Derealisatie

Hoe gaat het nu @Madeliefje23? Helpt de yoga?

Tevil19 zei:

Angst is echt onwijs rot. En zodra je een keer een paniekaanval hebt gehad, kan dit lang klachten geven.

Klik om te vergroten...

Is natuurlijk waar aan de ene kant dat angst heel vervelend is, maar ik denk dat dat denken nou ook juist hetgeen is dat de angst in stand houdt en tot eventuele paniekaanvallen leidt (de angst voor angst).

Ik mag dan niet echte derealisatie ervaren hebben, maar heb al mijn hele leven lang last van (ongefundeerde) angst/spanning. Het Engelse woord 'anxiety' omschrijft het het beste imo, omdat het ook als een soort zenuwachtigheid voelt. Wat ik heb geleerd is dat je die angst tot je vriend kunt maken. Dat het eigenlijk een neutraal gevoel is die je van twee kanten kunt bekijken. Op deze manier kan een als vreselijk ervaren gevoel getransformeerd worden tot een prettig gevoel. De angst zelf is niet vreselijk, maar wordt dat wanneer we het die betekenis hebben gegeven. Ik denk dat het omarmen van het gevoel je uit die angstmodus kan halen.

Mindless zei:

Hoe gaat het nu @Madeliefje23? Helpt de yoga?


Is natuurlijk waar aan de ene kant dat angst heel vervelend is, maar ik denk dat dat denken nou ook juist hetgeen is dat de angst in stand houdt en tot eventuele paniekaanvallen leidt (de angst voor angst).

Ik mag dan niet echte derealisatie ervaren hebben, maar heb al mijn hele leven lang last van (ongefundeerde) angst/spanning. Het Engelse woord 'anxiety' omschrijft het het beste imo, omdat het ook als een soort zenuwachtigheid voelt. Wat ik heb geleerd is dat je die angst tot je vriend kunt maken. Dat het eigenlijk een neutraal gevoel is die je van twee kanten kunt bekijken. Op deze manier kan een als vreselijk ervaren gevoel getransformeerd worden tot een prettig gevoel. De angst zelf is niet vreselijk, maar wordt dat wanneer we het die betekenis hebben gegeven. Ik denk dat het omarmen van het gevoel je uit die angstmodus kan halen.

Klik om te vergroten...

Ja, mee eens. Ik had het misschien anders moeten zeggen. Dat soort denken is een groot deel van het probleem. Als je je alleen maar zorgen blijft maken en denken dat het heel rot en ernstig is, blijft de angst levend.

En ik herken veel van het gevoel dat je omschrijft. En ik heb ook vaker gezocht naar een goede vertaling 'anxiety', maar naar mijn mening bestaat die niet echt in het Nederlands. En dat woord beschrijft het inderdaad het beste.

@Tevil19
Hoi!

Dankjewel voor het mee denken en reageren, ik sport 4-5 keer per week dus daar ben ik onwijs trots op dus dat gaat helemaal goed! (In de sportschool, kracht training) ik slaap redelijk goed maar ik heb heel veel dromen en als ik wakker word in de ochtend ben ik nog meer in de war door die dromen die zo echt voelen... ik heb super veel lieve steun en een lieve vriend die me allemaal steunen en helpen! Maar heel erg bedankt voor je lieve aanbod. Ik heb de laatste dagen best wel goede dagen gehad en ik heb oprecht plezier gehad, ik probeerde niet teveel aandacht aan het gevoel te geven en ik dacht soms gewoon fuck it all ik kan er momenteel niks aan veranderen, maar over een tijd is het allemaal weer normaal. Nu net heb ik deze ochtend een rotte ochtend en ben ik weer een beetje wanhopig dat het niet meer goed komt, ik probeer deze mindset om te draaien maar ik voel ook een beetje paniek in mijn lijf (onrustige ademhaling een klein beetje en ik ben heel bewust van mijn hartkloppingen) ook ben ik bij mijn psychiater geweest voor eventueel adhd medicatie omdat ik daarmee mijn gedachtes misschien kan minderen (ik heb vastgestelde adhd en daardoor ben ik nog warriger enzo) het gesprek ging minder goed dan ik dacht en ik ben daar angstig weggegaan omdat de psychiater en mijn psycholoog zeggen te denken dat ik helemaal geen derealisatie of depersonalisatie heb. Ik zei eerlijk dat ik liever wel iets heb wat een naampje heeft omdat ik anders maar blijf malen over wat ik dan wél ervaar. Ik heb ook niet alle symptomen van de diagnose ‘derealisatie’ maar ik ervaar wel dat ik echt niet connected ben met mijn omgeving, en dat mijzelf niet ‘heel’ is. Ik probeer dit maar te nemen zoals het is maar hoop dat dit dan ook overgaat, wat het dan ook is. @Mindless Wat betreft de yoga; ik ga kijken voor yoga lessen want thuis lukt het niet zo goed. Bij mijn sportschool bieden ze ook mindful meditatie/ yoga lessen aan dus dat ga ik zeker doen!!!
Heel erg bedankt voor jullie interesse en dat jullie nog aan mij denken.

