pippilangkous

"Misschien niet helemaal je vraag, maar als je het vanuit een andere hoek bekijkt: sommige mensen hebben medicatie nodig om op een soepele manier door het leven te gaan. Zou je dat van jezelf bijvoorbeeld niet kunnen accepteren?"

"WakeUpWakeUp zei: maar inmiddels zijn we 2 jaar verder en mijn onderbuikgevoel had verdomme steeds gelijk... Klik om te vergroten... En wat bedoel je hier dan mee?"

"Misschien, op een ander moment, toch nadenken over de lange termijn “shit”.. Ben mijn moeder 3 maanden geleden verloren op 57 jarige leeftijd aan de directe gevolgen van alcohol namelijk levercirrose en de kenmerken die jij beschrijft komen behoorlijk overeen."

"Practuna zei: Sorry, gecondoleerd. Ik wil mezelf niet dood drinken man maar weet niet hoe je stopt met drinken, ben echt wel al jaren bang dat door alle drugs/alcohol mijn lijf het begeeft of dat ik met een kapot lichaam door het leven moet gaan. Verveling is bij mij echt een enorme trigger om toch te drinken of gebruiken, gewoon een enorm leeg gevoel, alle hulp programma's die je kan krijgen zitten enorme wachtlijsten aan, al een jaar aan het wachten op nieuwe hulp. Lichamelijk krijg ik geen afkick verschijnselen ofzo, geestelijk is het gewoon zo lastig om van alle troep af te blijven want het geeft zo'n enorme roes Weet dat je zelf gemotiveerd moet zijn om hulp te accepteren en heb echt wel motivatie en accepteer wel hulp maar het is lastig om te krijgen hier, Dimence heeft het op gegeven ze wisten niet meer hoe ze mij konden helpen dus wacht nu al heeel lang op de therapiën die ik ga krijgen van een ander bedrijf, hoop dat ze snel plek hebben voor mij. Klik om te vergroten... Het is in ieder geval stap 1, je bent bereid eraan te werken. Overigens weet ik precies waar je het over hebt, want ik ben zelf ook verslavingsgevoelig en ken mijn grenzen niet als ik eenmaal begin aan drank (vaak in combinatie met drugs). Om die reden, naast dat ik het slechte voorbeeld van mijn moeder heb gehad, drink ik niet en doe ik ook geen drugs meer. meestal zit er meer achter dan alleen het drinken en het gebruiken, tenminste, dat was bij mij zo. Wanneer je van jezelf weet waarom je drinkt (ook dat weet je zelf al goed namelijk je angsten) ben je ieder geval weer een stap op de goede weg. Als je van jezelf ook weet wat er vooraf gaat aan het moment wanneer je je eerste drankje pakt ben je nog een stap dichterbij. Meestal heb je voor jezelf al eerder (dit kan een paar dagen, uren, weken) besloten dat je weer gaat drinken. Dit was in ieder geval bij mij wel zo. Als je op die momenten gaat reflecteren waarom, wanneer en hoe je dat gaat doen kun je jezelf een stap voor zijn door juist voor jezelf in te plannen dat je het juist niet gaat doen! Dit is uiteraard lastig, je bent immers gewend om juist wel te drinken en ergens diep van binnen wil je eigenlijk ook helemaal niet stoppen. Maar.. als je bij jezelf nou eens goed nagaat.. is het moment dat je begint met drinken nou echt zo ontspannend als je zelf denkt? Is het niet zo dat, wanneer je eenmaal bent begonnen, het alleen nog maar om de drank gaat? “Ik wil zo snel mogelijk het volgende drankje” “zal ik dat wel doen” kunnen voorkomende gedachten zijn. Om die dan te negeren neem je snel je volgende drankje en zo kom je in een vicieuze cirkel terecht. Bij mij was het in ieder geval zo dat ik tijdens zo’n avond in feiten meer gestresst werd van drank dan dat ik er daadwerkelijk van genoot. Ik zeg niet zo dat het bij jou ook zo is en dat je het “gewoon niet meer moet doen”, maar weet wel dat jij de enige bent die dit kan veranderen. Ik begrijp dat sommige mensen daar meer hulp voor nodig hebben. Veel succes iig."

