos want de belofte was gemaakt door iemand die net ervoor op zwangerschapsverlof was dat ik wel iets had en me daarmee zouden helpen, ook al zou ik niet de diagnose krijgen. Ik ben na die specifieke onderdeel weggegaan en niet meer teruggekeerd omdat je de informatie die ze geven namelijk twee keer krijgt en zat al tijdje in de herhaling periode. Dat specifieke moment werd door mede cliënten beschreven als zeer raar en vreemd van beiden kanten.
Vervolgens met de GGZ FACT Team in dubio gebleven zoals ik eerder heb beschreven. Niet dat alles nutteloos was maar ze waren al te gretig om mijn medicatie, in eerste instantie voorgeschreven als lage dosis Risperidon voor mijn autisme, te blijven uitbreidden. Verder kon ik doen met de lorazepam wat ik wou. Het hielp wel even maar loste niks op tot ik het weer verhoog.
In de lente van 2020 begonnen met CBD en daar voelde ik echt dat het me wél hielp. Maar ik wou mijn CBD blijven verhogen gedurende de tijd maar versterkte de bijwerkingen van de anti psychotica. Artsen raden dan aan om niet aan CBD te beginnen maar ik zag dit als zó uitzichtloos dat ik het andersom deed, ik wou de anti psychotica verlagen zodat ik de CBD kon verhogen. Ik kwam op gesprek bij de psychiater die er toen was en die zag het zichtbaar echt niet zitten en vraagde me los. Maar ik antwoordde dat ik maar drie weken in het ziekenhuis heb gezeten en alleen de diagnose autisme had. Hij ging naar mijn dossier kijken en vertelde dat mijn verhaal niet strookte met wat in het dossier stond. Ik zou namelijk zes maanden in het ziekenhuis gezeten moeten hebben. Hij bleef doorzoeken en lezen en moest spontaan een toilet bezoek maken zei hij. Ik hoorde een rare discussie tussen hem en een collega van hem buiten de deur (kantoor zat naast het gespreksruimte) en toen kwam hij terug met "andere tijden, nieuwe kansen".
Paar dagen later wou de GGZ me een afspraak maken dat ik kwam en ik kwam. Aangezien het goed met mij ging volgens hen, ik door hen doorverwezen werd naar de WMO voor thuishulp en net werk had gevonden (voor de zoveelste keer want viel veel uit) was het bezoeken van GGZ niet meer nodig. Ze overtuigde me doordat "ik niet meer die ritjes in het OV meer voor hen hoefde te maken". Ik was ook wel zat met hen en wou er niet op in gaan dus ik kwam daar voor de laatste keer.
WMO thuishulp was overrompeld want ik ben door de GGZ FACT Team met gouden bergen beloofd maar die konden zij helemaal niet waarmaken. Verder waren de dingen waar de gemeente ze voor betaalden niet voor bereid mij te helpen. Er werd naar mijn ouders gewezen en is ook contact mee geweest maar die zijn niet in staat om me te helpen met waar ik ze eigenlijk eerst voor had ingeschakeld. Toen net na twee maanden proefplaatsing bij werk weggegaan omdat ze niet aan de afspraken hielden en heel anders opstelde dan de proefplaatsing die we net ervoor hadden. Tegelijk begonnen de corona maatregelen van eind 2020. Ik ging daar onderdoor en door een volgende werkgever in de periode van de avondklok begin dit jaar weer psychotisch geworden. (dit laatste is een heftige aantijging maar is echt zo gebeurd)
En tijdens die psychose begon het UWV en mijn WMO alles op alles om mij te ontnemen wat ik nog had, dat ik vrijwilligerswerk kon doen om zo nog iets van dagbesteding te hebben. Ik zat sinds 2020 ook in een re-integratie traject met een jobcoach en als je iets niet moest doen is mij alles ontnemen. Ik was namelijk gewoon nog in staat om door te werken en deed dat ook als ik die had. Onder de bluf van "je kan me pas verplicht thuis/GGZ zetten als ik ook ben uitgevallen" heeft mijn jobcoach en ik erg gestreden om door te blijven gaan om op een goeie plek te komen qua vrijwilligerswerk en mijn re-integratie en de werk die ik had te behouden. Op dit moment is dat ook gelukt, hoewel corona het ook moeilijk maakt.
