DrugsForum.nl

Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.

Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.

Nihilist88 zei:

Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.

Klik om te vergroten...

Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.

Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst

Dirkjan zei:

Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:

"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".

Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.

Klik om te vergroten...

Jeetje wat een mooie post! Ik heb er ff geen woorden voor.... ik ben oprecht blij voor je dat je dit kan posten over je vader. Liefdevol. Dat is mooi.

Dirkjan zei:

Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen.

Klik om te vergroten...

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik dit las. Ik denk heel vaak na over de dood.... ik probeer het me bv ook voor te stellen hoe het afscheid zal zijn als mijn ouders dood zouden gaan. Ik weet zeker dat het niet eens in de buurt komt van wat jij nu schrijft. Ligt het aan mij? Ik ben er best wel van onder de indruk van hoe dat bij jou is gegaan. Als ik dat als moeder zou mogen horen van mijn kind dan zou ik misschien wel ter plekke willen gaan, beter wordt het leven niet!

Dirkjan zei:

Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

Klik om te vergroten...

Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon

. Grapje uiteraard!! Ik weet gewoon niet wat ik anders kan zeggen.

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien?

Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

Gemberthee zei:

Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon . Grapje uiteraard!!

Klik om te vergroten...

Ik houd van grapjes.

Gemberthee zei:

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien? Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

Klik om te vergroten...

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat.

Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.

Dirkjan zei:

Ik houd van grapjes.

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat. Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.

Klik om te vergroten...

Hilarisch!!!!!

Dirkjan zei:

Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.

Klik om te vergroten...

Ja, dat is ook zo. Het heeft altijd met meerdere factoren te maken. Maar, ik denk, dat mij dat stukje “niet luisteren en doen alsof mijn mening er niet toe deed” van mijn moeder nog het meeste pijn heeft gedaan.

Ik zou m'n grootvader willen vertellen over mijn dochter die hij nooit heeft mogen ontmoeten.

Casaan zei:

Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.
Mag je pa helemaal niets fout doen ?
En ik ben het (insert vloek) met je eens he!
Vraag me wel af waar je zelf iets aan hebt, of juist niet.

Klik om te vergroten...

Uiteraard mag hij fouten maken, is menselijk. Maar je gezin meer dan 20 jaar lang fysiek en mentaal mishandelen, manipuleren en tot waanzin drijven vind ik geen foutje. Als er andere mensen bij waren of we waren in public was die ineens de meest lieve echtgenoot en vader en kon die ineens wel lachen tonen. Owee als je hem dreigde te verlaten, dan lag die de volgende dag met een mislukte overdosis (slaapmedicatie) in mijn bed als ik van school thuis kwam of stond die ineens met een pistool tegen zijn hoofd in de achtertuin. Mijn moeder was pas 18 jaar he toen de ellende begon.
Als hij dan ook nog eens geen enkele keer het woord sorry heeft gebruikt of überhaupt empathie of spijt heeft getoond voor zijn daden, heb ik geen enkele reden om hem als mijn vader te zien.
Als ik hem vraag waarom die al jarenlang de verjaardagen van zijn zoons vergeet, weet hij het op zo'n ranzige manier te verdraaien, dat jij met een rot/schuld gevoel naar huis gaat.
Ik snap dat hij zelf ook slachtoffer was van een god knows wat voor jeugd. Opa was the devil himself, good riddance. Dus kan me het ergens wel voorstellen. Maar neem dan ook de verantwoordelijkheid voor je daden! Nu is het aan mij en me broertje om die chain te verbreken of stop te zetten. Ik zelf neem in ieder geval nooit kinderen.

pippilangkous zei:

Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?

Klik om te vergroten...

Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen.

Brakka Mang zei:

Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen.

Klik om te vergroten...

Wat een verhaal.. lijkt me zeer pijnlijk om hier mee om te moeten gaan. Hoe ben jij hier nu zelf verder onder? Hoe is jouw gebruik? Heb therapieën gevolgd voor de deze gebeurtenissen?

pippilangkous zei:

Wat een verhaal.. lijkt me zeer pijnlijk om hier mee om te moeten gaan. Hoe ben jij hier nu zelf verder onder? Hoe is jouw gebruik? Heb therapieën gevolgd voor de deze gebeurtenissen?

Klik om te vergroten...

Nee valt wel mee, dat is wel een tijdje lastig geweest maar ik kanhet goed relativeren. Heb er niet echt last van ik sta in het hier en nu. Mijn gebruik is minimaal. Ik heb heel veel meegemaakt en ben dankbaar dat ik er zelf ben uitgekomen met mezelf. Heb een tijd bij NA gelopen maar daar kreeg ik vooral storing omdat daar heel veel zieke mensen rondlopen. En daar kan ik niet tegen en ik heb voor mijn eigen stabiliteit daar ook afstand van genomen en sindsdien ben ik vooral vooruitgegaan. Ben andere behandelingen gestart ptss gerelateerd .

