DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

acht.zes zei:

@Madeliefje23
Het is geen stoornis maar een state of mind van lichaam en geest door een enorm hoog stressniveau.
Hoe het komt dat mensen hier lang last van blijven houden is omdat ze zich niet meer echt kunnen ontspannen omdat ze constant in de stress zitten, net zoals jij dat doet. Zolang je weigert om te stoppen met dat obsessieve zoeken naar iets wat er niet is en je je blijft identificeren met je lotgenoten die precies hetzelfde doen als jij zal je hier last van blijven houden.
Een behandeling is er niet, want het beste is om er gewoonweg geen aandacht aan te geven zodat je je er niet constant druk over blijft maken en welke behandeling dan ook bestaat uit het aandacht geven en dat is dus niet goed.

Dit gezegd hebbende weet ik nu al dat wat ik zeg je ene oor in gaat en het andere oor uit en je gewoon bezig blijft met jezelf gek te maken en daarmee het probleem in stand blijft houden.

Klik om te vergroten...

Eigenlijk is mijn bovenstaande reactie een uitwerking van wat hier staat. Het accepteren en het stoppen met voeden van je klachten door middel van constant dwangmatige gedachten aan je klachten gaat zorgen voor je herstel. Wanneer dit lukt weet ik zeker dat je hard vooruit gaat.

01-01-2024, 00:00

newone zei:

Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen.

Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten.

Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld?

Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen.

Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is.

Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten.

Rustig aan!

Klik om te vergroten...

Hoi,

Helaas zit ik nog steeds in dat schuitje.. en er ook midden in en het voelt nu zelfs erger en het is nu echt al een jaar bezig. De druk ligt ook hoog omdat ik van mezelf een soortvan regel heb gesteld dat het niet langer dan 2 jaar mag duren.... dat depressieve en wanhopige gevoel is constant aanwezig en mijn brein draait over uren. En nee ik heb nog nooit een dag gehad dat het minder was of weg was, ik zou een gat in de lucht springen als dat gebeurt. Ik wil zo graag een moment dat me hoop geeft dat het uberhaupt kan weg gaan. Maarja, de dingen die ik moet doen eraan heb ik ook niet in praktijk gebracht. Ik ben al een jaar aan het zoeken&zoeken&zoeken en probeer dan iets heel kort en als het niet lukt dan gooi ik er met de pet naar...

Ik slaap heel onregelmatig nu en dat komt ook door de depressieve gevoelens dat ik gewoon naar alles de pet gooi

dat ik een beetje denk van ik doe wat ik wil en ik kijk wel hoe t loopt (tuurlijk gaat dat niet goed) ik overleef nu mijn dagen door op te passen op kinderen, af en toe naar de sportschool te gaan en buiten kom ik liever niet. PAar maanden geleden wandelde ik heel vaak met mijn moeder maar op de een of andere manier voelde ik me na zo’n wandeling nog disconnecter als ik thuis kwam en dat gevoel heb ik zo erg onthouden... ik ga het wandelen en joggen wel weer oppakken als het warmer is maar nu zie ik het simpel weg niey zitten. Ik word er altijd angstig van als ik nog meer afstand voel tussen mij en mijn huis als ik ergens van terug kom

Ik ben opzoek naar een baantje nu om inderdaad door de weeks te doen. Ik werk af en toe in het bejaardentehuis en oppassen dus ik haal daar mijn geld mee binnen voor nu. Maar die dingen zijn allebei niet vast dus dat is voor mij ook een beetje verwarrend.. al helemaal met mijn adhd (schijnt ook een mede trigger te kunnen zijn voor derealisatie)

De arts heeft me inderdaad meerdere malen uitgelegd hoe en wat. Maar op de een of andere manier komt het niet bij mij binnen en blijf ik zoeken en me zorgen maken inplaats van ervoor zorgen dat het beter word. Omdat ik een antwoord wil voordat ik ga beginnen aan ‘herstel’ dat het ook echt weg gaat bij mij en dat het goed komt. Ik weet dat niemand mij dat antwoord kan geven en ik weet dat ik dan levenslang kan gaan wachten dus dat ik nu nu moet beginnen met dingen te verbeteren. Dit is denk ik ook de vragen die me het meeste wanhoop geven en ik vecht er zo tegen om het te ‘accepteren’ allemaal maar dat is ook weer niet goed... je moet het echt diep van binnen accepteren en echt de touwtjes los laten en niet blijven trekken. Ik weet het, maar vind het heel heel heel lastig

Ik ga af en toe wel uit weer en dan drink ik ook alcohol (beetje te veel soms omdat ik mezelf helemaal laat gaan) en dan heb ik daar de volgende dag weer spijt van omdat ik dan denk ja zo herstel ik nooit...

