van het begin, tot het stoppen...

Zo, vanavond weer lekker de stad in
Sinds ik gestopt ben met de bruin heb ik de ambitie weer teruggevonden om te gaan stappen.
Zal ook met het gestegen libido te maken hebben
Ik ben vorige weekend bij het stappen trouwens echt mijn droomvrouw tegen het lijf gelopen.
Klikte meteen, we hebben meer dan een uur onafgebroken samen zitten praten in de rokersruimte. Prachtige vrouw om te zien, en echt helemaal mijn type.
Ze is 25 jaar, woont in de omgeving, is werkzaam in de jeugdzorg, en had ik al gezegd dat ze er prachtig uitzag?!
Ik was echt helemaal overdonderd door haar...
Maar nog meer toen haar vriend ineens de rokersruimte binnen kwam lopen!
Ze had tijdens ons gesprek wel gezegd dat ze een vriend had, maar niet dat hij die avond ook daar was. Ik heb dus ook geen telefoonnummer meer kunnen vragen want ze gingen gelijk weg. Ze heeft me nog wel bij mijn been gepakt en een lach gegeven net voordat ze de deur uitliep.

Het was natuurlijk ook weer te mooi om waar te zijn.
Ze woont nu een jaar samen met die knakker.
Mijn verstand zegt, gauw vergeten en doorgaan.
Maar met de afkick ben ik net als rara toch een beetje emo geworden.
Fuck it, ik zie wel...
Wie weet wie ik vanavond allemaal ontmoet.

Ik ben iig nog steeds goed bezig.
Nog 9 weken, 3 dagen, and counting!

Lieve Yoro,

weet precies hoe je je voelt; helemaal "Remi" (Alleen op de wereld).

Met mij precies hetzelfde vanavond. Ik heb ook erg veel zin in intimiteit, maar manlief was moe van het omhakken van de boom in de tuin.

Eerst heb ik heel erg emo allerlei huilliedjes op Youtube (afspeellijsten) zitten afdraaien: Don't Cry (Guns 'n'' Roses), Drive (REM), Hijo de la Luna (Mecano) en niet te vergeten: Runaway Train (als je nog niet weg wilde rennen, vluchten van alles, dan zorgt dit lied er zeker voor!).

HEERLIJK: lekker zwelgen in mijn verdriet, de KUTdingen die ik allemaal voor die KUTzooi in mijn KUTleven heb gedaan. Als ik net clean ben huil ik van die dikke tranen en voel ik het verdiet écht van diep van binnen komen, is best mooi eigenlijk vind ik... Wat Cruijff al zei: "Elk nadeel heb zn voordeel . En dan nog even een kaskraker van Michael Jackson, zoals "Man in the mirror", helmaal toepasselijk: wat een KUTwereld...

Maar eerlijk is eerlijk: tussen het huilen door moet ik ook wel erg om mezelf lachen, gaat het door mn hoofd "Maar ik ben wel mooi helemaal CLEAN: Yes!" en ben ik zelfs al weer een beetje alle drama aan het afsluiten door te denken aan de wasmand die uitpuilt en de vaatwasser die nog moet worden geleegd, ja, door mij nu Eend! )

Ik besloot dan maar uit te gaan (voor wie het nog niet weet, ben bi, vindt man ok, dus helemaal toppie voor mij ).

En precies als je écht een leuke meid wil "scoren", lukt het dus gewoon niet. Yoro, ik wou dat ik op zn minst in een café was geweest. Ik heb wel 6 vrienden/vriendinnen gebeld en sms-jes gestuurd; niemand kon of wilde.

Van mijn bi-vriendinnetjes zat er één met manlief op de bank en moest de andere morgen om 6 uur op ("So what", dacht ik...). Verder moest 1 vriend thuis blijven van zijn vriendin, reageerde een andere vriendin niet op mijn bericht en was vriend 2 boos op mij omdat ik vorige week zaterdag onze afspraak was vergeten. Hij reageerde dus ook niet...

