Derealisatie

Hoi,

Ik heb al heel veel hulp maar ik voel me nogsteeds vreselijk hopeloos en ik hoop dat iemand dezelfde soort problemen heeft/ heeft gehad.
9 maanden geleden heb ik een xtc pilletje genomen op een techno feestje, het was een vrij zware pil en ik heb het over 4 uur verdeeld (niet heel veel uur dus) de trip ging goed, ik ging wel erg hard maar ik werd er niet zodanig angstig van. Na het feestje voelde ik me niet lekker en ben meteen gaan slapen. De volgende dag was prima en de dag daarna ben ik hard gaan werken in de horeca, het was ontzettend druk dus de stress was hoog... ik ben gaan slapen na die dag en de volgende dag was alles goed tot op het moment dat ik mijn kamer opruimde en ik uit het niets een paniekaanval kreeg. Dit duurde een paar minuten en ik was vreselijk bang dat dit het einde zou zijn, die hele dag voelde ik me heel vreemd en ik wist niet wat me overkwam... ik heb de hele dag in een gevoel van angst geleefd en alles begon vreemd te worden.
Ik heb toen party drugs gebeld en die hadden uitgelegd dat het waarschijnlijk derealisatie is en dat dat over een paar weken over zou gaan. Ik ben erg angstig aangelegd en heb mij dus in deze 9 maanden tijd obsessief bezig gehouden met de klachten en hou mij er 24/7 mee bezig. Ik weet dat ik dat niet zou moeten doen maar ik voel me elk moment van de dag zo hopeloos dat ik zoek naar een magische oplossing die er hoogstwaarschijnlijk niet is...
Overigens heb ik alleen last van ‘derealisatie’ denk ik. Alles ziet er nog normaal uit en ik weet wel wie ik ben en wie mijn familie is maar ik herken mijn huis en andere omgevingen niet meer en heb ik een wazig/droom gevoel als ik buiten loop. Ik ben ook een paar jaar geleden gediagnosticeerd met ADD (ik denk zelf dat ik ADHD heb) heeft dit er misschien ook mee te maken?
Ik heb al cognitieve gedrags therapie en ik heb ook al contact met het partydrugs team. Ik ben gewoon zo bang dat het nooit meer weggaat of dat het iets anders is.. ik wil gewoon weer mijn omgeving herkennen en kunnen leven.. ik huil zoveel
Herkent iemand dit en heeft iemand tips of ervaringen? Ik wil er zo graag vanaf!

Groetjes

Hoi,

Ik heb PRECIES hetzelfde meegemaakt in de jaren 90, zelfde drug, zelfde omstandigheid, zelfde klachten, zelfde diagnose. Ik ben er zelf ruim een jaar mee bezig geweest, precieze tijd kan ik niet zeggen want het s niet van het ene op het andere moment over gegaan/genezen, maar het is heel langzaam weggeebt.

Als ik een tip voor je heb dan is dat om je er zo weinig mogelijk mee bezig te houden hoe moeilijk dat ook is. En zo veel mogelijk proberen te ontspannen, hoe lastig dat ook is.

Maar goed, het goede nieuws is dat het dus wel degelijk weg zal gaan!

Ik wens je heel veel sterkte in deze enorm zware tijd, want zwaar is het. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik elke dag heb moeten afzien toen ik dit had.

acht.zes zei:

Hoi,

Ik heb PRECIES hetzelfde meegemaakt in de jaren 90, zelfde drug, zelfde omstandigheid, zelfde klachten, zelfde diagnose. Ik ben er zelf ruim een jaar mee bezig geweest, precieze tijd kan ik niet zeggen want het s niet van het ene op het andere moment over gegaan/genezen, maar het is heel langzaam weggeebt.

Als ik een tip voor je heb dan is dat om je er zo weinig mogelijk mee bezig te houden hoe moeilijk dat ook is. En zo veel mogelijk proberen te ontspannen, hoe lastig dat ook is.

Maar goed, het goede nieuws is dat het dus wel degelijk weg zal gaan!

Ik wens je heel veel sterkte in deze enorm zware tijd, want zwaar is het. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik elke dag heb moeten afzien toen ik dit had.

Klik om te vergroten...

Hoi,

Dank voor je reactie!
Ik geloof ook wel dat het ooit weggaat op sommige momenten, maar ik wil gewoon niet dat het jaren duurt voordat ik weer de oude ben... ik begrijp het gewoon niet. Ik vind 9 maanden al lang en ik denk dat mijn obsessieve gedrag en de angst het allemaal in stand houdt maar wat nou als de angst ervoor weg is en het is er dan nog steeds? Dat is mijn grootste angst....
Heb jij er jaren last van gehad?

Wat super vervelend (waarschijnlijk een dikke understatement...)

Ik kan me voorstellen dat je al van alles geprobeerd hebt. Het is maar een idee, maar heb je misschien al yoga geprobeerd? Het lichaam staat in connectie met je omgeving. Yoga brengt je meer in je lichaam, waardoor je je (in theorie) minder gedissocieerd zou moeten gaan voelen van je omgeving. Fullblown derealisatie heb ik zelf niet gehad, maar ik weet dat yoga rust kan brengen door je meer in contact te brengen met je lichaam. Misschien dat het kan helpen?

maar wat nou als de angst ervoor weg is en het is er dan nog steeds? Dat is mijn grootste angst....

Klik om te vergroten...

