Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.

Gemberthee zei:

je stemt in feite toe om haar leed over te nemen, of zeg ik dat verkeerd? Misschien is mijn beeld verkleurd door mijn eigen ervaring.

Klik om te vergroten...

Ja, dat klopt wat je daar nu zegt. Ik accepteer inderdaad dat ik die bakstenen op m’n schouders draag.. ten nadelen van mezelf.

is dat wat onvoorwaardelijke liefde voor iemand betekent? Ik weet het niet. Het voelt/ voelde voor mij goed om te doen. Ik blijf leven, zij is heengegaan. Ik ben ook gewoon zo. Ik denk dat het in het aard van het beestje zit. Ik vind het heerlijk om voor anderen te zorgen, soms ten kosten van mezelf! Maar ik werk eraan. Het gaat steeds beter.

Ik zou zeggen. Doe Biggie en 2pac de groeten. 😂

Gemberthee zei:

Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.

Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst

Klik om te vergroten...

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Nihilist88 zei:

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Klik om te vergroten...

Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)

Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.

Dirkjan zei:

Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.

Klik om te vergroten...

Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.

Gemberthee zei:

Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)

Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.

Klik om te vergroten...

Misschien druk ik me verkeerd uit, ik weet dat anderen mijn manier van handelen/leven soort van 'verknipt' vinden, maar ik lustig verder doe.

Dirkjan zei:

Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.

Klik om te vergroten...

Ik snap je. Ik ken het van sommige alleenstaande moeders die voelen dat ze iets moeten compenseren en daarom maar meer toelaten of minder grenzen trekken dan eigenlijk goed is.

T***** als je zo graag weg wou had mij dan in vetrouwen genomen. Je weet mijn ervaring ermee , hoewel misschien had je me zo om gepraat en mij meegenomen.. Maar had je dan in ieder geval kunnen vertellen dat minstens 5 mensen jarenlang nog in de rouw zitten en je kamer precies hetzelfde laten. Alsof je ouders denken dat je terugkomt... en nog steeds slecht slapen of juist dromen over je wat een soort marteling is voor de één en dromen voor de ander. Gelukkig is mijn REM slaap erg kort en heb ik er geen last van als ik slaap. Vandaar heb ik mijn letterlijke winterslaap ingelast sinds je er niet meer bent.


Voor mij was het teken dat lampen / elektriciteit ineens ging flippen (lampen flikkeren / internet viel uit , schermen deden raar) na we (ik als eerst) je hadden gevonden. Je zou eens weten hoe het voelt alsof ik je had kunnen redden maar ja het gaat de laatste dagen of maanden/ jaren soms ineens zo goed zonder reden omdat je er vrede mee hebt dat je de uitweg neemt.

Ik kan wel lang doorgaan maar komt erop neer ; RIP our dear beloved 😢
We will miss you

Ps neem je het niet kwalijk na ik meer wist hoe het eraan toeging bij jou thuis...
Baal er van dat er geen AED was.. maar neem aan dat je het net als mij te moeilijk vond los van het licht te komen. In mijn NDE ervaring(en) dan..

Ja nu gaat het wel goed genoeg net dan.
, maar anders wordt het N of SN of etc. Om weg te gaan.

Nihilist88 zei:

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Klik om te vergroten...

Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.

En natuurlijk zit ik kon wel eens op een ander level. Als je tien seconden even op de stoep fiets en er komt de oude taart met een rollator langs die zegt: “je mag niet op de stoep fietsen godverdomme!” Dan is er weinig empathie te bekennen. Dan ga in alleen maar fantaseren. Zou zo’n ding ook klem kunnen op een treinrails?(s)

Jammer dat je je zo afgestompt voelt ik kan je verzekeren dat er weinig dingen beter zijn dan de emoties van een ander op een oprechte manier voelen. Niet weten, maar voelen.

Dirkjan zei:

Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.

Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.

Klik om te vergroten...

