#1
Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.Dit gevoel ken ik ook maar al te goed, maar dan tegenover me pa.
Ik fantaseerde vroeger regelmatig over hoe ik hem dan wurg tot zijn laatste adem of voor een langsrijdende trein gooi. Tegenwoordig heb ik deze fantasieën veel minder. Het grappige is dat ik na een lange periode van verbroken contact, alsnog het contact heb gelegd vanwege het feit dat het wel "mijn vader" is. Ik hoef geen vrienden met hem te worden. Paar keer per jaar een kopje koffie en thats it! Maar hij hoeft maar iets verkeerds te zeggen of te doen en ik heb geen enkele rem meer.
Mag je pa helemaal niets fout doen ?
En ik ben het (insert vloek) met je eens he!
Vraag me wel af waar je zelf iets aan hebt, of juist niet.
Heerlijke spelfout, voor mijn kleine zus ben ik al jaren haar grote boer, sinds precies diezelfde spelfout.Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.
Camus weet wel hoeHet eerste wat er in me opkomt: Je haat jezelf. Lastig zeg, van jezelf kom je niet zo snel af
Ofwel ik kan nog niet met mijn emoties omgaan, ofwel mijn ouders zijn ziende blind.Wanneer je zelf hebt geleerd om met je emoties om te gaan, ontstaan er in het energetische contact onverwacht helende momenten. Dus ook in het contact met je ouders.
Ook sluit ik niet uit dat beide van toepassing kan zijn. Ik ga het testen op ouder 2.
@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.
Ja! Kijken! Je gaat meer leren over hoe je moeder het vol kon houden. Misschien is het metaforisch, ik snap absoluut wat @Gemberthee hiermee wil zeggen.Nee, ken ik niet, moet ik die kijken?