Verwerking van oude liefde

Hi hi,

Afgelopen periode heb ik met hulp van de praktijkondersteuner toegewerkt naar desensitisatie van een moeilijke jeugd. Ik merkte dat het goed bij mij werkte als ik brieven schreef gericht aan de desbetreffende mensen en deze voor te lezen aan de praktijkondersteuner, waarna ik opmerkingen of vragen kreeg.

Nu ik weet dat ik pijnlijke herinneringen kan verwerken, merk ik dat ik een oude liefde van mij nog niet goed heb losgelaten en ik wil dit alsnog doen. Misschien vinden sommigen het leuk om te helpen. Ik snap natuurlijk wel dat jullie niet zo geleerd en bekwaam zijn als de praktijkondersteuner. Ik ben sowieso dankbaar dat ik het kwijt kan .

Edit: ik heb de brief alweer veranderd. Zo ging dat met de praktijkondersteuner ook. Dan schaafde ik de brief her en der bij, totdat het was wat het worden moest.

Beste Dodo (Ik zeg maar wat. Iig niet z'n naam),

Ik heb me bij jou tot over mijn oren verliefd gevoeld. Dat gaf me een oncomfortabel en onzeker gevoel tijdens onze relatie, want jij hield me op een bepaalde afstand. Ondanks dat je alleen met mij wilde zijn. Door tegenstrijdigheid die ik bij jou ervoer, lukte het me niet om mezelf te zijn.

Toen de onzekerheid te lang duurde (1,5 jaar of langer) en ik daar te veel last van kreeg, heb ik onze relatie verbroken. Daar was ik kapot van. Ik heb veel pijn gevoeld toen jij niet veel later een nieuw meisje had. Ik was nog in liefdesverdriet toen we, op jouw initiatief, weer afspraken en jij mij beetgreep en me zoende. Daarna voelde ik me dubbel gekwetst. Ik begreep niet waarom je zo met mij omging.

Niet veel later gebeurde er iets vreemds. Je beschuldigde mij van iets dat nooit in me op zou komen, je stelde je sterk wantrouwend tegen me op en verbrak daarmee al het contact. Ik voelde me verloren. Gebroken. Stil.

Velen jaren later wilde je me weer zien. Je miste me en je maakte er werk van om contact te hebben en af te spreken. Geleidelijk aan raakte ik weer in extase, maar het werd me ook duidelijk dat het jou vooral om de fysieke intimiteit te doen was en voelde me weer kwetsbaar en onzeker. Ik was er weer kapot van toen er een nieuwe vrouw in je leven kwam.

Achteraf gezien denk ik dat ik het hele gebeuren met jou nooit goed verwerkt heb en dat wil ik nu wel gaan doen.

Groetjes Gemberthee

Ps. Voor de goede orde: deze brief gaat niet naar hem. Het is puur voor verwerking

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Red pill zei:

The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.

Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt En ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.

Klik om te vergroten...

Dankjewel!

Herkenbaar verhaal van jou ook.

Ik heb inmiddels geen ondersteuning meer, omdat het zo goed gaat.

Ik weet niet of het verwerken is, maar ik merk wel dat ik in de loop der tijd dingen anders bekijk en daardoor minder moeite heb met hoe dingen zijn gelopen, of wat mensen hebben gedaan. Dat helpt om er met rust aan terug te denken en zorgt dat ik me er niet meer druk over maak.
Ben verder niet bewust bezig geweest met dingen verwerken. Misschien wel goed om daar toch eens wat meer aandacht aan te geven.

Gemberthee zei:

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Klik om te vergroten...

The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.

Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt En ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.

Hey gemberthee,

Heb heel wat jaren terug van mijn toenmalig maatschappelijkwerkster ook de opdracht gekregen om alles op te gaan schrijven.
Ik was en ben namelijk niet zo'n makkelijke prater.
Dat heb ik toen ook gedaan en ze daarna elke keer verbrand.

Ik denk wel dat het me toen iig een beetje geholpen heeft om het in mn hoofd toch allemaal een beetje op een rijtje te krijgen. Zo nu en dan spelen alle trauma's natuurlijk wel op maar denk dat het anders nog meer was geweest en hoewel dit al een jaar of 18 terug was merk ik wel dat als het me allemaal teveel word ik nog af en toe de neiging heb om het op te gaan schrijven. Kan het soms lastig onder woorden brengen en zo kan je het dan toch op een bepaalde manier uiten.

Heel veel succes met de verwerking.

Dankjewel! Fijn om te horen

Wat goed zeg! Ik vind brief schrijven idd helpend maar als anderen het kunnen lezen, nog meer. Zonder inderdaad de naam te noemen.

Gemberthee zei:

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Klik om te vergroten...

Absoluut. Maar dan op een andere manier, hoe je ineens kan voelen wat liefde is door jezelf de liefde te verklaren.
Ik ga je dat nog een keer voorlezen.

Ja, als je dat zo zegt klinkt het ook weer heel logisch ja.

Ik ben blij dat ik de persoon in kwestie als contactpersoon heb verwijderd (niet geblokkeerd) nadat hij me onlangs nog berichten stuurde verwijzend naar onze tijd vroeger. Ik merk dat zulke dingen nog steeds impact op me hebben en dat vind ik niet prettig.

Zelfliefde is een vereiste ja.

Als ik daar destijds voldoende van had, dan was ik nooit in een relatie terecht gekomen die mij op afstand hield. De jongens die verliefd op me waren vond ik juist eng en wees ik altijd af.

Een vermijdende hechting noemen ze dat ook wel. Heel blij dat mijn vriend een normale hechting heeft en ik via hem toch heb kunnen leren hoe relaties wel werken.

