Clean blijven!

Lekker bezig Ra
Ik kan niet anders dan trots, en zelfs een beetje jaloers op je zijn, zo van was ik ook maar zo ver!! Ruim 3 maanden geleden je laatste opiaatje!

Het eerste wat ik ga doen ( zodra ik me wat beter voel, en me dan dus weer enigszins normaal kan voortbewegen) is sporten.
Ik sta echt te popelen. Ik weet nog van het sporten zelfs toen ik nog aan de methadon zat mezelf zoveel beter ging voelen. Dat staat dan ook als eerstvolgende stap bij mij bovenaan de lijst: Sporten, beginnen met fitness, en lopen klinkt ook niet slecht.

Hou vol ey Ra!

Sporten verricht inderdaad wonderen. Ben zelf dagelijks urenlang aan het zwemmen, powerliften en aan het racen op mijn ATB. De trek in elke dope, incl. alcohol ontgaat me ervan.
Echt een magic remedy

Denk dat ik ook maar niet in deze bollen ga snijden als de bloemen ontloken en eenmaal uitgebloeid zijn...

Yoro zei:

Het eerste wat ik ga doen ( zodra ik me wat beter voel, en me dan dus weer enigszins normaal kan voortbewegen) is sporten.

Klik om te vergroten...

Misschien kan je er nu al mee beginnen, juist omdat je je nog niet beter voelt. Als je sport, zweet je veel. Als je veel zweet, gaan de afvalstoffen ook sneller uit je lichaam. Je afkick gaat dan dus ook een versnellinkje hoger.

Paradoxaal, maar waar: juist sporten als je je nog kut van de afkick voelt!

(Kan ik makkelijk zeggen, maar eerlijk is eerlijk: ik deed het ook niet toen ik nog ziek was ).

Groetjes,
R@

Hé allemaal,

Ik zit te balen als een stekker en zit vol met stress. Ik wil er liever niets over scrhrijven, maar kan me natuurlijk weer niet inhouden

We zouden op vakantie naar Bretagne gaan met 'z'n allen maar die reis is nu geannuleerd (en maar hopen dat we die 600,- euro terug krijgen).

Mijn man is weer manisch geworden (of eigenlijk gebleven) en is eindelijk met medicatie begonnen die hij nu ook moet volhouden.
Ik heb in een gesprek met de psychiater en hem tegen hem gezegd dat hij en ik tot op zekere hoogte zelf mogen weten hoe wij ons leven indelen, maar dat ik vind dat ik best mag eisen dat hij goed voor zichzelf zorgt: we zijn getrouwd en we hebben 3 kinderen.

Als hij niets gaat slikken, ga ik van hem scheiden. Dat heb ik letterlijk zo tegen hem gezegd. Het was moeilijk om hem zo voor het blok te zetten, maar het ging gewoon niet meer.

Hij vindt het niet nodig "want hij heeft toch jaren nergens last van gehad". Maar dat raakt kant noch wal. Hij was vroeger alleen en tot een jaar geleden waren wij samen, woonden de oudste 2 kinderen de helft van de week bij ons en 2 jaar gleden kwam onze eigen zoon erbij.

Ik kijk dus naar het laatste jaar (ineens gezin van 5 mensen, veel prikkels/onrust en verplichtingen/verantwoordelijkheden erbij (brengen/halen school, voetbal kinderen etc.). Hij heeft nu in nog geen 8 maanden tijd 3 manische episodes gehad; best veel ja...

We waren met mijn familie op vakantie afgelopen week en daar kreeg hij griep. Hij werd mega hypochondrisch en dacht dat hij Mexicaanse griep had.
Daar heeft hij, in bijzijn van alle kinderen en mijn familie een gigantische scene om geschopt; mijn ouders en zus/zwager willen hem even niet meer zien (tot medicatie werkt).

Het ging niet om wel/geen griep, maar om zijn agressie. Normaal is hij nooit zo.

Ook maakte hij voortdurend ruzie om niks (kinderen pakten bijv. de verkeerde beker voor het eten of hij wilde hen straffen omdat hij ervan overtuigd was dat zij zijn scheerschuim hadden gestolen).
Alles ging gepaard met veel geschreeuw etc.

