Dat wil ik ook niet zeggen. Ik bedoelde (bijvoorbeeld) dat als ergens een lichaam wordt gevonden, dat deze door onderzoek geïdentificeerd kan worden als zijnde biologisch een man of een vrouw.
Mijn punt was eigenlijk het volgende: een stoffelijk overschot van iemand kan inderdaad op die manier geïdentificeerd worden als man of vrouw. Echter kan dit alleen maar op die manier als je van tevoren de kenmerken van mannen en vrouwen definieert. Het punt over sociale constructie blijft mijns inziens dus overeind. Ik zeg niet dat er geen fysiologische verschillen zijn tussen wat wij over het algemeen mannen en vrouwen noemen, maar op basis van welke fysiologische verschillen wij bepalen wat een man en een vrouw is blijft uiteindelijk een keuze en daarmee een sociaal construct.
Als we helemaal vanaf nul zouden beginnen, dan zouden we totaal andere classificaties kunnen maken op basis van totaal andere kenmerken. Gender zou zelfs irrelevant kunnen zijn en daardoor dus ook geen rol spelen in ons discours of ons begrip van de wereld.
Eens. Al zijn er ook mensen die daarop terugkomen en voelen dat ze een fout hebben gemaakt door de hardware te veranderen, wat op zijn beurt dan weer heel negatief uit kan pakken.
Eens, maar dit is een totaal andere discussie.
Ja, ik moet toegeven dat er wel meer aan de hand is dan dat, excuses daarvoor.
Geen probleem!
Ja, dat was vaag/slecht verwoord van mij (al is dat misschien ook wel onoverkomelijk door mijn onconventionele invalshoek). Ik bedoel 'absoluut' slechts als in niet-relatief (niet een of andere mystieke dimensie
![:wink:]()
). We leven in een wereld van relativiteit en onze identiteit maakt daar deel van uit. Onze identiteit/persoonlijkheid is zeg maar de interface tussen ons en de wereld. Het staat in relatie tot elkaar: relatief. Maar er is ook een dimensie aan ons die niet met die relativiteit werkt, maar slechts 'is'. En waar ik op doelde was als die dimensie meer aandacht zou krijgen onder mensen, de relatieve dimensie (onze relatie met de wereld, onze aangenomen identiteit) minder bepalend is in onze beleving. Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet belangrijk is om de voor jou juiste identiteit uit te dragen, bijvoorbeeld door transgender te zijn. Maar dat is dan secundair, omdat je dan weet dat dat niets te maken heeft met je essentie. Onze essentie is niet mannelijk of vrouwelijk, het 'is'. En dat 'is' is pure subjectiviteit. Het is simpelweg wat je bent, wanneer je niet denkt (ook wanneer je wel denkt, maar dan is er de toevoeging van relativiteit).
Zelfs als er een absolute werkelijkheid is, dan kunnen wij daar nooit echt weet van hebben. We ervaren de wereld enkel door onze zintuigen en we verwerken dat met onze hersenen. Dit betekend dat we nooit echt iets kunnen zeggen over hoe iets in de 'absolute werkelijkheid' is, of dat deze zelfs bestaat.
Wat er dus aan de hand is in deze potentiële 'absolute dimensie' lijkt mij dan ook minder relevant voor hoe wij onze levens leiden. De essentie waar jij het over hebt, bestaat enkel aantoonbaar in jouw hoofd. Ik zou er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om als 'essentie' van ons zijn juist het 'mens-zijn' te kiezen. Is mijn essentie dan minder waar dan die van jouw?
Mijn punt is in de basis: misschien bestaat er een objectieve werkelijkheid, maar deze kunnen wij nooit kennen en is dus eigenlijk irrelevant voor ons. Enkel onze ervaring van deze werkelijkheid doet ertoe, aangezien er eigenlijk niets anders aantoonbaar bestaat.
Bijvoorbeeld, 'heteroseksuele man' is een gedeelte van mijn identiteit. Dat is mijn interface met de buitenwereld, hoe ik in relatie sta met de wereld. Maar wat ik ben in de absolute "dimensie" is daarvóór. Vóór taal, vóór relativiteit. Door daarmee in contact te staan, is mijn identiteit als heteroseksuele man maar secundair. Het is niet wat ik in essentie ben, maar slechts mijn tijdelijke, oppervlakkige identiteit. En ik denk dat het hartstikke belangrijk is om er zo naar te kijken, omdat we behoefte hebben aan geaard te zijn in stabiliteit. Als die aarding niet in de (stabiele) essentie ligt, dan wordt deze gezocht in het perifere. Dan wordt het ineens absoluut belangrijk hoe jouw identiteit - jouw interface met de wereld - is en hoe anderen oordelen daarover. Het gaat immers over de acceptatie van jezelf en wat is er belangrijker dan dat? Nogmaals, ik zeg niet dat je (gender-)identiteit niet belangrijk is, maar het is relatief belangrijk.
Jouw contact met de 'absolute dimensie', voor taal en relativiteit, blijft een subjectieve ervaring en zegt dus uiteindelijk niets over de absolute werkelijkheid.
Geaard zijn in stabiliteit betekend voor jou wat je hierboven hebt beschreven, maar anderen kunnen hier een hele andere invulling aan geven. Voor sommige mensen betekend het accepteren van hun 'afwijkende' genderidentiteit misschien juist wel stabiliteit. Transitie (in wat voor vorm dan ook, hormonen, GRS, etc.) kan in mijn ogen ook juist zelfacceptatie zijn.
Ik weet dat dit niet is hoe mensen normaal denken en dat dit daardoor erg vaag (en controversieel) over kan komen. Alsnog vind ik het interessant en belangrijk om er op deze manier over na te denken. Het is niet mijn bedoeling te bagatelliseren.
Op basis van hoe ik jou ken door jouw posts op het forum dacht ik ook geen moment dat je het kwaad bedoelde of het aan het bagatelliseren was. Ik waardeer deze discussie juist, ook omdat het me dwingt om extra goed na te denken over bepaalde standpunten die ik heb.
P.S. Ik weet ook niet of dit duidelijk was of niet, maar ik ben zelf niet trans of non-binair ;p