Dat lijkt me niet. Een moreel kompas kán een nadeel worden, als het misbruikt wordt ja. Maar volgens mij is het voor een psychopaat nog altijd moeilijk om hoge functies te bekleden, omdat hij te veel moeite heeft met sociale aanpassing en daardoor niet manipulatief genoeg kan zijn om groepen mensen met zich mee te krijgen. Het zijn geen leiders of alfa's. De rest van de mensen is ook niet achterlijk natuurlijk (Criminele circuit niet meegerekend.)

Hier in Nederland zijn we vrijgevochten en zal onderdrukking altijd beantwoord worden met opstand, dus ik zie geen dreiging in elk geval. De meeste mensen deugen voldoende voor dat morele kompas.

Edit: ben wel benieuwd waarom je dat denkt en deelt.

Edit: ik lees zojuist dat je ook psychopaten hebt die hun impulsen weten te beheersen. Okey, ja dan wel. Dat is dan wel minder erg in elk geval.

Dirkjan zei:

Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.

Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.

Klik om te vergroten...

Dit i.t.t. Caligula of Saladin of Torquemada?

Spijt me vader dat ik ondanks je weerstand ertegen toch niet even van het wonderlijke psychedelische wereld heb kunnen laten genieten/inzien.
Dan had je echt alles van mij begrepen zoals maar weinig doen. Verder ontzettend bedankt dat jij me vader mocht zijn!!

Hou van je vader!!

Dirkjan zei:

Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.

Jammer dat je je zo afgestompt voelt ik kan je verzekeren dat er weinig dingen beter zijn dan de emoties van een ander op een oprechte manier voelen. Niet weten, maar voelen.

Klik om te vergroten...

Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.

Nihilist88 zei:

Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.

Klik om te vergroten...

Het is een normale reactie van mensen om zich leeggezogen te voelen als ze in contact zijn met iemand die zichzelf kwijt is geraakt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze je dan maar opgeven, zeker niet! Hopelijk voor jou kom je langzaam maar zeker weer terug bij wie je bent.

Gemberthee zei:

Het is een normale reactie van mensen om zich leeggezogen te voelen als ze in contact zijn met iemand die zichzelf kwijt is geraakt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze je dan maar opgeven, zeker niet! Hopelijk voor jou kom je langzaam maar zeker weer terug bij wie je bent.

Klik om te vergroten...

En gewoon hierom vind ik je leuk. Vanuit deze gedachte is er nog zo veel meer mogelijk.
Dat weet jij

Ik zou m'n grootvader willen vertellen over mijn dochter die hij nooit heeft mogen ontmoeten.

Casaan zei:

Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.
Mag je pa helemaal niets fout doen ?
En ik ben het (insert vloek) met je eens he!
Vraag me wel af waar je zelf iets aan hebt, of juist niet.

Klik om te vergroten...

Uiteraard mag hij fouten maken, is menselijk. Maar je gezin meer dan 20 jaar lang fysiek en mentaal mishandelen, manipuleren en tot waanzin drijven vind ik geen foutje. Als er andere mensen bij waren of we waren in public was die ineens de meest lieve echtgenoot en vader en kon die ineens wel lachen tonen. Owee als je hem dreigde te verlaten, dan lag die de volgende dag met een mislukte overdosis (slaapmedicatie) in mijn bed als ik van school thuis kwam of stond die ineens met een pistool tegen zijn hoofd in de achtertuin. Mijn moeder was pas 18 jaar he toen de ellende begon.
Als hij dan ook nog eens geen enkele keer het woord sorry heeft gebruikt of überhaupt empathie of spijt heeft getoond voor zijn daden, heb ik geen enkele reden om hem als mijn vader te zien.
Als ik hem vraag waarom die al jarenlang de verjaardagen van zijn zoons vergeet, weet hij het op zo'n ranzige manier te verdraaien, dat jij met een rot/schuld gevoel naar huis gaat.
Ik snap dat hij zelf ook slachtoffer was van een god knows wat voor jeugd. Opa was the devil himself, good riddance. Dus kan me het ergens wel voorstellen. Maar neem dan ook de verantwoordelijkheid voor je daden! Nu is het aan mij en me broertje om die chain te verbreken of stop te zetten. Ik zelf neem in ieder geval nooit kinderen.

pippilangkous zei:

Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?

Klik om te vergroten...

Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen.