Bedankt voor je reactie.
Wat fijn dat je al bijna helemaal genezen bent!
Ik heb alleen dr klachen as far as i know, dus hyperventilatie en paniekaanvallen ervaar ik niet (zelf vind ik dat gek want ik dacht dat dat vaak wel samen ging, zo past het namelijk perfect in het plaatje van anxiety) ik vind het nog steeds raar dat ik alleen dr klachten ervaar, maarja misschien moet
Ik het meer zien als iets positiefs... ik probeer inderdaad positiever te denken de laatste tijd en ik probeer meer activiteiten te ondernemen. Nu heb ik bijvoorbeeld weer een dag dat ik het weer wat negatiever in zie allemaal en ik wil dat deze hell nou eindelijk eens voorbij gaat. Maar er zijn ook dagen dat het wel gaat, en dat zijn dan vooral de dagen dat ik ergens mee bezig ben. Ik probeer geen aandacht te schenken aan die belachelijke vragen die jij ook noemt, het komt nog wel vaak in mij op; dat ik denk, wat nou als het wel levenslang is? Hoe moet ik hier dan ooit mee leren leven? Maar die probeer ik dan zo snel mogelijk te vergeten omdat ik vaak eindig in een huilbui
Ik heb me inmiddels aangemeld voor een nieuwe studie die ik in september ga beginnen en ik hoop ook dat mijn klachten tegen die tijd eindelijk wat gaan afnemen of nog beter over zijn. MAarja ik kan geen time frame geven aan mezelf natuurlijk.
Ik mis alleen heel erg routine in mijn leven en doe veel dingen zonder het gepland te hebben, daardoor word ik af en toe warriger en dat is denk ik iets waar ik flink wat aan moet doen. Het is tenslotte iets wat pas over gaat als jij er ook hard voor werkt om het over te laten gaan. Die moet ik nog even in praktijk brengen...
Dank voor de tips!
Als je nog meer tips hebt hoor ik het graag. Zoals wat je nog meer hebt gedaan wat mee heeft gedragen met herstel
![:)]()
heb je bijvoorbeeld
Ook depressieve klachten gehad? Hoe ging je om met het gevoel dat alles niet klopte of onbekend voelde voor je? Die dingen zitten mij het meeste dwars.
Groetjes
Misschien ben je gewoon wat minder gevoeliger dan ik voor paniekaanvallen en hyperventilatie. Volgens mij krijgt de één veel gemakkelijker zo'n aanval dan de ander. Wees er inderdaad maar niet rouwig om dat je geen paniekklachten hebt, ging een tijdje aardig onderdoor aan die aanvallen.
Het verschil in die dagen herken ik ook, heb zelf ook nog wel eens een mindere dag ertussen zitten. Volgens de arts van het LMSP, waar ik ook contact mee heb gehad, zijn de goede dagen tekenen dat herstel optreedt. De perioden van goede dagen duurden bij mij steeds langer en de slechte perioden steeds korter, geldt die bij jou ook al? Is het dr gevoel dan ook minder of weg? Als dit het geval is betekent het dat je 'hard' aan het herstellen bent, hoewel herstel gewoon heel langzaam gaat inderdaad. Maar herstel komt zeker in golven. Bedenk dit: Je moet accepteren dat klachten op bepaalde dagen heviger aanwezig zijn dan op andere dagen; dagen zonder klachten betekent herstel, als klachten terug komen betekent dit niet terug bij af, maar verwerking, dus ook herstel.De depressieve en wanhopige gevoelens die je soms hebt herken ik ook. Ook het constante gepieker over dat het nooit meer over zou gaan is herkenbaar, we hebben duidelijk in hetzelfde schuitje gezeten.
Ik zou je echt aanraden om een soort routine/daginvulling te bedenken. Zelf heb ik redelijk wat thuisstudie moeten doen afgelopen maanden, waarbij ik steeds een paar dagen vooruit dacht wat ik ging doen. Zorg dat je rond 23 uur naar bed gaat en om 8 uur de wekker zet bijvoorbeeld. Depressieve gevoelens waren voor mij redelijk te verhelpen door een daginvulling te hebben. Als je je voor een nieuwe opleiding hebt aangemeld neem ik aan dat je nu niet naar school gaat, doe je wat anders? Misschien kan je wekelijks een aantal dagen gaan werken bijvoorbeeld?
Ga ook vaak naar buiten, sport wat, praat met mensen, wandel door het bos en neem alles goed in je op, zo ben je een tijdje niet bezig met piekeren. Er bestaan ook apps met mindfullnessoefeningen, die hebben me ook wel wat geholpen denk ik. Probeer te denken: "Boeien dat ik nu deze klachten heb, ze gaan wel over'. Want dp dr klachten worden juist gevoed doordat je er tegen vecht, maar ik neem aan dat die arts dat verhaal je ook uitgebreid uitgelegd heeft? Ik voelde me ook een tijd 'anders dan de rest', waardoor ik uitgaan enzo niet meer wilde, dit droeg achteraf gezien alleen maar bij aan depressieve gevoelens en andere klachten. Acceptatie van je klachten en het besef dat je niet doodziek bent en dus niet anders bent dan de gemiddelde persoon, waardoor je je oude uitjes weer oppakt hebben ook echt bijgedragen.
Het is inderdaad moeilijk om met je laatste vraag om te gaan: het is gewoon heel belangrijk om ze echt te accepteren. Accepteer dat het een tijdje kut is maar dat het vanzelf over zal gaan. Daarnaast zijn er natuurlijk heel veel mensen die wel 'iets' mankeert en ben je niet de enige met dit soort klachten na drugs. Ik hamer zo op het acceptatie gedeelte omdat het lijkt alsof je nog wat teveel tegen het gevoel vecht om het te accepteren dat het er op dit moment is, probeer het een beetje meer los te laten hoe moeilijk het ook is.
Ik hoop dat je iets met dit stukje kan. Je mag me natuurlijk altijd meer vragen of een bericht sturen als je nog meer wil weten.
Rustig aan!