DrugsForum.nl

Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.

Gemberthee zei:

Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.

Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst

Klik om te vergroten...

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Nihilist88 zei:

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Klik om te vergroten...

Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)

Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.

Dirkjan zei:

Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.

Klik om te vergroten...

Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.

Gemberthee zei:

Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)

Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.

Klik om te vergroten...

Misschien druk ik me verkeerd uit, ik weet dat anderen mijn manier van handelen/leven soort van 'verknipt' vinden, maar ik lustig verder doe.

Dirkjan zei:

Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.

Klik om te vergroten...

Ik snap je. Ik ken het van sommige alleenstaande moeders die voelen dat ze iets moeten compenseren en daarom maar meer toelaten of minder grenzen trekken dan eigenlijk goed is.

T***** als je zo graag weg wou had mij dan in vetrouwen genomen. Je weet mijn ervaring ermee , hoewel misschien had je me zo om gepraat en mij meegenomen.. Maar had je dan in ieder geval kunnen vertellen dat minstens 5 mensen jarenlang nog in de rouw zitten en je kamer precies hetzelfde laten. Alsof je ouders denken dat je terugkomt... en nog steeds slecht slapen of juist dromen over je wat een soort marteling is voor de één en dromen voor de ander. Gelukkig is mijn REM slaap erg kort en heb ik er geen last van als ik slaap. Vandaar heb ik mijn letterlijke winterslaap ingelast sinds je er niet meer bent.

Voor mij was het teken dat lampen / elektriciteit ineens ging flippen (lampen flikkeren / internet viel uit , schermen deden raar) na we (ik als eerst) je hadden gevonden. Je zou eens weten hoe het voelt alsof ik je had kunnen redden maar ja het gaat de laatste dagen of maanden/ jaren soms ineens zo goed zonder reden omdat je er vrede mee hebt dat je de uitweg neemt.

Ik kan wel lang doorgaan maar komt erop neer ; RIP our dear beloved 😢
We will miss you

Ps neem je het niet kwalijk na ik meer wist hoe het eraan toeging bij jou thuis...
Baal er van dat er geen AED was.. maar neem aan dat je het net als mij te moeilijk vond los van het licht te komen. In mijn NDE ervaring(en) dan..

Ja nu gaat het wel goed genoeg net dan.
, maar anders wordt het N of SN of etc. Om weg te gaan.

Nihilist88 zei:

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Klik om te vergroten...

Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.

En natuurlijk zit ik kon wel eens op een ander level. Als je tien seconden even op de stoep fiets en er komt de oude taart met een rollator langs die zegt: “je mag niet op de stoep fietsen godverdomme!” Dan is er weinig empathie te bekennen. Dan ga in alleen maar fantaseren. Zou zo’n ding ook klem kunnen op een treinrails?(s)

Jammer dat je je zo afgestompt voelt ik kan je verzekeren dat er weinig dingen beter zijn dan de emoties van een ander op een oprechte manier voelen. Niet weten, maar voelen.

Dirkjan zei:

Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.

Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.

Klik om te vergroten...

Dat lijkt me niet. Een moreel kompas kán een nadeel worden, als het misbruikt wordt ja. Maar volgens mij is het voor een psychopaat nog altijd moeilijk om hoge functies te bekleden, omdat hij te veel moeite heeft met sociale aanpassing en daardoor niet manipulatief genoeg kan zijn om groepen mensen met zich mee te krijgen. Het zijn geen leiders of alfa's. De rest van de mensen is ook niet achterlijk natuurlijk (Criminele circuit niet meegerekend.)

Hier in Nederland zijn we vrijgevochten en zal onderdrukking altijd beantwoord worden met opstand, dus ik zie geen dreiging in elk geval. De meeste mensen deugen voldoende voor dat morele kompas.

Edit: ben wel benieuwd waarom je dat denkt en deelt.

Edit: ik lees zojuist dat je ook psychopaten hebt die hun impulsen weten te beheersen. Okey, ja dan wel. Dat is dan wel minder erg in elk geval.

Dirkjan zei:

Helaas is er in de maatschappij de situatie ontstaan dat het voor psychopaten makkelijker is om hoge functies te bekleden.

Realiseer je wat dat betekent? Het hebben van een moreel kompas is dus een nadeel geworden.

Klik om te vergroten...

Dit i.t.t. Caligula of Saladin of Torquemada?

Spijt me vader dat ik ondanks je weerstand ertegen toch niet even van het wonderlijke psychedelische wereld heb kunnen laten genieten/inzien.
Dan had je echt alles van mij begrepen zoals maar weinig doen. Verder ontzettend bedankt dat jij me vader mocht zijn!!

