Madeliefje23

"acht.zes zei: Hoi, Ik heb PRECIES hetzelfde meegemaakt in de jaren 90, zelfde drug, zelfde omstandigheid, zelfde klachten, zelfde diagnose. Ik ben er zelf ruim een jaar mee bezig geweest, precieze tijd kan ik niet zeggen want het s niet van het ene op het andere moment over gegaan/genezen, maar het is heel langzaam weggeebt. Als ik een tip voor je heb dan is dat om je er zo weinig mogelijk mee bezig te houden hoe moeilijk dat ook is. En zo veel mogelijk proberen te ontspannen, hoe lastig dat ook is. Maar goed, het goede nieuws is dat het dus wel degelijk weg zal gaan! Ik wens je heel veel sterkte in deze enorm zware tijd, want zwaar is het. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik elke dag heb moeten afzien toen ik dit had. Klik om te vergroten... Hoi, Dank voor je reactie! Ik geloof ook wel dat het ooit weggaat op sommige momenten, maar ik wil gewoon niet dat het jaren duurt voordat ik weer de oude ben... ik begrijp het gewoon niet. Ik vind 9 maanden al lang en ik denk dat mijn obsessieve gedrag en de angst het allemaal in stand houdt maar wat nou als de angst ervoor weg is en het is er dan nog steeds? Dat is mijn grootste angst.... Heb jij er jaren last van gehad?"

"@Mindless @KropSla Bedankt voor de reacties en tips! Ja, ik creeër angst op angst... het is een beetje een OCD loop. Een vicieuze cirkel die ik moet doorbreken. Ik praat bij de therapie over mijn gedachtes en over mijn verleden hoe dat een connectie heeft met de derealisatie; we zijn er nu uit dat mijn ADD of ADHD erg in de weg zit met mijn herstel want hierdoor ben ik heel erg warrig, ontzettend ongeduldig en vergeet ik bijna alles. Ook heb ik sinds jonge leeftijd al heel erg last van een laag zelfbeeld en ben ik daarom ook erg onzeker geweest jaren lang en dus hierdoor weinig vertrouwen in mezelf en in mijn eigen kracht. Het klinkt allemaal heel logisch en het is ook logisch waarom ik last heb van derealisatie als ik het allemaal zo op som maar door mijn angst vraag ik me dat ook nog eens keer op keer opnieuw af (‘hoe komt dit gevoel nou’ ‘hoe moet ik het oplossen’ ‘is het wel derealisatie’ ‘heb ik heen hersenschade’ etc etc) Maar heel erg bedankt voor de reacties en het geeft me wat rust. Yoga heb ik geprobeerd maar omdat ik niet lenig ben deed het een beetje pijn en het bracht frustratie bij me naar boven, ik moet denk ik gewoon lessen volgen."

"acht.zes zei: Nee, geen jaren maar wel duidelijk meer dan een jaar. 14 a 15 maanden of zo, ik denk in ieder geval minder dan anderhalf jaar. Ik denk echt dat dit niet een twee drie te genezen valt maar dat zoiets moet slijten. En ik denk dat het t snelste slijt als je je er zo min mogelijk mee bezig houdt, hoe moeilijk dat ook is. Het is allemaal angst en stress, je lichaam zit in een soort van continue in stress en dat zorgt er voor dat je lichaam in een soort stand schiet die klachten als derealisatie/depersonalisatie geeft. En alles is te herleiden tot een onprettige ervaring met drugs, vaak na een periode van misbruik, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Dit komt overigens ook wel voor met blowen als aanleiding, ik heb nogal wat mensen hier langs zien komen met dezelfde problematiek. Je bent niet de enige, misschien dat dit het enigszins verzacht. En van wat ik er van gezien heb duurt het enkele weken tot maanden en in enkele gevallen meer dan een jaar, maar van jarenlang heb ik nog nooit gehoord in ieder geval. Klik om te vergroten... Oké, bedankt dat stelt me ook een beetje gerust. Behalve dat ik dus wel een hoop mensen op forums heb gezien die er jaren last van hadden... maar ik moet ook niet meer op forums kijken, dat is ook ongeveer het ergste wat je kan doen maar oh zo lastig om niet te doen.."

