Zijn er serieus mensen die daadwerkelijk zo optimistisch wakker worden?! Dat heb ik misschien een paar keer per jaar, als ik iets héél leuks ga doen.
De overige dagen denk ik niet heel veel meer dan: fuck. Waarom bestaan ochtenden? Ik haat wekkers. Ik wil voor eeuwig slapen. Fuck fuck fuck. Ik sta niet op. Ja okeee, godver, ik sta wel weer op, want er moet shit gefixt worden. Fuuuuuck. Het is te koud. Ik wil terug naar bed. FML. Ik moet nu koffie.
En ik ben (nu) niet depressief, gewoon echt geen ochtendmens. :')
@Don Draper: je bed is een warme, comfy, chille plek. Het is je eigen veilige bubbeltje. Ik snap best dat je er - ook zonder serieuze depressieve klachten - veel tijd wil doorbrengen als je snel overprikkeld raakt door de buitenwereld. Let er gewoon op dat je genoeg beweging krijgt en daglicht ziet, en zorg ervoor dat je niet in een sociaal isolement terecht komt. Het is hierboven al gezegd maar hoe meer je je afzondert, hoe groter de drempel ook wordt om weer even uit je comfortzone te komen. Het is niet voor niets dat mensen die wel een depressie of burn-out hebben worden gepusht door artsen om toch iedere dag op (proberen te) staan, sociale interactie aan te gaan, te bewegen, zonlicht 'op te nemen', drie maaltijden per dag te eten, een routine/ritme te behouden voor zover mogelijk. Ook al hebben mensen hier doorgaans dan totaal geen energie voor. Het is nodig om je geest en lichaam te helpen gezond(er) te worden/blijven.
Ik ben best een ochtend mens. Als ik er vijf uur uit ga en de wereld nog slaapt, voelt mijn lichaam het beste. Het enige probleem is dat ik ook de neiging heb om 's avonds vaak wat te lang op te blijven...
Dus ja, dat speelt natuurlijk wel mee, of je een ochtendmens bent, of niet.
Maar ik denk dat het daarnaast ook dieper ligt dan dat. Zijn er bijvoorbeeld dingen in je leven waar je echt passie voor voelt, waar je verder mee wilt? (Niet specifiek aan jou deze vraag, maar even in het algemeen). Dingen waarvan je niet kunt wachten om er bijvoorbeeld verder aan te bouwen, of om er meer over te leren? Of dus om iets nieuws te proberen.
Wat ik eigenlijk al zei: om deze nieuwe dag als weer een gift en een kans te zien voor die mogelijkheden, hoe corny dat misschien ook klinkt. Er is je weer een dag gegeven. En ik weet hoe makkelijk het kan zijn om te voelen dat het gewoon weer een dag is, een continuatie van je leven, een sleur zelfs. Maar als je erbij stilstaat, kan het elk moment voorbij zijn.
Om er nog maar weer een cliché tegenaan te gooien:
Leven alsof het je laatste dag is.
Ik heb daar soms ook een bijna lichamelijke reactie van walging op hoor. Zo van shut the fuck up... ik moet allemaal kutdingen doen vandaag... Maar je kunt het wel echt op die manier van "tijd voor allemaal mogelijkheden" zien en dat is een compleet ander perspectief.
