heel veel in bed maar niet depressief

Laboratoriumrat zei:

Ik heb dan wel depressieve klachten, maar ook al had ik deze klachten niet zou ik nog steeds veel op bed/bank liggen denk ik. Ik ben extreem prikkelgevoelig, maar de supermarkt gaan is al zwaar voor mij. Als je er vrede mee hebt lijkt me het geen issue. Word er juist depressief en angstig van als ik veel buiten huis ben.

Kijk alleen wel uit dat je je niet compleet isoleert van de wereld, dat heb ik namelijk wel gedaan, en daardoor zijn mijn depressieve klachten terug gekomen/erger geworden. Het is wel goed om íets te doen hebben buiten dit. Ik zit al jaren thuis en voel me zo nutteloos en het is erg moeilijk weer aan iets te beginnen. Want je raakt juist méér overprikkeld als je buitenhuis gaat en het niet meer gewend bent..

Klik om te vergroten...

Ik ben vaak naar bijvoorbeeld de supermarkt geweest met eigenlijk bijna een soort doodsangst... Compleet irrationeel die angst, maar het gevoel alsof iedereen me aan zit te staren en dingen over me denkt.

Aan de ene kant is het goed om wel dingen te blijven doen, daarom ging ik dan toch maar. Maar ik heb me wel beseft dat het antwoord in mezelf ligt. Die angst was gek genoeg niet voor alles daar buiten, maar voor mezelf. De angst was om weer dat gevoel van extreme zelfbewustheid en daardoor onzekerheid te krijgen. Angst voor angst dus eigenlijk.

Sterretje1984 zei:

Het klinkt zo logisch maar tussen het weten en het voelen en doen zit zo een wereld van verschil. Dat is precies hetzelfde met telkens weer medicatie / drugs / drank nemen. Je weet dat je het niet moet doen maar je gevoel schreeuwt bijna neem me neem me!!!

Klik om te vergroten...

Ja precies. Je kunt het echt zo helder voor ogen zien en dan tóch gaan voor die snelle weg uit dat gevoel. Het is ook heel begrijpelijk, want het voelt eigenlijk instinctief om dat gevoel snel weg te moeten krijgen.

buddha31 zei:

Is je bed de enige lekkere chillplek of beter gezegd kan je geen 2e plek creëren wat echt jouw plekje word om ook op te laden en te ontprikkelen?

Klik om te vergroten...

In mijn kamer is het echt mijn bed waar ik me fijn voel. Voor de rest is het alleen mijn computer waar ik achter kan zitten en een tweede klaptafel that's it.

De woonkamer is heel vaak bezet dus daar zit ik alleen snachts en als ik uit gevaped ben in mijn kamer.

Je woont nog thuis of bedoel je je eigen gezin?
Als je nog thuis woont is het bed wel echt jouw plek ja tenminste zo was het bij mij wel. Pas toen ik een woning had waar ik echt enthousiast van werd kon ik overal mijn plek van maken. Als je alleen woont tenminste.
Ik las dat je zelf geen probleem vond zoveel in bed of wil je dit alleen tijdelijk? Je wereld kan wel klein worden maar dat is die balans van overal prikkels hebben. Ik zelf vind een korte periode isolatie fijn maar als het te lang duurt word de drempel steeds hoger om het te doorbreken. Ik moest vroeger nog uitzoeken wanneer ik prikkels moest vermijden of waarneer ik een klein beetje moest blijven opzoeken. Een soort semi immuniteit creëren. Voor zover mogelijk dan.

Ik heb ook wel eens maanden waar ik vaak in mijn bed ben. het is gewoon een vorm van comfort, ik ben zelf een best sociaal persoon dus heb na veel sociale activiteiten ook even mijn rust nodig. verder zie ik ook dat mij gebruik er veel invloed op heeft weet je, als ik een spacecake opfreet lig ik een week in bed omdat ik snel overprikkeld raak. dus mis heeft het te maken met wat je gebruikt? en niet luisteren naar google, het is altijd zo vaag en ze lullen meestal gew wat bij elkaar.

