#1
Deze kan ook wel dicht aangezien de TS al vier jaar niet meer heeft ingelogd.
Dakloos...
43 antwoorden
26 weergaven
18-5-2026
#2
20 en dan al zwaar aan de hero...
wel zielig voor je, hoop dat je eraf komt..!![:)]()
wel zielig voor je, hoop dat je eraf komt..!
#3
fneawognfkgln zei:People'd call, say, "Beware doll, you're bound to fall..." You thought they were all kiddin' you
"Het volgende kan ook JOU overkomen als je in de problemen raakt met drugs!!!" Dit heeft men vaak tegen mij gezegd, maar ik geloofde het nooit. Nu wordt ik met m'n neus op de feiten gedrukt en moet ik à € 3,50 bij het Leger des Heils slapen. En het leek zo goed te gaan! Nou, het kan dus wel.
Het ging zoals jullie aan mijn andere topic (over buprenorfine) kunnen zien een lange tijd heel goed met mij. Ik zat (vanaf kort na nieuwjaar) vanwege mijn heroïneprobleem in nov-december om tot rust te komen (emotioneel, had veel stemmingswisselingen) in een kliniek. Ik zat daar nog steeds de afgelopen week.
Nu heb ik begin februari in een overmoedige bui daar met een medepatiënt Ritalin opgehaald bij een apotheek met een vervalst recept.
En afgelopen zaterdag heroïne gebruikt omdat ik een flashback had (ik was weer in de omgeving waar ik altijd gebruikte - Rotterdam CS - anders was het nooit gebeurt).
Niemand had iets door.
Tot voorkort.
Er was een lege Ritalinstrip gevonden in de buurt van mijn kliniek.
Waarop alle kamers doorzocht werden.
Ze vonden bij de medepatiënt met wie ik dat recept voor Ritalin had vervalst het (lege) doosje Ritalin met zijn naam op het apothekersetiket - een duidelijke aanwijzing dat het recept vervalst was op zijn naam.
En heel de kliniek weet dat ik de enige ben daarzo die weet hoe je recepten moet vervalsen.
BUSTED.
Waarop er urinetesten afgenomen werden.
Waarbij ik positief uitkwam voor opiaten van die heroïne die ik zaterdag gebruikt had.
BUSTED.
Ik ben in de eerste instantie voor 48 uur weggestuurd, maar ik mag waarschijnlijk nooit meer terug komen daar, omdat samen met een medepatiënt een recept vervalsen iets ernstigs is.
Mijn moeder heeft al vanaf december gezegd, zorg maar dat je ergens opgenomen wordt en daarna voldoende geld heb om een kamertje te huren, want ik kan het niet meer aan, om met iemand met een drugsprobleem in een huis te leven.
Ik was al aangemeld voor een soort vorm van begeleid wonen hier in de buurt, maar daar zouden nog minstens een paar weken, misschien wel een paar maanden, overheen gaan, voordat ik daar kon wonen.
Ik ben nu dus praktisch dakloos.
Ik moet bij het Leger des Heils slapen.
Vannacht was m'n eerste nacht zonder thuis.
Het Leger des Heils zat vol.
M'n moeder heeft mij met enórme tegenzin, duidelijk slechts voor één nachtje, thuis laten slapen.
Ik ga me vandaag inschrijven bij het Leger des Heils.
Ik heb net een nieuw baantje, ik mag thuis eten en douchen dus geld verdienen dat lukt wel (maar voor hoe lang..?).
Mensen, dit kan jullie OOK ECHT OVERKOMEN.
Vanzelfsprekend ga ik meer dan ooit m'n best doen om van de dope af te blijven samen met mijn steunende maatje buprenorfine, maar er is al te veel schade gedaan.
Ik ben natuurlijk doodsbang om als zwerver te eindigen.
Ik wil echt geen medelijden of aandacht trekken met deze post, maar ik wil echt dat jullie je ook realiseren, dat als je te ver gaat met drugs, er vaak geen weg terug meer is. Iedereen laat je keihard vallen als een baksteen.
Groet,
fnea
Ik vindt het gewoon dom.
Als je geen verantwoordelijkheid over je zelf hebt moet je geen drugs nemen.
