@Madeliefje23
Die acceptatie is pas gekomen jaren nadat ik van de klachten ben afgekomen. Ik denk dat dit medeoorzaak is dat het bij mij zo lang geduurd heeft.
@Madeliefje23
Schijnbaar wel. Loslaten kan ook met een hoop afleiding in ieder geval, daar heb ik baat bij gehad.
Destijds wist ik niet eens zeker wat er nou aan de hand was met me. Dat kwam pas later toen ik een aantal andere gevallen gezien heb en toen begreep ik pas het hele mechanisme omtrent die problematiek. Gevalletje: 'Ah, zo zat dat dus'!
Ja daar maakte ik me dus heel veel zorgen over.
Soms is het beter mogelijk iets goed te analyseren als je wat rustiger bent. Efficiënt meedraaien in het systeem is niet per se fout, nu leef je, als ik het goed begrijp, van wat anderen bij elkaar werken, anderen die er misschien net zo weinig zin in hebben als jij.Om dan maar kunstmatig bij mensen de symptomen van iets onderliggends te onderdrukken, zodat ze weer efficiënt kunnen meedraaien in het systeem?
De oorzaak van depressies is in enkele gevallen puur lichamelijk en heeft dan weinig met trauma's te maken. Wat antidepressiva doen is de pieken en dalen weghalen of afvlakken. Als je maar blijft piekeren en niet uit die gevangenis van snel ronddraaiende gedachten kunt raken is een geneesmiddel misschien wel een traptree naar het herstel.Daarvoor kunnen anti-depressiva gebruikt worden: om de boel even te stabiliseren zodat je tijd hebt om de omgeving aan te passen. Want de oorzaak van de depressie ligt in trauma's uit het verleden en sociale problemen in het heden.
Nee hoor, ik heb mijn eigen 'buffer'.Soms is het beter mogelijk iets goed te analyseren als je wat rustiger bent. Efficiënt meedraaien in het systeem is niet per se fout, nu leef je, als ik het goed begrijp, van wat anderen bij elkaar werken, anderen die er misschien net zo weinig zin in hebben als jij.
Medicatie houdt niet per definitie iemand voor de gek. Soms zorgt ze er juist voor dat iemand weer in de werkelijkheid belandt.noodzakelijkerwijs onder de "medicatie" om onszelf nog langer voor de gek te houden.
Ja ik was wat te ongenuanceerd net. Heb je ook wel gelijk in.Medicatie houdt niet per definitie iemand voor de gek. Soms zorgt ze er juist voor dat iemand weer in de werkelijkheid belandt.
Hey,
Ik zie dat er al 2 weken niet meer gepost is onder dit bericht maar je verhaal komt me zeer bekend voor dus misschien heb je nog wat aan deze reactie. Een half jaar geleden na xtc gebruik ook last gekregen van paniekaanvallen, hyperventilatie en dp dr-achtige klachten. Inmiddels bijna genezen.
De eerste paar maanden namen de klachten ook amper af bij mij. Wat bij mij echt heeft geholpen is m'n manier van denken veranderen. Je weet dat er niks kapot is aan je hersenen dus waarom zou je er dag in, dag uit over blijven malen en proberen constant zo bewust mogelijk te zijn van alles wat er afwijkend is dan de periode voor deze klachten? Daarnaast moet je je ook niet terugtrekken; onderneem activiteiten zodat je gedachten meer worden afgeleid van deze klachten. Door het ondernemen van activiteiten, door te gaan met studeren/werken kom je weer terug in de maatschappij waardoor je je ook niet meer bijzonder gaat voelen door de klachten die je ervaart. Klein kanttekening: neem wat vaker pauze tussen het studeren/werken, bijvoorbeeld door een rondje te lopen, mindfullness/ademhalingsoefening enz.
Net als jou dacht ik ook 'dit gaat nooit meer over' maar toen ik stopte met die belachelijke gedachte, want waarom zou het niet meer over gaan?, merkte ik dat de klachten langzaam begonnen af te nemen. Ik ben inmiddels grotendeels klachtenvrij, al merk ik dat het gevoel soms terugkomt, bijvoorbeeld bij het typen van dit bericht, omdat ik weer intensief aan terugdenk. Kortom: kijk vooruit, niet achteruit en leef je leven. Ik weet zeker dat het bij jou ook over kan gaan.
Kleine aanvulling: Als je nog last hebt van paniekaanvallen zou je naar een ademhalingstherapeut kunnen gaan. Bij mij heeft dit ertoe geleid dat ik paniekaanvallen goed kan opvangen en daardoor niet meer bang ben voor ze. Wanneer ik een slechte dag heb met nog wat klachten neem ik wel eens valeriaan. Kan ook helpen voor je.