"Mindless zei: Ik ben ook niet bijzonder lenig, maar de 'grounding' oefeningen die jij nu juist nodig lijkt te hebben vergen niet erg veel lenigheid. Denk aan een 'child's pose' bijvoorbeeld. Iedereen kan die doen. En dergelijke oefeningen zijn hartstikke goed om meer uit je hoofd en meer in de beleving van je lichaam (zintuiglijke waarneming) te komen. Je kunt inderdaad lessen gaan volgen. Of je begint zelf al met wat basis dingen. Hieronder de oefeningen die ik sinds een tijdje elke dag doe, mocht je interesse hebben: Voor deze heb je maar minimale lenigheid nodig, maar je kunt natuurlijk ook altijd afzonderlijke poses overslaan als die te lastig zijn. Try it, het kan je verrassen hoeveel verschil het maakt om even uit je hoofd te komen. Waar het voor mij op lijkt is dat je langdurig in 'fight or flight' blijft zitten. Een stressvolle staat van bewustzijn die bedoeld is om snel uit gevaarlijke situaties te kunnen komen. Niet om urenlang in te blijven hangen door de vicieuze cirkel die je al benoemde. Het rare is dat het lijkt dat je er uit kunt komen door meer te denken, maar meer denken houdt je alleen maar vast in die cirkel. Je moet dus minder gaan denken, wat je teweeg kunt brengen door je meer met je zintuiglijke waarneming bezig te houden. Ik ben geen ervaringsdeskundige op gebied van langdurige derealisatie (wel kort ervaren tijdens trippen), maar alles wat ik erover hoor en lees, wijst er denk ik op dat mensen met derealisatie zich vaak middels denken vasthouden in een patroon en zo te lang vast blijven zitten in 'fight or flight', wat niet bevorderlijk is voor beter worden. Klik om te vergroten... Ik ga het yoga proberen, voel jij je meer relaxed doordat je elke dag yoga doet? Dank voor je reactie!!!"

"@acht.zes ik heb nog een laatste vraagje voor jou, als het mag Wanneer is er voor jou denk je een acceptatie gekomen voor je klachten of beter gezegd, hoe heb je die bereikt? Acceptatie schijnt heel belangrijk te zijn"

