#1
Dankjewel lieve Zeehond
Verwerking van oude liefde
44 antwoorden
13 weergaven
18-5-2026
#2
Een andere ex van mij is ook al extreem succesvol geworden. Zo grappig om te zien wat je exen ervan bakken. Toevallig was hij onlangs nog opnieuw verliefd op me geworden. Alleen ik niet op hem. Wat is dat toch met exen ![:wink:]()
.
#3
Je bent er niet voor niets ooit verliefd op geweest. Dat je een ‘zwak’ blijft houden voor een ex is denk ik heel normaal.Een andere ex van mij is ook al extreem succesvol geworden. Zo grappig om te zien wat je exen ervan bakken. Toevallig was hij onlangs nog opnieuw verliefd op me geworden. Alleen ik niet op hem. Wat is dat toch met exen.
De mooie herinneringen blijven 🤩
Ik heb niet dat gevoel bij exen zoals jij. Het lijkt alsof je er nog mee bezig bent. Dat je het nog niet helemaal los kunt laten.
Dat gevoel mag er zijn.
Focus op jezelf, je gezin en je eigen geluk en koester dat.
Af en toe bewust stil staan bij hoe fijn je het nu hebt ❤️
#4
Ik heb ook het vermoeden dat loslaten niet mijn sterkste punt is. Het is dan alsof er iets van mijzelf verdwijnt en dat voelt heel onnatuurlijk. Dus als exen bij mij terug komen, zoals die twee hierboven, dan komt alles weer bij me terug. Ik denk dat ik moet leren om de juiste verhouding te vinden tussen alles dat geweest is en alles dat nu belangrijk voor mij is.
Mijn gezinnetje is zo lief.
Dankjewel voor dat inzicht.
Mijn gezinnetje is zo lief.
Dankjewel voor dat inzicht.
#5
Komende 2 april is hij 10 jaar dood.
Heb nu al jaren een nieuwe relatie met een Parijzenaar.
Maar ik denk bijna iedere dag nog aan hem en voel me schuldig over mijn nieuwe relatie.
Bijna iedere keer dat we in zijn appartement in Parijs zijn loop ik naar het crematorium op Père Lachaise waar hij gecremeerd is.
Dan laat ik wat bloemen achter op de jardin de souvenir.
Hoewel ik hem dood in zijn hospice kamer gevonden heb was ik er niet bij toen hij daadwerkelijk stierf.
Was die dag wat later gegaan (het was een hele reis van buiten Parijs). Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.
Heb nu al jaren een nieuwe relatie met een Parijzenaar.
Maar ik denk bijna iedere dag nog aan hem en voel me schuldig over mijn nieuwe relatie.
Bijna iedere keer dat we in zijn appartement in Parijs zijn loop ik naar het crematorium op Père Lachaise waar hij gecremeerd is.
Dan laat ik wat bloemen achter op de jardin de souvenir.
Hoewel ik hem dood in zijn hospice kamer gevonden heb was ik er niet bij toen hij daadwerkelijk stierf.
Was die dag wat later gegaan (het was een hele reis van buiten Parijs). Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.
#6
Ik snap dat het fijner was geweest om nog op het laatste moment afscheid te nemen.Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.
Maar dat lukt niet altijd.
Je bent altijd goed voor hem geweest, hij heeft jouw liefde gevoeld en ervaren ❤️
Ik denk dat hij heel graag zou willen dat jij ook verder gaat met je leven en dat een schuldgevoel niet nodig is.
#7
Had ik maar eerder...
Als ik nou...
Ik ken de vragen maar die brengen me nergens.
Je hebt je best gedaan maar sommige dingen heb je niet in de hand.
Zou hij het je kwalijk hebben genomen?
Als ik nou...
Ik ken de vragen maar die brengen me nergens.
Je hebt je best gedaan maar sommige dingen heb je niet in de hand.
Zou hij het je kwalijk hebben genomen?
#8
Oh lieverd! Schuldgevoel dient je alleen als je daadwerkelijk schuld hebt. In alle andere gevallen is het destructief. Doe dat jezelf alsjeblieft niet aan. Dat verdien je niet. Beter kun je je schuldgevoel zien als het bewustzijn van je natuurlijke goedheid en liefde. En als je vanuit zijn ogen naar jouw nieuwe liefde kijkt, dan komt er plaats voor zachtheid en tederheid.Komende 2 april is hij 10 jaar dood.