Ook dacht hij dat anderen (buurman of andere automobilisten) criminelen waren omdat hij dat aan hun rijstijl kon aflezen.
En dat onze buurvrouw (een alleenstaande verpleegster) wiet aan het telen was en dat de geur door de vloer naar boven kwam. Hij verliet toen het huis, deed de deur op slot (omdat "de geur anders weggaan als één van ons naar buiten zou gaan") en haalde mijn vader erbij (mijn ouders wonen vlakbij) die ook moest ruiken (bleek grondgeur te zijn die door regenval naar boven kwam).
Ook had mijn neefje van 5 een nachtmerrie gehad en was bang voor geesten en hij ging met hem praten over "duistere machten en demonen uitdrijven".
Zelf reed hij levensgevaarlijk (bumperkleven, te hard rijden, vele boetes); ik weigerde dus nog met hem en de de kinderen bij hem in de auto te stappen. Zeker niet naar Frankrijk dus...

Hij is nu gisteren met de medicatie gestart (tegen Schizofrenie, dat heeft hij met manische episodes).
Hij moet er nog aan wennen en heeft vannacht én vandaag praktisch doorlopend geslapen, dat is een bijwerking in het begin. Ook nu ligt hij weer "in coma".

Ik houd juist van hem omdat hij zo kinderlijk en lief kan zijn, zo enthousiast en hij heeft humor.
Maar nu wil ik gewoon dat alles met mate gaat.
Humor? Leuk! Maar niet ten koste van de harmonie in het gezin!

Grote teleurstelling voor de kinderen dat de vakantie niet doorgaat, uiteraard.

Daarom kan ik dus niet slapen. De laatste 6 weken liep ik bijna doorlopend op mijn tenen. Hij was zo impulsief, verliet ineens het huis en liet dan de kinderen alleen, dat soort dingen. Dat kan gewoon niet!

Ik hoop dat het nu snel gaat werken (kan 2-6 weken duren) en dan... begin ik vol frisse moed aan mijn nieuwe baan in de Jeugdzorg (28 uur p.w.= drieëneenhalve dag p.w.).
Hoop dat ik dan ook weer beter slaap. Ik heb nog 2 weken om mijn normale ritme weer terug te krijgen...

Op hoop van zegen maar weer!

Ik merk dat ik, nu ik clean zal blijven, op alle fronten veeleisender ben; naar mezelf toe maar ook naar hem. Dat hij zich goed verzorgt, dat ik er goed op let of hij de kinderen en zichzelf goed verzorgt en dat ik me, ondanks zijn ziekte, toch kan en wil blijven ontwikkelen in de richting die ik wil.

Ook ben ik veelvuldig aan het opruimen (lees: voornamelijk weggooien) en schilderen (badkamermuur in roze kleurtjes) in huis. Mijn vader zegt niet voor niets altijd: "Een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimd hoofd." Ik lachte altijd honend om die woorden, maar nu weet ik wel beter: een waarheid als een koe!

Ik heb bijv. alle beddengoed bekeken op gaten etc. en alles definitief e deur uitgegooid (was al jaren oud). Vanmiddag mooie satijnen overtreksets gekocht (heerlijk koel, trouwens), maar dat terzijde

Daarom ben ik clean geworden. Niet alleen voor mijn kinderen maar nu ook, en met name, voor mezelf. Ik moet en wil eerst goed voor mezelf zorgen, dan zorg ik ook goed voor mijn kinderen.

Ik had een paar avonden geleden in mijn woede geroepen: "Ik ben godverdomme clean geworden omdat ik iets van mijn leven wil maken, ik wil me ontwikkelen, ik wil vooruit! En dan laat ik verdomme niet alles wat ik heb opgebouwd, met zóveel moeite en effort ja, niet allemaal afgebroken worden omdat jij weigert goed voor jezelf te zorgen, lul-de-behanger! Ik ben niet kwaad omdat je ziek bent in je hoofd, ik ben kwaad omdat je niet goed voor jezelf zorgt!"

En tegelijkertijd dacht ik:
"R@, je bent ook nog steeds kwaad op jezelf, want nog maar kort geleden had je diezelfde woorden tegen jezelf kunnen schreeuwen..."

Trek in bruin heb ik niet meer (vandaag 15 weken helemaal clean en op 3 september a.s. alweer 4 maanden). Daar ben ik nog steeds erg blij mee, al wordt het nu soms al gewoon; de euforie is weg, mag ook wel na 15 weken

Mijn doel is niet meer "clean blijven", maar "me verder ontwikkelen in de richting, de inzet en met de snelheid die ik voor ogen heb". Een goeD vooruitzicht!

Tijd voor een nieuw topic dus: "Ontwikkeling en zelfontplooing na herstel van opiaatafkick".