#4
People'd call, say, "Beware doll, you're bound to fall..." You thought they were all kiddin' you
"Het volgende kan ook JOU overkomen als je in de problemen raakt met drugs!!!" Dit heeft men vaak tegen mij gezegd, maar ik geloofde het nooit. Nu wordt ik met m'n neus op de feiten gedrukt en moet ik à € 3,50 bij het Leger des Heils slapen. En het leek zo goed te gaan! Nou, het kan dus wel.
Het ging zoals jullie aan mijn andere topic (over buprenorfine) kunnen zien een lange tijd heel goed met mij. Ik zat (vanaf kort na nieuwjaar) vanwege mijn heroïneprobleem in nov-december om tot rust te komen (emotioneel, had veel stemmingswisselingen) in een kliniek. Ik zat daar nog steeds de afgelopen week.
Nu heb ik begin februari in een overmoedige bui daar met een medepatiënt Ritalin opgehaald bij een apotheek met een vervalst recept.
En afgelopen zaterdag heroïne gebruikt omdat ik een flashback had (ik was weer in de omgeving waar ik altijd gebruikte - Rotterdam CS - anders was het nooit gebeurt).
Niemand had iets door.
Tot voorkort.
Er was een lege Ritalinstrip gevonden in de buurt van mijn kliniek.
Waarop alle kamers doorzocht werden.
Ze vonden bij de medepatiënt met wie ik dat recept voor Ritalin had vervalst het (lege) doosje Ritalin met zijn naam op het apothekersetiket - een duidelijke aanwijzing dat het recept vervalst was op zijn naam.
En heel de kliniek weet dat ik de enige ben daarzo die weet hoe je recepten moet vervalsen.
BUSTED.
Waarop er urinetesten afgenomen werden.
Waarbij ik positief uitkwam voor opiaten van die heroïne die ik zaterdag gebruikt had.
BUSTED.
Ik ben in de eerste instantie voor 48 uur weggestuurd, maar ik mag waarschijnlijk nooit meer terug komen daar, omdat samen met een medepatiënt een recept vervalsen iets ernstigs is.
Mijn moeder heeft al vanaf december gezegd, zorg maar dat je ergens opgenomen wordt en daarna voldoende geld heb om een kamertje te huren, want ik kan het niet meer aan, om met iemand met een drugsprobleem in een huis te leven.
Ik was al aangemeld voor een soort vorm van begeleid wonen hier in de buurt, maar daar zouden nog minstens een paar weken, misschien wel een paar maanden, overheen gaan, voordat ik daar kon wonen.
Ik ben nu dus praktisch dakloos.
Ik moet bij het Leger des Heils slapen.
Vannacht was m'n eerste nacht zonder thuis.
Het Leger des Heils zat vol.
M'n moeder heeft mij met enórme tegenzin, duidelijk slechts voor één nachtje, thuis laten slapen.
Ik ga me vandaag inschrijven bij het Leger des Heils.
Ik heb net een nieuw baantje, ik mag thuis eten en douchen dus geld verdienen dat lukt wel (maar voor hoe lang..?).
Mensen, dit kan jullie OOK ECHT OVERKOMEN.
Vanzelfsprekend ga ik meer dan ooit m'n best doen om van de dope af te blijven samen met mijn steunende maatje buprenorfine, maar er is al te veel schade gedaan.
Ik ben natuurlijk doodsbang om als zwerver te eindigen.
Ik wil echt geen medelijden of aandacht trekken met deze post, maar ik wil echt dat jullie je ook realiseren, dat als je te ver gaat met drugs, er vaak geen weg terug meer is. Iedereen laat je keihard vallen als een baksteen.
Groet,
fnea
"Het volgende kan ook JOU overkomen als je in de problemen raakt met drugs!!!" Dit heeft men vaak tegen mij gezegd, maar ik geloofde het nooit. Nu wordt ik met m'n neus op de feiten gedrukt en moet ik à € 3,50 bij het Leger des Heils slapen. En het leek zo goed te gaan! Nou, het kan dus wel.
Het ging zoals jullie aan mijn andere topic (over buprenorfine) kunnen zien een lange tijd heel goed met mij. Ik zat (vanaf kort na nieuwjaar) vanwege mijn heroïneprobleem in nov-december om tot rust te komen (emotioneel, had veel stemmingswisselingen) in een kliniek. Ik zat daar nog steeds de afgelopen week.