Hou van je vader!!

Dirkjan zei:

Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.

Jammer dat je je zo afgestompt voelt ik kan je verzekeren dat er weinig dingen beter zijn dan de emoties van een ander op een oprechte manier voelen. Niet weten, maar voelen.

Klik om te vergroten...

Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.

Nihilist88 zei:

Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.

Klik om te vergroten...

Het is een normale reactie van mensen om zich leeggezogen te voelen als ze in contact zijn met iemand die zichzelf kwijt is geraakt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze je dan maar opgeven, zeker niet! Hopelijk voor jou kom je langzaam maar zeker weer terug bij wie je bent.

Gemberthee zei:

Het is een normale reactie van mensen om zich leeggezogen te voelen als ze in contact zijn met iemand die zichzelf kwijt is geraakt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze je dan maar opgeven, zeker niet! Hopelijk voor jou kom je langzaam maar zeker weer terug bij wie je bent.

Klik om te vergroten...

En gewoon hierom vind ik je leuk. Vanuit deze gedachte is er nog zo veel meer mogelijk.
Dat weet jij

Okey en tot hier reikt mijn filosofische denk mogelijkheden

Nihilist88 zei:

Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.

Klik om te vergroten...

Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.

Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst

pippilangkous zei:

Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet.

Klik om te vergroten...

Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.

Dirkjan zei:

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Klik om te vergroten...

Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.

Dat ik hem ook zag als een vader,
En ik nog steeds elke dag aan hem denk.

pippilangkous zei:

Goede vraag… @Dirkjan

voor mij is het nog niet zo lang geleden dat mijn moeder is overleden (nu bijna 6 maanden). M’n moeder was al heel lang ziek (19 jaar verslaafd geweest aan alcohol en de laatste 10 jaar aan pure vodka dagelijks). Ben dus opgegroeid met een alcoholistische moeder tot mijn 13e. M’n ouders scheidden toen ik 5 was. Uiteindelijk bij m’n vader gaan wonen met ook hij zijn eigen gebreken (vanuit zijn jeugd). Maar in ieder geval wel een stabiele basis zoals schone kleren, eten enz. Ik dwaal af…

de laatste 6 weken ging m’n moeder “ineens” zo slecht (ik heb haar naar het ziekenhuis MOGEN brengen, nadat ik haar volledig verward, geel, helemaal onder de “spider naevi’s”, met een dikke bolle buik en nog maar 40kg thuis vond. Ik weet nog van die periode dat ik haar niet aan durfde te spreken.. ik heb me altijd heel nederig opgesteld richting haar. Heb altijd aan mezelf getwijfeld en geloofde dat het mijn schuld was dat “alles” zo was gelopen. Dus zelfs toen ze soort van op haar ziektebed lag (ze werd niet meer beter, levercirrose x1000) liet ik haar aan het woord. Ik heb misschien in mijn eigen woorden een beetje kunnen zeggen wat ik wou zeggen, maar eigenlijk had ik achteraf gezien veel meer willen zeggen! Ik wilde haar het leed besparen.

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

aan alle mensen in een soort gelijke situatie.. vertel of vraag wat je wil vragen.. misschien heb je er anders achteraf spijt van.

Klik om te vergroten...

Toch liefdevol van je dat je haar het leed wilde besparen.... je stemt in feite toe om haar leed over te nemen, of zeg ik dat verkeerd? Misschien is mijn beeld verkleurd door mijn eigen ervaring.

Casaan zei:

Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand

Klik om te vergroten...

Het eerste wat er in me opkomt: Je haat jezelf. Lastig zeg, van jezelf kom je niet zo snel af

(grapje)

Je zegt dat je je moeder óók niet haat, omdat ze je moeder is, net zoals je jezelf óók niet haat, omdat jij jou bent. Althans, dat denk ik.

Ik herken het gevoel van mijn moeder haten, al is het dan wat langer geleden en kwam het in vlagen opzetten. Ik was vooral banger om haar te verliezen. Mijn kindbehoeften vraag ik inmiddels elders, soms in heel simpele dingen, zoals een knuffel. Daarmee maak ik een inhaalslag om steun en troost alsnog te ontvangen van andere mensen. En dat is leuk!

En het gekke is..... sindsdien kan ik me meer ontspannen bij mijn moeder en geniet ik van gemeenschappelijke interesses, lezen in ons geval. Ik voel me er zelf beter door. Dat ik er mag zijn.

Iemand zei me nog:
Wanneer je zelf hebt geleerd om met je emoties om te gaan, ontstaan er in het energetische contact onverwacht helende momenten. Dus ook in het contact met je ouders.

Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

Een reactie plaatsen