COMING UP!

speeseend zei:

Misschien is het toch even beter voor de kinderen om ergens naartoe te gaan. Dat ze in ieder geval HUN verdiende vakantie krijgen? Het is maar een geachte van de eend hoor..

Klik om te vergroten...

Ik ga zelf idd volgende week met alledrie de kinderen een paar dagen weg. Wel ergens in Nederland; toch op vakantie, wel in de buurt.

En de laatste week heb ik mijn man helemaal apart van hen kunnen houden. Hij heeft óf boven op bed gelegen (griep) en daarna heeft hij een paar dagen bij zijn moeder gelogeerd.

Om de kinderen te kunnen beschermen tegen al die onvoorspelbaarheid in zijn gedrag...

Ha die Ra,

Erg jammer dat nu het met jou juist zo goed gaat, dat het nu met je man weer zo slecht gaat.
Weer een hoop dagelijkse spanningen waar je niet vrolijk van wordt.
Zo te lezen ga je er gelukkig goed mee om, en blijf je iig voor jezelf en je kinderen zorgen.
Hopelijk slaat de medicatie van je man vlug aan zodat die spanningen iig wegtrekken.

Geniet van je paar dagen vakantie met je kids meid!
Even de kopzorgen opzij en lekker genieten.
Dat hebben jij en je kinderen 100% verdiend!

Gr, Yoro

Hallo allemaal,

Hier even een tussenbericht van mij.

Voor iedereen (en Silver , maar bedankt voor je PB! ), nee, ik ben niet verder teruggevallen. Zit wel in een enorme strijd wat betreft toekomst etc.

Omdat mijn man geen werk heeft meer en ik ook niet, moet ik nu eigenlijk elke baan in het onderwijs aannemen. Veel MBO niveau 2 of VMBO dus. Dat is op dit moment te zwaar voor me. Ik ben helemaal opgebrand van het elke keer weer opnieuw moeten beginnen.

Wat daarbij komt: sinds die ene hele leuke baan in de Jeugdhulpverlening, weet ik nu dat dát is wat ik echt wil en ook kan. Ik heb al gesolliciteerd, maar elke keer krijg ik een afwijzing omdat mijn opleiding niet aansluit. Bij die andere werkgever heb ik dus wat dat betreft echt geluk gehad.

Ik moet dus gewoon SPH gaan studeren, maar ja, van welk geld. Het UWV zal het niet gaan betalen, omdat ik al goed geschoold ben, volgens hem. Of toch maar een gesprek aanvragen? Eeerlijk vertellen dat het onderwijs mij nu van binnen opvreet, dat ik daar echt geen toekomst meer heb en wil hebben?

Ik weet het even niet meer. Die andere baan (MBO, niv. 2), ziektevervanging is misgelopen omdat ik niet in het team paste, dat was ook echt waar en dat zal ik teveel hebben uitgestraald.

Anderen kunnen het wel volhouden, dag in dag uit naar werk gaan, wat je helemaal tegenzit, maar ik niet, dat maakt me van binnen dood en ik word er letterlijk uitgeput van.

En nu kan ik weer ergens anders gaan werken: korte reistijd, maar weer MBO niveau 2 (ironisch; vlakbij die prachtige baan in je Jeugdhulpverlening ), maar ik wil het niet meer, maar wat ik wél wil kan niet omdat ik het diploma niet heb.

Nee, ik val niet terug, maar ben wel erg depri. Ik kijk veel t.v. en geniet gelukkig wel van de Herfstvakantie met mijn kindertjes.

Ik ben vooral boos nu, en ook boos op mezelf, op mijn verleden. Ik was die mooie baan niet vanwege mijn verleden verloren (dat was i.v.m. een ex van mijn man waar hij een kindje mee had blablabla, waardoor ik ook "betrokken" zou zijn), maar als ik nooit verslaafd was geweest, had ik al lang geld gehad (en uitgegeven) om de studie te doen die ik echt wil, die aansluit op wat ik wil: in de Jeugdzorg werken.

Ik weet het: terugkijken heeft geen zin en ja, ik blijf solliciteren. Ik doe "groot" in mijn handelen, maar ik voel me erg klein, verward en gewoon heel erg moe van alles.

En ook bang, want de sector waarin ik wil gaan werken, dat is ook precies de sector waar alle rechtbankstukken etc. over mijn verleden liggen.
Officieel mag een verleden geen reden zijn om iemand een baan te weigeren en er zullen er ook best zijn tegen wie ik op een gegeven moment eerlijk kan zijn over mijn verleden en tóch die felbegeerde baan krijgen, maar zie die maar eens te vinden.
De meesten zullen het toch teveel risico vinden.