Groetjes

@Madeliefje23
Jammer dat je klachten niet erkend worden, dat had ik ook in de jaren 90.
Fijn om te zien dat t al wat beter gaat, je bent echt op de goede weg, goede dagen worden afgewisseld met mindere dagen en je zal merken dat de goede dagen steeds meer de overhand krijgen.
Een paniekaanval herkennen en elimineren is behoorlijk moeilijk, knap dat dit je al een heel eind lukt!

Met deze instelling is het een kwestie van tijd tot je je weer de oude voelt.

Top!

Madeliefje23 zei:

@Tevil19
Hoi!

Dankjewel voor het mee denken en reageren, ik sport 4-5 keer per week dus daar ben ik onwijs trots op dus dat gaat helemaal goed! (In de sportschool, kracht training) ik slaap redelijk goed maar ik heb heel veel dromen en als ik wakker word in de ochtend ben ik nog meer in de war door die dromen die zo echt voelen... ik heb super veel lieve steun en een lieve vriend die me allemaal steunen en helpen! Maar heel erg bedankt voor je lieve aanbod. Ik heb de laatste dagen best wel goede dagen gehad en ik heb oprecht plezier gehad, ik probeerde niet teveel aandacht aan het gevoel te geven en ik dacht soms gewoon fuck it all ik kan er momenteel niks aan veranderen, maar over een tijd is het allemaal weer normaal. Nu net heb ik deze ochtend een rotte ochtend en ben ik weer een beetje wanhopig dat het niet meer goed komt, ik probeer deze mindset om te draaien maar ik voel ook een beetje paniek in mijn lijf (onrustige ademhaling een klein beetje en ik ben heel bewust van mijn hartkloppingen) ook ben ik bij mijn psychiater geweest voor eventueel adhd medicatie omdat ik daarmee mijn gedachtes misschien kan minderen (ik heb vastgestelde adhd en daardoor ben ik nog warriger enzo) het gesprek ging minder goed dan ik dacht en ik ben daar angstig weggegaan omdat de psychiater en mijn psycholoog zeggen te denken dat ik helemaal geen derealisatie of depersonalisatie heb. Ik zei eerlijk dat ik liever wel iets heb wat een naampje heeft omdat ik anders maar blijf malen over wat ik dan wél ervaar. Ik heb ook niet alle symptomen van de diagnose ‘derealisatie’ maar ik ervaar wel dat ik echt niet connected ben met mijn omgeving, en dat mijzelf niet ‘heel’ is. Ik probeer dit maar te nemen zoals het is maar hoop dat dit dan ook overgaat, wat het dan ook is. @Mindless Wat betreft de yoga; ik ga kijken voor yoga lessen want thuis lukt het niet zo goed. Bij mijn sportschool bieden ze ook mindful meditatie/ yoga lessen aan dus dat ga ik zeker doen!!!
Heel erg bedankt voor jullie interesse en dat jullie nog aan mij denken.

Groetjes

Klik om te vergroten...

Is goed hoor! Hoe gaat het met je?

Tevil19 zei:

Is goed hoor! Hoe gaat het met je?

Klik om te vergroten...