Heb nu al jaren een nieuwe relatie met een Parijzenaar.
Maar ik denk bijna iedere dag nog aan hem en voel me schuldig over mijn nieuwe relatie.
Bijna iedere keer dat we in zijn appartement in Parijs zijn loop ik naar het crematorium op Père Lachaise waar hij gecremeerd is.
Dan laat ik wat bloemen achter op de jardin de souvenir.
Hoewel ik hem dood in zijn hospice kamer gevonden heb was ik er niet bij toen hij daadwerkelijk stierf.
Was die dag wat later gegaan (het was een hele reis van buiten Parijs). Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.
Hele dikke knuffel voor jou ❤️
#9
Dat lukt bijna nooit.Ik snap dat het fijner was geweest om nog op het laatste moment afscheid te nemen.
Maar dat lukt niet altijd.
#10
Nu na precies 41 jaar na het uiteenvallen van de relatie heb ik nog steeds een schuldgevoel....
En dat is het feit dat ik aan de cannabis ging toen alles nog goed was via een broer van haar.
Als ik dat niet gedaan had was de relatie zeer waarschijnlijk niet verbroken.
Ik veranderde namelijk door die cannabis en ik werd o.a. stevig depressief en dat was de oorzaak van de breuk ...
Van deze zaak heb ik nog steeds last met name in de kersttijd, want toen klapte de relatie.
Ik zou haar nog zoveel willen zeggen maar helaas is dit niet mogelijk en na ruim 40 jaren is het beter om het te laten rusten zei haar moeder mij ooit en ik denk dat ze daarin gelijk heeft.
Het heeft geen zin om in de shit te gaan roeren want dan gaat hij stinken.
Maar toch.
Het gaat niet over, dat gevoel en als ik er teveel over schrijf word ik er bepaald niet beter van.
Het Vreemdelingen legioen heeft gelijk.
Het verleden is passe en het heeft geen zin om er in te duiken.
Nu, straks, morgen en volgende week.
Dat telt!
En dat is het feit dat ik aan de cannabis ging toen alles nog goed was via een broer van haar.
Als ik dat niet gedaan had was de relatie zeer waarschijnlijk niet verbroken.
Ik veranderde namelijk door die cannabis en ik werd o.a. stevig depressief en dat was de oorzaak van de breuk ...
Van deze zaak heb ik nog steeds last met name in de kersttijd, want toen klapte de relatie.
Ik zou haar nog zoveel willen zeggen maar helaas is dit niet mogelijk en na ruim 40 jaren is het beter om het te laten rusten zei haar moeder mij ooit en ik denk dat ze daarin gelijk heeft.
Het heeft geen zin om in de shit te gaan roeren want dan gaat hij stinken.
Maar toch.
Het gaat niet over, dat gevoel en als ik er teveel over schrijf word ik er bepaald niet beter van.
Het Vreemdelingen legioen heeft gelijk.
Het verleden is passe en het heeft geen zin om er in te duiken.
Nu, straks, morgen en volgende week.
Dat telt!
#11
Oh lieverd! Schuldgevoel dient je alleen als je daadwerkelijk schuld hebt. In alle andere gevallen is het destructief. Doe dat jezelf alsjeblieft niet aan. Dat verdien je niet. Beter kun je je schuldgevoel zien als het bewustzijn van je natuurlijke goedheid en liefde. En als je vanuit zijn ogen naar jouw nieuwe liefde kijkt, dan komt er plaats voor zachtheid en tederheid.
Hele dikke knuffel voor jou ❤️
Ik deed alles wat ik kon, maar het was niet genoeg, maar dat ik dat voor iemand anders kan voelen is zijn geschenk aan mij.
Die man heeft een stuk van mijn hart meegenomen (anderen hadden al andere stukken) en ik ben er een beter mens door geworden zeggen anderen. Alles wat ik had willen doen voor hem kan ik nu doen omdat hij me dat door onze ervaring heeft geleerd.
Maar nu is het te laat. En het is voorbij.
Maar ik mag nog lang niet dood.
