Toevallig gister ook met iemand hierover gesproken, of nouja me hart een beetje gelucht omtrent dit en over het eventueel aangaan van een nieuwe relatie.
Ik ben nu 39 waarvan 3,5 jaar alleenstaand/vrijgezel na een breuk van een 9 jarige relatie waarvan 8 jaar samengewoond. +- 2jaar terug nog wel een kortstondige relatie gehad van 3 maandjes (wat achteraf gezien best mooi en intiem(er) was dan ik lang dacht nadat het uiting, maar dat terzijde) en begin, ondanks ik echt wel het gevoel heb het te hebben verwerkt, ik sommige dingen wel steeds meer begin te missen wat ik in die lange relatie had.
Het was een zeer bijzondere en intieme, gevoelige, intense, mooie, aparte en ingewikkelde relatie door allerlei (veel externe) factoren. Maar we waren zo "1" met elkaar. Konden letterlijk weken zonder andere mensen 24/7 op elkaar lip zitten en als voorbeeld hebben we in die 8 jaar samen wonen nooit van twee borden gegeten. Alles deden we samen behalve dan externe sociale contacten die ik nodig had maar zij niet. Ik was voldoende voor haar en zelfs meer dan genoeg. Voor haar was het "alleen" zij en ik en (voor haar "tegen") de rest. Ik was op dit gebied duidelijk anders en had wel die sociale interacties met meerdere mensen nodig. Dit heeft zij ook nooit tegengehouden maar bij elke keer dat ik de deur uitging zag ik toch dat mij grote liefde dat niet leuk vond maar het mij simpelweg niet wilde ontnemen. Dit heeft uiteindelijk toch ervoor gezorgd dat ik dacht (weten zal ik het nooit), gelukkigerzou zijn/worden als ik niet iemand elke keer pijn of verdriet hoef te doen als ik met andere mensen bezig ben. (was vanuit haar overigens totaal niet omdat ze me niet vertrouwde ofzo hoor met andere mensen want bent zo trouw als een hond) Maar ze wilde gewoon niets liever dan samen zijn wat ik ook wilde maar toch ook af en toe met andere ook..... pfoeh gevoelig
Zij gaf mij daarmee zoveel liefde en het gevoel geliefd te zijn, zo rende ze letterlijk elke dag naar me toe voor een knuffel als ik van me werk thuis kwam van blijdschap dat ik weer thuis was. Dat zijn wel hele hele grote gemissen voor bepaalde momenten (zoals ik gisteravond even had) dat wanneer ik alleen thuis kom, er dan niemand is die me vol liefde ontvangt. Schrijf dit ook gewoon met een brok in me keel (no worries, niet zielig, ik jank ook bij een film
![:)]()
).
Dit zijn dan momenten dat ik echt hunker naar een nieuwe levenspartner hoewel ik ook vaak ontzettend geniet van het alleen zijn en juist niet gebonden zijn aan een ander. Maar moeilijke momenten zijn er nog steeds en dat na bijna 4 jaar. Het zal vast veel te maken hebben dat ik een ongelofelijke gevoels mens ben maar makkelijk zijn relaties voor mij niet en al helemaal niet de verwerking. Nou zit het hem ook niet perse in de verwerking maar blijf toch stiekem vergelijken met wat ik toen had en of ik dat ook kan krijgen bij een ander. Maar ik denk dat wat wij hadden echt té uniek is geweest.
We zijn ook nog hele goede zo niet beste vrienden van elkaar en natuurlijk is het niet zonder slag of stoot gegaan, zijn we heeeeel respectvol en liefdevol uit elkaar gegaan. We spreken elkaar ook nog wekelijk gemiddeld zeker..
Misschien is dit juist niet goed dit aanhouden van contact, sowieso niet van mezelf om een eventuele volgende relatie ook maar enigzins te vergelijken met deze ex relatie, maar stiekem gebeurd het toch in me hoofd wat veeeeeeeeel beren op de weg vormt voor het vinden en of ontmoeten van een nieuwe geliefde/levenspartner.
Weet niet precies hoe te eindigen maar dit is er wel even uit haha en my 2 cents voor dit topic haha