Verwerking van oude liefde

Hi hi,

Afgelopen periode heb ik met hulp van de praktijkondersteuner toegewerkt naar desensitisatie van een moeilijke jeugd. Ik merkte dat het goed bij mij werkte als ik brieven schreef gericht aan de desbetreffende mensen en deze voor te lezen aan de praktijkondersteuner, waarna ik opmerkingen of vragen kreeg.

Nu ik weet dat ik pijnlijke herinneringen kan verwerken, merk ik dat ik een oude liefde van mij nog niet goed heb losgelaten en ik wil dit alsnog doen. Misschien vinden sommigen het leuk om te helpen. Ik snap natuurlijk wel dat jullie niet zo geleerd en bekwaam zijn als de praktijkondersteuner. Ik ben sowieso dankbaar dat ik het kwijt kan .

Edit: ik heb de brief alweer veranderd. Zo ging dat met de praktijkondersteuner ook. Dan schaafde ik de brief her en der bij, totdat het was wat het worden moest.

Beste Dodo (Ik zeg maar wat. Iig niet z'n naam),

Ik heb me bij jou tot over mijn oren verliefd gevoeld. Dat gaf me een oncomfortabel en onzeker gevoel tijdens onze relatie, want jij hield me op een bepaalde afstand. Ondanks dat je alleen met mij wilde zijn. Door tegenstrijdigheid die ik bij jou ervoer, lukte het me niet om mezelf te zijn.

Toen de onzekerheid te lang duurde (1,5 jaar of langer) en ik daar te veel last van kreeg, heb ik onze relatie verbroken. Daar was ik kapot van. Ik heb veel pijn gevoeld toen jij niet veel later een nieuw meisje had. Ik was nog in liefdesverdriet toen we, op jouw initiatief, weer afspraken en jij mij beetgreep en me zoende. Daarna voelde ik me dubbel gekwetst. Ik begreep niet waarom je zo met mij omging.

Niet veel later gebeurde er iets vreemds. Je beschuldigde mij van iets dat nooit in me op zou komen, je stelde je sterk wantrouwend tegen me op en verbrak daarmee al het contact. Ik voelde me verloren. Gebroken. Stil.

Velen jaren later wilde je me weer zien. Je miste me en je maakte er werk van om contact te hebben en af te spreken. Geleidelijk aan raakte ik weer in extase, maar het werd me ook duidelijk dat het jou vooral om de fysieke intimiteit te doen was en voelde me weer kwetsbaar en onzeker. Ik was er weer kapot van toen er een nieuwe vrouw in je leven kwam.

Achteraf gezien denk ik dat ik het hele gebeuren met jou nooit goed verwerkt heb en dat wil ik nu wel gaan doen.

Groetjes Gemberthee

Ps. Voor de goede orde: deze brief gaat niet naar hem. Het is puur voor verwerking

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Red pill zei:

The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.

Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt En ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.

Klik om te vergroten...

Dankjewel!

Herkenbaar verhaal van jou ook.

Ik heb inmiddels geen ondersteuning meer, omdat het zo goed gaat.

Ik weet niet of het verwerken is, maar ik merk wel dat ik in de loop der tijd dingen anders bekijk en daardoor minder moeite heb met hoe dingen zijn gelopen, of wat mensen hebben gedaan. Dat helpt om er met rust aan terug te denken en zorgt dat ik me er niet meer druk over maak.
Ben verder niet bewust bezig geweest met dingen verwerken. Misschien wel goed om daar toch eens wat meer aandacht aan te geven.

Gemberthee zei:

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Klik om te vergroten...

The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.

Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt En ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.

Hey gemberthee,

Heb heel wat jaren terug van mijn toenmalig maatschappelijkwerkster ook de opdracht gekregen om alles op te gaan schrijven.
Ik was en ben namelijk niet zo'n makkelijke prater.
Dat heb ik toen ook gedaan en ze daarna elke keer verbrand.

Ik denk wel dat het me toen iig een beetje geholpen heeft om het in mn hoofd toch allemaal een beetje op een rijtje te krijgen. Zo nu en dan spelen alle trauma's natuurlijk wel op maar denk dat het anders nog meer was geweest en hoewel dit al een jaar of 18 terug was merk ik wel dat als het me allemaal teveel word ik nog af en toe de neiging heb om het op te gaan schrijven. Kan het soms lastig onder woorden brengen en zo kan je het dan toch op een bepaalde manier uiten.

Heel veel succes met de verwerking.

Dankjewel! Fijn om te horen

Wat goed zeg! Ik vind brief schrijven idd helpend maar als anderen het kunnen lezen, nog meer. Zonder inderdaad de naam te noemen.

Gemberthee zei:

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Klik om te vergroten...

Absoluut. Maar dan op een andere manier, hoe je ineens kan voelen wat liefde is door jezelf de liefde te verklaren.
Ik ga je dat nog een keer voorlezen.

Ja, als je dat zo zegt klinkt het ook weer heel logisch ja.