Nu heb ik begin februari in een overmoedige bui daar met een medepatiënt Ritalin opgehaald bij een apotheek met een vervalst recept.
En afgelopen zaterdag heroïne gebruikt omdat ik een flashback had (ik was weer in de omgeving waar ik altijd gebruikte - Rotterdam CS - anders was het nooit gebeurt).
Niemand had iets door.
Tot voorkort.
Er was een lege Ritalinstrip gevonden in de buurt van mijn kliniek.
Waarop alle kamers doorzocht werden.
Ze vonden bij de medepatiënt met wie ik dat recept voor Ritalin had vervalst het (lege) doosje Ritalin met zijn naam op het apothekersetiket - een duidelijke aanwijzing dat het recept vervalst was op zijn naam.
En heel de kliniek weet dat ik de enige ben daarzo die weet hoe je recepten moet vervalsen.
BUSTED.
Waarop er urinetesten afgenomen werden.
Waarbij ik positief uitkwam voor opiaten van die heroïne die ik zaterdag gebruikt had.
BUSTED.
Ik ben in de eerste instantie voor 48 uur weggestuurd, maar ik mag waarschijnlijk nooit meer terug komen daar, omdat samen met een medepatiënt een recept vervalsen iets ernstigs is.
Mijn moeder heeft al vanaf december gezegd, zorg maar dat je ergens opgenomen wordt en daarna voldoende geld heb om een kamertje te huren, want ik kan het niet meer aan, om met iemand met een drugsprobleem in een huis te leven.
Ik was al aangemeld voor een soort vorm van begeleid wonen hier in de buurt, maar daar zouden nog minstens een paar weken, misschien wel een paar maanden, overheen gaan, voordat ik daar kon wonen.
Ik ben nu dus praktisch dakloos.
Ik moet bij het Leger des Heils slapen.
Vannacht was m'n eerste nacht zonder thuis.
Het Leger des Heils zat vol.
M'n moeder heeft mij met enórme tegenzin, duidelijk slechts voor één nachtje, thuis laten slapen.
Ik ga me vandaag inschrijven bij het Leger des Heils.
Ik heb net een nieuw baantje, ik mag thuis eten en douchen dus geld verdienen dat lukt wel (maar voor hoe lang..?).
Mensen, dit kan jullie OOK ECHT OVERKOMEN.
Vanzelfsprekend ga ik meer dan ooit m'n best doen om van de dope af te blijven samen met mijn steunende maatje buprenorfine, maar er is al te veel schade gedaan.
Ik ben natuurlijk doodsbang om als zwerver te eindigen.
Ik wil echt geen medelijden of aandacht trekken met deze post, maar ik wil echt dat jullie je ook realiseren, dat als je te ver gaat met drugs, er vaak geen weg terug meer is. Iedereen laat je keihard vallen als een baksteen.
Groet,
fnea
#5
Voor mij ius het mmoeilijk voor te stellen wat je nu meemaakt, vooral omdat ik niet in je schoenen sta.
Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat het goedkomt met je, blijf sterk, blijf optimistisch, probeer overal de beste in te zijn.
Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen leven in z'n handen, ookal lijkt dat soms niet zo, verander je leven, je zult zien dat je het wél kan
Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat het goedkomt met je, blijf sterk, blijf optimistisch, probeer overal de beste in te zijn.
Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen leven in z'n handen, ookal lijkt dat soms niet zo, verander je leven, je zult zien dat je het wél kan
#6
Je moet er bovenop zien te komen. Hoe moeilijk dat ook is. Als je vanaf dit punt nog verder naar beneden zakt, is er geen redden meer aan he. Nou kun je nog opkrabbelen. Hou dat baantje, probeer je ma niet tot last te zijn en zoek verdomme een kamer. Ga d´rvoor!!! Doe geen domme dingen meer, zoals recepten vervalsen. Nou zit je zelf in het gekloot, mede voor een ander.
Je voelt je nu misschien hopeloos verloren, maar dat kan écht veranderen!
Ik heb ook op straat gestaan, nachten doorgebracht in parken, flats en auto´s. Maar ik heb ook een huis nou. Het kan echt. Maar je bent wel zelf degene die verandering moet brengen en de schouders eronder moet zetten. Dat weet je ook al trouwens.