Zweef zei:

klinkt als een goed leven voor een wereld die gevuld is met stress, spanning en onduidelijkheid, geniet er van, het leven presenteerd je vanzelf wel iets nieuws, wat dat ook mag zijn.

Klik om te vergroten...

Ik blijf dit een mooie post vinden. Heeft me doen inzien dat het leventje wat ik hiervoor was niet goed was en dat ik een decennia heb proberen te vluchten voor juist het leventje wat ik nu heb en grote moeite eerst had dat ik niet meer had dan dit.

Nu besluit ik weer om zo te leven en besloten dat mijn saaie leventje wat ik eerst had helemaal niet zo erg is. Ik had alleen keihard moeten vallen om dat in te zien.

Mindless zei:

Je voelt je niet depressief, maar voel je dan wel wanneer je wakker wordt: yes, ik ga vandaag dit en dat doen!

Klik om te vergroten...

Zijn er serieus mensen die daadwerkelijk zo optimistisch wakker worden?! Dat heb ik misschien een paar keer per jaar, als ik iets héél leuks ga doen.
De overige dagen denk ik niet heel veel meer dan: fuck. Waarom bestaan ochtenden? Ik haat wekkers. Ik wil voor eeuwig slapen. Fuck fuck fuck. Ik sta niet op. Ja okeee, godver, ik sta wel weer op, want er moet shit gefixt worden. Fuuuuuck. Het is te koud. Ik wil terug naar bed. FML. Ik moet nu koffie.

En ik ben (nu) niet depressief, gewoon echt geen ochtendmens. :')

@Don Draper: je bed is een warme, comfy, chille plek. Het is je eigen veilige bubbeltje. Ik snap best dat je er - ook zonder serieuze depressieve klachten - veel tijd wil doorbrengen als je snel overprikkeld raakt door de buitenwereld. Let er gewoon op dat je genoeg beweging krijgt en daglicht ziet, en zorg ervoor dat je niet in een sociaal isolement terecht komt. Het is hierboven al gezegd maar hoe meer je je afzondert, hoe groter de drempel ook wordt om weer even uit je comfortzone te komen. Het is niet voor niets dat mensen die wel een depressie of burn-out hebben worden gepusht door artsen om toch iedere dag op (proberen te) staan, sociale interactie aan te gaan, te bewegen, zonlicht 'op te nemen', drie maaltijden per dag te eten, een routine/ritme te behouden voor zover mogelijk. Ook al hebben mensen hier doorgaans dan totaal geen energie voor. Het is nodig om je geest en lichaam te helpen gezond(er) te worden/blijven.

Roze Olifant zei:

Zijn er serieus mensen die daadwerkelijk zo optimistisch wakker worden?! Dat heb ik misschien een paar keer per jaar, als ik iets héél leuks ga doen.
De overige dagen denk ik niet heel veel meer dan: fuck. Waarom bestaan ochtenden? Ik haat wekkers. Ik wil voor eeuwig slapen. Fuck fuck fuck. Ik sta niet op. Ja okeee, godver, ik sta wel weer op, want er moet shit gefixt worden. Fuuuuuck. Het is te koud. Ik wil terug naar bed. FML. Ik moet nu koffie.

En ik ben (nu) niet depressief, gewoon echt geen ochtendmens. :')

@Don Draper: je bed is een warme, comfy, chille plek. Het is je eigen veilige bubbeltje. Ik snap best dat je er - ook zonder serieuze depressieve klachten - veel tijd wil doorbrengen als je snel overprikkeld raakt door de buitenwereld. Let er gewoon op dat je genoeg beweging krijgt en daglicht ziet, en zorg ervoor dat je niet in een sociaal isolement terecht komt. Het is hierboven al gezegd maar hoe meer je je afzondert, hoe groter de drempel ook wordt om weer even uit je comfortzone te komen. Het is niet voor niets dat mensen die wel een depressie of burn-out hebben worden gepusht door artsen om toch iedere dag op (proberen te) staan, sociale interactie aan te gaan, te bewegen, zonlicht 'op te nemen', drie maaltijden per dag te eten, een routine/ritme te behouden voor zover mogelijk. Ook al hebben mensen hier doorgaans dan totaal geen energie voor. Het is nodig om je geest en lichaam te helpen gezond(er) te worden/blijven.

