Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

De Zandman zei:

Mijn vader. Hem zou ik nog zoveel willen zeggen...hij is goed voor me geweest.
Haalde mij verschillende keren uit de stront, en hij wilde net zoals mijn moeder, het beste voor mij.
Hij stierf letterlijk in mijn armen terwijl de rest van de familie aan de koffie gezellig aan het chatten was.
Een moment wat ik dus nooit meer vergeten zal!
Hij is net zoals ik para commando geweest en ik heb zoveel mogelijk zijn voorbeelden gevolgd.
Ik hoop dat ik straks zijn entiteit weer zal ontmoeten!

Klik om te vergroten...

Het was mooier geweest als je de traditie had kunnen omzetten maarja je bent een strijder of je bent het niet!

Mijn vader was para commando in de oorlogsjaren waarin hij gestreden heeft.
Daarna deed hij dit nog eens dunnetjes over in Nederlands-Indië.
Ik heb mij altijd met hem willen meten, maar zijn lichamelijke conditie was toch beter dan die van mij, hoe hard ik ook getraind was.
Bijvoorbeeld een mars van 80 km in 24 uur lopen met een bepakking van 30 pond, in de tropen ook nog...en van de 1000 deelnemers als derde aankomen....voorwaar een heel goede prestatie!
We hebben beide ijzer gevreten, maar hij was beter dan ik.
De zwaarste mars die ik gelopen heb is die van de kepi blanc, dat is ca.60 km in twee dagen met 30 kg bepakking en dit door niet alledaags makkelijk terrein...pas na het met succes deze mars volbrengen voor de witte kepi maakt je een echte legionair.
Dan pas behoor je tot de grote familie van het Legioen.

grootvader, zorg ervoor dat al die kerels die ervoor zorgden dat ik je begrafenis mistte met hun gaslighting, levenslang bloed pissen, dank je, ik ga je wrekengrootvader. al geef ik er mijn leven voor en ze zullen lijden

Ik had laatst een spontane gedachte die extreem hard binnen kwam. Mijn moeder heeft mij nooit, maar dan ook nooit enige vorm van pijn gedaan. Never. Geen klap, geen vernedering of pesterij, geen kleinering of afstraffing, geen leugen of kwetsing, helemaal nooit.

Terwijl ik haar in mijn hele leven talloze keren heb uitgescholden, heb uitgeschreeuwd, zelfs geld gestolen om drugs van te kopen.

En dat kan ik nou niet meer terug draaien. Echt mensen, als je ouders nog leven heb ze lief.

Dirkjan zei:

Ik had laatst een spontane gedachte die extreem hard binnen kwam. Mijn moeder heeft mij nooit, maar dan ook nooit enige vorm van pijn gedaan. Never. Geen klap, geen vernedering of pesterij, geen kleinering of afstraffing, geen leugen of kwetsing, helemaal nooit.

Terwijl ik haar in mijn hele leven talloze keren heb uitgescholden, heb uitgeschreeuwd, zelfs geld gestolen om drugs van te kopen.

En dat kan ik nou niet meer terug draaien. Echt mensen, als je ouders nog leven heb ze lief.

Klik om te vergroten...

Was ze er wel voor je? Kwa emotionele beschikbaarheid, zeg maar.

Besef één ding heel erg goed.
Er komt een tijd, dat je ouders er niet meer zijn, en dat je voor altijd zonder ze moet. Je kunt nooit meer iets tegen ze zeggen, hoezeer spijt je hebt van alle fouten en stommigheden je hebt uitgehaald. Ik ben al jaren mijn ouders verloren, maar ik zou oooo zo veel nog tegen ze willen zeggen ... Besef dat, nu je ze nog hebt!
Ik voeg nog even wat later toe, dat ik weet, dat het niet in alle gezinnen koek en ei is. Nee. Er zijn ook gezinnen waar misbruik, slaag, verslaving en nog veel meer ellende een rol spelen. Maar toch zeg ik vanuit mijn perspectief bezien: wat heb ik een goede ouders gehad en ik zou ze o zo graag nog eens willen spreken. Absoluut!

Gemberthee zei:

Was ze er wel voor je? Kwa emotionele beschikbaarheid, zeg maar.

Klik om te vergroten...

Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.

Je ziet als kind nooit zo gemakkelijk hoeveel een ouder doet voor een kind. Later wordt dat pas duidelijk.

Dirkjan zei:

Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.

Je ziet als kind nooit zo gemakkelijk hoeveel een ouder doet voor een kind. Later wordt dat pas duidelijk.

Klik om te vergroten...

Dan zal ze gezien hebben dat je het moeilijk had. Ik hoop dat ik als moeder hetzelfde zou doen als jouw moeder, makkelijk is dat niet lijkt me. Mooi he, dat ware liefde zo sterk is.

