#1
Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.