Hi! Het gaat iets beter, ik ben ondertussen 4 daagjes op vakantie geweest met mijn vriend en heb daar heel erg van genoten. Ik ben af en toe nog steeds bang dat dit nooit meer weggaat en dan begin ik weer te malen... maar ik kan het nu een beetje stoppen soms en mezelf afleiden. Ik ga me nu focussen op werk zoeken en vakanties boeken op een dag is deze hell voorbij, hopelijk snel

Goed om te horen! (Edit: dat je hebt kunnen genieten van je vakantie en dat je jezelf iets kunt afleiden bedoel ik ).

Als ik het zo lees komt het dus terug puur door die angst. Wellicht kun je gebruik maken van dat inzicht? Als je door hebt dat het door angst in stand gehouden wordt en niets anders.

Hoi,

Ik heb al heel veel hulp maar ik voel me nogsteeds vreselijk hopeloos en ik hoop dat iemand dezelfde soort problemen heeft/ heeft gehad.
9 maanden geleden heb ik een xtc pilletje genomen op een techno feestje, het was een vrij zware pil en ik heb het over 4 uur verdeeld (niet heel veel uur dus) de trip ging goed, ik ging wel erg hard maar ik werd er niet zodanig angstig van. Na het feestje voelde ik me niet lekker en ben meteen gaan slapen. De volgende dag was prima en de dag daarna ben ik hard gaan werken in de horeca, het was ontzettend druk dus de stress was hoog... ik ben gaan slapen na die dag en de volgende dag was alles goed tot op het moment dat ik mijn kamer opruimde en ik uit het niets een paniekaanval kreeg. Dit duurde een paar minuten en ik was vreselijk bang dat dit het einde zou zijn, die hele dag voelde ik me heel vreemd en ik wist niet wat me overkwam... ik heb de hele dag in een gevoel van angst geleefd en alles begon vreemd te worden.
Ik heb toen party drugs gebeld en die hadden uitgelegd dat het waarschijnlijk derealisatie is en dat dat over een paar weken over zou gaan. Ik ben erg angstig aangelegd en heb mij dus in deze 9 maanden tijd obsessief bezig gehouden met de klachten en hou mij er 24/7 mee bezig. Ik weet dat ik dat niet zou moeten doen maar ik voel me elk moment van de dag zo hopeloos dat ik zoek naar een magische oplossing die er hoogstwaarschijnlijk niet is...
Overigens heb ik alleen last van ‘derealisatie’ denk ik. Alles ziet er nog normaal uit en ik weet wel wie ik ben en wie mijn familie is maar ik herken mijn huis en andere omgevingen niet meer en heb ik een wazig/droom gevoel als ik buiten loop. Ik ben ook een paar jaar geleden gediagnosticeerd met ADD (ik denk zelf dat ik ADHD heb) heeft dit er misschien ook mee te maken?
Ik heb al cognitieve gedrags therapie en ik heb ook al contact met het partydrugs team. Ik ben gewoon zo bang dat het nooit meer weggaat of dat het iets anders is.. ik wil gewoon weer mijn omgeving herkennen en kunnen leven.. ik huil zoveel
Herkent iemand dit en heeft iemand tips of ervaringen? Ik wil er zo graag vanaf!

Groetjes

Hoi,

Ik heb PRECIES hetzelfde meegemaakt in de jaren 90, zelfde drug, zelfde omstandigheid, zelfde klachten, zelfde diagnose. Ik ben er zelf ruim een jaar mee bezig geweest, precieze tijd kan ik niet zeggen want het s niet van het ene op het andere moment over gegaan/genezen, maar het is heel langzaam weggeebt.

Als ik een tip voor je heb dan is dat om je er zo weinig mogelijk mee bezig te houden hoe moeilijk dat ook is. En zo veel mogelijk proberen te ontspannen, hoe lastig dat ook is.

Maar goed, het goede nieuws is dat het dus wel degelijk weg zal gaan!

Ik wens je heel veel sterkte in deze enorm zware tijd, want zwaar is het. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik elke dag heb moeten afzien toen ik dit had.

acht.zes zei:

Hoi,

Ik heb PRECIES hetzelfde meegemaakt in de jaren 90, zelfde drug, zelfde omstandigheid, zelfde klachten, zelfde diagnose. Ik ben er zelf ruim een jaar mee bezig geweest, precieze tijd kan ik niet zeggen want het s niet van het ene op het andere moment over gegaan/genezen, maar het is heel langzaam weggeebt.

