DrugsForum.nl

Chr0nic zei:

Dit had zomaar een vraag van mij kunnen zijn, wauw! Ook voor ons (twee zoons) nog steeds een grote mysterie waarom en hoe ze alles gepikt, jarenlang doorstaan en overleefd heeft. Alleen leeft mijn moeder nog en ook gescheiden eindelijk maar wel 20 jaar te laat helaas. In het hele proces zichzelf compleet weggecijferd voor haar zoons. In geen 1000 duizend jaar kan ik haar terugbetalen voor de emotionele en fysieke schade die zij daaraan heeft ondervonden.

Klik om te vergroten...

Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkom

Dirkjan zei:

Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkom

Klik om te vergroten...

Betere levensles kun je niet krijgen denk ik van een mentaal sterk en weerbare vrouw vol levenservaring die zich niet gek liet maken. En toch positief in het leven stond zover ik begrijp uit je post. Denk dat het huilen van haar jullie ook een soort van closure heeft gegeven? Voelt dat een beetje zo?

Die van mij zit helaas al een hele poos in een negatieve spiraal van spijt/negativiteit/depressie. Hier krijgt ze hulp voor en ik probeer al jarenlang haar denkfouten te corrigeren, want dat is het simpelweg, bepaalde overtuigen van de situatie en jezelf die absurd zijn. Maar het lijkt geen effect te hebben.
Ze is gelovig en geloofd er in dat alles hier een grote test is. Voor het hiernamaals is ze in ieder geval met vlag en wimpel geslaagd. Ben blij dat ze in ieder geval dat als sprankje geluk heeft waar ze rust in kan vinden.

Goede vraag… @Dirkjan

voor mij is het nog niet zo lang geleden dat mijn moeder is overleden (nu bijna 6 maanden). M’n moeder was al heel lang ziek (19 jaar verslaafd geweest aan alcohol en de laatste 10 jaar aan pure vodka dagelijks). Ben dus opgegroeid met een alcoholistische moeder tot mijn 13e. M’n ouders scheidden toen ik 5 was. Uiteindelijk bij m’n vader gaan wonen met ook hij zijn eigen gebreken (vanuit zijn jeugd). Maar in ieder geval wel een stabiele basis zoals schone kleren, eten enz. Ik dwaal af…

de laatste 6 weken ging m’n moeder “ineens” zo slecht (ik heb haar naar het ziekenhuis MOGEN brengen, nadat ik haar volledig verward, geel, helemaal onder de “spider naevi’s”, met een dikke bolle buik en nog maar 40kg thuis vond. Ik weet nog van die periode dat ik haar niet aan durfde te spreken.. ik heb me altijd heel nederig opgesteld richting haar. Heb altijd aan mezelf getwijfeld en geloofde dat het mijn schuld was dat “alles” zo was gelopen. Dus zelfs toen ze soort van op haar ziektebed lag (ze werd niet meer beter, levercirrose x1000) liet ik haar aan het woord. Ik heb misschien in mijn eigen woorden een beetje kunnen zeggen wat ik wou zeggen, maar eigenlijk had ik achteraf gezien veel meer willen zeggen! Ik wilde haar het leed besparen.

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

aan alle mensen in een soort gelijke situatie.. vertel of vraag wat je wil vragen.. misschien heb je er anders achteraf spijt van.

Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand

Casaan zei:

Ik haat mijn moeder

Klik om te vergroten...

Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?

pippilangkous zei:

Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?

Klik om te vergroten...

Dat gek vinden is jezelf ontkennen. Ik snap dat je haar mist.

Casaan zei:

Ik haat mijn moeder

Klik om te vergroten...

Dat zou ik over mijn vader kunnen zeggen, die heb ik maar een keer of 2 a 3 gezien, heel kort, van wat ik me nog herinner maar het schijnt dat ik en mijn broer flinke klappen hebben gekregen. Wie gaat een 3 jarige een klap geven? Maar het was helaas ook een alcoholist. En dan kreeg mijn moeder van de familie van mijn vader ook nog eens alle schuld op je. Ze vertelde hoe verliefd ze was toen ze elkaar tegenkwamen. Ik heb dagboeken van haar gelezen (met haar toestemming) over dat ze het perfecte koppel waren en elkaar niet los konden laten. Totdat mijn pa begon te drinken ongeveer toen ik 1 was (1994).

pippilangkous zei:

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

Klik om te vergroten...

Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.