En ik zit dit allemaal wel zo relaxed te schrijven, maar wat ik eigenlijk wil zeggen: Ik voelde me écht verdomd alleen vanavond (net als Ciske de Rat, maar dan erger).

Helemaal gefrusteerd heb ik dus een glas wijn gepakt en liep ik de trap op. Ik was van plan lekker even met mijn man te gaan vozen, maar ja, het kan nog erger: hij sliep al...

Dus Yoro, als je in de Randstad woont, kunnen wij misschien uitgaan volgende week; samen eenzaam is in elk geval niet alleen!

Hoi!

Yoro, hoe gaat het met je? Deze week ga je weer afbouwen, schreef je.

Wil graag weten of alles ok is met je...

Lieve groet!

Hoi R@R@

Ik ben inderdaad gisteren weer begonnen met de meet verder af te bouwen.
Deze week sta ik op 22,5mg/dag.
Gaat niet helemaal zonder pijn of moeite, maar langzaam maar zeker kom ik er wel

Ik woon in Noord-Brabant, net tegen de Belgische grens aan.
Niet echt regio randstad zeg maar
Ik ben trouwens toch het stappen aan het afremmen.

Afgelopen weekend bij het stappen toch weer een paar pilletjes op
Ik merk dat ik gewoon nog niet bekwaam ben om te gaan stappen.
Voorlopig zal ik dus toch het stappen even links laten liggen.
Ik voel me toch al niet lekker, en dat zal de komende 2 - 3 maanden steeds slechter gaan.
Op zo'n avond ziekjes op stap te gaan word steeds moeilijker.
Dan ga ik toch weer lijntjes snuiven of pilletjes slikken om de avond door te komen.
Dat is niet de bedoeling natuurlijk, dus voorlopig voor mij even geen wilde zaterdagavonden.

Eerst maar eens goed uitzieken tot ik weer op eigen krachten een avondje stappen aan kan...

Zo! alweer een dagje verder

Vanmorgen the usual morningsickness, maar niet gekker dan anders.
Ik had na het ontwaken iig geen diarree, da´s toch weer een goed teken.
Ook vanmorgen weer maar 1 pilletje van 5mg op.
Toen om half 7 vanavond pas weer het volgende pilletje ingenomen.
Dan houd ik weer 1 pilletje over voor het slapen gaan.

Met m´n werk ook veels te druk om me ziek te kunnen voelen.
Echt een belachelijk hoge werkdruk de laatste tijd,
Zo gek dat ze gisteren eindelijk een vacature geplaatst hebben om me te ondersteunen.
Lange stressvolle dagen, veel werk mee naar huis om in de avonden ook nog eens uren te werken. Kan niet slechter uitkomen....precies tijdens mijn afkick.
Alweer een extra "uitdaging" om het vol te houden.
2 dagen geleden zijn mijn moeder en haar (sinds ongeveer een jaartje) ex-man weer terug bij elkaar. Ook dat nog!
Daar zit ik dus ook helemaal niet op te wachten... nóg een extra labiel persoon in huis, zucht.
Ik kan niet wachten tot ik weer een eigen stekkie terug heb!

Voor mijn gevoel lijkt het écht of God zijn uiterste best doet om alles wat hij kan voor mijn voeten te gooien om het zo moeilijk mogelijk te maken.
And he's doing a damn good job at it...

Volgens mij had ik het nog niet verteld, maar even in het kort mijn leefsituatie.
met mijn 14 jaar zijn ouders gescheiden.
met mijn 15 jaar moeder voor lange tijd in psychiatrische instelling opgenomen (ruim anderhalf jaar). Ik woonde toen verplicht bij mijn vader in ons oude huis.
Hij ontmoet een andere vrouw en gaan na 6 maanden trouwen.
Meteen daarna verhuizen we 45 km verderop naar haar woonplaats waar ik dus niemand kende.
Daarna ben ik met 17 jaar door vader en stiefma letterlijk uit huis geschopt, en bij een vriend en zijn ouders ingetrokken terug in mijn oude woonplaats. Met mijn 18 jaar mijn eerste eigen huurhuisje.
Daarna verhuisd naar een ander huurhuisje, waar ik na een tijdje het huis volledig heb omgebouwd tot wietfabriek.
Daar kon ik dus niet meer wonen want álles stond vol met planten en apparatuur.
Ik woonde toen bij een andere "vriend"
Toen na anderhalf jaar alles afgebroken en mijn huur opgezegd.
Ben nog een jaar bij die vriend blijven wonen.
Toen (nu ongeveer 8 maanden geleden) ben ik bij mijn moeder ingetrokken.