Als ik een tip voor je heb dan is dat om je er zo weinig mogelijk mee bezig te houden hoe moeilijk dat ook is. En zo veel mogelijk proberen te ontspannen, hoe lastig dat ook is.

Maar goed, het goede nieuws is dat het dus wel degelijk weg zal gaan!

Ik wens je heel veel sterkte in deze enorm zware tijd, want zwaar is het. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik elke dag heb moeten afzien toen ik dit had.

Klik om te vergroten...

Hoi,

Dank voor je reactie!
Ik geloof ook wel dat het ooit weggaat op sommige momenten, maar ik wil gewoon niet dat het jaren duurt voordat ik weer de oude ben... ik begrijp het gewoon niet. Ik vind 9 maanden al lang en ik denk dat mijn obsessieve gedrag en de angst het allemaal in stand houdt maar wat nou als de angst ervoor weg is en het is er dan nog steeds? Dat is mijn grootste angst....
Heb jij er jaren last van gehad?

Wat super vervelend (waarschijnlijk een dikke understatement...)

Ik kan me voorstellen dat je al van alles geprobeerd hebt. Het is maar een idee, maar heb je misschien al yoga geprobeerd? Het lichaam staat in connectie met je omgeving. Yoga brengt je meer in je lichaam, waardoor je je (in theorie) minder gedissocieerd zou moeten gaan voelen van je omgeving. Fullblown derealisatie heb ik zelf niet gehad, maar ik weet dat yoga rust kan brengen door je meer in contact te brengen met je lichaam. Misschien dat het kan helpen?

maar wat nou als de angst ervoor weg is en het is er dan nog steeds? Dat is mijn grootste angst....

Klik om te vergroten...

Je creëert wel angst op deze manier hè. Je moet denk ik een beetje proberen om als de angst minder is dan ook echt even proberen te ontspannen in plaats van allerlei 'what if...' scenario's te bedenken. Weet je waarschijnlijk zelf ook wel, maar het echt doen is natuurlijk een tweede. Maar zoals gezegd denk ik dat yoga wel goed kan helpen om uit je hoofd te komen en rust te vinden in je lichaam.

@Madeliefje23
Schijnbaar wel. Loslaten kan ook met een hoop afleiding in ieder geval, daar heb ik baat bij gehad.

Destijds wist ik niet eens zeker wat er nou aan de hand was met me. Dat kwam pas later toen ik een aantal andere gevallen gezien heb en toen begreep ik pas het hele mechanisme omtrent die problematiek. Gevalletje: 'Ah, zo zat dat dus'!

Wat ontzettend vervelend voor je! Ik heb dit ook een vrij lange periode gehad, maar echt geen jaren.

Het enige wat ik kan meegeven is eigenlijk precies wat @acht.zes al zegt: probeer je er minder druk mee bezig te houden, hoe moeilijk ook. Zeker als je al zelf zo angstig aangelegd bent, is dat extra moeilijk. Maar ik neem aan dat je hier in je therapie het ook over hebt? Wat geven zij je mee voor handvatten? Zoek rust, maar ook afleiding (bezigheden waarbij je niet hiermee bezig bent of kunt zijn). Voor mij waren dat juist dingen waarbij ik mijn aandacht erg erbij moest houden, dus me niet in mijn hoofd zat telkens.

En realiseer je ajb: als je angst ervoor weg is, heb je natuurlijk kans dat je nog even last hebt van derealisatie. Verwacht niet meteen dat het verdwijnt omdat je angst of 'obsessie' ervoor verdwijnt (dan zul je namelijk weer terugschieten erin als blijkt dat dat misschien niet zo is). Maar geen jaren, echt niet. Ik kan veel mensen met deze klachten en niemand heeft het jaren gehad. Het komt echt goed!

Nee, geen jaren maar wel duidelijk meer dan een jaar. 14 a 15 maanden of zo, ik denk in ieder geval minder dan anderhalf jaar.