Ik weet het gewoon niet meer, ik verdrink mezelf in zelfmedelijden en ik verlies langzamerhand de hoop en al die dingen dragen niet mee aan herstel. Ik heb ook altijd al weinig vertrouwen in mezelf gehad en dat draagt nu ook totaaaal niet mee. Door het vechten elke dag en het constant letten op mijn lichaam raak ik steeds uitgeputter en merk ik nu ook dat ik soms momenten heb dat ik ineens totaal in paniek raak en dan gaat mijn hart sneller en mijn ademhaling gaat wat sneller en dan heb ik het warm en dan probeer ik mezelf gerust te stellen.
Dat lukt dan wel, maar ik baal ontzettend dat ik nu ineens dat soort paniek gevoelens heb..

Bedankt voor je berichtje.

01-01-2024, 00:00

@Madeliefje23
Je spreekt jezelf tegen, je hebt wel degelijk periodes gehad dat het beter ging, dat heb je zelf geschreven eerder in dit topic. Maar goed, je hebt er voor gekozen om je er weer druk over te gaan maken en jezelf een hoop stress op te leggen door er een termijn aan vast te plakken.
Stop nou eens met vechten en weerstand bieden tegen, want dat houdt het juist in stand. Je doet precies het tegenovergestelde dan wat je zou moeten doen, zie dat nou toch eens in!

01-01-2024, 00:00

Madeliefje23 zei:

Hoi,

Helaas zit ik nog steeds in dat schuitje.. en er ook midden in en het voelt nu zelfs erger en het is nu echt al een jaar bezig. De druk ligt ook hoog omdat ik van mezelf een soortvan regel heb gesteld dat het niet langer dan 2 jaar mag duren.... dat depressieve en wanhopige gevoel is constant aanwezig en mijn brein draait over uren. En nee ik heb nog nooit een dag gehad dat het minder was of weg was, ik zou een gat in de lucht springen als dat gebeurt. Ik wil zo graag een moment dat me hoop geeft dat het uberhaupt kan weg gaan. Maarja, de dingen die ik moet doen eraan heb ik ook niet in praktijk gebracht. Ik ben al een jaar aan het zoeken&zoeken&zoeken en probeer dan iets heel kort en als het niet lukt dan gooi ik er met de pet naar...

Ik slaap heel onregelmatig nu en dat komt ook door de depressieve gevoelens dat ik gewoon naar alles de pet gooi dat ik een beetje denk van ik doe wat ik wil en ik kijk wel hoe t loopt (tuurlijk gaat dat niet goed) ik overleef nu mijn dagen door op te passen op kinderen, af en toe naar de sportschool te gaan en buiten kom ik liever niet. PAar maanden geleden wandelde ik heel vaak met mijn moeder maar op de een of andere manier voelde ik me na zo’n wandeling nog disconnecter als ik thuis kwam en dat gevoel heb ik zo erg onthouden... ik ga het wandelen en joggen wel weer oppakken als het warmer is maar nu zie ik het simpel weg niey zitten. Ik word er altijd angstig van als ik nog meer afstand voel tussen mij en mijn huis als ik ergens van terug kom
Ik ben opzoek naar een baantje nu om inderdaad door de weeks te doen. Ik werk af en toe in het bejaardentehuis en oppassen dus ik haal daar mijn geld mee binnen voor nu. Maar die dingen zijn allebei niet vast dus dat is voor mij ook een beetje verwarrend.. al helemaal met mijn adhd (schijnt ook een mede trigger te kunnen zijn voor derealisatie)