Om meerdere redenen.
Ze was net gescheiden en het ging heel slecht met haar, depri, suicidaal etc.
Ik zou op haar passen, en tegelijkertijd bood het mij de kans om financieel weer wat op adem te komen. En om na een aantal nogal op zijn zachtst gezegd turbulente jaren, ook zelf weer wat tot rust te komen)

Ik had eigenlijk deze zomervakantie al weer terug op mezelf willen gaan wonen, maar....
Ik vertrouwde mezelf niet zolang ik nog gebruikte.
Dus het plan is clean worden....wat geld sparen...en dan ZSM weer een eigen huisje vinden!
Tegen de kerst ofzo was eerst de planning, maar het is financieel toch weer hard gegaan
toen ik 6 maanden geleden een periode heel veel bruin gebruikte...
De gedachte was, als ik bij mijn moeder intrek zal ik makkelijker kunnen stoppen met drugs.
Dat bleek in de praktijk soms juist nóg moeilijker.
Heeft me heel wat grammetjes gekost....

Zoals het er nu naar uitziet ga ik begin volgend jaar eindelijk verhuizen.
Maar het kan makkelijk dat ik er (eenmaal clean) over een paar maanden al niet meer tegen kan om hier te blijven wonen.... dan minder gespaard, maar toch wegwezen!

zo... weer een lang verhaal, maar was maar even om te laten weten waarom ik nu weer bij mijn moeder woon. En trust me, da's echt f*cking moeilijk na al die jaren vrijheid.
En al helemaal met zo'n moeder als die van mij!
Maar als ik straks dan eindelijk ben waar ik wil zijn, is het allemaal de moeite waard geweest.

De omstandigheden die je beschrijft Yoro, zijn allemaal niet om over naar huis te schrijven. Wat kan een mens toch veel ellende meemaken in zijn jonge jaren!

Des te knapper dat je gewoon volhoudt en doorgaat op je ingeslagen weg. Uiteindelijk doe je het allemaal voor jezelf en als je dat voor ogen kunt blijven houden dan zul je succes oogsten.
Dat doe je nu eigenlijk al, want je gebruikt inmiddels alweer een behoorlijke tijd geen drugs meer - chapeau - , dus je hebt bewezen dat je bestand bent tegen de druk van bazen die de lat telkens hoger leggen, labiele nieuwkomers in je huis en niet te vergeten de dagelijkse sickness van het afbouwen.

Je laat je niet van de wijs brengen en dat is in jouw omstandigheden eerder een huzarenstukje dan gewoon 'peace of cake'! Ik weet niet of ik die kracht wel gehad zou hebben en dat jij die wel hebt zegt veel over je.

Je bent je laatste meet-maand ingegaan en die ga je ongetwijfeld afmaken ook. Na nog een korte periode Bupe mag je je dan eindelijk helemaal clean noemen en begint je nieuwe leven, waarin je weer keuzes kunt maken in volledige vrijheid. Dat huisje, een eigen stek voor jezelf, gaat er dan óók komen, wedden?

Het is nu nog even de tanden op elkaar zetten, want de laatste loodjes zijn vaak zwaar. Je geniet hier zoveel steun van anderen dat die je daar ook nog wel doorheen trekken als het eens nodig is. Je bent al te ver voortgeschreden op je pad om überhaupt nog terug te keren. Vraag maar aan R@R@, de Eend, AKA en anderen hier. Die hebben het achter de rug en zijn net zo trots op zichzelf als jij dadelijk ook op jezelf bent. En met recht!