Ik denk echt dat dit niet een twee drie te genezen valt maar dat zoiets moet slijten. En ik denk dat het t snelste slijt als je je er zo min mogelijk mee bezig houdt, hoe moeilijk dat ook is.

Het is allemaal angst en stress, je lichaam zit in een soort van continue in stress en dat zorgt er voor dat je lichaam in een soort stand schiet die klachten als derealisatie/depersonalisatie geeft. En alles is te herleiden tot een onprettige ervaring met drugs, vaak na een periode van misbruik, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn.

Dit komt overigens ook wel voor met blowen als aanleiding, ik heb nogal wat mensen hier langs zien komen met dezelfde problematiek.

Je bent niet de enige, misschien dat dit het enigszins verzacht. En van wat ik er van gezien heb duurt het enkele weken tot maanden en in enkele gevallen meer dan een jaar, maar van jarenlang heb ik nog nooit gehoord in ieder geval.

@Madeliefje23
Uiteraard is het raadzaam om nu lange tijd geen drugs te gebruiken, en dat zou ik ook aanhouden als de klachten weer voorbij zijn als ik jou was.

edit;
Nog meer overeenkomsten met mij zie ik. Ook ik heb ADD, had destijds een laag zelfbeeld en had flink last van onzekerheid. Maar ook met dat soort problematiek kom je er weer bovenop hoor!

@Mindless @KropSla
Bedankt voor de reacties en tips!

Ja, ik creeër angst op angst... het is een beetje een OCD loop. Een vicieuze cirkel die ik moet doorbreken. Ik praat bij de therapie over mijn gedachtes en over mijn verleden hoe dat een connectie heeft met de derealisatie; we zijn er nu uit dat mijn ADD of ADHD erg in de weg zit met mijn herstel want hierdoor ben ik heel erg warrig, ontzettend ongeduldig en vergeet ik bijna alles. Ook heb ik sinds jonge leeftijd al heel erg last van een laag zelfbeeld en ben ik daarom ook erg onzeker geweest jaren lang en dus hierdoor weinig vertrouwen in mezelf en in mijn eigen kracht. Het klinkt allemaal heel logisch en het is ook logisch waarom ik last heb van derealisatie als ik het allemaal zo op som maar door mijn angst vraag ik me dat ook nog eens keer op keer opnieuw af (‘hoe komt dit gevoel nou’ ‘hoe moet ik het oplossen’ ‘is het wel derealisatie’ ‘heb ik heen hersenschade’ etc etc)
Maar heel erg bedankt voor de reacties en het geeft me wat rust. Yoga heb ik geprobeerd maar omdat ik niet lenig ben deed het een beetje pijn en het bracht frustratie bij me naar boven, ik moet denk ik gewoon lessen volgen.

acht.zes zei:

Nee, geen jaren maar wel duidelijk meer dan een jaar. 14 a 15 maanden of zo, ik denk in ieder geval minder dan anderhalf jaar.

Ik denk echt dat dit niet een twee drie te genezen valt maar dat zoiets moet slijten. En ik denk dat het t snelste slijt als je je er zo min mogelijk mee bezig houdt, hoe moeilijk dat ook is.

Het is allemaal angst en stress, je lichaam zit in een soort van continue in stress en dat zorgt er voor dat je lichaam in een soort stand schiet die klachten als derealisatie/depersonalisatie geeft. En alles is te herleiden tot een onprettige ervaring met drugs, vaak na een periode van misbruik, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn.

Dit komt overigens ook wel voor met blowen als aanleiding, ik heb nogal wat mensen hier langs zien komen met dezelfde problematiek.

Je bent niet de enige, misschien dat dit het enigszins verzacht. En van wat ik er van gezien heb duurt het enkele weken tot maanden en in enkele gevallen meer dan een jaar, maar van jarenlang heb ik nog nooit gehoord in ieder geval.

Klik om te vergroten...

Oké, bedankt dat stelt me ook een beetje gerust. Behalve dat ik dus wel een hoop mensen op forums heb gezien die er jaren last van hadden... maar ik moet ook niet meer op forums kijken, dat is ook ongeveer het ergste wat je kan doen maar oh zo lastig om niet te doen..

