Absoluut. Maar dan op een andere manier, hoe je ineens kan voelen wat liefde is door jezelf de liefde te verklaren.Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.
Maar al te goed. Ik denk dat ik van me eerste echte liefde en daarbij horende wat "langere" relatie van 2 jaar zeker 5 jaar echt last van heb gehad. Ik begon eigenlijk te geloven dat ik er nooit meer echt overheen zou kunnen komen. Terwijl ik vaak toch echt dacht het kwijt te zijn, kwam het vaak weer naar voren bij bijvoorbeeld de volgende (potentiele)relatie. Die vaak al gauw als zoveel minder als die eerste aanvoelde.Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.
Wellicht is dat een deel van de oorzaak inderdaad maar aan de andere kant, het is toch eigenlijk ook heel normaal om over zeer gevoelige dingen lang last te hebben? De maatschappij doet vaak anders denken maar ikzelf denk dat dit is zoals het hoort. Hoe kan je in godsnaam er met een poep en een scheet over iets wat jaren deel van je leven heeft uitgemaakt, heen zijn? Dat zou toch eigenlijk veel gekker zijn? Wel minder veel minder "last" (of korter) dat wel ja hahaOh wat fijn om dit te lezen. Ik kan af en toe zo'n last van mijn gevoel hebben, omdat ik denk of vind dat ik er allang mee klaar zou moeten zijn. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik niet geleerd heb hoe ik met mijn emoties om moet gaan.
Volgens mij is er altijd plaats voor liefde. Wellicht in een andere vorm zoals jij die nu voor je ziet. Liefde gaat verder dan de liefde voor een persoon. Liefde voor het grotere geheel, het universum, voor alles om ons heen. Ik voel die connectie heel sterk bij gebruik van lsd, een speciaal gevoel. Sindsdien en ook door meditatie sta ik hier vaker bewust bij stil.Wat mij tegenhoudt om te onderzoeken wat er nog voor liefdesmogelijkheden zijn, is mijn leeftijd, en het feit dat ik niemand meer zo dichtbij laat komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil worden. Daar komt nog bij dat ik geen vrouwen heb ontmoet die in aanmerking zou kunnen komen.....als ik niet geblesseerd zou zijn geworden, dan was ik nog steeds een legionair geweest. Want het is Legia Patria Nostra ( het legioen is mijn vaderland) en dat zal wel zo blijven.
Voor liefde is er geen plaats meer.
Ja daar ging ik al van uit...Het ging niet louter en alleen om een verbroken relatie en de verwerking ervan uiteraard der zaak, ik had hier ten lande ook maar weinig opties om een huisje boompje beestje leven te gaan leiden toen.....
Haha dat is hartstikke fijn! Dankjewel! Hele mooie persoonlijke verhalen over de liefde ❤️.Toevallig gister ook met iemand hierover gesproken, of nouja me hart een beetje gelucht omtrent dit en over het eventueel aangaan van een nieuwe relatie.
Ik ben nu 39 waarvan 3,5 jaar alleenstaand/vrijgezel na een breuk van een 9 jarige relatie waarvan 8 jaar samengewoond. +- 2jaar terug nog wel een kortstondige relatie gehad van 3 maandjes (wat achteraf gezien best mooi en intiem(er) was dan ik lang dacht nadat het uiting, maar dat terzijde) en begin, ondanks ik echt wel het gevoel heb het te hebben verwerkt, ik sommige dingen wel steeds meer begin te missen wat ik in die lange relatie had.
Het was een zeer bijzondere en intieme, gevoelige, intense, mooie, aparte en ingewikkelde relatie door allerlei (veel externe) factoren. Maar we waren zo "1" met elkaar. Konden letterlijk weken zonder andere mensen 24/7 op elkaar lip zitten en als voorbeeld hebben we in die 8 jaar samen wonen nooit van twee borden gegeten. Alles deden we samen behalve dan externe sociale contacten die ik nodig had maar zij niet. Ik was voldoende voor haar en zelfs meer dan genoeg. Voor haar was het "alleen" zij en ik en (voor haar "tegen") de rest. Ik was op dit gebied duidelijk anders en had wel die sociale interacties met meerdere mensen nodig. Dit heeft zij ook nooit tegengehouden maar bij elke keer dat ik de deur uitging zag ik toch dat mij grote liefde dat niet leuk vond maar het mij simpelweg niet wilde ontnemen. Dit heeft uiteindelijk toch ervoor gezorgd dat ik dacht (weten zal ik het nooit), gelukkigerzou zijn/worden als ik niet iemand elke keer pijn of verdriet hoef te doen als ik met andere mensen bezig ben. (was vanuit haar overigens totaal niet omdat ze me niet vertrouwde ofzo hoor met andere mensen want bent zo trouw als een hond) Maar ze wilde gewoon niets liever dan samen zijn wat ik ook wilde maar toch ook af en toe met andere ook..... pfoeh gevoelig
Zij gaf mij daarmee zoveel liefde en het gevoel geliefd te zijn, zo rende ze letterlijk elke dag naar me toe voor een knuffel als ik van me werk thuis kwam van blijdschap dat ik weer thuis was. Dat zijn wel hele hele grote gemissen voor bepaalde momenten (zoals ik gisteravond even had) dat wanneer ik alleen thuis kom, er dan niemand is die me vol liefde ontvangt. Schrijf dit ook gewoon met een brok in me keel (no worries, niet zielig, ik jank ook bij een film).
Dit zijn dan momenten dat ik echt hunker naar een nieuwe levenspartner hoewel ik ook vaak ontzettend geniet van het alleen zijn en juist niet gebonden zijn aan een ander. Maar moeilijke momenten zijn er nog steeds en dat na bijna 4 jaar. Het zal vast veel te maken hebben dat ik een ongelofelijke gevoels mens ben maar makkelijk zijn relaties voor mij niet en al helemaal niet de verwerking. Nou zit het hem ook niet perse in de verwerking maar blijf toch stiekem vergelijken met wat ik toen had en of ik dat ook kan krijgen bij een ander. Maar ik denk dat wat wij hadden echt té uniek is geweest.
We zijn ook nog hele goede zo niet beste vrienden van elkaar en natuurlijk is het niet zonder slag of stoot gegaan, zijn we heeeeel respectvol en liefdevol uit elkaar gegaan. We spreken elkaar ook nog wekelijk gemiddeld zeker..
Misschien is dit juist niet goed dit aanhouden van contact, sowieso niet van mezelf om een eventuele volgende relatie ook maar enigzins te vergelijken met deze ex relatie, maar stiekem gebeurd het toch in me hoofd wat veeeeeeeeel beren op de weg vormt voor het vinden en of ontmoeten van een nieuwe geliefde/levenspartner.
Weet niet precies hoe te eindigen maar dit is er wel even uit haha en my 2 cents voor dit topic haha
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."