"newone zei: Hey, Ik zie dat er al 2 weken niet meer gepost is onder dit bericht maar je verhaal komt me zeer bekend voor dus misschien heb je nog wat aan deze reactie. Een half jaar geleden na xtc gebruik ook last gekregen van paniekaanvallen, hyperventilatie en dp dr-achtige klachten. Inmiddels bijna genezen. De eerste paar maanden namen de klachten ook amper af bij mij. Wat bij mij echt heeft geholpen is m'n manier van denken veranderen. Je weet dat er niks kapot is aan je hersenen dus waarom zou je er dag in, dag uit over blijven malen en proberen constant zo bewust mogelijk te zijn van alles wat er afwijkend is dan de periode voor deze klachten? Daarnaast moet je je ook niet terugtrekken; onderneem activiteiten zodat je gedachten meer worden afgeleid van deze klachten. Door het ondernemen van activiteiten, door te gaan met studeren/werken kom je weer terug in de maatschappij waardoor je je ook niet meer bijzonder gaat voelen door de klachten die je ervaart. Klein kanttekening: neem wat vaker pauze tussen het studeren/werken, bijvoorbeeld door een rondje te lopen, mindfullness/ademhalingsoefening enz. Net als jou dacht ik ook 'dit gaat nooit meer over' maar toen ik stopte met die belachelijke gedachte, want waarom zou het niet meer over gaan?, merkte ik dat de klachten langzaam begonnen af te nemen. Ik ben inmiddels grotendeels klachtenvrij, al merk ik dat het gevoel soms terugkomt, bijvoorbeeld bij het typen van dit bericht, omdat ik weer intensief aan terugdenk. Kortom: kijk vooruit, niet achteruit en leef je leven. Ik weet zeker dat het bij jou ook over kan gaan. Kleine aanvulling: Als je nog last hebt van paniekaanvallen zou je naar een ademhalingstherapeut kunnen gaan. Bij mij heeft dit ertoe geleid dat ik paniekaanvallen goed kan opvangen en daardoor niet meer bang ben voor ze. Wanneer ik een slechte dag heb met nog wat klachten neem ik wel eens valeriaan. Kan ook helpen voor je. Klik om te vergroten... Bedankt voor je reactie. Wat fijn dat je al bijna helemaal genezen bent! Ik heb alleen dr klachen as far as i know, dus hyperventilatie en paniekaanvallen ervaar ik niet (zelf vind ik dat gek want ik dacht dat dat vaak wel samen ging, zo past het namelijk perfect in het plaatje van anxiety) ik vind het nog steeds raar dat ik alleen dr klachten ervaar, maarja misschien moet Ik het meer zien als iets positiefs... ik probeer inderdaad positiever te denken de laatste tijd en ik probeer meer activiteiten te ondernemen. Nu heb ik bijvoorbeeld weer een dag dat ik het weer wat negatiever in zie allemaal en ik wil dat deze hell nou eindelijk eens voorbij gaat. Maar er zijn ook dagen dat het wel gaat, en dat zijn dan vooral de dagen dat ik ergens mee bezig ben. Ik probeer geen aandacht te schenken aan die belachelijke vragen die jij ook noemt, het komt nog wel vaak in mij op; dat ik denk, wat nou als het wel levenslang is? Hoe moet ik hier dan ooit mee leren leven? Maar die probeer ik dan zo snel mogelijk te vergeten omdat ik vaak eindig in een huilbui Ik heb me inmiddels aangemeld voor een nieuwe studie die ik in september ga beginnen en ik hoop ook dat mijn klachten tegen die tijd eindelijk wat gaan afnemen of nog beter over zijn. MAarja ik kan geen time frame geven aan mezelf natuurlijk. Ik mis alleen heel erg routine in mijn leven en doe veel dingen zonder het gepland te hebben, daardoor word ik af en toe warriger en dat is denk ik iets waar ik flink wat aan moet doen. Het is tenslotte iets wat pas over gaat als jij er ook hard voor werkt om het over te laten gaan. Die moet ik nog even in praktijk brengen... Dank voor de tips! Als je nog meer tips hebt hoor ik het graag. Zoals wat je nog meer hebt gedaan wat mee heeft gedragen met herstel heb je bijvoorbeeld Ook depressieve klachten gehad? Hoe ging je om met het gevoel dat alles niet klopte of onbekend voelde voor je? Die dingen zitten mij het meeste dwars. Groetjes"

"acht.zes zei: @Madeliefje23 We hebben het er hier al lang en breed over gehad hier en nu kom ik precies dezelfde vragen tegen bij vraag van de week? Wat verwacht je daar? Je zal precies dezelfde antwoorden krijgen als hier. Het dringt niet tot je door dat je het zelf in stand houdt he? Wat is dat toch met die mensen die hier last van hebben, ze hebben vrijwel allemaal een gigantische plaat voor hun kop en blijven maar zoeken naar iets waar ze al lang het juiste antwoord op gekregen hebben. Ik wordt er een beetje moe van. Nee, dit is niet voor levenslang tenzij je je er de rest van je leven druk over blijft maken. Jij maakt jezelf gek en daar kan alleen JIJ iets aan doen. En dat doe je door te stoppen met je er druk over te maken en stoppen met je er zo obsessief bezig mee te houden. Dan zal je zien dat het vanzelf weg zal ebben. maar als je blijft doorgaan op deze manier zal het nog heel lang gaan duren, dan wel. Klik om te vergroten... Hoi, Eerst wil ik zeggen dat ik het heel erg waardeer dat er zoveel mensen hebben gereageerd op dit forum en daar heb ik iedereen dankbaar voor en ik heb alle antwoorden/tips gelezen en die zal ik ook blijven onthouden/ betrekken in mijn herstel. Het duurt alleen al een jaar lang en ik heb ook vaak gelezen dat mensen het soms wel levenslang hebben en dat het letterlijk een ‘stoornis’ is. Ik wil graag weten hoe dat komt, en daarmee wil ik natuurlijk uitsluiten dat ik niet bij die groep hoor. Ik heb recent een onderzoek gelezen die is gedaan door trimbos over dpdr en daar hebben ze patienten onderzocht met deze klachten. Ik las dat heel veel mensen ermee ‘leren leven’ maar dat het soms dus gewoon levenslang blijft. Plus de meerder helft heeft het gekregen door belachelijk veel drugs gebruik en ik heb 4 keer drugs gebruikt in 2 jaar tijd en heb daarna een paniek aanval gekregen. Ik ben niet iemand die overmatig gebruikte, dus vraag me gewoon af waarom het mij heeft getroffen. Toch zou ik dus graag nog een antwoord van de drugs infolijn willen."

