#1
Sorry. J.!Had ik maar beter gekund. Was ik maar bij je geweest toen je stierf. Had ik maar keihard gewerkt om het geld voor ons te verdienen dat we zo hard nodig hadden! Wat ik had was niet genoeg Dat had niet geholpen, denk, maar toch.
Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.
Was ze er wel voor je? Kwa emotionele beschikbaarheid, zeg maar.Ik had laatst een spontane gedachte die extreem hard binnen kwam. Mijn moeder heeft mij nooit, maar dan ook nooit enige vorm van pijn gedaan. Never. Geen klap, geen vernedering of pesterij, geen kleinering of afstraffing, geen leugen of kwetsing, helemaal nooit.
Terwijl ik haar in mijn hele leven talloze keren heb uitgescholden, heb uitgeschreeuwd, zelfs geld gestolen om drugs van te kopen.
En dat kan ik nou niet meer terug draaien. Echt mensen, als je ouders nog leven heb ze lief.
Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.Was ze er wel voor je? Kwa emotionele beschikbaarheid, zeg maar.
Dan zal ze gezien hebben dat je het moeilijk had. Ik hoop dat ik als moeder hetzelfde zou doen als jouw moeder, makkelijk is dat niet lijkt me. Mooi he, dat ware liefde zo sterk is.Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.
Je ziet als kind nooit zo gemakkelijk hoeveel een ouder doet voor een kind. Later wordt dat pas duidelijk.
Ahhhh maar wees ook niet te streng voor jezelf. Veel mensen denken dat je liefde moet uitspreken. Dat is niet waar. Mensen voelen liefde misschien zelfs wel beter zónder het uit te spreken. Gewoon door een blik, een lach, een stilte.Besef één ding heel erg goed.
Er komt een tijd, dat je ouders er niet meer zijn, en dat je voor altijd zonder ze moet. Je kunt nooit meer iets tegen ze zeggen, hoezeer spijt je hebt van alle fouten en stommigheden je hebt uitgehaald. Ik ben al jaren mijn ouders verloren, maar ik zou oooo zo veel nog tegen ze willen zeggen ... Besef dat, nu je ze nog hebt!
Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.
Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst
Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.
Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.
Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.
Misschien druk ik me verkeerd uit, ik weet dat anderen mijn manier van handelen/leven soort van 'verknipt' vinden, maar ik lustig verder doe.Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)
Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.
Ik snap je. Ik ken het van sommige alleenstaande moeders die voelen dat ze iets moeten compenseren en daarom maar meer toelaten of minder grenzen trekken dan eigenlijk goed is.Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.
Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.
Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.
Dat lijkt me niet. Een moreel kompas kán een nadeel worden, als het misbruikt wordt ja. Maar volgens mij is het voor een psychopaat nog altijd moeilijk om hoge functies te bekleden, omdat hij te veel moeite heeft met sociale aanpassing en daardoor niet manipulatief genoeg kan zijn om groepen mensen met zich mee te krijgen. Het zijn geen leiders of alfa's. De rest van de mensen is ook niet achterlijk natuurlijk (Criminele circuit niet meegerekend.)Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.
Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.
Dit i.t.t. Caligula of Saladin of Torquemada?Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.
Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.
Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.
Jammer dat je je zo afgestompt voelt ik kan je verzekeren dat er weinig dingen beter zijn dan de emoties van een ander op een oprechte manier voelen. Niet weten, maar voelen.
Het is een normale reactie van mensen om zich leeggezogen te voelen als ze in contact zijn met iemand die zichzelf kwijt is geraakt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze je dan maar opgeven, zeker niet! Hopelijk voor jou kom je langzaam maar zeker weer terug bij wie je bent.Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."