Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.
Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?
Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkomDit had zomaar een vraag van mij kunnen zijn, wauw! Ook voor ons (twee zoons) nog steeds een grote mysterie waarom en hoe ze alles gepikt, jarenlang doorstaan en overleefd heeft. Alleen leeft mijn moeder nog en ook gescheiden eindelijk maar wel 20 jaar te laat helaas. In het hele proces zichzelf compleet weggecijferd voor haar zoons. In geen 1000 duizend jaar kan ik haar terugbetalen voor de emotionele en fysieke schade die zij daaraan heeft ondervonden.
Betere levensles kun je niet krijgen denk ik van een mentaal sterk en weerbare vrouw vol levenservaring die zich niet gek liet maken. En toch positief in het leven stond zover ik begrijp uit je post. Denk dat het huilen van haar jullie ook een soort van closure heeft gegeven? Voelt dat een beetje zo?Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkom
Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.Ik haat mijn moeder
Dat gek vinden is jezelf ontkennen. Ik snap dat je haar mist.Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………
in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?
Dat zou ik over mijn vader kunnen zeggen, die heb ik maar een keer of 2 a 3 gezien, heel kort, van wat ik me nog herinner maar het schijnt dat ik en mijn broer flinke klappen hebben gekregen. Wie gaat een 3 jarige een klap geven? Maar het was helaas ook een alcoholist. En dan kreeg mijn moeder van de familie van mijn vader ook nog eens alle schuld op je. Ze vertelde hoe verliefd ze was toen ze elkaar tegenkwamen. Ik heb dagboeken van haar gelezen (met haar toestemming) over dat ze het perfecte koppel waren en elkaar niet los konden laten. Totdat mijn pa begon te drinken ongeveer toen ik 1 was (1994).Ik haat mijn moeder
Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!
Ik haat mijn moeder
Dat moment zal ik bij mijn moeder inderdaad ook nooit meer vergeten.Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen
Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet. Ze heeft ons (mijn broer en ik) nooit de kans gegeven om naar ons te luisteren. Ondanks extreem verslaafd hou je altijd een keuze, ga ik luisteren ja/ nee.Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.
Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet.
Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."