Eén voordeel: ik heb geen strafblad, dus een Verklaring Omtrent Gedrag krijg ik altijd (logisch, anders zou ik geen les kunnen geven )...

En omdat ik boos ben op mijn drugsverleden, kwam ik ook even minder op DF, komt wel goed hoor, maar nu ff onregelmatig DF-bezoek

Groetjes,
Ra

Lieve Ra,

Ik kan me helemaal inleven in je situatie.
Het is gewoon allemaal even Kut.
Je doet zo je best, en het werpt niet de vruchten af die je gehoopt had.
Daar word je wel depri van.
Je verleden is een bagage die je nu eenmaal meedraagt.
Zoals je zegt: terugkijken heeft geen zin.
Maar het blijft wel irritant in je achterhoofd meespelen.
Wat als ik...
Had ik toen maar....

En dat is juist wat zo deprimerend is.
Die boosheid op jezelf. Steeds met die beredenering tot de conclusie komen: Je hebt het allemaal aan jezelf te danken. Je hebt het voor jezelf verpest.
Geloof me, die beredenering ken ik maar al te goed.
Je hebt er alleen zo weinig aan.
We zullen het moeten doen met het hier en nu.

Het enige wat we kunnen doen is ons uiterste best.
En ook al werpt dat niet direct zijn vruchten af, is dat de enige manier met hoop op een betere toekomst. Hoop blijven houden dat deze instelling uiteindelijk het meeste voor ons oplevert.
We weten immers allebei dat als we de handdoek in de ring gooien, het alleen nóg erger wordt...

Vol blijven houden dus meid!
En al is het niet direct op de korte termijn... op de lange termijn zul je jezelf er dankbaar voor zijn.

Gr, Yoro

Thanx allebei!

Het gaat weer helemaal goed hoor, min of meer dan.

Nog geen baan, maar wel hoop. Al voel ik me regelmatig zó verdomd oud!
Ik weet het, ik ben net de 30 gepasseerd, maar ik heb al zoveel meegemaakt dat het meerdere levens lijken, nu al...
En ja, dat moet je juist benutten, die ervaringen, de verkregen wijsheden benadrukken en het kutgevoel erover toelaten zonder dat het je teveel in beslag neemt.
Ik weet het, maar toch, af en toe verdomd moeilijk. Inderdaad: "Had ik maar niet! WAAROM?"

Maar ik zoek altijd het licht weer op, mijn eigen vrijheidsgevoel. En echt: als je goed zoekt, vind je het!
Ik vertelde over mijn weer opgepakte hobby (theater) en daar haal ik erg veel energie uit; gisteren na het repeteren lekker stappen met z'n allen, dat was echt een tijd geleden!

Er zitten een paar mensen in mijn groep die alles weten over mijn verleden (ja, alles ja ) en die ken ik al sinds mijn 17e (omdat ik al sinds mijn 14e aan theater/cabaret doe).

Het was mooi om te zien en vooral voelen hoe trots zij op mij zijn dat het me gelukt is uit de goot te komen (want ook in die paar verschrikkelijke maanden, nu alweer 5 jaar geleden, kwamen ze me wel eens tegen: graatmager, met een duffe blik in m'n ogen, terwijl ik vol overtuiging zei: "Ja hoor, het gaat wel goed met me!").

Ze vroegen: "Hoe heb je het gedaan"? Waardoor is het je gelukt? Was het de therapie?"
En ik antwoordde het eerste wat er in me opkwam: "Gewoon, het besef "DIT wil ik niet meer, nooit meer."
Eén van die vrienden had voorgesteld dat zijn dochter van 16 op mijn kinderen kan passen op onze vaste repetitieavond. Ik vroeg waarom hij zo'n vertrouwen in mij heeft en hij zei: "Omdat ik zie wat er écht in jou zit, daar gaat het om." Klinkt vaag, maar ik snap hem. En ze is al een keer komen oppassen.
Ik vind dat heel bijzonder, het geeft mij ook zelfvertrouwen dat anderen vertrouwen in mij hebben, ondanks mijn verleden...

Ik ben erg blij dat zij weer in mijn leven zijn, alsof ik weer een kans krijg om mijn leven weer op te pakken, alsof er geen periode-in-de-goot is geweest. Voelt erg goed...