"newone zei: Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen. Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten. Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld? Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen. Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is. Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten. Rustig aan! Klik om te vergroten... Hoi, Helaas zit ik nog steeds in dat schuitje.. en er ook midden in en het voelt nu zelfs erger en het is nu echt al een jaar bezig. De druk ligt ook hoog omdat ik van mezelf een soortvan regel heb gesteld dat het niet langer dan 2 jaar mag duren.... dat depressieve en wanhopige gevoel is constant aanwezig en mijn brein draait over uren. En nee ik heb nog nooit een dag gehad dat het minder was of weg was, ik zou een gat in de lucht springen als dat gebeurt. Ik wil zo graag een moment dat me hoop geeft dat het uberhaupt kan weg gaan. Maarja, de dingen die ik moet doen eraan heb ik ook niet in praktijk gebracht. Ik ben al een jaar aan het zoeken&zoeken&zoeken en probeer dan iets heel kort en als het niet lukt dan gooi ik er met de pet naar... Ik slaap heel onregelmatig nu en dat komt ook door de depressieve gevoelens dat ik gewoon naar alles de pet gooi dat ik een beetje denk van ik doe wat ik wil en ik kijk wel hoe t loopt (tuurlijk gaat dat niet goed) ik overleef nu mijn dagen door op te passen op kinderen, af en toe naar de sportschool te gaan en buiten kom ik liever niet. PAar maanden geleden wandelde ik heel vaak met mijn moeder maar op de een of andere manier voelde ik me na zo’n wandeling nog disconnecter als ik thuis kwam en dat gevoel heb ik zo erg onthouden... ik ga het wandelen en joggen wel weer oppakken als het warmer is maar nu zie ik het simpel weg niey zitten. Ik word er altijd angstig van als ik nog meer afstand voel tussen mij en mijn huis als ik ergens van terug kom Ik ben opzoek naar een baantje nu om inderdaad door de weeks te doen. Ik werk af en toe in het bejaardentehuis en oppassen dus ik haal daar mijn geld mee binnen voor nu. Maar die dingen zijn allebei niet vast dus dat is voor mij ook een beetje verwarrend.. al helemaal met mijn adhd (schijnt ook een mede trigger te kunnen zijn voor derealisatie) De arts heeft me inderdaad meerdere malen uitgelegd hoe en wat. Maar op de een of andere manier komt het niet bij mij binnen en blijf ik zoeken en me zorgen maken inplaats van ervoor zorgen dat het beter word. Omdat ik een antwoord wil voordat ik ga beginnen aan ‘herstel’ dat het ook echt weg gaat bij mij en dat het goed komt. Ik weet dat niemand mij dat antwoord kan geven en ik weet dat ik dan levenslang kan gaan wachten dus dat ik nu nu moet beginnen met dingen te verbeteren. Dit is denk ik ook de vragen die me het meeste wanhoop geven en ik vecht er zo tegen om het te ‘accepteren’ allemaal maar dat is ook weer niet goed... je moet het echt diep van binnen accepteren en echt de touwtjes los laten en niet blijven trekken. Ik weet het, maar vind het heel heel heel lastig Ik ga af en toe wel uit weer en dan drink ik ook alcohol (beetje te veel soms omdat ik mezelf helemaal laat gaan) en dan heb ik daar de volgende dag weer spijt van omdat ik dan denk ja zo herstel ik nooit... Ik weet het gewoon niet meer, ik verdrink mezelf in zelfmedelijden en ik verlies langzamerhand de hoop en al die dingen dragen niet mee aan herstel. Ik heb ook altijd al weinig vertrouwen in mezelf gehad en dat draagt nu ook totaaaal niet mee. Door het vechten elke dag en het constant letten op mijn lichaam raak ik steeds uitgeputter en merk ik nu ook dat ik soms momenten heb dat ik ineens totaal in paniek raak en dan gaat mijn hart sneller en mijn ademhaling gaat wat sneller en dan heb ik het warm en dan probeer ik mezelf gerust te stellen. Dat lukt dan wel, maar ik baal ontzettend dat ik nu ineens dat soort paniek gevoelens heb.. Bedankt voor je berichtje."