Klik om te vergroten...

Ik ben best een ochtend mens. Als ik er vijf uur uit ga en de wereld nog slaapt, voelt mijn lichaam het beste. Het enige probleem is dat ik ook de neiging heb om 's avonds vaak wat te lang op te blijven...

Dus ja, dat speelt natuurlijk wel mee, of je een ochtendmens bent, of niet.

Maar ik denk dat het daarnaast ook dieper ligt dan dat. Zijn er bijvoorbeeld dingen in je leven waar je echt passie voor voelt, waar je verder mee wilt? (Niet specifiek aan jou deze vraag, maar even in het algemeen). Dingen waarvan je niet kunt wachten om er bijvoorbeeld verder aan te bouwen, of om er meer over te leren? Of dus om iets nieuws te proberen.

Wat ik eigenlijk al zei: om deze nieuwe dag als weer een gift en een kans te zien voor die mogelijkheden, hoe corny dat misschien ook klinkt. Er is je weer een dag gegeven. En ik weet hoe makkelijk het kan zijn om te voelen dat het gewoon weer een dag is, een continuatie van je leven, een sleur zelfs. Maar als je erbij stilstaat, kan het elk moment voorbij zijn.

Om er nog maar weer een cliché tegenaan te gooien:

Leven alsof het je laatste dag is.

Ik heb daar soms ook een bijna lichamelijke reactie van walging op hoor. Zo van shut the fuck up... ik moet allemaal kutdingen doen vandaag... Maar je kunt het wel echt op die manier van "tijd voor allemaal mogelijkheden" zien en dat is een compleet ander perspectief.

Maar ik ga nooit dood/ben nooit geboren. Ik ben voor altijd hier.
Soms voelt daardoor echt alles soort van nutteloos.

Don Draper zei:

Je hoeft toch niet elke dag dankbaar te zijn voor de dag maar je kan toch ook uitkijken naar bijvoorbeeld het weekend of een andere dag in de toekomst waar je heel erg naar uitkijkt?

Ik ben in mijn nopjes dat ik in het weekend vol op sport kan kijken. Doordeweeks is dat soms al lastiger. Je hoeft niet elke dag alles eruit te plukken.

Klik om te vergroten...

Niks hoeft natuurlijk, je kunt ook plezier halen in ergens naar uitkijken. Al kun je tegelijk dat je dat doet, jezelf je geluk ontnemen, want dat ligt altijd alleen in het nu, in vandaag. We houden onszelf af van dat echte diepe geluk, door naar de vorm van het moment te kijken, het te vergelijken met andere momenten, erover te oordelen en vervolgens in ons hoofd in de toekomst (of het verleden) te gaan leven. Terwijl het in werkelijkheid altijd alleen maar vandaag is en zal zijn.

Ik wou ook niet zeggen dat je elke dag alles eruit moet halen. Dat is precies hetgeen waar ik het eerder over had: je geluk afhankelijk maken van de dingen die je doet. Een hele westerse mindset. Zie bijvoorbeeld hoeveel mensen vol trots vertellen dat hun agenda altijd helemaal volgepland staat. Ik denk persoonlijk dan altijd, je doet hier iets verkeerd vriend. Ik zie het andersom: bij geluk beginnen, puur en alleen om het feit dat je bestaat: dat je bent en dat je weet dat je bent. En dat er een wereld is vol met mogelijkheden en kansen. We nemen dit zo voor lief omdat we het gewend zijn, maar dit zijn geschenken.