Ik ben blij dat ik de persoon in kwestie als contactpersoon heb verwijderd (niet geblokkeerd) nadat hij me onlangs nog berichten stuurde verwijzend naar onze tijd vroeger. Ik merk dat zulke dingen nog steeds impact op me hebben en dat vind ik niet prettig.

Zelfliefde is een vereiste ja.

Als ik daar destijds voldoende van had, dan was ik nooit in een relatie terecht gekomen die mij op afstand hield. De jongens die verliefd op me waren vond ik juist eng en wees ik altijd af.

Een vermijdende hechting noemen ze dat ook wel. Heel blij dat mijn vriend een normale hechting heeft en ik via hem toch heb kunnen leren hoe relaties wel werken.

Gemberthee zei:

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Klik om te vergroten...

Maar al te goed. Ik denk dat ik van me eerste echte liefde en daarbij horende wat "langere" relatie van 2 jaar zeker 5 jaar echt last van heb gehad. Ik begon eigenlijk te geloven dat ik er nooit meer echt overheen zou kunnen komen. Terwijl ik vaak toch echt dacht het kwijt te zijn, kwam het vaak weer naar voren bij bijvoorbeeld de volgende (potentiele)relatie. Die vaak al gauw als zoveel minder als die eerste aanvoelde.

Bij me laatste echte lange relatie (9 jaar lang 8 jaar samen gewoond 2,5 jaar terug uitelkaar gegaan) is dit een stuk beter gegaan. Toch heb ik daarvan nog steeds een hoop gemis. Gelukkig vaker niet dan wel maar toch. Ondanks het volledig ons beide keus was en als ik alleen voor mezelf spreek, sowieso die van de mijne.

Maar dat ik langer dan gemiddeld verwerkingstijd heb na een relatie dan wat ik om me heen af en toe zie is wel zeker. Sommige hoppen zo na jaren lange relaties zo naar de volgende. Dat zou ik nooit kunnen....

Gemberthee zei:

Oh wat fijn om dit te lezen. Ik kan af en toe zo'n last van mijn gevoel hebben, omdat ik denk of vind dat ik er allang mee klaar zou moeten zijn. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik niet geleerd heb hoe ik met mijn emoties om moet gaan.

Klik om te vergroten...

Wellicht is dat een deel van de oorzaak inderdaad maar aan de andere kant, het is toch eigenlijk ook heel normaal om over zeer gevoelige dingen lang last te hebben? De maatschappij doet vaak anders denken maar ikzelf denk dat dit is zoals het hoort. Hoe kan je in godsnaam er met een poep en een scheet over iets wat jaren deel van je leven heeft uitgemaakt, heen zijn? Dat zou toch eigenlijk veel gekker zijn? Wel minder veel minder "last" (of korter) dat wel ja haha

@Gemberthee wat een treffend topic is dit!
Ik heb ook zo'n eerste echte liefde gehad, en ik kan geheel met je meevoelen hoe het is om zo een liefde te verliezen en hoe deze te kunnen verwerken.
Ik heb ook zoiets meegemaakt en dit met verstrekkende gevolgen kan ik wel zeggen en ik zal hier iets overschrijven.

Ik kreeg mijn eerste liefde op mijn achttiende levensjaar en deze duurde bijna zes jaar.
Het was een fantastische tijd!
Ups en downs natuurlijk, maar ik zou mijn leven hebben gegeven als dat nodig zou zijn geweest, zoveel hield ik van die vrouw. Iedereen zag ons al als getrouwd, maar het liep dus heel anders af.
Op een heel slechte dag ging deze verkering uit en ik was er kapot van...nog steeds trouwens.
Ik ging zeer zwaar blowen als reactie en dit maakte dat ik deze relatie nooit heb kunnen verwerken, nu zelfs na veertig jaar lang niet...
Ik ging uiteindelijk zelfs omdat ik een nieuw leven wilde, opnieuw wilde starten, het vreemdelingen legioen in en ik heb daar geprobeerd om te verwerken en te vergeten, dit omdat je daar volledig breekt met het verleden en dat je tussen mensen zit die allemaal wat hebben meegemaakt wat ze liever niet willen delen en verder willen met een nieuw leven, een nieuwe identiteit, een nieuwe nationaliteit en je bent allemaal gelijk.
Deze ruim zes jaar was een keiharde tijd en meer ga ik er niet over zeggen behalve dat ik nu, weer burgerzijnde nog altijd last heb van het niet kunnen verwerken van die relatie breuk van toen.
Zelfs niet na al de drugs en zaken die ik verder heb meegemaakt.
Hierover kan ik een boek schrijven, maar dat ga ik niet doen omdat anders deze tekst veel te lang wordt, en ik weer een hoop oud zeer oprakel waaraan niemand iets heeft....

Nog altijd droom ik over die tijd en ben ik alleen. Ik ben niet meer in staat om een relatie op te gaan bouwen na deze ene heel speciale.
Ik laat domweg niemand meer zo dicht bij mij komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil kunnen worden.
Zij had snel een ander, ik kwam haar facebookpagina tegen en ik kreeg een daverende trap van een op volle snelheid galopperende muilezel op de vlucht. Dat kwam hard aan, ja...
Contact met haar heeft nooit meer plaatsgevonden. Ook via fb niet, ze geeft geen antwoord.

