Derealisatie

acht.zes zei:

@Madeliefje23
Het is geen stoornis maar een state of mind van lichaam en geest door een enorm hoog stressniveau.
Hoe het komt dat mensen hier lang last van blijven houden is omdat ze zich niet meer echt kunnen ontspannen omdat ze constant in de stress zitten, net zoals jij dat doet. Zolang je weigert om te stoppen met dat obsessieve zoeken naar iets wat er niet is en je je blijft identificeren met je lotgenoten die precies hetzelfde doen als jij zal je hier last van blijven houden.
Een behandeling is er niet, want het beste is om er gewoonweg geen aandacht aan te geven zodat je je er niet constant druk over blijft maken en welke behandeling dan ook bestaat uit het aandacht geven en dat is dus niet goed.

Dit gezegd hebbende weet ik nu al dat wat ik zeg je ene oor in gaat en het andere oor uit en je gewoon bezig blijft met jezelf gek te maken en daarmee het probleem in stand blijft houden.

Klik om te vergroten...

newone zei:

Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen.

Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten.

Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld?

Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen.

Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is.

Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten.

Rustig aan!

Klik om te vergroten...

Madeliefje23 zei:

Hoi,

Helaas zit ik nog steeds in dat schuitje.. en er ook midden in en het voelt nu zelfs erger en het is nu echt al een jaar bezig. De druk ligt ook hoog omdat ik van mezelf een soortvan regel heb gesteld dat het niet langer dan 2 jaar mag duren.... dat depressieve en wanhopige gevoel is constant aanwezig en mijn brein draait over uren. En nee ik heb nog nooit een dag gehad dat het minder was of weg was, ik zou een gat in de lucht springen als dat gebeurt. Ik wil zo graag een moment dat me hoop geeft dat het uberhaupt kan weg gaan. Maarja, de dingen die ik moet doen eraan heb ik ook niet in praktijk gebracht. Ik ben al een jaar aan het zoeken&zoeken&zoeken en probeer dan iets heel kort en als het niet lukt dan gooi ik er met de pet naar...

Ik slaap heel onregelmatig nu en dat komt ook door de depressieve gevoelens dat ik gewoon naar alles de pet gooi dat ik een beetje denk van ik doe wat ik wil en ik kijk wel hoe t loopt (tuurlijk gaat dat niet goed) ik overleef nu mijn dagen door op te passen op kinderen, af en toe naar de sportschool te gaan en buiten kom ik liever niet. PAar maanden geleden wandelde ik heel vaak met mijn moeder maar op de een of andere manier voelde ik me na zo’n wandeling nog disconnecter als ik thuis kwam en dat gevoel heb ik zo erg onthouden... ik ga het wandelen en joggen wel weer oppakken als het warmer is maar nu zie ik het simpel weg niey zitten. Ik word er altijd angstig van als ik nog meer afstand voel tussen mij en mijn huis als ik ergens van terug kom
Ik ben opzoek naar een baantje nu om inderdaad door de weeks te doen. Ik werk af en toe in het bejaardentehuis en oppassen dus ik haal daar mijn geld mee binnen voor nu. Maar die dingen zijn allebei niet vast dus dat is voor mij ook een beetje verwarrend.. al helemaal met mijn adhd (schijnt ook een mede trigger te kunnen zijn voor derealisatie)

De arts heeft me inderdaad meerdere malen uitgelegd hoe en wat. Maar op de een of andere manier komt het niet bij mij binnen en blijf ik zoeken en me zorgen maken inplaats van ervoor zorgen dat het beter word. Omdat ik een antwoord wil voordat ik ga beginnen aan ‘herstel’ dat het ook echt weg gaat bij mij en dat het goed komt. Ik weet dat niemand mij dat antwoord kan geven en ik weet dat ik dan levenslang kan gaan wachten dus dat ik nu nu moet beginnen met dingen te verbeteren. Dit is denk ik ook de vragen die me het meeste wanhoop geven en ik vecht er zo tegen om het te ‘accepteren’ allemaal maar dat is ook weer niet goed... je moet het echt diep van binnen accepteren en echt de touwtjes los laten en niet blijven trekken. Ik weet het, maar vind het heel heel heel lastig
Ik ga af en toe wel uit weer en dan drink ik ook alcohol (beetje te veel soms omdat ik mezelf helemaal laat gaan) en dan heb ik daar de volgende dag weer spijt van omdat ik dan denk ja zo herstel ik nooit...

Ik weet het gewoon niet meer, ik verdrink mezelf in zelfmedelijden en ik verlies langzamerhand de hoop en al die dingen dragen niet mee aan herstel. Ik heb ook altijd al weinig vertrouwen in mezelf gehad en dat draagt nu ook totaaaal niet mee. Door het vechten elke dag en het constant letten op mijn lichaam raak ik steeds uitgeputter en merk ik nu ook dat ik soms momenten heb dat ik ineens totaal in paniek raak en dan gaat mijn hart sneller en mijn ademhaling gaat wat sneller en dan heb ik het warm en dan probeer ik mezelf gerust te stellen.
Dat lukt dan wel, maar ik baal ontzettend dat ik nu ineens dat soort paniek gevoelens heb..

Bedankt voor je berichtje.

Klik om te vergroten...

Panicattack zei:

Ik dacht dat het vandaag goed ging, maar ik heb nu echt weer een mental breakdown. Ik ben super angstig en ben bang dat ik iemand wat aan ga doen. En een andere kant van me zegt doe het gewoon. Ik denk echt dat ik gek word. Ik kan er niet meer tegen!!!!!!!!!!!!!!!