Ik weet ook nog het moment toen mijn moeder dood ging, dat was ook wel een ontroerend moment. Ze lag namelijk in het hospice maar ze was praktisch helemaal een kasplantje geworden, ademde nog wel zelf maar kon niet meer praten of dingen overbrengen. En toen hield ik haar hand vast en toen zei ik: "het is goed zo", en toen kneep ze terug. Dit is echt gebeurd, dit is niet een of andere slap jankverhaal. Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen.

Tegen mijn beste vriendin, mijn soulmate. We woonden samen in een kliniek. Daar hebben we elkaar leren kennen. Drie jaar geleden is ze daar overleden aan zelfdoding. De avond daarvoor hebben we nog samen op 2 kindjes gepast. Ik zou haar zo graag willen zeggen hoeveel zij in die 2 jaar dat we elkaar kende voor mij betekende. Dat ze niet alleen was. En dat ik alles alles alles zou willen doen om samen te blijven. Alles. Helaas is dat nu te laat, zit ik met vragen die onbeantwoord zullen blijven, en gemis dat altijd zal blijven.

Casaan zei:

Ik haat mijn moeder

Klik om te vergroten...

Dit gevoel ken ik ook maar al te goed, maar dan tegenover me pa.
Ik fantaseerde vroeger regelmatig over hoe ik hem dan wurg tot zijn laatste adem of voor een langsrijdende trein gooi. Tegenwoordig heb ik deze fantasieën veel minder. Het grappige is dat ik na een lange periode van verbroken contact, alsnog het contact heb gelegd vanwege het feit dat het wel "mijn vader" is. Ik hoef geen vrienden met hem te worden. Paar keer per jaar een kopje koffie en thats it! Maar hij hoeft maar iets verkeerds te zeggen of te doen en ik heb geen enkele rem meer.

Dirkjan zei:

Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen

Klik om te vergroten...

Dat moment zal ik bij mijn moeder inderdaad ook nooit meer vergeten.

Dirkjan zei:

Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.

Klik om te vergroten...

Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet. Ze heeft ons (mijn broer en ik) nooit de kans gegeven om naar ons te luisteren. Ondanks extreem verslaafd hou je altijd een keuze, ga ik luisteren ja/ nee.
Gelukkig heeft zij op het allerlaatste moment wel toe gegeven.

we zaten dan beneden in het ziekenhuis met een kopje munt thee naar “mensen te kijken” en opeens zei ze: “weet je… hoe mijn dag begon? Dan werd ik wakker en dan begon ik met 4 longdrinks Vodka zodat ik een soort van een beetje normaal kon functioneren”.

pippilangkous zei:

Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet.

Klik om te vergroten...

Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.

Dirkjan zei:

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Klik om te vergroten...

Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.

Dat ik hem ook zag als een vader,
En ik nog steeds elke dag aan hem denk.

pippilangkous zei:

Goede vraag… @Dirkjan

voor mij is het nog niet zo lang geleden dat mijn moeder is overleden (nu bijna 6 maanden). M’n moeder was al heel lang ziek (19 jaar verslaafd geweest aan alcohol en de laatste 10 jaar aan pure vodka dagelijks). Ben dus opgegroeid met een alcoholistische moeder tot mijn 13e. M’n ouders scheidden toen ik 5 was. Uiteindelijk bij m’n vader gaan wonen met ook hij zijn eigen gebreken (vanuit zijn jeugd). Maar in ieder geval wel een stabiele basis zoals schone kleren, eten enz. Ik dwaal af…

de laatste 6 weken ging m’n moeder “ineens” zo slecht (ik heb haar naar het ziekenhuis MOGEN brengen, nadat ik haar volledig verward, geel, helemaal onder de “spider naevi’s”, met een dikke bolle buik en nog maar 40kg thuis vond. Ik weet nog van die periode dat ik haar niet aan durfde te spreken.. ik heb me altijd heel nederig opgesteld richting haar. Heb altijd aan mezelf getwijfeld en geloofde dat het mijn schuld was dat “alles” zo was gelopen. Dus zelfs toen ze soort van op haar ziektebed lag (ze werd niet meer beter, levercirrose x1000) liet ik haar aan het woord. Ik heb misschien in mijn eigen woorden een beetje kunnen zeggen wat ik wou zeggen, maar eigenlijk had ik achteraf gezien veel meer willen zeggen! Ik wilde haar het leed besparen.

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

aan alle mensen in een soort gelijke situatie.. vertel of vraag wat je wil vragen.. misschien heb je er anders achteraf spijt van.