Madeliefje23 zei:

Yoga heb ik geprobeerd maar omdat ik niet lenig ben deed het een beetje pijn en het bracht frustratie bij me naar boven, ik moet denk ik gewoon lessen volgen.

Klik om te vergroten...

Ik ben ook niet bijzonder lenig, maar de 'grounding' oefeningen die jij nu juist nodig lijkt te hebben vergen niet erg veel lenigheid. Denk aan een 'child's pose' bijvoorbeeld. Iedereen kan die doen. En dergelijke oefeningen zijn hartstikke goed om meer uit je hoofd en meer in de beleving van je lichaam (zintuiglijke waarneming) te komen.

Je kunt inderdaad lessen gaan volgen. Of je begint zelf al met wat basis dingen. Hieronder de oefeningen die ik sinds een tijdje elke dag doe, mocht je interesse hebben:


Voor deze heb je maar minimale lenigheid nodig, maar je kunt natuurlijk ook altijd afzonderlijke poses overslaan als die te lastig zijn. Try it, het kan je verrassen hoeveel verschil het maakt om even uit je hoofd te komen.

Waar het voor mij op lijkt is dat je langdurig in 'fight or flight' blijft zitten. Een stressvolle staat van bewustzijn die bedoeld is om snel uit gevaarlijke situaties te kunnen komen. Niet om urenlang in te blijven hangen door de vicieuze cirkel die je al benoemde. Het rare is dat het lijkt dat je er uit kunt komen door meer te denken, maar meer denken houdt je alleen maar vast in die cirkel. Je moet dus minder gaan denken, wat je teweeg kunt brengen door je meer met je zintuiglijke waarneming bezig te houden. Ik ben geen ervaringsdeskundige op gebied van langdurige derealisatie (wel kort ervaren tijdens trippen), maar alles wat ik erover hoor en lees, wijst er denk ik op dat mensen met derealisatie zich vaak middels denken vasthouden in een patroon en zo te lang vast blijven zitten in 'fight or flight', wat niet bevorderlijk is voor beter worden.

Mindless zei:

Ik ben ook niet bijzonder lenig, maar de 'grounding' oefeningen die jij nu juist nodig lijkt te hebben vergen niet erg veel lenigheid. Denk aan een 'child's pose' bijvoorbeeld. Iedereen kan die doen. En dergelijke oefeningen zijn hartstikke goed om meer uit je hoofd en meer in de beleving van je lichaam (zintuiglijke waarneming) te komen.

Je kunt inderdaad lessen gaan volgen. Of je begint zelf al met wat basis dingen. Hieronder de oefeningen die ik sinds een tijdje elke dag doe, mocht je interesse hebben:


Voor deze heb je maar minimale lenigheid nodig, maar je kunt natuurlijk ook altijd afzonderlijke poses overslaan als die te lastig zijn. Try it, het kan je verrassen hoeveel verschil het maakt om even uit je hoofd te komen.

Waar het voor mij op lijkt is dat je langdurig in 'fight or flight' blijft zitten. Een stressvolle staat van bewustzijn die bedoeld is om snel uit gevaarlijke situaties te kunnen komen. Niet om urenlang in te blijven hangen door de vicieuze cirkel die je al benoemde. Het rare is dat het lijkt dat je er uit kunt komen door meer te denken, maar meer denken houdt je alleen maar vast in die cirkel. Je moet dus minder gaan denken, wat je teweeg kunt brengen door je meer met je zintuiglijke waarneming bezig te houden. Ik ben geen ervaringsdeskundige op gebied van langdurige derealisatie (wel kort ervaren tijdens trippen), maar alles wat ik erover hoor en lees, wijst er denk ik op dat mensen met derealisatie zich vaak middels denken vasthouden in een patroon en zo te lang vast blijven zitten in 'fight or flight', wat niet bevorderlijk is voor beter worden.

Klik om te vergroten...

Ik ga het yoga proberen, voel jij je meer relaxed doordat je elke dag yoga doet? Dank voor je reactie!!!

@acht.zes ik heb nog een laatste vraagje voor jou, als het mag
Wanneer is er voor jou denk je een acceptatie gekomen voor je klachten of beter gezegd, hoe heb je die bereikt? Acceptatie schijnt heel belangrijk te zijn