Verder geniet ik lekker van de vakantie nu, volgende week ga ik toch maar wel naar die sollicitatie. Dan maar even werk wat ik niet leuk vind; van het geld kan ik de studie doen die ik wél wil.

En een R@ zittend en luierend, dat past gewoon niet. Met helemaal niet gaan werken zou ik alles enkel erger maken.

Dus ik heb besloten: dan maar even kutwerk doen, want het geld wat ik ermee verdien brengt me (d.m.v. studie) elke dag dichterbij de sector waar ik wil werken.

Het komt goed! Jawel!!!

Allright, klinkt goed Ra.
Goed bezig, keep it up!

Hai Rara,

Goed van je dat je het allemaal weer oppakt!
Het vertrouwen weer terugkrijgen van je vrienden, omdat ze de echte Ra weer terugzien.
Een baan aannemen om je studie te kunnen betalen voor wat je echt wilt.
Petje af, that's the spirit!

Alleen, geef jezelf niet teveel de schuld dat het allemaal door je verleden komt. Wat je zegt, je hebt ook heel veel wijsheid ontwikkeld wat je straks weer goed kan gebruiken in die baan.
Er zijn ook veel niet gebruikers die niet de studie hebben kunnen doen doordat hun leven anders verliep. Gelukkig heb je nu wel de keus, en de mogelijkheid, om dat te gaan doen wat je graag wilt.
Heeft ooit iemand gezegd dat het leven een makkie is......
groetjes, Nonna

Do I feel guilty, about an imperfect life?
It's time for me to take what's mine,
I don't want to
live in the present
I make myself ill, at times I'm happy.

But your society makes me scared.

My past involves my future,
I have to manifest my destiny...
If I lose myself, I lose what's precious
And if there's not something wrong with me
I know there should be.

But your society makes me sad.

If invisibility could be achieved
life could be so nice,
I could walk around, be around
and nobody,
nobody wouldd know I was around

But your society makes me scared

- Johnny Thunders.

Hey,

Ik heb vooral veel steun gehad met de posts van RARA, eend speedjunk fnea en kanarie!!
Voor mij is het niet zo zeer de craving, of zucht zoals jullie zeggen! Maar ergen zal da toch wel spelen! Na 4 dagen zonder heb ik toch wer 5mg meth. genomen ! Kna nie anders! Werken , kids etc. Heb nu ook wel xANAX maar toch , liever niet! Hoe raak ik van die 3 mg. mg. af zonder dat het m'n leven overhoop gooit! Tot 2mg. gaat het nog maar dan .... Heb vooral heel veel schrik voor fysiek, onrust enz.. Heb een job met verantw.? Twee kids etc... Craving, what hell nooo, alleen angst om ziek te worden en om mijn dagelijkse, niet altijd zo simmpele zaken normaal te kunnen afwerken!! Net zoals bij zoveel van jullie wet der hier niemand (quassi) over wat ik het heb!! Heb vorige week ziekteverloof wegens griep van mij en the kids gehad maar da kan nie elke week!!! Nu wil ik vooral van die 2,5 af zonder toestanden!!
Heb veel aan jullie forum gehad!!
Liefs, nina

Ninanina zei:

Heb vooral heel veel schrik voor fysiek, onrust enz.. Heb een job met verantw.? Twee kids etc... Craving, what hell nooo, alleen angst om ziek te worden en om mijn dagelijkse, niet altijd zo simmpele zaken normaal te kunnen afwerken!! Net zoals bij zoveel van jullie wet der hier niemand (quassi) over wat ik het heb!! Heb vorige week ziekteverloof wegens griep van mij en the kids gehad maar da kan nie elke week!!! Nu wil ik vooral van die 2,5 af zonder toestanden!!

Klik om te vergroten...

Hoi Nina,

Jawel hoor, ik weet precies hoe zwaar afkicken is met kleine kinderen en een zware baan
Knap dat je het toch zo goed volhoudt met al die ballen in de lucht houden. Kinderen vragen juist meer aandacht als je die als ouder net even minder kan geven; dan kom je in een vicieuze cirkel waar heel moeijk uit te komen is, I know...

Al eens aan een hele langzame afbouw m.b.v. Temgesic (= buprenorfine), net als de Eend, gedacht? Buprenorfine vermindert trek naar opiaten, wat toch iets meer rust geeft, en áls je zou gebruiken heeft het nauwelijks effect. Bovendien is de afkick veel minder heftig in vergelijking met bijv. Meet.

