#1
Okey en tot hier reikt mijn filosofische denk mogelijkheden
.
Nee, ken ik niet, moet ik die kijken? Zal eens even mijn netflix aanzetten.@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.
Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.Dit gevoel ken ik ook maar al te goed, maar dan tegenover me pa.
Ik fantaseerde vroeger regelmatig over hoe ik hem dan wurg tot zijn laatste adem of voor een langsrijdende trein gooi. Tegenwoordig heb ik deze fantasieën veel minder. Het grappige is dat ik na een lange periode van verbroken contact, alsnog het contact heb gelegd vanwege het feit dat het wel "mijn vader" is. Ik hoef geen vrienden met hem te worden. Paar keer per jaar een kopje koffie en thats it! Maar hij hoeft maar iets verkeerds te zeggen of te doen en ik heb geen enkele rem meer.
Heerlijke spelfout, voor mijn kleine zus ben ik al jaren haar grote boer, sinds precies diezelfde spelfout.Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.
Camus weet wel hoeHet eerste wat er in me opkomt: Je haat jezelf. Lastig zeg, van jezelf kom je niet zo snel af
Ofwel ik kan nog niet met mijn emoties omgaan, ofwel mijn ouders zijn ziende blind.Wanneer je zelf hebt geleerd om met je emoties om te gaan, ontstaan er in het energetische contact onverwacht helende momenten. Dus ook in het contact met je ouders.
@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.
Ja! Kijken! Je gaat meer leren over hoe je moeder het vol kon houden. Misschien is het metaforisch, ik snap absoluut wat @Gemberthee hiermee wil zeggen.Nee, ken ik niet, moet ik die kijken?
@Gemberthee - deze gaat over het contrast van haten en liefhebbenJee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!
Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder
En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.
Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.
Kut moederdag!
Kut vaderdag!
Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand
En niet vergeten te bedanken als je haar dan toch spreekt!Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?
Je opoe weet dat, anders was hij niet gegaanIk zou tegen m'n opa willen zeggen sorry dat ik niet meer naar je toekwam op een gegeven moment, maar dat kwam doordat je altijd negatief was op het laatst en ik kon daar als kind gewoon niet mee omgaan, omdat je m'n grote maat was.
Was net te laat bij hem toen hij stierf om hem dat te zeggen.
Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen. Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.En niet vergeten te bedanken als je haar dan toch spreekt!
Wauw. Heel erg mooi. Dit raakt me.Je opoe weet dat, anders was hij niet gegaan
Uit liefde voor jouEn dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.
Hahahaaaa!! Ohhh ik kom niet meer bij! Zo grappig! Ik had deze spelfout niet gezien.Heerlijke spelfout, voor mijn kleine zus ben ik al jaren haar grote boer, sinds precies diezelfde spelfout.
Ja doe het dan!Camus weet wel hoe
Ik denk dat je nog niet met je emoties om kan gaanOfwel ik kan nog niet met mijn emoties omgaan, ofwel mijn ouders zijn ziende blind.
Ook sluit ik niet uit dat beide van toepassing kan zijn. Ik ga het testen op ouder 2.
Ja! Kijken! Je gaat meer leren over hoe je moeder het vol kon houden. Misschien is het metaforisch, ik snap absoluut wat @Gemberthee hiermee wil zeggen.
Ik had ooit een grap over camus, hierCamus weet wel hoe
En toen zei ik:Ik vind de gedachte intrigerend en wil wel een potje knikkeren met die Camus
Is dat triest, oud materiaal gebruiken? Wat maakt het uit.Chillen met Camus is echt kut, want bij alles wat je doet zegt ie: “maar wat heeft het voor zin?”
Sta je gewoon een tosti te bakken.
Ja?Ik had ooit een grap over camus, hier
Jij zei:
En toen zei ik:
Is dat triest, oud materiaal gebruiken? Wat maakt het uit.
Uiteraard.
Jeetje wat een mooie post! Ik heb er ff geen woorden voor.... ik ben oprecht blij voor je dat je dit kan posten over je vader. Liefdevol. Dat is mooi.Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:
"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".
Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.
Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik dit las. Ik denk heel vaak na over de dood.... ik probeer het me bv ook voor te stellen hoe het afscheid zal zijn als mijn ouders dood zouden gaan. Ik weet zeker dat het niet eens in de buurt komt van wat jij nu schrijft. Ligt het aan mij? Ik ben er best wel van onder de indruk van hoe dat bij jou is gegaan. Als ik dat als moeder zou mogen horen van mijn kind dan zou ik misschien wel ter plekke willen gaan, beter wordt het leven niet!Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen.
Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoonMaar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.
Ik houd van grapjes.Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon. Grapje uiteraard!!
Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat.Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien?Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.
Hilarisch!!!!!Ik houd van grapjes.
Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat.Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."