Als je maar geld verdient, en weet waarvoor je het verdient! Voor woonruimte. Je wil niet afhankelijk zijn. Laat je moeder trots op je zijn. Dat is altijd nog het mooiste cadeau wat je kan krijgen.
Je voelt je nu misschien hopeloos verloren, maar dat kan écht veranderen!
Ik heb ook op straat gestaan, nachten doorgebracht in parken, flats en auto´s. Maar ik heb ook een huis nou. Het kan echt. Maar je bent wel zelf degene die verandering moet brengen en de schouders eronder moet zetten. Dat weet je ook al trouwens.
Als je maar geld verdient, en weet waarvoor je het verdient! Voor woonruimte. Je wil niet afhankelijk zijn. Laat je moeder trots op je zijn. Dat is altijd nog het mooiste cadeau wat je kan krijgen.
#7
Heel erg bedankt voor jullie reacties! Jullie hebben helemaal gelijk. Bedankt voor de steun! Echt goed om te lezen.
Ik mocht vannacht van m'n moeder thuis slapen omdat het Leger des Heils vol zat.
Vandaag ben ik met m'n moeder naar het Leger des Heils gegaan om te kijken voor de komende nachten. Ze zitten bomvol. Bovendien hebben ze me afgeraden om in die omgeving te zitten; er zijn natuurlijk veel drugsgebruikers onder de daklozen, "Het eerste wat er gebeurt als je hier komt is dat ze je vragen of je mee gaat 'roken'," (heroïne/cocaïne roken dus) werd tegen me gezegd.
M'n moeder is bereid om mij de komende nacht nog op te vangen omdat ze elk geval niet wil dat ik in een park zou gaan slapen. Daar ben ik wel blij om. Ik had het eerlijk gezegd ook niet verwacht. Maar toch.
Er is hoop.
Ik ben een pro-actief persoon. Optimistisch. Daarmee red ik het wel... denk ik. Er moet toch een oplossing zijn!
Ik ga vandaag ook gewoon werken. Toch weer een paar euro erbij.
Ik zou op korte termijn (weken, max. een paar maanden) doorgaan naar een soort begeleid wonen hiero. Ik hoop er op dat dat nog doorgaat; morgen spreek ik m'n psychiater van de kliniek waar ik ontslagen ben, en die gaat daarover, wellicht kan hij er spoed achter zetten. Maar ik weet ook dat ik van de Zorg niet te veel moet verwachten en op z'n minst moet rekening houden met enorme wachtlijsten!
Alternatief is ook een studentenkamer. Ik heb werk... Dus... Als ik tot die tijd thuis mag slapen... Ik heb me ook ingeschreven voor een studie die in september begint (MBO BOL-4 Verpleegkunde), maar m'n moeder wil niet dat ik die studie ga doen, omdat er dan allemaal morfine/fentanyl ampuls om je heen liggen en je die moet toedienen en dus in je handen krijgt.
We zijn dus hard op zoek naar oplossingen.
Nooit gedacht dat het zó ver zou komen.
Er is elk geval hoop en ik ben NIET bereid om het op te geven!!! Ik ga gewoon door!
Groet,
bedankt voor jullie steun.
fnea!
Ik mocht vannacht van m'n moeder thuis slapen omdat het Leger des Heils vol zat.
Vandaag ben ik met m'n moeder naar het Leger des Heils gegaan om te kijken voor de komende nachten. Ze zitten bomvol. Bovendien hebben ze me afgeraden om in die omgeving te zitten; er zijn natuurlijk veel drugsgebruikers onder de daklozen, "Het eerste wat er gebeurt als je hier komt is dat ze je vragen of je mee gaat 'roken'," (heroïne/cocaïne roken dus) werd tegen me gezegd.
M'n moeder is bereid om mij de komende nacht nog op te vangen omdat ze elk geval niet wil dat ik in een park zou gaan slapen. Daar ben ik wel blij om. Ik had het eerlijk gezegd ook niet verwacht. Maar toch.
Er is hoop.
Ik ben een pro-actief persoon. Optimistisch. Daarmee red ik het wel... denk ik. Er moet toch een oplossing zijn!
Ik ga vandaag ook gewoon werken. Toch weer een paar euro erbij.