Ik spreek niet uit eigen ervaring, dus ik kan je op dat gebied niet adviseren. Dat laat ik maar aan de anderen hier over. Toch leef ik intens met je mee en ik denk dat als je je positieve denk- en schrijfstijl weet vast te houden de dagen voorbij zullen vliegen, ook al geven ze je op zijn zachtst gezegd nogal wat ongemak. Des te trotser kun je straks op jezelf zijn!

Just go for it!

Sarori

Sarori zei:

Het is nu nog even de tanden op elkaar zetten, want de laatste loodjes zijn vaak zwaar. Je geniet hier zoveel steun van anderen dat die je daar ook nog wel doorheen trekken als het eens nodig is. Je bent al te ver voortgeschreden op je pad om überhaupt nog terug te keren. Vraag maar aan R@R@, de Eend, AKA en anderen hier. Die hebben het achter de rug en zijn net zo trots op zichzelf als jij dadelijk ook op jezelf bent. En met recht!

Klik om te vergroten...

Could't agree more! Ik ben erg blij dat je nu al zo ver bent gekomen, jij bent inderdaad al zo lang door die "berg stront" aan het poedelen, dat je niet meer terug kan en niet meer terug wilt. Ik weet zeker dat je het tot nul blijft volhouden.

Ik hoop dat je"een tijd erna niet "afslapt", maar dat zal wel niet. Je bent nog jong, wij allemaal gelukkig en je hebt genoeg ellende meegemaakt om te weten hoe het is om te willen (en kunnen!) vechten voor een beter leven. Misschien juist door al die shit, kunnen we zo goed bepalen en bereiken wat we wél willen!

We trekken elkaar er allemaal doorheen, nogmaals: het heeft mij ongelooflijk geholpen deze steun van jullie allemaal, inderdaad het helemaal eerlijk kunnen zijn, dat ik goed word begrepen zonder veroordeeld te worden etc.

En het helpt mij nog steeds, zoals het jou ook nog steeds helpt!

You go for it? We go for it!

Hoi!

Doet me echt deugd te horen...
Jullie tips, jullie eigen ervaringen, en jullie vertrouwen is voor mij echte steun geweest.
Ik kreeg net zo'n tintelende rilling over mijn rug...
Nee, niet van het ziek zijn want ik heb een uur geleden mijn laatste pilletje meet van vandaag ingenomen, dus dat is het niet
Nee ik bedoel zo'n rilling....tja is moeilijk uit te leggen.
Jullie kennen het vast wel, bijvoorbeeld net als je een liedje hoort wat je prachtig vind en veel bij je losmaakt. Op van die momenten kun je dan wel eens zo'n tintelende rilling en kippelvel over je lijf krijgen. Nou dat kreeg ik net toen ik jullie reacties las

Als ik goed terugdenk aan hoe ik begon met deze afkick tot nu, heeft dit forum me zó veel geholpen! Al vanaf van het prille begin...
Ik weet het nog goed... ik had na een periode redelijk goed bezig te zijn een flinke terugval.
Om de 4 tot 5 dagen ging ik bij de dealer 5 gram bruin halen, en 2 gram schoongemaakte wit.
Dat heb ik zo'n 2 maanden volgehouden tot ik weer aardig blut was, en het helemaal niet meer zag zitten. Ik heb toen de handrem aangetrokken met het gebruik, en gaan afbouwen met de meet. Ik had zo'n rotgevoel, ik kreeg steeds meer het besef dat dit zo niet de rest van mijn leven door kon gaan... voor het eerst was ik echt van plan het deze keer serieus aan te pakken, maar wist totaal niet hoe.
De wil was er toen al wel, maar de hoop dat het me zou lukken was nihil.
Ik had er absoluut geen vertrouwen in, het leek haast onmogelijk.