Klik om te vergroten...

acht.zes zei:

Nee, geen jaren maar wel duidelijk meer dan een jaar. 14 a 15 maanden of zo, ik denk in ieder geval minder dan anderhalf jaar.

Ik denk echt dat dit niet een twee drie te genezen valt maar dat zoiets moet slijten. En ik denk dat het t snelste slijt als je je er zo min mogelijk mee bezig houdt, hoe moeilijk dat ook is.

Het is allemaal angst en stress, je lichaam zit in een soort van continue in stress en dat zorgt er voor dat je lichaam in een soort stand schiet die klachten als derealisatie/depersonalisatie geeft. En alles is te herleiden tot een onprettige ervaring met drugs, vaak na een periode van misbruik, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn.

Dit komt overigens ook wel voor met blowen als aanleiding, ik heb nogal wat mensen hier langs zien komen met dezelfde problematiek.

Je bent niet de enige, misschien dat dit het enigszins verzacht. En van wat ik er van gezien heb duurt het enkele weken tot maanden en in enkele gevallen meer dan een jaar, maar van jarenlang heb ik nog nooit gehoord in ieder geval.

Klik om te vergroten...

Madeliefje23 zei:

Yoga heb ik geprobeerd maar omdat ik niet lenig ben deed het een beetje pijn en het bracht frustratie bij me naar boven, ik moet denk ik gewoon lessen volgen.

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Ik ben ook niet bijzonder lenig, maar de 'grounding' oefeningen die jij nu juist nodig lijkt te hebben vergen niet erg veel lenigheid. Denk aan een 'child's pose' bijvoorbeeld. Iedereen kan die doen. En dergelijke oefeningen zijn hartstikke goed om meer uit je hoofd en meer in de beleving van je lichaam (zintuiglijke waarneming) te komen.

Je kunt inderdaad lessen gaan volgen. Of je begint zelf al met wat basis dingen. Hieronder de oefeningen die ik sinds een tijdje elke dag doe, mocht je interesse hebben:


Voor deze heb je maar minimale lenigheid nodig, maar je kunt natuurlijk ook altijd afzonderlijke poses overslaan als die te lastig zijn. Try it, het kan je verrassen hoeveel verschil het maakt om even uit je hoofd te komen.

Waar het voor mij op lijkt is dat je langdurig in 'fight or flight' blijft zitten. Een stressvolle staat van bewustzijn die bedoeld is om snel uit gevaarlijke situaties te kunnen komen. Niet om urenlang in te blijven hangen door de vicieuze cirkel die je al benoemde. Het rare is dat het lijkt dat je er uit kunt komen door meer te denken, maar meer denken houdt je alleen maar vast in die cirkel. Je moet dus minder gaan denken, wat je teweeg kunt brengen door je meer met je zintuiglijke waarneming bezig te houden. Ik ben geen ervaringsdeskundige op gebied van langdurige derealisatie (wel kort ervaren tijdens trippen), maar alles wat ik erover hoor en lees, wijst er denk ik op dat mensen met derealisatie zich vaak middels denken vasthouden in een patroon en zo te lang vast blijven zitten in 'fight or flight', wat niet bevorderlijk is voor beter worden.

Klik om te vergroten...

acht.zes zei:

@Madeliefje23
Die acceptatie is pas gekomen jaren nadat ik van de klachten ben afgekomen. Ik denk dat dit medeoorzaak is dat het bij mij zo lang geduurd heeft.

Klik om te vergroten...

acht.zes zei:

@Madeliefje23
Schijnbaar wel. Loslaten kan ook met een hoop afleiding in ieder geval, daar heb ik baat bij gehad.

Destijds wist ik niet eens zeker wat er nou aan de hand was met me. Dat kwam pas later toen ik een aantal andere gevallen gezien heb en toen begreep ik pas het hele mechanisme omtrent die problematiek. Gevalletje: 'Ah, zo zat dat dus'!

Klik om te vergroten...

acht.zes zei:

Ja daar maakte ik me dus heel veel zorgen over.

Klik om te vergroten...

Madeliefje23 zei:

Ik ga het yoga proberen, voel jij je meer relaxed doordat je elke dag yoga doet? Dank voor je reactie!!!

Klik om te vergroten...

Rayyar zei:

Yoga is het beste wat mij is overkomen. En heeft mogelijk een paar keer mijn leven gered in de zin van laatste toevluchtsoord in een tijd van totale chaos.

Er zijn veel verschillende soorten yoga zoals je misschien al gezien hebt.

Van heel 'passieve' yoga, welke zeer rustgevend is, tot zeer actieve yoga, waar je juist veel energie in kwijt kan en van krijgt. Met allerlei tussenvormen.

Zeer rustgevend: Yin yoga, restorative yoga.
Ook rustgevend maar iets actiever: Sivananda
Actiever: flow yoga, vinyasa yoga, yivamukti
Heel actief: Ashtanga

Er zijn nog veel meer soorten, maar ik beperk me hier even tot wat ik denk dat het beste bij je past. Wanneer je meer in detail advies, stuur me dan gerust een pb. Ik doe 10 jaar yoga en heb veel verschillende stijlen beoefend. Ik kan je ook evt helpen een kwalitatief goede yogaschool te vinden, afhankelijk van je woonplaats.

Klik om te vergroten...