Ik zou op korte termijn (weken, max. een paar maanden) doorgaan naar een soort begeleid wonen hiero. Ik hoop er op dat dat nog doorgaat; morgen spreek ik m'n psychiater van de kliniek waar ik ontslagen ben, en die gaat daarover, wellicht kan hij er spoed achter zetten. Maar ik weet ook dat ik van de Zorg niet te veel moet verwachten en op z'n minst moet rekening houden met enorme wachtlijsten!
Alternatief is ook een studentenkamer. Ik heb werk... Dus... Als ik tot die tijd thuis mag slapen... Ik heb me ook ingeschreven voor een studie die in september begint (MBO BOL-4 Verpleegkunde), maar m'n moeder wil niet dat ik die studie ga doen, omdat er dan allemaal morfine/fentanyl ampuls om je heen liggen en je die moet toedienen en dus in je handen krijgt.
We zijn dus hard op zoek naar oplossingen.
Nooit gedacht dat het zó ver zou komen.
Er is elk geval hoop en ik ben NIET bereid om het op te geven!!! Ik ga gewoon door!
Groet,
bedankt voor jullie steun.
fnea!
#8
Like a rolling stone.
#9
Ik heb in dezelfde situatie gezeten. Ik weet hoe het voelt. Ook uit een instelling gezet waar ik al lang verbleef. Ik mocht ook niet bij m'n ouders overnachten. Na alles wat er gebeurd was in het verleden. Samenwonen met een drugverslaafde is idd niet evident. 'k Heb ook even in een daklozencentrum overnacht. Maar dan toch m'n moeder kunnen overtuigen (ze had er hartpijn van) en tijdelijk weer bij hen kunnen inwonen. Gelukkig. Eerst wilden ze het ook maar voor een korte periode. Maar omdat ik zo goed m'n best deed, zijn het enkele maanden geworden. Tot ik terug m'n eigen appartement had. Ook al zit je nu in een lastige situatie, je moet weten dat het vroeg of laat inorde komt. Vooral niet terug naar de drugs grijpen, want dat is erg verleidelijk in zo'n situatie. Het zou het alleen maar erger maken. Doe je best en maak je moeder trots. Het komt wel goed. Heel veel succes en sterkte fnea!!! Hou ons op de hoogte. ![:wink:]()
#10
Bah... ik wens je heel veel sterkte...
klote rotterdam heeft je in de verleiding gebracht...
klote rotterdam heeft je in de verleiding gebracht...
#11
Weet je nog, die keer op de DHP chat dat werd afgeraden om heroïne te gebruiken?
Ik wens je iig heel veel sterkte![:)]()
Alles komt goed zeg ik altijd maar.
Ik wens je iig heel veel sterkte
#12
Bal0n zei:Weet je nog, die keer op de DHP chat dat werd afgeraden om heroïne te gebruiken?
Ik wens je iig heel veel sterkteAlles komt goed zeg ik altijd maar.
Ghahahahaha heey Bal0n man
Ach ja ik ben altijd al eigenwijs geweest
#13
Bedankt voor jullie reacties weer!
Je schrijft dat je moeder hartpijn ervan had dat je naar het daklozencentrum moest. Dit had mijn moeder ook. We zijn naar het Leger des Heils geweest (zo heet dat hier in NL) samen en wat we daar zagen, het deed m'n moeder zo pijn, de gedachte dat ik daar tussen zou moeten slapen, dat ik nu thuis mag blijven, voor onbepaalde tijd...![:)]()
Wat een opluchting!!! Ik wou altijd al zo graag terug naar huis!
Je hebt gelijk hoor, drugs maken het juist nu alleen maar erger. Ik heb tot nu toe totaal geen last gehad van trek.
Nogmaals bedankt voor jullie reacties.