Ik ben een paar dagen lang iedere avond urenlang op internet gaan zoeken naar mogelijkheden.
Ik heb naar van alles gegoogled, van afkicken onder narcose tot klinieken, naar andere hulpmiddelen dan methadon.
Niets van wat ik las gaf mij echt antwoorden op mijn vragen, of leek bij mij te passen.
Toen stuitte ik bij toeval hier op het Drugsforum.
Van het drugsforum heb ik toen nog eens zo'n 3 dagen een héleboel onderwerpen afgelezen van de opiaten rubriek. Daar heb ik toen zoveel antwoorden gevonden, ideëen gekregen, en ben ik vergelijkende worstelingen en ervaringen tegen gekomen.
Hier heb ik over buprenorfine gelezen, waarna ik dat met google weer verder ben uit gaan zoeken. Bijsluiters, sites van huisartsen waar ik pdfjes vond van soms wel 300 bladzijden, zowel nederlandstalig als engelstalig.
Ik ben er dus echt ontzettend veel mee bezig geweest toen.
Na al die ervaringen gelezen te hebben hier heb ik besloten een inlog aan te maken, en zo mijn eigen onderwerp te starten. Hierin een beschrijving van wat mijn achtergrond ongeveer was, en wat na mijn internetstudie mijn plan was geworden om clean te raken.

Dat is het beste besluit geweest tot nu toe!
Ik heb zoveel geleerd... zoveel adviezen gekregen, bij iedere stap die ik maakte, en bij ieder besluit die ik moest nemem waren jullie er allemaal om me op weg te helpen.
Ik ging daarom goed voorbereid naar de gesprekken met mijn verslavingsarts, en kon zo een plan opstellen wat voor mij het beste was.

En toen dat plan er eenmaal was kreeg ik iedere keer weer steun om me aan dat plan vast te houden. Het gevoel dat ik het niet helemaal hoefde te doen, en dat er zo velen van jullie waren die dit ook hebben doorstaan, of zelfs op dat moment ook nog moesten doorstaan, heeft me echt geholpen.
Het gaf me hoop dat het misschien toch echt mogelijk was, er waren er immers die clean zijn geworden, of daar ook mee bezig waren.
Dat was nét de hoop die ik nodig had, dat gaf me langzaam vertrouwen dat ik het ook moest kunnen. En hoe verder ik kwam, hoe groter werd het zelfvertrouwen.
Hoe meer het gewoon echt leek te werken... steeds langer geen bruin meer gerookt, steeds minder methadon....en helemaal toen ik mijn oude records begon te breken.

Nog nooit had ik zo lang geen bruin gerookt....nog nooit had ik op zo'n lage dosis methadon gestaan...en steeds dichterbij tot de laaste tijd eindelijk het eind in zicht kwam.
En al voel ik me nog zo ziek, ik heb in de afgelopen maanden zo veel hoop en zelfvertrouwen gewonnen, dat ik nog steeds overtuigd ben dat ik clean ga worden.
Ik heb nu gewoon super helder mijn doel voor ogen.
Voor het eerst in járen heb ik weer hoop in verbetering, zeg maar toekomstperspectief.

wat 3 en een halve maand zonder die verdovende heroine niet met je doet.
Ik wil weer leven, niet overleven, maar écht leven.
Gaan genieten van het leven... het is me weer teruggekomen hoe mooi het leven kan zijn.
En ik heb weer wilskracht om te knokken om dat mooie leven te krijgen.

Sorry hoor, alwééér een hele lap tekst.....

Conclusie: I couldn't have done it without you guys
Tuurlijk ben ikzelf degene die het in den lijve ondergaat, maar ik weet serieus niet of ik even ver was gekomen zonder jullie hier,
Ik acht de kans serieus veel groter dat ik al een hele poos geleden terug zou zijn gevallen.

Dus nog even een oprecht bedankje!!
Nu hoef ik alleen nog af te maken waar ik aan begonnen ben, maar daar heb ik inmiddels alle vertouwen in gekregen

Groeten, Yoro

Haha... EMOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!