N3K0 zei:

Maar ik ga nooit dood/ben nooit geboren. Ik ben voor altijd hier.
Soms voelt daardoor echt alles soort van nutteloos.

Klik om te vergroten...

Doet me denken aan deze, laatst gepost in de Mediadump:

Mindless zei:

Doet me denken aan deze, laatst gepost in de Mediadump:

Bekijk bijlage 46495

Klik om te vergroten...

Aww dan ben ik toch wel de rooie🥰

Sinds ik dit heb gepost zit het wel te malen in mijn kop. Bijna besloten de sport abo's op te zeggen op tv. Te stoppen met vapen. Weer bios abo nemen en andere buitenshuis abo's.

Het voelt ineens niet meer goed dat ik dit doe. Maar het is een soort uitbarsting van impulsiviteit terwijl ik het nu goed heb. En ook weinig klachten heb hoe het nu is.

Dus ik moet helemaal niks veranderen. Maar m'n hoofd doet gewoon weer eens gek. Alsof ik nog steeds fout bezig ben in mijn leven.

Don Draper zei:

Sinds ik dit heb gepost zit het wel te malen in mijn kop. Bijna besloten de sport abo's op te zeggen op tv. Te stoppen met vapen. Weer bios abo nemen en andere buitenshuis abo's.

Het voelt ineens niet meer goed dat ik dit doe. Maar het is een soort uitbarsting van impulsiviteit terwijl ik het nu goed heb. En ook weinig klachten heb hoe het nu is.

Dus ik moet helemaal niks veranderen. Maar m'n hoofd doet gewoon weer eens gek. Alsof ik nog steeds fout bezig ben in mijn leven.

Klik om te vergroten...

Er is ook een gezonde middenweg mogelijk hè.

Anders krijg je zo'n jo-jo effect, dat je er hélemaal voor gaat, daar dan zat van wordt en dan weer helemaal stopt met je goede voornemens. En opnieuw en opnieuw...

Ik heb niet al te ver door gelezen maar ik vind dit best herkenbaar. Zelf heb ik ook periodes gehad dat ik minder actief was en vaker in bed lag.
Ik geloof dat als je er zelf geen last van hebt dat het geen kwaad kan. Wat mij veel heeft geholpen is een springtouw, als ik me te onproductief voelde dan pakte ik het touw en ging een half uur springen (of meer ofc).

Dat is zo'n beetje mijn leven in een nutshell 😂

Balanceren is iets wat ik nooit heb gekund.

Don Draper zei:

Dat is zo'n beetje mijn leven in een nutshell 😂

Balanceren is iets wat ik nooit heb gekund.

Klik om te vergroten...

Kleine, haalbare, korte termijn doelen stellen. Echt zo makkelijk mogelijk beginnen. Lukt dat, dan heb je al een natuurlijke dopamine shot en voelt een volgende stap minder hoog/moeilijk. Niet teveel naar het einddoel kijken.

Het is een beetje een delicaat iets, die balans vinden. Je gaat hem ook vanzelf wel vinden, maar het is aan jezelf of het een smooth ride wordt daar naartoe, of over zwerfkeien heen knallen, crashen en weer verder. Beste is om nooit te extreme dingen te gaan doen, want die slinger slaat altijd weer de andere kant op.

Zie het nu voor de zoveelste keer weer bij mijn eigen vader gebeuren: een periode super gemotiveerd om af te vallen: overal op letten qua eten en toen dus ook enorm afgevallen. En daar op het laatst zo zat van dat al het gewicht er inmiddels weer aan zit... En dat is niet de eerste keer.

Motivatie gaat je hier niet helpen, alleen discipline... Rustig door blijven gaan met kleine doelen stellen, behalen en consistent blijven.

Op m'n een naast slechtste periode (gevoelsmatig dan, ik had exponentieel veel zwaarder moeten ondergaan op jonge leeftijd maar mentaal was het neit zo pijnlijk als iets "vrij" recent, relatief bekeken volgens leeftijd. Normaal als ik niets doe verveel ik me rot.... ik doe huishouden, lees boeken, bekijk debatten op youtube, probeer zoveel mogelijk bij te studeren enz....