Grtz,
fnea
needlefreak zei:Ik heb in dezelfde situatie gezeten. Ik weet hoe het voelt. Ook uit een instelling gezet waar ik al lang verbleef. Ik mocht ook niet bij m'n ouders overnachten. Na alles wat er gebeurd was in het verleden. Samenwonen met een drugverslaafde is idd niet evident. 'k Heb ook even in een daklozencentrum overnacht. Maar dan toch m'n moeder kunnen overtuigen (ze had er hartpijn van) en tijdelijk weer bij hen kunnen inwonen. Gelukkig. Eerst wilden ze het ook maar voor een korte periode. Maar omdat ik zo goed m'n best deed, zijn het enkele maanden geworden. Tot ik terug m'n eigen appartement had. Ook al zit je nu in een lastige situatie, je moet weten dat het vroeg of laat inorde komt. Vooral niet terug naar de drugs grijpen, want dat is erg verleidelijk in zo'n situatie. Het zou het alleen maar erger maken. Doe je best en maak je moeder trots. Het komt wel goed. Heel veel succes en sterkte fnea!!! Hou ons op de hoogte.![:wink:]()
Je schrijft dat je moeder hartpijn ervan had dat je naar het daklozencentrum moest. Dit had mijn moeder ook. We zijn naar het Leger des Heils geweest (zo heet dat hier in NL) samen en wat we daar zagen, het deed m'n moeder zo pijn, de gedachte dat ik daar tussen zou moeten slapen, dat ik nu thuis mag blijven, voor onbepaalde tijd...
Je hebt gelijk hoor, drugs maken het juist nu alleen maar erger. Ik heb tot nu toe totaal geen last gehad van trek.
Nogmaals bedankt voor jullie reacties.
Grtz,
fnea
#14
Deranged zei:Like a rolling stone.
Kijk
#15
Ik denk dat alles wel in orde komt met je. Het vraagt alleen wat tijd.
Die studie Verpleegkunde die je wil gaan doen, daar ben ik wel bezorgd om. Als dit nu echt absoluut is wat je wil doen, dit en niets anders, ok dan. Dan moet je ervoor kiezen. Maar als je denkt, dat een andere opleiding je ook wel wat lijkt, zou ik voor die andere kiezen.
Het is en blijft jouw keuze.
Ik heb erover nagedacht voor mezelf, en ik weet dat het feit dat ik nu geen drugs gebruik vooral komt omdat ik niet op plaatsen kom waar ik in de verleiding zou komen om het toch te doen. Moest ik in een ziekenhuis werken dan zou het niet lang duren voor ik medicijnen begon te stelen.
Maar ja, ik ben ik en jij bent jij. Denk er gewoon goed over na.
Die studie Verpleegkunde die je wil gaan doen, daar ben ik wel bezorgd om. Als dit nu echt absoluut is wat je wil doen, dit en niets anders, ok dan. Dan moet je ervoor kiezen. Maar als je denkt, dat een andere opleiding je ook wel wat lijkt, zou ik voor die andere kiezen.
Het is en blijft jouw keuze.
Ik heb erover nagedacht voor mezelf, en ik weet dat het feit dat ik nu geen drugs gebruik vooral komt omdat ik niet op plaatsen kom waar ik in de verleiding zou komen om het toch te doen. Moest ik in een ziekenhuis werken dan zou het niet lang duren voor ik medicijnen begon te stelen.
Maar ja, ik ben ik en jij bent jij. Denk er gewoon goed over na.
#16
fijn dat je alsnog bij je moeder terecht kunt
laat haar en jezelf zien dat het goedkomt en vecht ervoor![:)]()
veel sterkte
laat haar en jezelf zien dat het goedkomt en vecht ervoor
veel sterkte
#17
Usha zei:Ik denk dat alles wel in orde komt met je. Het vraagt alleen wat tijd.
Die studie Verpleegkunde die je wil gaan doen, daar ben ik wel bezorgd om. Als dit nu echt absoluut is wat je wil doen, dit en niets anders, ok dan. Dan moet je ervoor kiezen. Maar als je denkt, dat een andere opleiding je ook wel wat lijkt, zou ik voor die andere kiezen.
Het is en blijft jouw keuze.
Ik heb erover nagedacht voor mezelf, en ik weet dat het feit dat ik nu geen drugs gebruik vooral komt omdat ik niet op plaatsen kom waar ik in de verleiding zou komen om het toch te doen. Moest ik in een ziekenhuis werken dan zou het niet lang duren voor ik medicijnen begon te stelen.
Maar ja, ik ben ik en jij bent jij. Denk er gewoon goed over na.
Mijn moeder kwam hier ook al mee. Ik ben er idd over aan het nadenken om een andere studie te kiezen. Maar wel iets in de zorg.
#18
fneawognfkgln zei:Usha zei:Ik denk dat alles wel in orde komt met je. Het vraagt alleen wat tijd.