Nee hoor, vind het mooi om bij jou nu te zien dat je ook weer meer gaat leven. Ik dacht zelf toen: ik zit me hier belachelijk te maken, maar nu ik het van jou zie, vind ik het prachtig om je helemaal tot leven te zien komen.

Ik herken veel in jouw aanpak, ik ben ook 'zo'n leesmiep: als ik echt iets gedaan wil krijgen lees ik me helemaal suf. Een goede voorbereiding is het halve werk. Kennelijk werkt dat voor jou ook het beste.

Deze laatste, allerlaatste!, afkick had ik me ook heel goed voorbereid: schema's, lezen, arts geraadpleegd, oude dagboeken gelezen, lijstjes maken van wat voorheen hielp etc.

Jouw enthousiasme viel mij gelijk op, zo positief, bijna als een kind (bedoel ik juist positief, want het is zonder het cynisme en gebrek aan zelfvertrouwen van zoveel andere afkickers, maar mét de openheid en bijna onbevangenheid en ja, gewoon vol zelfvertrouwen, zonder medelijden zoals ouderen dat zo goed kunnen).

Ik herken jouw vibe in die van mij nu, dat ik gewoon heel leuk om te zien!

Goed hoor! Enne.. slaap lekker!

Dikke zoen!!!

nu ik het vanmorge idd truglees ist behoorlijk emo ja
Maar ik meen het wel

En ik zie ook de overeenkomsten van toen jij hier nog degene was
die door het forum stuiterde
Er komt ook bij mij enig gvoel van: ik zit me hier soms wel belachelijk te maken.
Maar dat is het mooie... de anonimiteit geeft de geweldige mogelijkheid om toch open en eerlijk te zijn, zonder te vrezen jezelf belachelijk te maken!

Alles wat ik hier kan zeggen zijn dingen die eigenlijk altijd juist voor mezelf hield. wel soms dacht, maar nooit tegen iemand vertelde.
Nu kan ik het lekker van me af typen tot mijn qwerty toetsjes rond de oren vliegen

Optie 3
Omdat je dan echt volledig clean bent.
Zou ik zelf doen.
Goed idee trouwens! Je mag jezelf best trakteren op een cadeautje straks en het is ook een stok achter de deur denk ik om nooit meer terug te vallen. Zou het voor mij wel zijn iig.

lol ik weet nog dat ik het een tijdje terug al gepost had hier ergens.
Ik ben de laatste maanden echt veranderd in een emotioneel wrak.
Ik lijk idd gvd wel een wijf!!
Ken mezelf haast niet meer terug, misschien juist omdat ik al die jaren alles bewust, maar vooral onbewust onderdrukt heb, en in combinatie met die verdovende drugs.
Zo ken ik mezelf helemaal niet.
Als iemand een jaar of wat geleden tegen me gezegd had dat ik zo zou zijn had ik die keihard uitgelachen en daarna misschien ook nog wel mep verkocht.
Ben toch gvd geen mietje, of stom wijf....
Gek dat ik er nu toch zo anders over denk....... ik steek het maar op
tijdelijke afkickemo

FF een vraagje tussendoor, graag jullie mening:

Ik weet niet of ik het al eerder een keer gepost heb hier, maar wanneer ik clean ben ga ik een tattoo laten zetten op mijn linker bovenarm. De rechter is al bezet met een tribal.
Ik ben al best een tijd bezig om deze zelf te ontwerpen.
Het worden chinese tekens, maar dan in tribal stijl.
Betekenis van de tekens: overwinning.
Uiteraard slaat dit op het dan eindelijk clean zijn.
Ik wil ook een datum in dezelfde stijl erin verwerken, maar hier kan ik dus maar niet over beslissen. Graag jullie mening welke datum ik zal gebruiken:

1. De dag waarop ik voor het allerlaatst heroine gebruikt heb (1 maart dus)?
2. Of de datum dat ik mijn laatste pilletje methadon inneem?
3. Of de datum waarop ik echt volledig opiaatvrij ben ( de dag van mijn laatste pilletje
buprenorfine dus)?