Je kan dit rapport bekijken, de info die hierin staat sluit goed aan bij hoe ik alles ervaren heb met de Bupe-afkick (meerdere keren):
http://www.vad.be/docs/dossiers/dossier_buprenorfine.pdf

Of toch maar even stabiel blijven op de Meet?

Suc6!

@ Nonna:
Thanx... je hebt helemaal gelijk; juist de negatieve ervaringen bepalen onze levenservaring en levenswijsheid... als je het om weet te buigen naar positieve energie, althans

Groetjes,
R@

Hoi,
Eerst en vooral thanks voor de response!! Probeer nu iets te schrijven met ne zoon van 8 naast me die de hele tijd vraagt "mama, wa wil da zeggen? Mama waarom schrijf je dat?...En ene van drie die zegt mamaaaa, ik wil chocomelk, mamaaa ik wil een knuffel; mamaaa ik wil; ik wil en ik wil.... Daarbij babysit ik ook nog op een klein, ontzettend lief klein Japans meisje van 11 maanden die de hele tijd whee whee zegt! Mijn lief is naar de nederlandse les, Heb toch weeral mijn 2,5 genomen, anders nie te doen!! Temgesic? Mag ik der dan zeker van zijn dat ik ervan af kom? Want dat is uiteindelijk wat ik wil!!! Of toch maar gewoon doorbijten. Mezelf niet goed maar ook niet enorm slecht voelen voor nog een aantal maanden (Van 2,5 tot 0 elke twee weken 10%... lange tijd).
Wil der vanaf!!
Hoe oud zijn jou kids en hebben die zich ooit vragen gesteld? En wat voor antwoorden had je dan? Eerlijk zijn of een verhaaltje vertellen?
Liefs,
en om mijn zoon een plezier te doen (want dit is een mail naar een vriendin!) :rockband (wou proberen 'rockband smiley)

Temgesic? Mag ik der dan zeker van zijn dat ik ervan af kom? Want dat is uiteindelijk wat ik wil!!! Of toch maar gewoon doorbijten.

Klik om te vergroten...

Ik zou echt de Temgesic proberen, het scheelt echt een hoop; het is veel minder zwaar afkicken. Je kan het héél langzaam afbouwen.

Hoe oud zijn jou kids en hebben die zich ooit vragen gesteld? En wat voor antwoorden had je dan? Eerlijk zijn of een verhaaltje vertellen?

Klik om te vergroten...

Mijn zoons zijn nu 2, 8 en 9 jaar. Ik heb longemfyseem en de eerste dagen van de afkick (laatste jaar 3x van Meet/Bupe) lag ik veel op bed en zei ik dat het daar van kwam. Ik kreeg ook altijd last van m'n longen, dus was het toch niet gelogen...

En verder: tijdens de afkick gaf ik mezelf veel rust. Dus: "Schat, om 4 uur doen we een spelletje, maar eerst wil mamma even rustig lezen/muziek luisteren etc."
Ik probeerde het altijd duidelijk voor de kinderen te houden en ze kort, maar krachtig aandacht te geven: even knuffelen, even een spelletje. Het gaat tenslotte om de kwaliteit en niet de kwantiteit. Maar in dat "even-moment" wel echt alle aandacht geven.

Ik heb nu sinds 3 jaar weer een partner; dat scheelt ook. En toen ik nog alleen met de oudste 2 kinderen was, waren zij maar de helft van de week en schoolvakanties bij mij (nu wonen we ruim een jaar fulltime met z'n 5-en). Ik ben altijd juf geweest (3-4 dgn. p.w.), dus dan plande ik de afkick altijd in de vakantie als zij bij hun vader waren.

En ik heb altijd vrienden, familie en bijv. ouders van vriendjes van de kinderen gehad bij wie ze ook konden spelen.

Ik moet wel zeggen dat het met de jongste het zwaarst was; die willen juist aandacht als jij het als moeder net even niet kan geven; dat voelen ze als de beste. Dus met hem: heel vaak korte momenten even spelen (een puzzel ofzo) en een megavette-knuffel, kiekeboe-spelen; dat soort dingen...

Verder: ik slikte Gabapentine tegen de spierpijn (dat was bij mij het ergste), misschien een tip voor jou?

Suc6!

ik vind het knap om met kids om je heen af te kicken.dat lijk me niet makkelijk.
ik heb een hond 15 jaar gehad en dat vond ik al een verantwoording.
mag gezegd worden: PETJE AF.