Die studie Verpleegkunde die je wil gaan doen, daar ben ik wel bezorgd om. Als dit nu echt absoluut is wat je wil doen, dit en niets anders, ok dan. Dan moet je ervoor kiezen. Maar als je denkt, dat een andere opleiding je ook wel wat lijkt, zou ik voor die andere kiezen.
Het is en blijft jouw keuze.
Ik heb erover nagedacht voor mezelf, en ik weet dat het feit dat ik nu geen drugs gebruik vooral komt omdat ik niet op plaatsen kom waar ik in de verleiding zou komen om het toch te doen. Moest ik in een ziekenhuis werken dan zou het niet lang duren voor ik medicijnen begon te stelen.
Maar ja, ik ben ik en jij bent jij. Denk er gewoon goed over na.
Mijn moeder kwam hier ook al mee. Ik ben er idd over aan het nadenken om een andere studie te kiezen. Maar wel iets in de zorg.
misschien iets met kinderen?
#19
Dit vind ik nou echt klote om te lezen na terugkomst van 2 weken weg, Hopelijk heb je snel weer een eigen dak boven je hoofd!
Hang in there
Hang in there
#20
^ @silverfish:
Ja, ik woon nu dus tijdelijk thuis. Bij m'n moeder.
Maar dit is nooit de bedoeling geweest. M'n moeder heeft me het huis uit gestuurd (net vóór mijn laatste opname) omdat ze het simpelweg niet aan kan om iedere dag te denken "zou hij gebruikt hebben," "als hij maar niet onder invloed is als ik thuis ben," etc. Het is natuurlijk ontzettend kwellend voor een moeder van een (ex-)verslaafde om er iedere dag mee geconfronteerd te worden.
Dus ik zou naar een vorm van 'begeleid wonen' gaan met een klein beetje begeleiding (ik ben nog maar 19 natuurlijk, en nog niet helemaal (psychisch) klaar om op mezelf te wonen). Maar... de wachtlijsten hè. Anyway op die manier zouden we nog wel (veel) contact houden, maar zou ze niet iedere dag met de onzekerheid / mogelijke confrontatie zitten. Het probleem is dan wat 'verder weg' zeg maar.
Dat is natuurlijk heel moeilijk voor mij. Ik ben praktisch, gewoon uit huis gezet. Hier heb ik het emotioneel vrij moeilijk mee gehad, maar nu gaat het wel.
M'n moeder heeft het er trouwens wel moeilijk mee dat ik weer thuis woon. Ik merk aan haar - en ze zegt ook - dat ze erg gespannen is met deze situatie.
Maar, het huis uit, tja, ik durf het eigenlijk niet zo goed. Ik hoop maar dat ik op goede begeleiding kan rekenen.
Ik hou jullie op de hoogte.
Grtz,
fnea.
Ja, ik woon nu dus tijdelijk thuis. Bij m'n moeder.
Maar dit is nooit de bedoeling geweest. M'n moeder heeft me het huis uit gestuurd (net vóór mijn laatste opname) omdat ze het simpelweg niet aan kan om iedere dag te denken "zou hij gebruikt hebben," "als hij maar niet onder invloed is als ik thuis ben," etc. Het is natuurlijk ontzettend kwellend voor een moeder van een (ex-)verslaafde om er iedere dag mee geconfronteerd te worden.
Dus ik zou naar een vorm van 'begeleid wonen' gaan met een klein beetje begeleiding (ik ben nog maar 19 natuurlijk, en nog niet helemaal (psychisch) klaar om op mezelf te wonen). Maar... de wachtlijsten hè. Anyway op die manier zouden we nog wel (veel) contact houden, maar zou ze niet iedere dag met de onzekerheid / mogelijke confrontatie zitten. Het probleem is dan wat 'verder weg' zeg maar.
Dat is natuurlijk heel moeilijk voor mij. Ik ben praktisch, gewoon uit huis gezet. Hier heb ik het emotioneel vrij moeilijk mee gehad, maar nu gaat het wel.
M'n moeder heeft het er trouwens wel moeilijk mee dat ik weer thuis woon. Ik merk aan haar - en ze zegt ook - dat ze erg gespannen is met deze situatie.
Maar, het huis uit, tja, ik durf het eigenlijk niet zo goed. Ik hoop maar dat ik op goede begeleiding kan rekenen.
Ik hou jullie op de hoogte.
Grtz,
fnea.