Mijn eerste ingeving was optie 1 omdat dát hetgene is waarvan ik de rest van mijn leven clean moet blijven, maar ik ben daar nog steeds niet van overtuigd.
Als ik die optie 1 zou kiezen krijg ik het gevoel dat ik de moeilijkste periode van het afkicken oversla en dat is juist het deel van de overwinning...
Maar welke van de andere twee opties dán?
De dag van de laatste methadon, die voor mij echt een einde van een tijdperk betekend?
Want die anderhalve week bupe zie ik meer als hulpmiddeltje om die methadonafkick makkelijker te maken. Maar het blijft óók een opiaat...
Technisch gezien ben ik dus na het laatste bupe pilletje pas écht clean.....

Graag jullie mening, want ik zit hier al weken over te tobben zonder een besluit te kunnen maken.

Optie 3: idd omdat je dan volledig clean bent. Je zult waarschijnlijk wel gaan merken dat als je eenmaal hélemaal clean bent, het dan pas "af" en goed voelt.

Sowieso zou ik het nu even laten rusten en pas beoordelen als je op nul staat.

By the way, ik ga er ook één laten zetten! Ik dacht, als ik dan tóch scars heb (lichamelijk van het shotten en geestelijk van alle ellende), kan ik er net zo goed eentje bij laten zetten die een positieve scar is.

Ik wil het teken van kracht, maar weet nog niet van welke cultuur/taal.

Weer een overeenkomst tussen ons

Hoihoi!

Thanks voor deze eerste reacties

Trouwens idd wel grappig R@, we vinden steeds meer overeenkomsten

Weet je ook al wáár je die tattoo wil laten zetten?
En is het je eerste?
Ik vind kracht ook wel een mooie, erg bij jou van toepassing!

@ de Eend

Zo dacht ik er eerst ook over hoor.
Toch ben ik van gedachte veranderd.
Het is voor mij niet alleen een teken van trots op mezelf dat het me gelukt is om de afkick af te maken, zeg maar "deze overwinning" maar ook zoals elfquest zegt een stok achter de deur om juist te voorkomen dat ik "stoute dingen" doe wanneer ik eenmaal clean ben.
Het is voor mij een dagelijkse herinnering, iedere keer dat ik in de spiegel zal kijken.
Een herinnering aan hoeveel moeite het heeft gekost om clean te worden.

Ik wou eerst ook 3 maanden clean zijn voordat ik het zou laten zetten, maar zoals ik er nu over denk wil ik het toch op het einde van mijn zomervakantie laten zetten.
Ook al loop ik dan, zoals je me terecht waarschuwt, het risico om een extra harde klap te krijgen mocht ik onverhoopt terugvallen.

Ik zie het als een teken van zelfvertrouwen, trots, en een schriftelijke belofte aan mijn lichaam dat ik het nooit meer zal doen. En ik zal er alles aan doen om die belofte niet te verbreken.
En mocht dit toch gebeuren... dan denk ik dat de hardste klap van het heroinegebruik zelf zal komen, en het plaatje op mijn arm dan het minste van mijn zorgen zou zijn.

Toch bedankt voor je input Eend, zeer zeker een terechte waarschuwing.
Al deze voor en nadelen afgewogen is de keuze van wanneer ik het laat zetten voorlopig beslist.
(Ja, ik ben soms net zo eigenwijs als dat ik lang ben)

Nu nog welke datum

3 keer optie drie is een duidelijke meerderheid.
Meeste stemmen gelden

p.s.. nog ff voor de duidelijkheid om misverstanden te voorkomen.

De datum die ik erbij laat zetten zal óók in chenese tekens zijn, aangepast in tribal stijl.