#12
Hi hi,
Afgelopen periode heb ik met hulp van de praktijkondersteuner toegewerkt naar desensitisatie van een moeilijke jeugd. Ik merkte dat het goed bij mij werkte als ik brieven schreef gericht aan de desbetreffende mensen en deze voor te lezen aan de praktijkondersteuner, waarna ik opmerkingen of vragen kreeg.
Nu ik weet dat ik pijnlijke herinneringen kan verwerken, merk ik dat ik een oude liefde van mij nog niet goed heb losgelaten en ik wil dit alsnog doen. Misschien vinden sommigen het leuk om te helpen. Ik snap natuurlijk wel dat jullie niet zo geleerd en bekwaam zijn als de praktijkondersteuner. Ik ben sowieso dankbaar dat ik het kwijt kan![:)]()
.
Edit: ik heb de brief alweer veranderd. Zo ging dat met de praktijkondersteuner ook. Dan schaafde ik de brief her en der bij, totdat het was wat het worden moest.
Beste Dodo (Ik zeg maar wat. Iig niet z'n naam),
Ik heb me bij jou tot over mijn oren verliefd gevoeld. Dat gaf me een oncomfortabel en onzeker gevoel tijdens onze relatie, want jij hield me op een bepaalde afstand. Ondanks dat je alleen met mij wilde zijn. Door tegenstrijdigheid die ik bij jou ervoer, lukte het me niet om mezelf te zijn.
Toen de onzekerheid te lang duurde (1,5 jaar of langer) en ik daar te veel last van kreeg, heb ik onze relatie verbroken. Daar was ik kapot van. Ik heb veel pijn gevoeld toen jij niet veel later een nieuw meisje had. Ik was nog in liefdesverdriet toen we, op jouw initiatief, weer afspraken en jij mij beetgreep en me zoende. Daarna voelde ik me dubbel gekwetst. Ik begreep niet waarom je zo met mij omging.
Niet veel later gebeurde er iets vreemds. Je beschuldigde mij van iets dat nooit in me op zou komen, je stelde je sterk wantrouwend tegen me op en verbrak daarmee al het contact. Ik voelde me verloren. Gebroken. Stil.
Velen jaren later wilde je me weer zien. Je miste me en je maakte er werk van om contact te hebben en af te spreken. Geleidelijk aan raakte ik weer in extase, maar het werd me ook duidelijk dat het jou vooral om de fysieke intimiteit te doen was en voelde me weer kwetsbaar en onzeker. Ik was er weer kapot van toen er een nieuwe vrouw in je leven kwam.
Achteraf gezien denk ik dat ik het hele gebeuren met jou nooit goed verwerkt heb en dat wil ik nu wel gaan doen.
Groetjes Gemberthee
Ps. Voor de goede orde: deze brief gaat niet naar hem. Het is puur voor verwerking
Afgelopen periode heb ik met hulp van de praktijkondersteuner toegewerkt naar desensitisatie van een moeilijke jeugd. Ik merkte dat het goed bij mij werkte als ik brieven schreef gericht aan de desbetreffende mensen en deze voor te lezen aan de praktijkondersteuner, waarna ik opmerkingen of vragen kreeg.
Nu ik weet dat ik pijnlijke herinneringen kan verwerken, merk ik dat ik een oude liefde van mij nog niet goed heb losgelaten en ik wil dit alsnog doen. Misschien vinden sommigen het leuk om te helpen. Ik snap natuurlijk wel dat jullie niet zo geleerd en bekwaam zijn als de praktijkondersteuner. Ik ben sowieso dankbaar dat ik het kwijt kan
Edit: ik heb de brief alweer veranderd. Zo ging dat met de praktijkondersteuner ook. Dan schaafde ik de brief her en der bij, totdat het was wat het worden moest.
Beste Dodo (Ik zeg maar wat. Iig niet z'n naam),
Ik heb me bij jou tot over mijn oren verliefd gevoeld. Dat gaf me een oncomfortabel en onzeker gevoel tijdens onze relatie, want jij hield me op een bepaalde afstand. Ondanks dat je alleen met mij wilde zijn. Door tegenstrijdigheid die ik bij jou ervoer, lukte het me niet om mezelf te zijn.