De Zandman zei:

Besef één ding heel erg goed.
Er komt een tijd, dat je ouders er niet meer zijn, en dat je voor altijd zonder ze moet. Je kunt nooit meer iets tegen ze zeggen, hoezeer spijt je hebt van alle fouten en stommigheden je hebt uitgehaald. Ik ben al jaren mijn ouders verloren, maar ik zou oooo zo veel nog tegen ze willen zeggen ... Besef dat, nu je ze nog hebt!

Klik om te vergroten...

Ahhhh maar wees ook niet te streng voor jezelf. Veel mensen denken dat je liefde moet uitspreken. Dat is niet waar. Mensen voelen liefde misschien zelfs wel beter zónder het uit te spreken. Gewoon door een blik, een lach, een stilte.

Ik ben hier best apart in en redelijk apathisch in. Vb, mijn grootouders langs mn ma haar kant en waar ik zowel met m'n ma als haar ouders goede band had, ik vroeger rond mn 19-20j zelfs enkele maanden bij mn grootouders verbleef, toen de thuissituatie te verhit was, vooral tussen mij en mn pa (heel destructief, vijandigheid, haat), zij echt zot goed waren vr mij en al de kleinkinderen, zowel voor iedereen klaarstaan als op financieel vlak. En toen ze beide nog jaaaren gezond waren, ik er echt met veel moeite en op aandringen van mn ma hun opzocht en dan vaak nog vr het geld. Ze dan zo blij waren me eindelijk nog is te zien, ze je graag vaker willen zien, maar ik daar totaal geen gehoor aan gaf en wanneer ik terug nr huis vertrok, dacht in mezelf, allé daar zenk weer van af.
Dan toen mn grootvader achteruit ging door eerst kleiner herseninfarct en dan nog en snel achteruit ging en uiteindelijk overleed. Wist ik ni goe hoe te reageren, ben ik zelfs ook ni naar de begrafenis geweest, ook daarna niet omzien nr mn grootmoeder, die nog enige tijd (denk 2 jaar) in hun huis woonde, maar ze meer last kreeg van dementie en dan ook in de dementie afdeling van het rusthuis werd geplaatst...mijn desinteresse en nul inlevingsvermogen tegenover haar n mn ma bleef op laag pitje.
Vorig jaar is mn grootmoeder dan ook gestorven. Als m'n ma dat dan laat weten aan mij, ben ik zo koeltjes en moet ik zo hard nadenken om de 'juiste' empathische woorden van medeleven te uiten. En hier ben ik eveneens niet nr de begrafenis geweest, zonder enig schuldgevoel. Ik heb wel vaker doorheen mn leven, dat ik op kleinere dingen juist buiten proportioneel heftig emotioneel reageer en bij zaken waar anderen dan normaal wel emotioneel op reageren, ik deze reactie juist totaal mis.

Gemberthee zei:

Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.

Ikzelf neigde er eerder naar de andere kant op te schieten. Een deel van mijn jeugd was ik intens bang om mijn ouders en opa en oma te verliezen. Zo bang dat ik er wel eens om kon huilen. Terwijl er dus niets kwa gezondheid aan de hand was. Vond ik ook altijd erg apart. Heb me daarom ook verdiept in sterven, zingeving en liefde. Sindsdien heb ik die angst niet meer. Nu ben ik nog soms in vlagen bang dat ik zelf dood ga ivm mijn kleine kinderen. Ook geen reëele angst

Klik om te vergroten...

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Nihilist88 zei:

Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Ik heb ook al wel vaker de opmerking gehad dat ik niet meelevend ben, manipulatief, narcistisch kantje heb en niet de normen en waarden heb die de maatschappij oplegt als standaard. Ik doe mijn ding, zie dat mijn lusten, verlangens voldaan zijn zonder nr de gevolgen vr anderen te kijken. Ik besef dat ik afhankelijk vd situatie, mij aanpas, zodat ik er het grootste voordeel uithaal.
Ik voel me tegelijkertijd sterk minderwaardig, maar nr de buitenwereld eis ik dat anderen mij belangrijk vinden en eis ik heel veel aandacht op en dat wanneer m'n mij vb narcist noemt, ik dit zelfs geen scheldwoord of erg iets vind, omdat het mij doet overleven.

Dus denk dat het bij mij niet zozeer afschermen vd liefde is, maar ik gewoon verknipte persoonlijkheid heb, met heel veel gedaantes.

Klik om te vergroten...

Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)

Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.

Dirkjan zei:

Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.

Klik om te vergroten...

Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.

Gemberthee zei:

Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)

Weet in elk geval dat je verzacht naarmate je ouder wordt. Dat gaat vanzelf. Hoef je niet eens iets voor te doen.

Klik om te vergroten...

Misschien druk ik me verkeerd uit, ik weet dat anderen mijn manier van handelen/leven soort van 'verknipt' vinden, maar ik lustig verder doe.

Dirkjan zei:

Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.

Klik om te vergroten...

Ik snap je. Ik ken het van sommige alleenstaande moeders die voelen dat ze iets moeten compenseren en daarom maar meer toelaten of minder grenzen trekken dan eigenlijk goed is.