"Rayyar zei: Dat geeft niets... Vooral omdat yoga altijd werkt, zelfs al gaat het in het begin niet helemaal perfect! Je zal er sowieso benefit van hebben, en hoe langer je het doet zal dit alleen maar groeien... Wanneer je langzaam en bewust beweegt in de asana, dan volgt de adem vanzelf... Dat beloof ik! Je hoeft niets te forceren. Vergeet vooral niet dat je yoga alleen voor jezelf doet Je hoeft niet aan een ideaal te voldoen (juist niet). Het belangrijkste is de verbinding met jezelf en dat je het doet als kadootje aan jezelf. Voor mij is yoga altijd thuiskomen... Ps: je spreekt hier wel met een fanaat hahaha... Doe in sommige lange periodes van jaren elke dag 2 uur yoga om 6 uur 'sochtends. Het is de lekkerste manier voor mij om wakker te worden. Zelf heb ik de laatste 5 jaar voornamelijk ashtanga gedaan, wat één vd meest gedisciplineerde yoga vormen is. Een echte workout ook. Voor mij is dit goed omdat ik een high energy persoon ben (momenteel even niet omdat ik iets onder de leden heb, maar dat is hopelijk tijdelijk) en er veel energie in kwijt kan maar er ook veel energie voor terug krijg. Bijna als een reinigingscentrale die mijn energie schoon terug geeft haha... Ashtanga is ook heel meditatief. Daarvoor deed ik veel sivananda yoga, een veel passievere vorm, waarbij je langer in één pose blijft. In wezen zijn alle yogavormen gewoon allemaal yoga. Alleen de ene vorm richt zich meer op bepaalde aspecten dan andere. Ik zou je willen zeggen gewoon rustig verschillende beginners yoga video klassen mee te doen (lekker thuis dus) die vooral op grounding gericht zijn. In wezen is alle yoga grounding trouwens. Maar de kwaliteit is erg onderhevig aan de leraar. Er zijn helaas ook leraren die minder goed zijn. Ook bepaalde stijlen zoals hotyoga of bikram kan ik je beslist afraden. Het heeft niets met yoga te maken. Ook in vinyasa en flow yoga zijn er (enkele) goede en (veel) slechte leraren. Maar ik ga je nog een lijstje van leraren op youtube melden die heel goed zijn. Later meer. (Ja, ik zit meteen op mijn praatstoel als het over yoga gaat Klik om te vergroten... Bedankt voor je informatie! Het is heel handig, en ik ga me er zeker in verdiepen; een lijstje met goede youtube yoga lessen zou super handig zijn!! Ik ga er ook over na denken of ik misschien toch op yoga lessen kan ook, maar dat duurt nog even. Ik moet eerst een fulltime baantje vinden want ik ben recent gestopt met mijn opleiding"