Toen de onzekerheid te lang duurde (1,5 jaar of langer) en ik daar te veel last van kreeg, heb ik onze relatie verbroken. Daar was ik kapot van. Ik heb veel pijn gevoeld toen jij niet veel later een nieuw meisje had. Ik was nog in liefdesverdriet toen we, op jouw initiatief, weer afspraken en jij mij beetgreep en me zoende. Daarna voelde ik me dubbel gekwetst. Ik begreep niet waarom je zo met mij omging.
Niet veel later gebeurde er iets vreemds. Je beschuldigde mij van iets dat nooit in me op zou komen, je stelde je sterk wantrouwend tegen me op en verbrak daarmee al het contact. Ik voelde me verloren. Gebroken. Stil.
Velen jaren later wilde je me weer zien. Je miste me en je maakte er werk van om contact te hebben en af te spreken. Geleidelijk aan raakte ik weer in extase, maar het werd me ook duidelijk dat het jou vooral om de fysieke intimiteit te doen was en voelde me weer kwetsbaar en onzeker. Ik was er weer kapot van toen er een nieuwe vrouw in je leven kwam.
Achteraf gezien denk ik dat ik het hele gebeuren met jou nooit goed verwerkt heb en dat wil ik nu wel gaan doen.
Groetjes Gemberthee
Ps. Voor de goede orde: deze brief gaat niet naar hem. Het is puur voor verwerking
#13
Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.
#14
Dankjewel!The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.
Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpaktEn ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.
Herkenbaar verhaal van jou ook.
Ik heb inmiddels geen ondersteuning meer, omdat het zo goed gaat.
#15
Ik weet niet of het verwerken is, maar ik merk wel dat ik in de loop der tijd dingen anders bekijk en daardoor minder moeite heb met hoe dingen zijn gelopen, of wat mensen hebben gedaan. Dat helpt om er met rust aan terug te denken en zorgt dat ik me er niet meer druk over maak.
Ben verder niet bewust bezig geweest met dingen verwerken. Misschien wel goed om daar toch eens wat meer aandacht aan te geven.
Ben verder niet bewust bezig geweest met dingen verwerken. Misschien wel goed om daar toch eens wat meer aandacht aan te geven.
#16
The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.
Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt
#17
Hey gemberthee,
Heb heel wat jaren terug van mijn toenmalig maatschappelijkwerkster ook de opdracht gekregen om alles op te gaan schrijven.
Ik was en ben namelijk niet zo'n makkelijke prater.
Dat heb ik toen ook gedaan en ze daarna elke keer verbrand.
Ik denk wel dat het me toen iig een beetje geholpen heeft om het in mn hoofd toch allemaal een beetje op een rijtje te krijgen. Zo nu en dan spelen alle trauma's natuurlijk wel op maar denk dat het anders nog meer was geweest en hoewel dit al een jaar of 18 terug was merk ik wel dat als het me allemaal teveel word ik nog af en toe de neiging heb om het op te gaan schrijven. Kan het soms lastig onder woorden brengen en zo kan je het dan toch op een bepaalde manier uiten.
Heel veel succes met de verwerking.
Heb heel wat jaren terug van mijn toenmalig maatschappelijkwerkster ook de opdracht gekregen om alles op te gaan schrijven.
Ik was en ben namelijk niet zo'n makkelijke prater.
Dat heb ik toen ook gedaan en ze daarna elke keer verbrand.
Ik denk wel dat het me toen iig een beetje geholpen heeft om het in mn hoofd toch allemaal een beetje op een rijtje te krijgen. Zo nu en dan spelen alle trauma's natuurlijk wel op maar denk dat het anders nog meer was geweest en hoewel dit al een jaar of 18 terug was merk ik wel dat als het me allemaal teveel word ik nog af en toe de neiging heb om het op te gaan schrijven. Kan het soms lastig onder woorden brengen en zo kan je het dan toch op een bepaalde manier uiten.
Heel veel succes met de verwerking.
#18
Dankjewel! Fijn om te horen
#19
Wat goed zeg! Ik vind brief schrijven idd helpend maar als anderen het kunnen lezen, nog meer. Zonder inderdaad de naam te noemen.
#20
Absoluut. Maar dan op een andere manier, hoe je ineens kan voelen wat liefde is door jezelf de liefde te verklaren.Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.
Ik ga je dat nog een keer voorlezen.