Ik vind het moeilijk om activiteiten die je zelf op kan pikken ten alle tijden ook te doen. Maar bijvoorbeeld dit weekend:
Ik ben een sportfanaat die het leuk vind om klokje rond te kijken wat er op TV is. Ik bloei op dit moment helemaal op dat er vrije training is met Formule 1 (terwijl ik het gerust kan skippen normaal!) en zo meteen is er weer voetbal. Lig nu niet in bed maar zit achter de computer. Dat vind ik prima om het gevoel te hebben dat ik wat heb gedaan.
Doordeweeks vind ik het wel moeilijker. Sommige dagen zijn er dingen waar er dingen te kijken of te doen valt. Maar afgelopen weken was het wat minder omdat de dingen die gepland waren minder leuk voor me zijn. Maar deze week wel paar keer wakker geworden met zin in de dag. Overdag wel op bed geweest en wanneer ik voelde dat ik het aankan dan deed ik de dingen die ik wou.
Het is ook niet dat ik helemaal niks doe. Ik neem af en toe een loopje naar de supermarkt en afgelopen zomer af en toe een terrasje lokaal gedaan. Afgelopen week met het zonnige maar koudere weer een ijsje gedaan en op het plein gegeten.
Werk gaat op dit moment wel moeilijker en ik heb een feestje waar ik nu eigenlijk naartoe zou gaan geskipt. Maar ik denk dat ik daaraan nu geen conclusies aan moet trekken. Ik denk dat ik in mijn fase zit dat ik mezelf zit te beschermen voor overprikkeling. Wel is dat nu mijn doel om werk te kunnen oppakken. De rest komt later wel.
Dat zinnetje in het bijzonder valt me op. Om even mijn ervaring hiermee te geven:
Mijn ouders (vooral mijn vader) zijn beide heel erg van het "de dag moet wel goed besteedt zijn en ik mag me goed over mezelf voelen als dit en dit en dat en dat zijn gedaan".
Dit heeft een bepaald negatief effect op mij (en ook mijn zusje) gehad. Namelijk, dat er een soort schuldgevoel naar mezelf was, wanneer ik niet productief genoeg was op een bepaalde dag. En dan was dat gevoel eigenlijk het uitgangspunt, waarna ik dingen (van mezelf) moest doen om dat kwijt te raken en wat jij zegt: het gevoel te hebben dat ik wat heb gedaan.
Maar tegenwoordig kijk ik hier anders tegenaan. In mijn ogen is dat de dingen van de "verkeerde" (dat woord heeft misschien een te negatieve lading, vandaar de aanhalingstekens) kant bekijken. Want dan begin je dus al in de min en moet je jezelf daar eerst uit werken voordat je jezelf toestemming geeft om je echt goed/voldaan te voelen.
Nu zijn mijn ouders in het geheel gezien hartstikke goede mensen met goede intenties, maar achteraf zie ik wel dat dit kleine dingetje mij op een hele moeilijke manier heeft doen laten kijken naar het leven, voor het grootste gedeelte van mijn leven. Ik denk nu namelijk dat je beter al in de plus aan je dag kunt beginnen en denken: ik heb allemaal kansen om dingen te doen die ik wil doen vandaag. Dat is een heel ander perspectief dan "beginnen in de min" zeg maar, als je begrijpt wat ik bedoel?
Misschien dat je dit ook herkent? Of misschien wel helemaal niet en denk je er anders over hoor.