De arts heeft me inderdaad meerdere malen uitgelegd hoe en wat. Maar op de een of andere manier komt het niet bij mij binnen en blijf ik zoeken en me zorgen maken inplaats van ervoor zorgen dat het beter word. Omdat ik een antwoord wil voordat ik ga beginnen aan ‘herstel’ dat het ook echt weg gaat bij mij en dat het goed komt. Ik weet dat niemand mij dat antwoord kan geven en ik weet dat ik dan levenslang kan gaan wachten dus dat ik nu nu moet beginnen met dingen te verbeteren. Dit is denk ik ook de vragen die me het meeste wanhoop geven en ik vecht er zo tegen om het te ‘accepteren’ allemaal maar dat is ook weer niet goed... je moet het echt diep van binnen accepteren en echt de touwtjes los laten en niet blijven trekken. Ik weet het, maar vind het heel heel heel lastig
Ik ga af en toe wel uit weer en dan drink ik ook alcohol (beetje te veel soms omdat ik mezelf helemaal laat gaan) en dan heb ik daar de volgende dag weer spijt van omdat ik dan denk ja zo herstel ik nooit...

Ik weet het gewoon niet meer, ik verdrink mezelf in zelfmedelijden en ik verlies langzamerhand de hoop en al die dingen dragen niet mee aan herstel. Ik heb ook altijd al weinig vertrouwen in mezelf gehad en dat draagt nu ook totaaaal niet mee. Door het vechten elke dag en het constant letten op mijn lichaam raak ik steeds uitgeputter en merk ik nu ook dat ik soms momenten heb dat ik ineens totaal in paniek raak en dan gaat mijn hart sneller en mijn ademhaling gaat wat sneller en dan heb ik het warm en dan probeer ik mezelf gerust te stellen.
Dat lukt dan wel, maar ik baal ontzettend dat ik nu ineens dat soort paniek gevoelens heb..

Bedankt voor je berichtje.

Klik om te vergroten...

Je mindset is echt compleet het tegenovergestelde van wat het moet zijn. Het heeft geen zin om dag in dag uit te wachten op je herstel. Dat komt niet als je het zelf in stand houdt met alles wat je hierboven beschrijft. Waarom begin je niet gewoon met de tips toepassen? Het kan alleen maar beter worden toch? In het ergste geval blijven de klachten gelijk, dan probeer je een andere weg in te slaan. Heb het idee dat niemand op afstand tot je doordringt, heb je een “nuchter” familielid of vriend waarmee je kan praten? Anderen relativeren jouw probleem vaak terwijl jij geen uitweg meer ziet.

Heb toch wel vertrouwen in jezelf, volgens mij praat je het jezelf alleen maar aan dat je geen vertrouwen hebt en je klachten verergeren door ADHD. Het zou best kunnen dat het zo is, dat weet ik niet, maar zo kun je altijd wel wat bedenken waarom jouw klachten niet zullen verdwijnen. Je praat jezelf alleen maar verder de afgrond in. Ik snap dat dat het makkelijkst is, maar doorbreek het alsjeblieft.

01-01-2024, 00:00

Ik dacht dat het vandaag goed ging, maar ik heb nu echt weer een mental breakdown. Ik ben super angstig en ben bang dat ik iemand wat aan ga doen. En een andere kant van me zegt doe het gewoon. Ik denk echt dat ik gek word. Ik kan er niet meer tegen!!!!!!!!!!!!!!!

01-01-2024, 00:00

Panicattack zei:

Ik dacht dat het vandaag goed ging, maar ik heb nu echt weer een mental breakdown. Ik ben super angstig en ben bang dat ik iemand wat aan ga doen. En een andere kant van me zegt doe het gewoon. Ik denk echt dat ik gek word. Ik kan er niet meer tegen!!!!!!!!!!!!!!!

Klik om te vergroten...

Neem weer contact op met je huisarts en psycholoog en maak afspraken. Als je echt bang bent gekke dingen te doen is de urgentie hoog.

Op de korte(re) termijn: adem eens een paar keer diep in je buik in en wees je heel bewust van je ademhaling. Kijk maar eens hoe direct de ademhaling in verbinding staat met de (afwezigheid van) paniek. Als je ademhaling correct en rustig is, dan is het onmogelijk om paniek te ervaren. Hou dit achter de hand voor wanneer de paniek weer toeslaat.

01-01-2024, 00:00

@Madeliefje23
Ik zei toch dat ik hetzelfde heb meegemaakt?

Misschien bij iedereen weer net even anders, maar het komt op hetzelfde neer. Maak je nou maar niet zo ongerust, zie het als een heel lange griep die je moet uitzieken. Het komt allemaal weer goed, maar probeer nou eens iets anders te gaan doen dan hier continue mee bezig te zijn.

