Ben ik het gedeeltelijk mee eens, deels ook niet.
Wat je moet onderkennen, en dit geldt ook voor de schrijver van het boek, is dat iedereen verschillend is. En als hij verslaafden confronteert met hun gedrag, dan is dat nog niet direct bewijs. Verslaafden zullen alles proberen, inclusief zich kalm houden als het moet, zolang ze later mogelijk drugs kunnen vinden.
WB je eigen ervaring met heroine CT, dit is inderdaad erg mild, en je houding heeft heel veel geholpen.
Niet iedereen heeft zo'n flinke houding, en dit is niet per se een zwakte, of 'gemekker', maar een funktie van hoe die persoon geestelijk in elkaar steekt.
Wat voor een persoon dysforie heet kan lijken op een low-level depressie waar doorheen te komen is. Voor een ander, is dit een zwarte leegte zonder hoop en zonder uitzicht.
De griep is voor de ene persoon een griepje, de ander heeft het veel zwaarder te pakken, met uitbundig braken en diarree (beide NIET leuk)
De rusteloosheid: klein detail voor de een, maar voor vele andere verslaafden een van de meest gevreesde symptomen. Benen die soms 48 uur aan een stuk niet stil te houden zijn, die verschrikkelijk geirriteerd voelen ongeacht de positie; het gevoel uit je vel te springen, ademloosheid, allemaar varierend van bijna afwezig tot zelfmoord opwekkend.
Sommige CT ers komen de dag door, geestelijk, met films, muziek, spelletjes, sex, en anderen kunnen zich nergens op concentreren en willen zichzelf het liefst buiten westen slaan.
Een joint roken helpt de een, maar maakt het erger voor de ander.
Wat ik zeggen wil, is dat jouw ervaring jouw ervaring is, en je vindt veel herkenning in het boek van e e n persoon, een dokter die afkomstig is uit een systeem in een land met veel vooroordelen. Hij KAN het ook fout hebben. Ik ook.
De onthoudingsverschijnselen varieren met ieder persoon, en zijn voor een persoon zelfs verschillend van andere keren dat ze CT hebben meegemaakt.
Groeten,
OD
ps, volledigheidshalve wil ik wel melden dat ik nu 'de griep' heb..
fneawognfkgln zei:
Stel je eens voor dat je de griep hebt...
Nou, dat...
Plus eventueel rusteloosheid en dysforie...
Maar echt niet meer, geen hallucinaties, <...>
Er zijn geen medicijnen nodig om iemand te laten afkicken van heroïne. Het is niet levensbedreigend en verdient geen medische aandacht.
<..snip..>
Bij heroïne duurde het altijd maar twee dagen bij mij, en ik had gewoon zoiets van "hmm, dit is dus cold turkey, oké ook weer meegemaakt". Beetje spierpijn, beetje braken, dat is alles wat ik me herinner dat boeiend was. Alles wat ik nodig had was een warme kop thee en (bed)rust.