Maar mijn WMO kwam met alles waar ik mee zat (mijn WMO had ik voornamelijk om ventilerende gesprekken te hebben ten behoeve van mijn ASS, maar met twee medewerkers geprobeerd maar geen klik, hulp die ik kreeg was eerste resultaat Google search wat ik natuurlijk al lang zelf had gezocht) steeds met het idee dat dit allemaal niet hoeft en dat ze met het UWV kan proberen om me dit allemaal te besparen. Maar dit wat ik en de jobcoach deden is ook wat ik wil en ik denk ook dat dat het beste is. Dit omdat het heel veel maanden in het jaar goed met me gaat maar sommigen gewoon niet. Ik ga niet in dagbesteding of weer naar een dagbehandeling terwijl ik meerdere dagbehandelingen heb geprobeerd (Ook ASS dagbehandelingen maar dat was basis uitleg over Autisme klassen. Verder met hoe ik al was konden ze me niet helpen want mijn hulpvraag en problemen lagen niet bij autisme of was al behandeld in verleden) en 12 maanden dagbesteding mij niet de oplossing leek voor iets wat heel vaak wel gewoon goed met me gaat.)
Dus uiteindelijk kwam ik bij mijn WMO met dit: Ik wil in een begeleid wonen traject. Maar niet degene vlakbij mij (mensen daar met serieuze problematiek en niet psychisch maar meer in hun leven zelf zoals schulden en slechte thuissituatie) en niet degene in de grote stad naast mij die voor autisme bedoeld was (slechte ervaringen met de organisatie hiervoor gehad). Zij vertelde maar dat ik moest googlen en dan ging zij mij wel helpen met het papier werk. Maar dat papier werk kon ik zelf ook wel....
Dus vervolgens gezegd dat ik dan toch maar naar degene van de grote stad wou gaan. Toen legde ze het me uit: 12 maanden keihard strijden bij die gemeente om een WMO daar aan te vragen en ik moest mijn verhaal dik overdrijven en ook zielig doen. Dan lukte het dat. Wat ik in mijn ogen er voor elkaar kreeg is hetzelfde hulp als wat ik van deze WMO zou moeten krijgen maar dan bij hen in hun eigen huis voor een korte periode. Ik vond dit echt te bizar voor woorden en heb de contract met hen opgezegd. Vervolgens gekeken naar een andere zorgaanbieder maar die was er niet voor me behalve organisaties die ik hiervoor op andere manieren te maken mee had gehad maar niet positief over ben, maar dan zou ik het nu als WMO krijgen.
Dus bij de gemeente mijn WMO opgezegd en vond het wel mooi geweest. Vervolgens zit ik nu op het punt dat ik weer mentaal onstabiel ben, met mijn huisarts opzich wel hulp kan krijgen maar niet wetende waar ik echte begeleiding nu moet vinden.
Heb ik écht alles geprobeerd wat ik heb kunnen doen? Ben ik degene die mezelf zó hard heeft genaaid dat ik nu op dit punt ben gekomen? Ik had gekozen om dit waar ik nu in zit maar te accepteren want ik zag in mijn ogen niet de oplossing die ik zag voor mijn problemen. Het verwijt dat ik krijg is dat ik niet met een duidelijk hulpvraag kom waar ze me echt mee kunnen helpen. Maar ik snap niet waarom, in het geval van de WMO, dat wel heb want het staat zwart op wit en vervolgens niet de oplossingen bied die we contractueel hebben afgesproken. Of bij de FACT Team dat ik vrij moet vragen of zelfs stoppen van werk terwijl mijn vraag is om werk te behouden. En verder werken de behandelingen die ik heb gehad niet echt voor me door de combinaties van klachten die ik heb. Van mijn ouders kan ik niet de hulp krijgen die ik echt wil. Want mijn ouders wijzen en verwijten de instanties van de afgelopen 20 jaar en treffen zichzelf geen enkele blaam in iets in hun leven.
Als ik in gevaar ben of het gaat écht niet met me weet ik mijn huisarts wel te vinden. Maar tot die tijd zie ik voorgeschreven benzos en Risperidon en CBD als oplossing. Ik weet niet of ik moet accepteren dat dít gewoon mijn leven is en ermee moet leven of dat ik nog iets kan proberen wat me ergens kan helpen wat ik nog niet wist wat bestond. Misschien zit ík gewoon keihard fout maar zag ik het al die tijd niet tot nu. Ik weet het echt gewoon even niet meer.
Edit: Vergeten mijn huidige situatie uit te leggen. Ik zit in een (hypo)manie waar ik niet meer slaap, eet en sinds gisteren ook destructieve dingen doe en zeg. Bezig met contra-gedrag (dus het wel te doen) maar is moeilijk. Accuut hulp is nu niet nodig. Maar het was zo fijn geweest als ik nu iets had wat er wel gewoon altijd voor me was. De vorige lockdown werd de acute dienst ingeschakeld maar hadden het zo druk na 24-48 uur dat ik ze niet meer nodig had. Dat wil ik me echt besparen nu we weer in zo'n lockdown vermoedelijk gaan komen.
Edit 2: WMO was trouwens gespecialiseerd in ASS.