Toch, na een vrij traumatiserende gebeurtenis (opnieuw, eigenlijk niets met waar ik als kind mee moest omgaan maar pijn en perceptie zijn relatief he) en ik lag 2 maanden in m'n zetel... te kijken naar de vloer. Geen tv aangezet (heb geen abbo maar wel netflix en disneyplus en elke generatie gameconsole) maar niets leek zin te hebben en ik had geen zin in iets en ook geen "geen" zin in iets... ik was precies een leeg omhulsel, kon amper drinken of eten, stappen lukte ook niet echt.... in het ziekenhuis leek m'n bloed helemaal in orde, enkel een spoor van nierfalen (bezig of in het verleden? hebben ze me niet verteld) konden ze vaststellen... Ik vermagerde dan ook 15 kilo in 2 weken of zo. Kreeg plotse koorts aanvallen en hevige oncontroleerbare rillingen/trillingen door m'n lijf waar ik geen controle op had.

Dokter kwam elke dag langs om te zien of ik niet dood lag... Waarom niet in het ziekenhuis, hoor ik je vragen? Ik was initieel opgenomen nadat ik in elkaar viel, maar ze vonden niets dus na wat observatie mocht ik naar huis.

Later bij een 2 wekelijkse check vonden ze een litteken op m'n hart. Takotsubo syndrome heetten ze het, ook wel gekend als broken heart syndrome of stress cardiomyopathy. Je komt oog in oog met een situatie en het is je wat teveel;.. na ontelbare dingen die ik gewoon had genegeerd and just moved on bleek m'n lichaam te protesteren and said "not this time", en precies of alles wat ik dacht voorbijgelopen te hebben kwam met terugwerkende kracht terug. Het voelde als een burnout maar dan heel pijnlijk in m'n borst, je hart krimpt en de hevige reactie kan je organen meenemen waardoor die ook schade kunnen oplopen. Zo zat ik na jaren opnieuw in een rolstoel (of in m'n zetel weer naar de vloer te staren).

Als het puur om te rusten is, allemaal goed en wel, al duurt het dagen, het is je gegund, maar zoiets of een zware depressie met verlammende gevolgen wens ik niemand toe;.. Ik voelde me totaal ook niet depressief, ik voelde me geen persoon meer, geen karakter, precies of Fenrir was weg... Ik was me gewoon bewust van een bijzonder pijnlijk lichaam.

Gelukkig ben ik aan de beterhand en mag ik hopelijk snel terug aan het werk, voorlopig zien ze dat nog als een risico maar fysisch en mentaal ga ik erop vooruit (zeker geen gebruiksissue want ik gebruik eigenlijk bijzonder weinig). Hope you all stay healthy and in harmony with yourselves and loved ones. My wishes for you this year and every year to come! The body and mind can handle unspeakable things, just don't get cocky, there are limites to everything.

Lig zelf de laatste tijd ook meer op bed...
Maar dat is ook niet gek na een periode van lange dagen, weinig slaap, veel gebruik.
Over een weekje of 2 weer beginnen met werken en dan hoop ik ook dat ik mij weer lekker uitgerust voel!

Grappig dat dit topic gekickt wordt.

Heb nog gegoogled en het blijkt dat vapen het effect heeft dat het je laat bank/bed plakken. Ben weer teruggevallen in het vapen en hetzelfde overkomt me nu.

Heb niet alles helemaal doorgelezen maar ik herken wel wat je zegt.
Ik dacht vroeger altijd dat je pas een depressie hebt als je je ook daadwerkelijk kut en somber voelt en alles negatief ziet. Maar ben er dus in 2022 achter gekomen dat er ook sprake kan zijn van depressie zonder dat je je "depressed" voelt emotioneel. Een langere periode passief zijn en een gebrek aan motivatie om dingen te ondernemen valt ook onder een depressie.