Hallo allemaal,
Hier weer even een update van R@.
Het gaat erg lekker allemaal. Ik ben nu al bijna 2 weken geleden begonnen met mn nieuwe baan; 4 dagen per week en net zo lang alleen met mijn 3 koters.
In het begin was ik een beetje bang dat het allemaal niet goed zou lopen, ik moet alles immers alleen doen. Maar het gaat goed! Wel 3x vertraging met de trein gehad (wisselstoring, kapotte bovenleiding en een kapotte trein), maar gelukkig konden mijn ouders de kinderen om 6 uur bij Gastouder en BSO ophalen.
Mijn werk is best zwaar, emotioneel. Ik werk met kinderen van ouders met ernstige verslavings- en/of psychiatrische problemen. Kinderen die mishandeld/verwaarloosd zijn. Dit is de plek waar ik wil werken en ik kan het ook, maar het is best wennen...
Ja, hoe gaat het met het clean zijn? Ik ben gelukkig, zeker ja. Geniet van mijn kinderen, mijn werk en van het feit dat mijn ontwikkeling in sneltreinvaart gaat nu, zo snel dat ik af en toe buiten adem raak van het tempo of het gevoel heb dat ik achter de feiten aanhol.
En af en toe bekruipt me het gevoel: is dit het nou? Carrière, kinderen, "een kind, een huis, een auto en elkaar...", net als in Doe Maar.
Ook dagdroom ik veel meer dan vroeger: beelden van mijn verleden, nu 5 jaar geleden, worden ndan als een film voor mijn ogen afgedraaid: ik in de Detox, de kinderen die zich huilend aan mij vastklampen, ik dagen op bed knetterstoned vol met zelfmedelijden omdat de kinderen een paar dagen vakantie vierden bij hun vader. Ik op straat met allemaal kloterige mannen met hun kloterige kinderzitjes achterin de auto, blablabla...
Ik heb nu veel afleiding, dus het wordt minder, maar soms denk ik: gaat dit ooit weg? Kan het nog minder worden of is dat niet haalbaar?
Ja ik ben gelukkig, maar het verleden kan je niet wegpoetsen, hoe clean ik ook ben nu; 100% (op koffie en sigaretten na dan
![:wink:]()
).
Dat weet ik, en ik accepteer dat, maar soms denk ik toch: "Waarom trut? Waarom deed je dat nou? Waarom?"