"WakeUpWakeUp zei: Deze oorlog bewijst wel dat Corona niet zo ernstig is als ze wilden laten blijken. Want ineens horen we niks meer... Is toch vaag... Klik om te vergroten... Ho. Dat is naar mijn mening appels met peren vergelijken. Persoonlijk ken ik 3 mensen in mijn directe omgeving die zijn overleden aan Corona zonder onderliggend lijden. Anderen zijn positief geweest (met of zonder vaccinatie), waarbij het ene deel “klachten” had en het andere deel niet. Ik denk hier duidelijk anders over en onze verschillende meningen, dat mag. je kunt het misschien ook vanaf een andere kant bekijken… het merendeel is wel gevaccineerd de afgelopen 2 jaar (waardoor de situatie verbeterde?) Ik zeg absoluut niet dat je een wappie bent, maar de “wappies” denken nu wel “zo dat hebben wij even mooi voor elkaar”. Begrijp je wat ik bedoel? De situatie omtrent corona is complex, net als de oorlog die nu gaande is in Oekraïne😞"

"Dirkjan zei: Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic. Klik om te vergroten... Ja, dat is ook zo. Het heeft altijd met meerdere factoren te maken. Maar, ik denk, dat mij dat stukje “niet luisteren en doen alsof mijn mening er niet toe deed” van mijn moeder nog het meeste pijn heeft gedaan."

"Brakka Mang zei: Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen. Klik om te vergroten... Wat een verhaal.. lijkt me zeer pijnlijk om hier mee om te moeten gaan. Hoe ben jij hier nu zelf verder onder? Hoe is jouw gebruik? Heb therapieën gevolgd voor de deze gebeurtenissen?"

"Hi allen, ik weet niet zeker of ik in het juiste onderwerp zit met een aantal vragen die ik heb. Heeft iemand ooit over deze therapie gehoord en/of zelf al een keer een sessie meegemaakt? Ik kwam hier toevallig op toen ik op Google aan het zoeken was naar “omgaan met verslaving”. zelf heb ik een slechte band met alcohol en in de meeste gevallen komt daar cocaïne bij. Ik heb eergisteren weer een terugval gehad nadat ik 11 weken clean was van drank, coke en roken. Alhoewel ik direct weer de draad heb opgepakt en ik nu alweer meer dan 24 uur clean ben van alles knaagt het toch. Ik heb wel een vermoeden van wat mijn beweegredenen zijn om te gaan gebruiken, maar ik ben eigenlijk nog steeds niet tot de kern. Mijn vraag is dan ook: wat is jouw reden om te gaan gebruiken? Los van het feit dat je “verslaafd” bent. dank en groeten, Pip."

"@LucidLucy @Dopemonster dank voor jullie uitgebreide reactie. ik herken veel van wat jullie zeggen. Ik heb het gevoel dat ik op ieder moment van de dag streng voor mijzelf ben. Ik ben nooit goed genoeg, alles moet beter. Ik vraag en zoek continu bevestiging, laatste jaren minder van anderen, maar alsnog constant naar mijzelf. ik kan heeeel lang dradig worden wat betreft mijn reden om naar de drank en drugs te grijpen: om mijzelf te verdoven, net als iedereen. Het leven voelt voor mij soms als een strijd, dag in dag uit. Niet altijd. Er zijn ook goeie momenten, maar piekeren en dwanghandelingen zijn voor mij dagelijkse kost. hebben jullie geen diepere reden om te gebruiken dan? Of zie ik het veel te groot… zoek ik naar een reden tot gebruik? Waarschijnlijk wel.. zo werkt het verslaafde brein."