01-01-2024, 00:00

acht.zes zei:

@Madeliefje23
Ik zei toch dat ik hetzelfde heb meegemaakt?

Misschien bij iedereen weer net even anders, maar het komt op hetzelfde neer. Maak je nou maar niet zo ongerust, zie het als een heel lange griep die je moet uitzieken. Het komt allemaal weer goed, maar probeer nou eens iets anders te gaan doen dan hier continue mee bezig te zijn.

Klik om te vergroten...

Jij kreeg deze paniekaanvallen na jezelf verwaarloosd te hebben door excessief drugsgebruik. TS geeft aan minimaal gebruikt te hebben en alsnog last te hebben gekregen van dergelijke klachten. Essentieel verschil.

@ TS.

Ik denk dat vertrouwen terugkrijgen in jezelf en je omgeving het belangrijkst is op het moment. Wat ik zou doen op dergelijke momenten is, hoe moeilijk wellicht ook, me omringen met oude vertrouwde mensen; het oude mechanisme van geluk en vertrouwen opnieuw ervaren. De kans bestaat dat je hierdoor weer in je 'natuurlijke habitat' terecht komt. Sporten en andere vormen van ontspanning zijn natuurlijk ook te adviseren. Mocht je er echt niet uitkomen dan is het verstandig professionele hulp te zoeken.

01-01-2024, 00:00

Madeliefje23 zei:

Sorry, ik moet even snel iets van mezelf afschrijven.. ik heb momenteel weer heel veel zorgen
Ik heb miljoenen verhalen gelezen over derealisatie&derealisatie maar heb nog geen 1 persoon gelezen die hetzelfde ervaart als ik en dit maakt me heel bang dat het voor altijd blijft...
Ik heb dus een paniekaanval gehad na xtc, 3 dagen daarna maar ik ben geen heftige gebruiker.. ik heb 4 keer in mijn leven gebruikt dus dit was de 4e keer. Ik heb alleen niet het gevoel dat de wereld of de mensen of ik niet echt zijn. Het ENIGE wat ik ervaar is dat mijn omgeving heel vreemd voelt, en aanrakingen enzo voelen ook gewoon normaal en alles ZIET er normaal uit maar ik voel niks meer bij mijn omgevingen. En ik heb nog niemand gelezen die alleen dit symptoom van derealisatie heeft....

Klik om te vergroten...

Je moet je misschien wel realiseren dat we allemaal dat duiveltje in ons hebben die het altijd zo kan doen laten lijken dat wij net die ene uitzondering zijn die niet beter zal worden.

Ik zeg niet dat je niet een uitzondering kunt zijn, maar ik herken dat soort doemdenken in mezelf. Vaak zijn de meeste van dat soort gedachten ongefundeerd en houden ze je alleen maar in die negatieve spiraal.

01-01-2024, 00:00

#10

Avīci zei:

Jij kreeg deze paniekaanvallen na jezelf verwaarloosd te hebben door excessief drugsgebruik. TS geeft aan minimaal gebruikt te hebben en alsnog last te hebben gekregen van dergelijke klachten. Essentieel verschil.

Klik om te vergroten...

Nee, dat kan je niet zo zeggen vind ik. De oorzaak doet er niet toe, enkel dat zowel achtzes als madeliefje23 dit mee (heeft ge-) maakt.
Bovendien is zo'n ervaring heavy, wat ook de oorzaak is.

Ikzelf heb zo rond mijn 20ste een periode meegemaakt die je als derealisatie kan benoemen. Ik had er indertijd geen idee van dat er überhaubt een naam voor was. Ik zat er gewoon midden in en het was heftig. Ik was geheel ontkoppeld van mijn lichaam en had alle vertrouwen verloren in mijn Zelf. Of beter gezegd, mijn lagere zelf. Want mijn hogere zelf heb ik daarna pas leren kennen, via zen meditatie. Ik had in die tijd heftige angstaanvallen en ging non stop over mijn grenzen. Had geheel de verbinding met mijn gevoel verloren omdat ik steeds tegen mijn gevoel inging. Ik gebruikte in die tijd trouwens stug door (vooral marihuana) dus dat bracht het vertrouwen in mijzelf ook al niet terug. Ja klinkt bijna schizofreen, alhoewel ik dat nooit geweest ben. Maar wel heel ver van mijzelf.

