#1
Ja klopt, we zijn flink aan het labelen. Maar tegelijkertijd houden we er vaak ook weer niet van om in hokjes geplaatst te worden, we weten immers dat we nooit helemaal in een hokje zijn te vatten.Een beetje uit de hand lopen doet het wel ja, maar dat is niet alleen met genderidentiteiten en geaardheden. Tegenwoordig heeft iedereen wel een bepaalde vorm van autisme, adhd etc. Ook heeft elk muzikaal subgenre nog 300 subgenres die elk dan ook weer 20 subgenres hebben etc. Mensen vinden het nou eenmaal fijn om overal een label op te plakken en in hokjes te denken, terwijl je daar soms helemaal niks mee bereikt, of het soms gewoon niet mogelijk is om ergens een label op te plakken.
Dat begrijp ik dat sommige mensen dat fijn vinden. Alleen, waar eindigt dit? Wanneer van een biologisch feit een sociale constructie wordt gemaakt, is er geen limiet aan wat iemand kan "zijn". Wanneer dit door autoriteiten verplicht wordt te erkennen, dan begint het eng te worden. Helaas is dit op sommige plekken al een realiteit aan het worden.Ik vind het zelf ook niet per se nodig om een label te plakken op mijzelf, ik ben nou eenmaal wie ik ben en ik val op wie ik val, maar de buitenwereld heeft daar vaak moeite mee. Zij willen mij in kunnen delen in een hokje. "Ben je nou een man of een vrouw?" "Huh, iets daar tussen in? Wat dan? Hoe zit dat dan precies?" Vaak word je dan gedwongen om een label erop te plakken, maar het lastige is dat de 'non-binary' mensen allerlei verschillende ervaringen hebben die je niet in 1 goede term kunt samenvatten. Sommige mensen voelen zich er letterlijk tussen instaan, terwijl het bij sommige wisselt en anderen zich weer beiden voelen etc. Daardoor ontstaan al die verschillende identiteiten. Sommige mensen vinden het zelf heel fijn om een label op zichzelf te kunnen plakken dat hun gevoel beschrijft, maar voor andere is het voornamelijk een manier om de maatschappij enigszins duidelijk te maken hoe het bij hun zit.
Ik weet niet. Ik ben van de 'eerlijkheid duurt het langst'. Dit betekent niet dat je je mening hard en kwetsend hoeft te brengen. Politieke correctheid begint denk ik meestal vrij onschuldig, maar eenmaal dat pad ingeslagen moet je die soort van leugen blijven vertellen, anders klopt je verhaal niet meer. Op het laatst loopt het zo uit de hand dat (bijna) iedereen eigenlijk wel weet dat het compleet onzinnig is geworden, maar je kunt er niet zomaar uitstappen. Je moet mee blijven doen aan de schijnheiligheid.Ik ben het er mee eens dat PC culture erg doorgedraven is, al vind ik wel dat in sommige gevallen wat PC op zijn plaats is.