Hé allemaal,
Ik zit te balen als een stekker en zit vol met stress. Ik wil er liever niets over scrhrijven, maar kan me natuurlijk weer niet inhouden
![:wink:]()
We zouden op vakantie naar Bretagne gaan met 'z'n allen maar die reis is nu geannuleerd (en maar hopen dat we die 600,- euro terug krijgen).
Mijn man is weer manisch geworden (of eigenlijk gebleven) en is eindelijk met medicatie begonnen die hij nu ook moet volhouden.
Ik heb in een gesprek met de psychiater en hem tegen hem gezegd dat hij en ik tot op zekere hoogte zelf mogen weten hoe wij ons leven indelen, maar dat ik vind dat ik best mag eisen dat hij goed voor zichzelf zorgt: we zijn getrouwd en we hebben 3 kinderen.
Als hij niets gaat slikken, ga ik van hem scheiden. Dat heb ik letterlijk zo tegen hem gezegd. Het was moeilijk om hem zo voor het blok te zetten, maar het ging gewoon niet meer.
Hij vindt het niet nodig "want hij heeft toch jaren nergens last van gehad". Maar dat raakt kant noch wal. Hij was vroeger alleen en tot een jaar geleden waren wij samen, woonden de oudste 2 kinderen de helft van de week bij ons en 2 jaar gleden kwam onze eigen zoon erbij.
Ik kijk dus naar het laatste jaar (ineens gezin van 5 mensen, veel prikkels/onrust en verplichtingen/verantwoordelijkheden erbij (brengen/halen school, voetbal kinderen etc.). Hij heeft nu in nog geen 8 maanden tijd 3 manische episodes gehad; best veel ja...
We waren met mijn familie op vakantie afgelopen week en daar kreeg hij griep. Hij werd mega hypochondrisch en dacht dat hij Mexicaanse griep had.
Daar heeft hij, in bijzijn van alle kinderen en mijn familie een gigantische scene om geschopt; mijn ouders en zus/zwager willen hem even niet meer zien (tot medicatie werkt).
Het ging niet om wel/geen griep, maar om zijn agressie. Normaal is hij nooit zo.
Ook maakte hij voortdurend ruzie om niks (kinderen pakten bijv. de verkeerde beker voor het eten of hij wilde hen straffen omdat hij ervan overtuigd was dat zij zijn scheerschuim hadden gestolen).
Alles ging gepaard met veel geschreeuw etc.
Ook dacht hij dat anderen (buurman of andere automobilisten) criminelen waren omdat hij dat aan hun rijstijl kon aflezen.
En dat onze buurvrouw (een alleenstaande verpleegster) wiet aan het telen was en dat de geur door de vloer naar boven kwam. Hij verliet toen het huis, deed de deur op slot (omdat "de geur anders weggaan als één van ons naar buiten zou gaan") en haalde mijn vader erbij (mijn ouders wonen vlakbij) die ook moest ruiken (bleek grondgeur te zijn die door regenval naar boven kwam).
Ook had mijn neefje van 5 een nachtmerrie gehad en was bang voor geesten en hij ging met hem praten over "duistere machten en demonen uitdrijven".
Zelf reed hij levensgevaarlijk (bumperkleven, te hard rijden, vele boetes); ik weigerde dus nog met hem en de de kinderen bij hem in de auto te stappen. Zeker niet naar Frankrijk dus...
Hij is nu gisteren met de medicatie gestart (tegen Schizofrenie, dat heeft hij met manische episodes).
Hij moet er nog aan wennen en heeft vannacht én vandaag praktisch doorlopend geslapen, dat is een bijwerking in het begin. Ook nu ligt hij weer "in coma".
Ik houd juist van hem omdat hij zo kinderlijk en lief kan zijn, zo enthousiast en hij heeft humor.
Maar nu wil ik gewoon dat alles met mate gaat.
Humor? Leuk! Maar niet ten koste van de harmonie in het gezin!
Grote teleurstelling voor de kinderen dat de vakantie niet doorgaat, uiteraard.
Daarom kan ik dus niet slapen. De laatste 6 weken liep ik bijna doorlopend op mijn tenen. Hij was zo impulsief, verliet ineens het huis en liet dan de kinderen alleen, dat soort dingen. Dat kan gewoon niet!
Ik hoop dat het nu snel gaat werken (kan 2-6 weken duren) en dan... begin ik vol frisse moed aan mijn nieuwe baan in de Jeugdzorg (28 uur p.w.= drieëneenhalve dag p.w.).
Hoop dat ik dan ook weer beter slaap. Ik heb nog 2 weken om mijn normale ritme weer terug te krijgen...
Op hoop van zegen maar weer!
Ik merk dat ik, nu ik clean zal blijven, op alle fronten veeleisender ben; naar mezelf toe maar ook naar hem. Dat hij zich goed verzorgt, dat ik er goed op let of hij de kinderen en zichzelf goed verzorgt en dat ik me, ondanks zijn ziekte, toch kan en wil blijven ontwikkelen in de richting die ik wil.
Ook ben ik veelvuldig aan het opruimen (lees: voornamelijk weggooien) en schilderen (badkamermuur in roze kleurtjes) in huis. Mijn vader zegt niet voor niets altijd: "Een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimd hoofd." Ik lachte altijd honend om die woorden, maar nu weet ik wel beter: een waarheid als een koe!
Ik heb bijv. alle beddengoed bekeken op gaten etc. en alles definitief e deur uitgegooid (was al jaren oud). Vanmiddag mooie satijnen overtreksets gekocht (heerlijk koel, trouwens), maar dat terzijde
![:wink:]()
Daarom ben ik clean geworden. Niet alleen voor mijn kinderen maar nu ook, en met name, voor mezelf. Ik moet en wil eerst goed voor mezelf zorgen, dan zorg ik ook goed voor mijn kinderen.
Ik had een paar avonden geleden in mijn woede geroepen: "Ik ben godverdomme clean geworden omdat ik iets van mijn leven wil maken, ik wil me ontwikkelen, ik wil vooruit! En dan laat ik verdomme niet alles wat ik heb opgebouwd, met zóveel moeite en effort ja, niet allemaal afgebroken worden omdat jij weigert goed voor jezelf te zorgen, lul-de-behanger! Ik ben niet kwaad omdat je ziek bent in je hoofd, ik ben kwaad omdat je niet goed voor jezelf zorgt!"
En tegelijkertijd dacht ik:
"R@, je bent ook nog steeds kwaad op jezelf, want nog maar kort geleden had je diezelfde woorden tegen jezelf kunnen schreeuwen..."
Trek in bruin heb ik niet meer (vandaag 15 weken helemaal clean en op 3 september a.s. alweer 4 maanden). Daar ben ik nog steeds erg blij mee, al wordt het nu soms al gewoon; de euforie is weg, mag ook wel na 15 weken
![:wink:]()
Mijn doel is niet meer "clean blijven", maar "me verder ontwikkelen in de richting, de inzet en met de snelheid die ik voor ogen heb". Een goeD vooruitzicht!
Tijd voor een nieuw topic dus: "Ontwikkeling en zelfontplooing na herstel van opiaatafkick".
COMING UP!