Hallo,
Het zou fijn zijn als er wat meer informatie zou komen over dit fenomeen. Zelf heb ik al een jaar 24/7 last van derealisatie. Mijn vraag is, is het in sommige gevallen klachten die levenslang zijn of valt het áltijd te behandelen? En hoe komt het dat het bij sommige mensen dan levenslang kan blijven?
Hoi,@Madeliefje23
We hebben het er hier al lang en breed over gehad hier en nu kom ik precies dezelfde vragen tegen bij vraag van de week?
Wat verwacht je daar? Je zal precies dezelfde antwoorden krijgen als hier. Het dringt niet tot je door dat je het zelf in stand houdt he?
Wat is dat toch met die mensen die hier last van hebben, ze hebben vrijwel allemaal een gigantische plaat voor hun kop en blijven maar zoeken naar iets waar ze al lang het juiste antwoord op gekregen hebben. Ik wordt er een beetje moe van.
Nee, dit is niet voor levenslang tenzij je je er de rest van je leven druk over blijft maken. Jij maakt jezelf gek en daar kan alleen JIJ iets aan doen. En dat doe je door te stoppen met je er druk over te maken en stoppen met je er zo obsessief bezig mee te houden. Dan zal je zien dat het vanzelf weg zal ebben. maar als je blijft doorgaan op deze manier zal het nog heel lang gaan duren, dan wel.
Bedankt voor je reactie.
Wat fijn dat je al bijna helemaal genezen bent!
Ik heb alleen dr klachen as far as i know, dus hyperventilatie en paniekaanvallen ervaar ik niet (zelf vind ik dat gek want ik dacht dat dat vaak wel samen ging, zo past het namelijk perfect in het plaatje van anxiety) ik vind het nog steeds raar dat ik alleen dr klachten ervaar, maarja misschien moet
Ik het meer zien als iets positiefs... ik probeer inderdaad positiever te denken de laatste tijd en ik probeer meer activiteiten te ondernemen. Nu heb ik bijvoorbeeld weer een dag dat ik het weer wat negatiever in zie allemaal en ik wil dat deze hell nou eindelijk eens voorbij gaat. Maar er zijn ook dagen dat het wel gaat, en dat zijn dan vooral de dagen dat ik ergens mee bezig ben. Ik probeer geen aandacht te schenken aan die belachelijke vragen die jij ook noemt, het komt nog wel vaak in mij op; dat ik denk, wat nou als het wel levenslang is? Hoe moet ik hier dan ooit mee leren leven? Maar die probeer ik dan zo snel mogelijk te vergeten omdat ik vaak eindig in een huilbui
Ik heb me inmiddels aangemeld voor een nieuwe studie die ik in september ga beginnen en ik hoop ook dat mijn klachten tegen die tijd eindelijk wat gaan afnemen of nog beter over zijn. MAarja ik kan geen time frame geven aan mezelf natuurlijk.
Ik mis alleen heel erg routine in mijn leven en doe veel dingen zonder het gepland te hebben, daardoor word ik af en toe warriger en dat is denk ik iets waar ik flink wat aan moet doen. Het is tenslotte iets wat pas over gaat als jij er ook hard voor werkt om het over te laten gaan. Die moet ik nog even in praktijk brengen...
Dank voor de tips!
Als je nog meer tips hebt hoor ik het graag. Zoals wat je nog meer hebt gedaan wat mee heeft gedragen met herstelheb je bijvoorbeeld
Ook depressieve klachten gehad? Hoe ging je om met het gevoel dat alles niet klopte of onbekend voelde voor je? Die dingen zitten mij het meeste dwars.
Groetjes
@Madeliefje23
Het is geen stoornis maar een state of mind van lichaam en geest door een enorm hoog stressniveau.
Hoe het komt dat mensen hier lang last van blijven houden is omdat ze zich niet meer echt kunnen ontspannen omdat ze constant in de stress zitten, net zoals jij dat doet. Zolang je weigert om te stoppen met dat obsessieve zoeken naar iets wat er niet is en je je blijft identificeren met je lotgenoten die precies hetzelfde doen als jij zal je hier last van blijven houden.
Een behandeling is er niet, want het beste is om er gewoonweg geen aandacht aan te geven zodat je je er niet constant druk over blijft maken en welke behandeling dan ook bestaat uit het aandacht geven en dat is dus niet goed.
Dit gezegd hebbende weet ik nu al dat wat ik zeg je ene oor in gaat en het andere oor uit en je gewoon bezig blijft met jezelf gek te maken en daarmee het probleem in stand blijft houden.
Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen.
Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten.
Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld?
Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen.
Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is.
Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten.
Rustig aan!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."