Klik om te vergroten...

Toch liefdevol van je dat je haar het leed wilde besparen.... je stemt in feite toe om haar leed over te nemen, of zeg ik dat verkeerd? Misschien is mijn beeld verkleurd door mijn eigen ervaring.

Casaan zei:

Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand

Klik om te vergroten...

Het eerste wat er in me opkomt: Je haat jezelf. Lastig zeg, van jezelf kom je niet zo snel af

(grapje)

Je zegt dat je je moeder óók niet haat, omdat ze je moeder is, net zoals je jezelf óók niet haat, omdat jij jou bent. Althans, dat denk ik.

Ik herken het gevoel van mijn moeder haten, al is het dan wat langer geleden en kwam het in vlagen opzetten. Ik was vooral banger om haar te verliezen. Mijn kindbehoeften vraag ik inmiddels elders, soms in heel simpele dingen, zoals een knuffel. Daarmee maak ik een inhaalslag om steun en troost alsnog te ontvangen van andere mensen. En dat is leuk!

En het gekke is..... sindsdien kan ik me meer ontspannen bij mijn moeder en geniet ik van gemeenschappelijke interesses, lezen in ons geval. Ik voel me er zelf beter door. Dat ik er mag zijn.

Iemand zei me nog:
Wanneer je zelf hebt geleerd om met je emoties om te gaan, ontstaan er in het energetische contact onverwacht helende momenten. Dus ook in het contact met je ouders.

@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.

Gemberthee zei:

je stemt in feite toe om haar leed over te nemen, of zeg ik dat verkeerd? Misschien is mijn beeld verkleurd door mijn eigen ervaring.

Klik om te vergroten...

Ja, dat klopt wat je daar nu zegt. Ik accepteer inderdaad dat ik die bakstenen op m’n schouders draag.. ten nadelen van mezelf.

is dat wat onvoorwaardelijke liefde voor iemand betekent? Ik weet het niet. Het voelt/ voelde voor mij goed om te doen. Ik blijf leven, zij is heengegaan. Ik ben ook gewoon zo. Ik denk dat het in het aard van het beestje zit. Ik vind het heerlijk om voor anderen te zorgen, soms ten kosten van mezelf! Maar ik werk eraan. Het gaat steeds beter.

Dirkjan zei:

Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.

Klik om te vergroten...

Ja, dat is ook zo. Het heeft altijd met meerdere factoren te maken. Maar, ik denk, dat mij dat stukje “niet luisteren en doen alsof mijn mening er niet toe deed” van mijn moeder nog het meeste pijn heeft gedaan.

Ik zou m'n grootvader willen vertellen over mijn dochter die hij nooit heeft mogen ontmoeten.

Casaan zei:

Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.
Mag je pa helemaal niets fout doen ?
En ik ben het (insert vloek) met je eens he!
Vraag me wel af waar je zelf iets aan hebt, of juist niet.

Klik om te vergroten...

Uiteraard mag hij fouten maken, is menselijk. Maar je gezin meer dan 20 jaar lang fysiek en mentaal mishandelen, manipuleren en tot waanzin drijven vind ik geen foutje. Als er andere mensen bij waren of we waren in public was die ineens de meest lieve echtgenoot en vader en kon die ineens wel lachen tonen. Owee als je hem dreigde te verlaten, dan lag die de volgende dag met een mislukte overdosis (slaapmedicatie) in mijn bed als ik van school thuis kwam of stond die ineens met een pistool tegen zijn hoofd in de achtertuin. Mijn moeder was pas 18 jaar he toen de ellende begon.
Als hij dan ook nog eens geen enkele keer het woord sorry heeft gebruikt of überhaupt empathie of spijt heeft getoond voor zijn daden, heb ik geen enkele reden om hem als mijn vader te zien.
Als ik hem vraag waarom die al jarenlang de verjaardagen van zijn zoons vergeet, weet hij het op zo'n ranzige manier te verdraaien, dat jij met een rot/schuld gevoel naar huis gaat.
Ik snap dat hij zelf ook slachtoffer was van een god knows wat voor jeugd. Opa was the devil himself, good riddance. Dus kan me het ergens wel voorstellen. Maar neem dan ook de verantwoordelijkheid voor je daden! Nu is het aan mij en me broertje om die chain te verbreken of stop te zetten. Ik zelf neem in ieder geval nooit kinderen.

Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

Een reactie plaatsen