Het hele tattoo idee is puur en alleen voor mezelf.
Toch zeker omdat niemand in mijn leefomgeving op de hoogte is van mijn verslaving.
Ik ga dus niet een tattoo zetten met een voor iedereen leesbaar en begrijpbare letters en cijfers.
Dat zou dom zijn, want IEDEREEN zal zo nieuwschierig zijn om te vragen wat de betekenis is, en al HELEMAAL als er een datum onder staat.
Daar heb ik ook helemaal geen zin in.
De betekenis houd ik voor mezelf, (ze vinden me toch allemaal al geheimzinnig en zijn dat wel gewend van me.) mijn vorige tribal tattoo was ook maar een betekeningsloos "mooi plaatje" En als de datum voor niemand (behalve diegene die chenees kunnen lezen, en dat zijn er in mijn leefomgeving dus geeneen) leesbaar is zal daar ook geen vraag over komen. Het is puur een symbolisch teken op mijn lijf.

Yoro zei:

Trouwens idd wel grappig R@, we vinden steeds meer overeenkomsten

Klik om te vergroten...

Behalve dan dat jij 2 meter bent en ik maar 1.52 meter .

Lekker geslapen Yoro?

Ik had nog een vraagje voor je. Je schreef dat niemand van jouw verslaving op de hoogte is, maar hoe zit dat dat met vrienden? Misschien heb je daar al over verteld toen ik een tijdje niet inlogde?

Ik heb 4-6 vrienden, geen van allen aan de drugs (eentje blowt wel regelmatig), maar goed; de rest gebruikt helemaal niets, heeft ook nooit iets gebruikt. Zij weten allemaal van mijn slechte verleden, daar zijn het vrienden voor. De meesten waren ook al vrienden vóór ik verslaafd werd, al heel lang dus. En ze hebben mij dus letterlijk sterk zien worden na mijn verleden met ex en drugs etc.

Maar er zijn er maar 2 die alles weten van mijn laatste jaren gevecht met de Meet enzo. Drugs staat zo ver van de anderen af; als zij zouden weten hoe ik jaren vocht om van de Meet/Bupe af te komen, zouden ze dat als verslaafd zien.
Toch zijn het wél echte vrienden hoor, je hoeft niet altijd alles van elkaar te weten. Maar idd toch wel fijn dat er 2 zijn bij wie ik niet hoef na te denken voor ik wat zeg. Met de één praat ik zeg maar intellectueel en met de ander is het zo'n samen-moeder-vriendschap (als ik dan toch in hokjes ga stoppen ) en weer een ander is ook gescheiden geweest en had na zijn echtscheiding kort een alcoholprobleem, hij is dus ook de vriend die alles weet van mij, ook in het heden. Hij heeft ook buien waarin hij alles en iedereen zwaar kut vindt, lekker samen net zo lang zitten k*nkern op de maatschappij, tot we om onszelf moeten lachen

Ik vraag het aan jou omdat ik uit eigen ervaring weet hoe belangrijk het is om in elk geval een handjevol goede vrienden te hebben die niet verslaafd zijn, niets van drugs weten, waardoor je makkelijker je leven weer kan oppakken. En tegelijkertijd is het ook erg fijn om er 1 te hebben met wie je juist wél over drugs kan praten (maar die dus zelf niet gebruikt!).

Toen ik nog maar net "uit de goot" was, 5 jaar geleden dus, was dat best wennen. Dan zaten ze zich druk te maken om dingen waarvan ik d8: "Mens hoe kan je je dáár druk om maken, er zijn veel ergere dingen in het leven!" Dat was echt wennen, al dat gelul over vertraging met de trein, waar gaan we naartoe op vakantie, er zit een vliegje in mn oog etc.
Dat doet leven aan de rand van de samenleving kennelijk met je, dat dan pas opvalt hoe verwend wij eigenlijk zijn in ons kikkerlandje en hoe wij allemaal verschrikkelijk kunnen zeuren en zeiken om niks...

En nu ben ik jaren verder en ik doe net zo hard aan mee aan al het gezeur over kleine dingetjes, ik zie het maar als positief in deze context

Wat ik dus bedoel: wat voor netwerk van niet-gebruikers heb jij om je heen als je straks op nul staat?

Groetjes, R@r@