@Madeliefje23 Op zich maakt het niet uit of iemand heeft meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. We zijn allemaal uniek. Jij bent uniek, en je ervaring eveneens. Al je ervaringen kan je gebruiken om er van te leren en sterker te worden. Misschien moest het gewoon zo gaan en zal je over 10 jaar terug kijken op deze periode als een heel belangrijke leerschool en basis voor de rest van je leven. Verder: we gaan allemaal door levensfasen heen. Deze fase duurt niet eeuwig. Deze fase evolueerd in een nieuwe fase, zodra jij er klaar voor bent. Neem dat maar aan van iemand die 30 jaar geleden ook in zo'n kutsituatie zat. Ik kan je bevestigen dat zolang je positief blijft en vertrouwen houdt, je hier sterker uit gaat komen!

Het is nu zaak om zacht te zijn voor jezelf en jezelf niet te veroordelen, maar je te richten op herstel van een heftige dreun.

01-01-2024, 00:00

#11

Rayyar zei:

Nee, dat kan je niet zo zeggen vind ik. De oorzaak doet er niet toe, enkel dat zowel achtzes als madeliefje23 dit mee (heeft ge-) maakt.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat vrijwel iedereen last krijgt van dergelijke problematiek als je jezelf op frequente basis volpropt met dope. Dan onstaat er gewoon chemische disbalans in de hersenen, en dan is er maar 1 remedie en dat is stoppen met jezelf verwaarlozen en goed voor je lichaam zorgen.

Als je incidenteel een pilletje pakt en er ontsaat dergelijke problematiek dan kan dit tal van andere oorzaken hebben. De uitwerking zal wellicht hetzelfde zijn, maar de revalidatie anders.

01-01-2024, 00:00

#12

Avīci zei:

Ik denk dat vrijwel iedereen last krijgt van dergelijke problematiek als je jezelf op frequente basis volpropt met dope. Dan onstaat er gewoon chemische disbalans in de hersenen, en dan is er maar 1 remedie en dat is stoppen met jezelf verwaarlozen en goed voor je lichaam zorgen.

Als je incidenteel een pilletje pakt en er ontsaat dergelijke problematiek dan kan dit tal van andere oorzaken hebben. De uitwerking zal wellicht hetzelfde zijn, maar de revalidatie anders.

Klik om te vergroten...

Ts doet er misschien inderdaad verstandig aan hier met een arts over te spreken.
Maar ik heb er toch mijn bedenkingen bij.
- sommige personen zijn hooggevoelig en reageren veel heftiger op dingen dan anderen. Ik vind zelf hoogevoeligheid heel mooi en waardevol. Het onderscheidt hen van de meeste mensen die juist bot en afgestompt zijn.
- behandeling door een arts kan verhelderend zijn. Maar sommigen moeten/willen het helemaal zelf uitzoeken. Ik heb zelf ook nooit behandeling gehad.

01-01-2024, 00:00

#13

@Rayyar @Avīci

Ik heb al hulp van gerard alderliefste en ik loop al een paar maanden bij een psycholoog. Vele mensen krijgen het inderdaad van excessief drugs gebruik of mixen veel drugs bij elkaar en dat zorgt inderdaad voor een disbalans. Ik ben gevoelig aangelegd, angstig en ik (had) een heel druk leven en had eigenlijk nooit rust... de periode om het techno feestje had ik net een project afgesloten op school en na het feestje ben ik hard gaan werken in de horeca en dat was stress vol. Het is best logisch dat mijn lichaam daar moe van is/was maar het baart mij zorgen dat ik mezelf echt niet heb volgepropt met drugs en alsnog deze soort problematiek heb. Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

01-01-2024, 00:00

#14

Rayyar zei:

Dat geeft niets... Vooral omdat yoga altijd werkt, zelfs al gaat het in het begin niet helemaal perfect! Je zal er sowieso benefit van hebben, en hoe langer je het doet zal dit alleen maar groeien...

Wanneer je langzaam en bewust beweegt in de asana, dan volgt de adem vanzelf... Dat beloof ik! Je hoeft niets te forceren. Vergeet vooral niet dat je yoga alleen voor jezelf doet Je hoeft niet aan een ideaal te voldoen (juist niet). Het belangrijkste is de verbinding met jezelf en dat je het doet als kadootje aan jezelf.