Gemberthee zei:

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Klik om te vergroten...

Maar al te goed. Ik denk dat ik van me eerste echte liefde en daarbij horende wat "langere" relatie van 2 jaar zeker 5 jaar echt last van heb gehad. Ik begon eigenlijk te geloven dat ik er nooit meer echt overheen zou kunnen komen. Terwijl ik vaak toch echt dacht het kwijt te zijn, kwam het vaak weer naar voren bij bijvoorbeeld de volgende (potentiele)relatie. Die vaak al gauw als zoveel minder als die eerste aanvoelde.

Bij me laatste echte lange relatie (9 jaar lang 8 jaar samen gewoond 2,5 jaar terug uitelkaar gegaan) is dit een stuk beter gegaan. Toch heb ik daarvan nog steeds een hoop gemis. Gelukkig vaker niet dan wel maar toch. Ondanks het volledig ons beide keus was en als ik alleen voor mezelf spreek, sowieso die van de mijne.

Maar dat ik langer dan gemiddeld verwerkingstijd heb na een relatie dan wat ik om me heen af en toe zie is wel zeker. Sommige hoppen zo na jaren lange relaties zo naar de volgende. Dat zou ik nooit kunnen....

Ik heb ook het vermoeden dat loslaten niet mijn sterkste punt is. Het is dan alsof er iets van mijzelf verdwijnt en dat voelt heel onnatuurlijk. Dus als exen bij mij terug komen, zoals die twee hierboven, dan komt alles weer bij me terug. Ik denk dat ik moet leren om de juiste verhouding te vinden tussen alles dat geweest is en alles dat nu belangrijk voor mij is.

Mijn gezinnetje is zo lief.

Dankjewel voor dat inzicht.

Komende 2 april is hij 10 jaar dood.

Heb nu al jaren een nieuwe relatie met een Parijzenaar.

Maar ik denk bijna iedere dag nog aan hem en voel me schuldig over mijn nieuwe relatie.

Bijna iedere keer dat we in zijn appartement in Parijs zijn loop ik naar het crematorium op Père Lachaise waar hij gecremeerd is.

Dan laat ik wat bloemen achter op de jardin de souvenir.

Hoewel ik hem dood in zijn hospice kamer gevonden heb was ik er niet bij toen hij daadwerkelijk stierf.

Was die dag wat later gegaan (het was een hele reis van buiten Parijs). Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.

Casrus zei:

Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.

Klik om te vergroten...

Ik snap dat het fijner was geweest om nog op het laatste moment afscheid te nemen.
Maar dat lukt niet altijd.
Je bent altijd goed voor hem geweest, hij heeft jouw liefde gevoeld en ervaren ❤️
Ik denk dat hij heel graag zou willen dat jij ook verder gaat met je leven en dat een schuldgevoel niet nodig is.

Had ik maar eerder...
Als ik nou...

Ik ken de vragen maar die brengen me nergens.
Je hebt je best gedaan maar sommige dingen heb je niet in de hand.
Zou hij het je kwalijk hebben genomen?

Casrus zei:

Komende 2 april is hij 10 jaar dood.

Heb nu al jaren een nieuwe relatie met een Parijzenaar.

Maar ik denk bijna iedere dag nog aan hem en voel me schuldig over mijn nieuwe relatie.

Bijna iedere keer dat we in zijn appartement in Parijs zijn loop ik naar het crematorium op Père Lachaise waar hij gecremeerd is.

Dan laat ik wat bloemen achter op de jardin de souvenir.

Hoewel ik hem dood in zijn hospice kamer gevonden heb was ik er niet bij toen hij daadwerkelijk stierf.

Was die dag wat later gegaan (het was een hele reis van buiten Parijs). Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.

Klik om te vergroten...

Oh lieverd! Schuldgevoel dient je alleen als je daadwerkelijk schuld hebt. In alle andere gevallen is het destructief. Doe dat jezelf alsjeblieft niet aan. Dat verdien je niet. Beter kun je je schuldgevoel zien als het bewustzijn van je natuurlijke goedheid en liefde. En als je vanuit zijn ogen naar jouw nieuwe liefde kijkt, dan komt er plaats voor zachtheid en tederheid.

Hele dikke knuffel voor jou ❤️

Zeehond zei:

Ik snap dat het fijner was geweest om nog op het laatste moment afscheid te nemen.
Maar dat lukt niet altijd.

Klik om te vergroten...

Dat lukt bijna nooit.

Nu na precies 41 jaar na het uiteenvallen van de relatie heb ik nog steeds een schuldgevoel....
En dat is het feit dat ik aan de cannabis ging toen alles nog goed was via een broer van haar.
Als ik dat niet gedaan had was de relatie zeer waarschijnlijk niet verbroken.
Ik veranderde namelijk door die cannabis en ik werd o.a. stevig depressief en dat was de oorzaak van de breuk ...
Van deze zaak heb ik nog steeds last met name in de kersttijd, want toen klapte de relatie.
Ik zou haar nog zoveel willen zeggen maar helaas is dit niet mogelijk en na ruim 40 jaren is het beter om het te laten rusten zei haar moeder mij ooit en ik denk dat ze daarin gelijk heeft.
Het heeft geen zin om in de shit te gaan roeren want dan gaat hij stinken.
Maar toch.
Het gaat niet over, dat gevoel en als ik er teveel over schrijf word ik er bepaald niet beter van.
Het Vreemdelingen legioen heeft gelijk.
Het verleden is passe en het heeft geen zin om er in te duiken.
Nu, straks, morgen en volgende week.
Dat telt!