Spring naar hoofdinhoud
DRUGSFORUM.NLNext Generation
DRUGSFORUM.NL

Een onafhankelijk platform voor eerlijke informatie over psychoactieve middelen sinds 2002.

Navigatie

Partner

T
Trimbos Instituut
Samenwerking voor preventie
© 2002-2026 DrugsForum.nl - Gemaakt door de community, voor de community.
Home
Forums
Wiki
Trip Tracker
Leden
Zoeken
Over ons
Huisregels
Wiki
Trip Tracker
Privacy
Zoeken
InloggenRegistreren
HomeForumsAls je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

76 antwoorden
36 weergaven
18-5-2026
G
GembertheeLid
01-01-2024, 00:00
#1
Dirkjan zei:
Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:

"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".

Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.
Klik om te vergroten...
Jeetje wat een mooie post! Ik heb er ff geen woorden voor.... ik ben oprecht blij voor je dat je dit kan posten over je vader. Liefdevol. Dat is mooi.
Dirkjan zei:
Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen.
Klik om te vergroten...
Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik dit las. Ik denk heel vaak na over de dood.... ik probeer het me bv ook voor te stellen hoe het afscheid zal zijn als mijn ouders dood zouden gaan. Ik weet zeker dat het niet eens in de buurt komt van wat jij nu schrijft. Ligt het aan mij? Ik ben er best wel van onder de indruk van hoe dat bij jou is gegaan. Als ik dat als moeder zou mogen horen van mijn kind dan zou ik misschien wel ter plekke willen gaan, beter wordt het leven niet!
Dirkjan zei:
Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.
Klik om te vergroten...
Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon :wink:. Grapje uiteraard!! Ik weet gewoon niet wat ik anders kan zeggen.

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien? :grin: Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

InloggenRegistreren
1234
D
DirkdirkLid
01-01-2024, 00:00
#2
Gemberthee zei:
Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon :wink:. Grapje uiteraard!!
Klik om te vergroten...
Ik houd van grapjes.
Gemberthee zei:
Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien? :grin: Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.
Klik om te vergroten...
Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat. :tilttearlaugh: Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.
G
GembertheeLid
01-01-2024, 00:00
#3
Dirkjan zei:
Ik houd van grapjes.

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat. :tilttearlaugh: Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.
Klik om te vergroten...
Hilarisch!!!!!
p
pippilangkousLid
01-01-2024, 00:00
#4
Dirkjan zei:
Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.
Klik om te vergroten...
Ja, dat is ook zo. Het heeft altijd met meerdere factoren te maken. Maar, ik denk, dat mij dat stukje “niet luisteren en doen alsof mijn mening er niet toe deed” van mijn moeder nog het meeste pijn heeft gedaan.
B
BeadyLid
01-01-2024, 00:00
#5
Ik zou m'n grootvader willen vertellen over mijn dochter die hij nooit heeft mogen ontmoeten.
C
Chr0nicLid
01-01-2024, 00:00
#6
Casaan zei:
Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.
Mag je pa helemaal niets fout doen ?
En ik ben het (insert vloek) met je eens he!
Vraag me wel af waar je zelf iets aan hebt, of juist niet.
Klik om te vergroten...

Uiteraard mag hij fouten maken, is menselijk. Maar je gezin meer dan 20 jaar lang fysiek en mentaal mishandelen, manipuleren en tot waanzin drijven vind ik geen foutje. Als er andere mensen bij waren of we waren in public was die ineens de meest lieve echtgenoot en vader en kon die ineens wel lachen tonen. Owee als je hem dreigde te verlaten, dan lag die de volgende dag met een mislukte overdosis (slaapmedicatie) in mijn bed als ik van school thuis kwam of stond die ineens met een pistool tegen zijn hoofd in de achtertuin. Mijn moeder was pas 18 jaar he toen de ellende begon.
Als hij dan ook nog eens geen enkele keer het woord sorry heeft gebruikt of überhaupt empathie of spijt heeft getoond voor zijn daden, heb ik geen enkele reden om hem als mijn vader te zien.
Als ik hem vraag waarom die al jarenlang de verjaardagen van zijn zoons vergeet, weet hij het op zo'n ranzige manier te verdraaien, dat jij met een rot/schuld gevoel naar huis gaat.
Ik snap dat hij zelf ook slachtoffer was van een god knows wat voor jeugd. Opa was the devil himself, good riddance. Dus kan me het ergens wel voorstellen. Maar neem dan ook de verantwoordelijkheid voor je daden! Nu is het aan mij en me broertje om die chain te verbreken of stop te zetten. Ik zelf neem in ieder geval nooit kinderen.
B
Brakka MangLid
01-01-2024, 00:00
#7
pippilangkous zei:
Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?
Klik om te vergroten...
Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen.
p
pippilangkousLid
01-01-2024, 00:00
#8
Brakka Mang zei:
Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen.
Klik om te vergroten...
Wat een verhaal.. lijkt me zeer pijnlijk om hier mee om te moeten gaan. Hoe ben jij hier nu zelf verder onder? Hoe is jouw gebruik? Heb therapieën gevolgd voor de deze gebeurtenissen?
D
DirkdirkLid
01-01-2024, 00:00
#9
Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.

Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.
p
pippilangkousLid
01-01-2024, 00:00
#10
Goede vraag… @Dirkjan

voor mij is het nog niet zo lang geleden dat mijn moeder is overleden (nu bijna 6 maanden). M’n moeder was al heel lang ziek (19 jaar verslaafd geweest aan alcohol en de laatste 10 jaar aan pure vodka dagelijks). Ben dus opgegroeid met een alcoholistische moeder tot mijn 13e. M’n ouders scheidden toen ik 5 was. Uiteindelijk bij m’n vader gaan wonen met ook hij zijn eigen gebreken (vanuit zijn jeugd). Maar in ieder geval wel een stabiele basis zoals schone kleren, eten enz. Ik dwaal af…

de laatste 6 weken ging m’n moeder “ineens” zo slecht (ik heb haar naar het ziekenhuis MOGEN brengen, nadat ik haar volledig verward, geel, helemaal onder de “spider naevi’s”, met een dikke bolle buik en nog maar 40kg thuis vond. Ik weet nog van die periode dat ik haar niet aan durfde te spreken.. ik heb me altijd heel nederig opgesteld richting haar. Heb altijd aan mezelf getwijfeld en geloofde dat het mijn schuld was dat “alles” zo was gelopen. Dus zelfs toen ze soort van op haar ziektebed lag (ze werd niet meer beter, levercirrose x1000) liet ik haar aan het woord. Ik heb misschien in mijn eigen woorden een beetje kunnen zeggen wat ik wou zeggen, maar eigenlijk had ik achteraf gezien veel meer willen zeggen! Ik wilde haar het leed besparen.

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

aan alle mensen in een soort gelijke situatie.. vertel of vraag wat je wil vragen.. misschien heb je er anders achteraf spijt van.
C
CasaanLid
01-01-2024, 00:00
#11
Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand
p
pippilangkousLid
01-01-2024, 00:00
#12
Casaan zei:
Ik haat mijn moeder
Klik om te vergroten...
Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?
C
CasaanLid
01-01-2024, 00:00
#13
pippilangkous zei:
Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?
Klik om te vergroten...
Dat gek vinden is jezelf ontkennen. Ik snap dat je haar mist.
D
DirkdirkLid
01-01-2024, 00:00
#14
Casaan zei:
Ik haat mijn moeder
Klik om te vergroten...
Dat zou ik over mijn vader kunnen zeggen, die heb ik maar een keer of 2 a 3 gezien, heel kort, van wat ik me nog herinner maar het schijnt dat ik en mijn broer flinke klappen hebben gekregen. Wie gaat een 3 jarige een klap geven? Maar het was helaas ook een alcoholist. En dan kreeg mijn moeder van de familie van mijn vader ook nog eens alle schuld op je. Ze vertelde hoe verliefd ze was toen ze elkaar tegenkwamen. Ik heb dagboeken van haar gelezen (met haar toestemming) over dat ze het perfecte koppel waren en elkaar niet los konden laten. Totdat mijn pa begon te drinken ongeveer toen ik 1 was (1994).
pippilangkous zei:
mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!
Klik om te vergroten...
Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.

Ik weet ook nog het moment toen mijn moeder dood ging, dat was ook wel een ontroerend moment. Ze lag namelijk in het hospice maar ze was praktisch helemaal een kasplantje geworden, ademde nog wel zelf maar kon niet meer praten of dingen overbrengen. En toen hield ik haar hand vast en toen zei ik: "het is goed zo", en toen kneep ze terug. Dit is echt gebeurd, dit is niet een of andere slap jankverhaal. Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen.
B
Blacksoul03Lid
01-01-2024, 00:00
#15
Tegen mijn beste vriendin, mijn soulmate. We woonden samen in een kliniek. Daar hebben we elkaar leren kennen. Drie jaar geleden is ze daar overleden aan zelfdoding. De avond daarvoor hebben we nog samen op 2 kindjes gepast. Ik zou haar zo graag willen zeggen hoeveel zij in die 2 jaar dat we elkaar kende voor mij betekende. Dat ze niet alleen was. En dat ik alles alles alles zou willen doen om samen te blijven. Alles. Helaas is dat nu te laat, zit ik met vragen die onbeantwoord zullen blijven, en gemis dat altijd zal blijven.
C
Chr0nicLid
01-01-2024, 00:00
#16
Casaan zei:
Ik haat mijn moeder
Klik om te vergroten...

Dit gevoel ken ik ook maar al te goed, maar dan tegenover me pa.
Ik fantaseerde vroeger regelmatig over hoe ik hem dan wurg tot zijn laatste adem of voor een langsrijdende trein gooi. Tegenwoordig heb ik deze fantasieën veel minder. Het grappige is dat ik na een lange periode van verbroken contact, alsnog het contact heb gelegd vanwege het feit dat het wel "mijn vader" is. Ik hoef geen vrienden met hem te worden. Paar keer per jaar een kopje koffie en thats it! Maar hij hoeft maar iets verkeerds te zeggen of te doen en ik heb geen enkele rem meer.
p
pippilangkousLid
01-01-2024, 00:00
#17
Dirkjan zei:
Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen
Klik om te vergroten...
Dat moment zal ik bij mijn moeder inderdaad ook nooit meer vergeten.
p
pippilangkousLid
01-01-2024, 00:00
#18
Dirkjan zei:
Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.
Klik om te vergroten...
Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet. Ze heeft ons (mijn broer en ik) nooit de kans gegeven om naar ons te luisteren. Ondanks extreem verslaafd hou je altijd een keuze, ga ik luisteren ja/ nee.
Gelukkig heeft zij op het allerlaatste moment wel toe gegeven.

we zaten dan beneden in het ziekenhuis met een kopje munt thee naar “mensen te kijken” en opeens zei ze: “weet je… hoe mijn dag begon? Dan werd ik wakker en dan begon ik met 4 longdrinks Vodka zodat ik een soort van een beetje normaal kon functioneren”.
D
DirkdirkLid
01-01-2024, 00:00
#19
pippilangkous zei:
Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet.
Klik om te vergroten...
Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.
G
GembertheeLid
01-01-2024, 00:00
#20
Dirkjan zei:
Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?
Klik om te vergroten...
Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.
AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."