Voor mij is yoga altijd thuiskomen...

Ps: je spreekt hier wel met een fanaat hahaha... Doe in sommige lange periodes van jaren elke dag 2 uur yoga om 6 uur 'sochtends. Het is de lekkerste manier voor mij om wakker te worden. Zelf heb ik de laatste 5 jaar voornamelijk ashtanga gedaan, wat één vd meest gedisciplineerde yoga vormen is. Een echte workout ook. Voor mij is dit goed omdat ik een high energy persoon ben (momenteel even niet omdat ik iets onder de leden heb, maar dat is hopelijk tijdelijk) en er veel energie in kwijt kan maar er ook veel energie voor terug krijg. Bijna als een reinigingscentrale die mijn energie schoon terug geeft haha... Ashtanga is ook heel meditatief. Daarvoor deed ik veel sivananda yoga, een veel passievere vorm, waarbij je langer in één pose blijft.

In wezen zijn alle yogavormen gewoon allemaal yoga. Alleen de ene vorm richt zich meer op bepaalde aspecten dan andere.

Ik zou je willen zeggen gewoon rustig verschillende beginners yoga video klassen mee te doen (lekker thuis dus) die vooral op grounding gericht zijn. In wezen is alle yoga grounding trouwens. Maar de kwaliteit is erg onderhevig aan de leraar. Er zijn helaas ook leraren die minder goed zijn. Ook bepaalde stijlen zoals hotyoga of bikram kan ik je beslist afraden. Het heeft niets met yoga te maken. Ook in vinyasa en flow yoga zijn er (enkele) goede en (veel) slechte leraren. Maar ik ga je nog een lijstje van leraren op youtube melden die heel goed zijn. Later meer. (Ja, ik zit meteen op mijn praatstoel als het over yoga gaat

Klik om te vergroten...

Bedankt voor je informatie! Het is heel handig, en ik ga me er zeker in verdiepen; een lijstje met goede youtube yoga lessen zou super handig zijn!! Ik ga er ook over na denken of ik misschien toch op yoga lessen kan ook, maar dat duurt nog even. Ik moet eerst een fulltime baantje vinden want ik ben recent gestopt met mijn opleiding

01-01-2024, 00:00

#15

Madeliefje23 zei:

@Rayyar @Avīci

Ik heb al hulp van gerard alderliefste en ik loop al een paar maanden bij een psycholoog.

Klik om te vergroten...

Een bekende naam en volgens mij erg deskundig op dit gebied. Goed dat je hem hebt gevonden in ieder geval!

Madeliefje23 zei:

Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

Klik om te vergroten...

Dit soort dwanggedachten zijn erg verleidelijk te hebben in tijden van crisis, maar wel ongefundeerd. Geef jezelf wat meer bewegingsruimte en heb vertrouwen in je herstel! Hiervoor functioneerde je prima, wellicht is het een idee de focus hierop te leggen. Alles in het leven is vergankelijk, dus ook deze donkere periode in jouw leven.

Succes!

01-01-2024, 00:00

#16

Avīci zei:

Dit soort dwanggedachten zijn erg verleidelijk te hebben in tijden van crisis, maar wel ongefundeerd. Geef jezelf wat meer bewegingsruimte en heb vertrouwen in je herstel! Hiervoor functioneerde je prima, wellicht is het een idee de focus hierop te leggen. Alles in het leven is vergankelijk, dus ook deze donkere periode in jouw leven. Succes!

Klik om te vergroten...

Inderdaad, alles komt en gaat. zo kun je je gedachten bijvoorbeeld ook bekijken... ze komen en gaan en het is jouw keuze of je je eraan vast hecht of niet. Er vliegen steeds riedeltjes aan woorden door je hoofd en jij kunt de keuze maken in welke je gelooft.

voorbeeld:

@Madeliefje23 : Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

Wat gebeurt er als je deze gedachte gelooft, belemmert het je? bevrijdt het je?
En wat gebeurt er als je de gedachte voorbij laat gaan, zonder je eraan te hechten?

Je huidige situatie is natuurlijk geen fijne. Maar je kunt al veel leed weghalen door deze gedachte-geloof oefening toe te passen.