Goh ten eerste ben ik totaal asociaal op zuke momenten. Ik kan wel vol medeleven n mezelf zo volledig geven aan personen, met alles wat in mn mogelijkheden ligt, die persoon is dan vaak een lie, ex, goeie vriendin, dus bijna berekend zou je kunnen stellen..

Bvb tov overleden familieleden, ging ik bij de dood van mn grootouders, langs m'n ma haar kant, nier nr begrafenis of afscheid nemen. Ondanks dat mn ma n familie langs haar kant, echt wel goeie mensen waren en me regelmatig hielpen...toch mijd ik al meer dan 10j elk contact, ging op geen enkele uitnodiging in, voor huwelijken, bdays, geboortes v nichten en neven, trouw v mn broer, boeide me geen moer en zelfs toen mn zus zwanger was, niks reactie v mij, zelfs ni bij de geboorte. En schoot de ene leugen na de andere. 1 ik voelde geen greintje voeling met de familie, 2 voel mij totaal niet oo mn gemak in zo'n menigte, waarbij ik weet dat ik de vreemde eend in de bijt ben.

je had de erwten nog op staan schoft, zal ik wel die zwarte vlek op het plafond ` mogen vergoeden van mijn huurwaarborg !!!

altijd hetzelfde met de doden, je zou denken ze voelen het aan dat ze een hartaanval krijgen en ze grijpen nog vlug naar de schakelaar om het vuur te dimmen,
neen hoor
gewoon doodvallen, ik schrok meer van die rookdetectoren en de zwarte rookpluimen dan dat hij der lag, meestal lag ie toch laveloos dronken op de grond op dat uur.

Flamingo Flaterbroek zei:

je had de erwten nog op staan schoft, zal ik wel die zwarte vlek op het plafond ` mogen vergoeden van mijn huurwaarborg !!!

altijd hetzelfde met de doden, je zou denken ze voelen ze krijgen een hartaanval en ze grijpen nog vlug naar de schakelaar om het vuur te dimmen,
neen hoor
doodvallen, ik schrok meer van die rookdetectoren en de zwarte rookpluimen dan dat hij der lag, meestal lag ie toch laveloos op de grond op dat uur.

Klik om te vergroten...

Deze man kunnen we ook beter even alleen laten... 👏🏻 Hij bijt en blaft

Mijn vader. Hem zou ik nog zoveel willen zeggen...hij is goed voor me geweest.
Haalde mij verschillende keren uit de stront, en hij wilde net zoals mijn moeder, het beste voor mij.
Hij stierf letterlijk in mijn armen terwijl de rest van de familie aan de koffie gezellig aan het chatten was.
Een moment wat ik dus nooit meer vergeten zal!
Hij is net zoals ik para commando geweest en ik heb zoveel mogelijk zijn voorbeelden gevolgd.
Ik hoop dat ik straks zijn entiteit weer zal ontmoeten!

Dopemonster zei:

Deze man kunnen we ook beter even alleen laten... 👏🏻 Hij bijt en blaft

Klik om te vergroten...

Likken ook als het een versgewassen vrouwenkont is

De Zandman zei:

Mijn vader. Hem zou ik nog zoveel willen zeggen...hij is goed voor me geweest.
Haalde mij verschillende keren uit de stront, en hij wilde net zoals mijn moeder, het beste voor mij.
Hij stierf letterlijk in mijn armen terwijl de rest van de familie aan de koffie gezellig aan het chatten was.
Een moment wat ik dus nooit meer vergeten zal!
Hij is net zoals ik para commando geweest en ik heb zoveel mogelijk zijn voorbeelden gevolgd.
Ik hoop dat ik straks zijn entiteit weer zal ontmoeten!

Klik om te vergroten...

Het was mooier geweest als je de traditie had kunnen omzetten maarja je bent een strijder of je bent het niet!

Mijn vader was para commando in de oorlogsjaren waarin hij gestreden heeft.
Daarna deed hij dit nog eens dunnetjes over in Nederlands-Indië.
Ik heb mij altijd met hem willen meten, maar zijn lichamelijke conditie was toch beter dan die van mij, hoe hard ik ook getraind was.
Bijvoorbeeld een mars van 80 km in 24 uur lopen met een bepakking van 30 pond, in de tropen ook nog...en van de 1000 deelnemers als derde aankomen....voorwaar een heel goede prestatie!
We hebben beide ijzer gevreten, maar hij was beter dan ik.
De zwaarste mars die ik gelopen heb is die van de kepi blanc, dat is ca.60 km in twee dagen met 30 kg bepakking en dit door niet alledaags makkelijk terrein...pas na het met succes deze mars volbrengen voor de witte kepi maakt je een echte legionair.
Dan pas behoor je tot de grote familie van het Legioen.

grootvader, zorg ervoor dat al die kerels die ervoor zorgden dat ik je begrafenis mistte met hun gaslighting, levenslang bloed pissen, dank je, ik ga je wrekengrootvader. al geef ik er mijn leven voor en ze zullen lijden

Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

Een reactie plaatsen