Hoe heb jij verder die verwerking gedaan? Ben je erover heen gekomen?
Ik ben heel benieuwd!

Zohey, dat is een intens verhaal...!

Nou ik ben erachter gekomen dat ik niet over de liefde heen kwam omdat ik niet eerlijk kon zijn over mijn gevoelens.

Ik heb pas sinds heel kort het gevoel dat ik minder in beslag wordt genomen door dit oude zeer. Oa door dit topic, door eerlijk te zijn over mijn gevoelens.... (het voelt veilig dat ik het aan vreemden kwijt kan). Maar ook heb ik zijn roman net uitgelezen en realiseer ik me hoe ontiegelijk intelligent hij is en daardoor eigenlijk helemaal niet bij mij past. Veel te ingewikkeld persoon voor mij. Ik was destijds te jong en te verliefd om dat te kunnen zien.

Ik heb alweer een man en kinderen. Hij heeft jarenlang geen rol gespeeld in mijn leven. Heel lang niet aan hem gedacht. Maar hij dook plotseling weer op. Hij miste me. Naar zijn zeggen: Ik zat in zijn hoofd en ik ging daar niet meer weg, hoe hard hij ook zijn best deed. En toen ontdekte ik dat mijn gevoelens ook nog niet weg waren.

Ik hoop heel erg dat het klopt wat ik schrijf. Dat ik hem inmiddels wel goed verwerkt heb. Want hij is ook nog eens in mijn stad gaan wonen, wat de kans groter maakt om hem tegen te komen. En als dat gebeurt, hoop ik dat ik niet overrompeld raak.

Maar hey... wat houd je nu precies tegen om te onderzoeken welke mogelijkheden in de liefde er nog meer te vinden zijn?

Wat mij tegenhoudt om te onderzoeken wat er nog voor liefdesmogelijkheden zijn, is mijn leeftijd, en het feit dat ik niemand meer zo dichtbij laat komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil worden. Daar komt nog bij dat ik geen vrouwen heb ontmoet die in aanmerking zou kunnen komen.....als ik niet geblesseerd zou zijn geworden, dan was ik nog steeds een legionair geweest. Want het is Legia Patria Nostra ( het legioen is mijn vaderland) en dat zal wel zo blijven.
Voor liefde is er geen plaats meer.

De Zandman zei:

Wat mij tegenhoudt om te onderzoeken wat er nog voor liefdesmogelijkheden zijn, is mijn leeftijd, en het feit dat ik niemand meer zo dichtbij laat komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil worden. Daar komt nog bij dat ik geen vrouwen heb ontmoet die in aanmerking zou kunnen komen.....als ik niet geblesseerd zou zijn geworden, dan was ik nog steeds een legionair geweest. Want het is Legia Patria Nostra ( het legioen is mijn vaderland) en dat zal wel zo blijven.
Voor liefde is er geen plaats meer.

Klik om te vergroten...

Volgens mij is er altijd plaats voor liefde. Wellicht in een andere vorm zoals jij die nu voor je ziet. Liefde gaat verder dan de liefde voor een persoon. Liefde voor het grotere geheel, het universum, voor alles om ons heen. Ik voel die connectie heel sterk bij gebruik van lsd, een speciaal gevoel. Sindsdien en ook door meditatie sta ik hier vaker bewust bij stil.
Zou een spirituele reis zoals lsd iets voor je zijn wellicht?
Ik gun iedereen liefde, volgens mij hebben we allemaal een beetje liefde nodig
Overigens denk ik zelf dat liefde geven ook iets heel moois kan zijn. Zonder er iets voor terug te verwachten.

Oh wat fijn om dit te lezen. Ik kan af en toe zo'n last van mijn gevoel hebben, omdat ik denk of vind dat ik er allang mee klaar zou moeten zijn. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik niet geleerd heb hoe ik met mijn emoties om moet gaan.

Gemberthee zei:

Oh lieverd! Schuldgevoel dient je alleen als je daadwerkelijk schuld hebt. In alle andere gevallen is het destructief. Doe dat jezelf alsjeblieft niet aan. Dat verdien je niet. Beter kun je je schuldgevoel zien als het bewustzijn van je natuurlijke goedheid en liefde. En als je vanuit zijn ogen naar jouw nieuwe liefde kijkt, dan komt er plaats voor zachtheid en tederheid.

Hele dikke knuffel voor jou ❤️

Klik om te vergroten...

Ik deed alles wat ik kon, maar het was niet genoeg, maar dat ik dat voor iemand anders kan voelen is zijn geschenk aan mij.

Die man heeft een stuk van mijn hart meegenomen (anderen hadden al andere stukken) en ik ben er een beter mens door geworden zeggen anderen. Alles wat ik had willen doen voor hem kan ik nu doen omdat hij me dat door onze ervaring heeft geleerd.

Maar nu is het te laat. En het is voorbij.

Maar ik mag nog lang niet dood.