(edit: zet er bijvoorbeeld eens een andere gedachte voor in de plaats: 'over twee maanden is de verbinding tussen mij en de omgeving verdubbelt, het is zo fijn om verbonden te zijn.' Of zoiets... Hoe voelt deze gedachte? beter? kies dan die gedachte om in te geloven!)

01-01-2024, 00:00

#17

Mijn psycholoog en ik beginnen te twijfelen of het wel derealisatie is, (ik hoop het wel, zodat ik weet hoe ik ermee om moet gaan) maar omdat ik me dus niet 100% hetzelfde voel bij de klachten die bij DP/DR horen, is het dus onzeker. Maar nou is mijn gedachte, het kwam wel na een paniekaanval (dan kan DP/DR vaak opkomen) dus kan je ook vervreemd raken van je omgeving gewoon door onderliggende onzekerheden en angsten die je al had en toen zijn getriggerd?

01-01-2024, 00:00

#18

mikoz zei:

Inderdaad, alles komt en gaat. zo kun je je gedachten bijvoorbeeld ook bekijken... ze komen en gaan en het is jouw keuze of je je eraan vast hecht of niet. Er vliegen steeds riedeltjes aan woorden door je hoofd en jij kunt de keuze maken in welke je gelooft.

voorbeeld:

@Madeliefje23 : Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

Wat gebeurt er als je deze gedachte gelooft, belemmert het je? bevrijdt het je?
En wat gebeurt er als je de gedachte voorbij laat gaan, zonder je eraan te hechten?

Je huidige situatie is natuurlijk geen fijne. Maar je kunt al veel leed weghalen door deze gedachte-geloof oefening toe te passen.

(edit: zet er bijvoorbeeld eens een andere gedachte voor in de plaats: 'over twee maanden is de verbinding tussen mij en de omgeving verdubbelt, het is zo fijn om verbonden te zijn.' Of zoiets... Hoe voelt deze gedachte? beter? kies dan die gedachte om in te geloven!)

Klik om te vergroten...

Dit bericht heeft me vanmiddag erg gerust
Gesteld. Dankje wel voor je geruststellende helpende reactie. En ik moet ook werken aan mijn gedachte

01-01-2024, 00:00

#19

Jeetje, wat naar dat je er zo lang last van hebt. Maar zoals gezegd, dit gaat weer over. Dus geen zorgen over de lange termijn.

En ik snap heel goed dat je zelf een groot deel of wellicht alles in stand houdt. Je bent bang om je weer bang te voelen, waardoor je klachten veregeren, waardoor je angst weer erger wordt. Dit is echt heel naar om in te zitten. Maar dit gaat echt over. Mensen hier, waaronder ik, zijn er ook overheen gekomen. En zoals gezegd, probeer eens yoga of desnoods een andere sport of een andere ontspannende activiteit. Dit werkt ontspannend, waardoor je beter slaapt, en de stress zal verlagen.

Angst is echt onwijs rot. En zodra je een keer een paniekaanval hebt gehad, kan dit lang klachten geven.

Heb je vrienden, vriendinnen of familie met wie je hierover kunt praten? Zo niet, ben ik en veel anderen hier bereid om je hierin steun te bieden.

01-01-2024, 00:00

#20

Hoe gaat het nu @Madeliefje23? Helpt de yoga?

Tevil19 zei:

Angst is echt onwijs rot. En zodra je een keer een paniekaanval hebt gehad, kan dit lang klachten geven.

Klik om te vergroten...

Is natuurlijk waar aan de ene kant dat angst heel vervelend is, maar ik denk dat dat denken nou ook juist hetgeen is dat de angst in stand houdt en tot eventuele paniekaanvallen leidt (de angst voor angst).

Ik mag dan niet echte derealisatie ervaren hebben, maar heb al mijn hele leven lang last van (ongefundeerde) angst/spanning. Het Engelse woord 'anxiety' omschrijft het het beste imo, omdat het ook als een soort zenuwachtigheid voelt. Wat ik heb geleerd is dat je die angst tot je vriend kunt maken. Dat het eigenlijk een neutraal gevoel is die je van twee kanten kunt bekijken. Op deze manier kan een als vreselijk ervaren gevoel getransformeerd worden tot een prettig gevoel. De angst zelf is niet vreselijk, maar wordt dat wanneer we het die betekenis hebben gegeven. Ik denk dat het omarmen van het gevoel je uit die angstmodus kan halen.

Derealisatie

Een reactie plaatsen