Je creëert wel angst op deze manier hè. Je moet denk ik een beetje proberen om als de angst minder is dan ook echt even proberen te ontspannen in plaats van allerlei 'what if...' scenario's te bedenken. Weet je waarschijnlijk zelf ook wel, maar het echt doen is natuurlijk een tweede. Maar zoals gezegd denk ik dat yoga wel goed kan helpen om uit je hoofd te komen en rust te vinden in je lichaam.

@Madeliefje23
Schijnbaar wel. Loslaten kan ook met een hoop afleiding in ieder geval, daar heb ik baat bij gehad.

Destijds wist ik niet eens zeker wat er nou aan de hand was met me. Dat kwam pas later toen ik een aantal andere gevallen gezien heb en toen begreep ik pas het hele mechanisme omtrent die problematiek. Gevalletje: 'Ah, zo zat dat dus'!

Wat ontzettend vervelend voor je! Ik heb dit ook een vrij lange periode gehad, maar echt geen jaren.

Het enige wat ik kan meegeven is eigenlijk precies wat @acht.zes al zegt: probeer je er minder druk mee bezig te houden, hoe moeilijk ook. Zeker als je al zelf zo angstig aangelegd bent, is dat extra moeilijk. Maar ik neem aan dat je hier in je therapie het ook over hebt? Wat geven zij je mee voor handvatten? Zoek rust, maar ook afleiding (bezigheden waarbij je niet hiermee bezig bent of kunt zijn). Voor mij waren dat juist dingen waarbij ik mijn aandacht erg erbij moest houden, dus me niet in mijn hoofd zat telkens.

En realiseer je ajb: als je angst ervoor weg is, heb je natuurlijk kans dat je nog even last hebt van derealisatie. Verwacht niet meteen dat het verdwijnt omdat je angst of 'obsessie' ervoor verdwijnt (dan zul je namelijk weer terugschieten erin als blijkt dat dat misschien niet zo is). Maar geen jaren, echt niet. Ik kan veel mensen met deze klachten en niemand heeft het jaren gehad. Het komt echt goed!

Nee, geen jaren maar wel duidelijk meer dan een jaar. 14 a 15 maanden of zo, ik denk in ieder geval minder dan anderhalf jaar.

Ik denk echt dat dit niet een twee drie te genezen valt maar dat zoiets moet slijten. En ik denk dat het t snelste slijt als je je er zo min mogelijk mee bezig houdt, hoe moeilijk dat ook is.

Het is allemaal angst en stress, je lichaam zit in een soort van continue in stress en dat zorgt er voor dat je lichaam in een soort stand schiet die klachten als derealisatie/depersonalisatie geeft. En alles is te herleiden tot een onprettige ervaring met drugs, vaak na een periode van misbruik, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn.

Dit komt overigens ook wel voor met blowen als aanleiding, ik heb nogal wat mensen hier langs zien komen met dezelfde problematiek.

Je bent niet de enige, misschien dat dit het enigszins verzacht. En van wat ik er van gezien heb duurt het enkele weken tot maanden en in enkele gevallen meer dan een jaar, maar van jarenlang heb ik nog nooit gehoord in ieder geval.

@Madeliefje23
Uiteraard is het raadzaam om nu lange tijd geen drugs te gebruiken, en dat zou ik ook aanhouden als de klachten weer voorbij zijn als ik jou was.

edit;
Nog meer overeenkomsten met mij zie ik. Ook ik heb ADD, had destijds een laag zelfbeeld en had flink last van onzekerheid. Maar ook met dat soort problematiek kom je er weer bovenop hoor!

@Mindless @KropSla
Bedankt voor de reacties en tips!

Ja, ik creeër angst op angst... het is een beetje een OCD loop. Een vicieuze cirkel die ik moet doorbreken. Ik praat bij de therapie over mijn gedachtes en over mijn verleden hoe dat een connectie heeft met de derealisatie; we zijn er nu uit dat mijn ADD of ADHD erg in de weg zit met mijn herstel want hierdoor ben ik heel erg warrig, ontzettend ongeduldig en vergeet ik bijna alles. Ook heb ik sinds jonge leeftijd al heel erg last van een laag zelfbeeld en ben ik daarom ook erg onzeker geweest jaren lang en dus hierdoor weinig vertrouwen in mezelf en in mijn eigen kracht. Het klinkt allemaal heel logisch en het is ook logisch waarom ik last heb van derealisatie als ik het allemaal zo op som maar door mijn angst vraag ik me dat ook nog eens keer op keer opnieuw af (‘hoe komt dit gevoel nou’ ‘hoe moet ik het oplossen’ ‘is het wel derealisatie’ ‘heb ik heen hersenschade’ etc etc)
Maar heel erg bedankt voor de reacties en het geeft me wat rust. Yoga heb ik geprobeerd maar omdat ik niet lenig ben deed het een beetje pijn en het bracht frustratie bij me naar boven, ik moet denk ik gewoon lessen volgen.

acht.zes zei:

Nee, geen jaren maar wel duidelijk meer dan een jaar. 14 a 15 maanden of zo, ik denk in ieder geval minder dan anderhalf jaar.

Ik denk echt dat dit niet een twee drie te genezen valt maar dat zoiets moet slijten. En ik denk dat het t snelste slijt als je je er zo min mogelijk mee bezig houdt, hoe moeilijk dat ook is.

Het is allemaal angst en stress, je lichaam zit in een soort van continue in stress en dat zorgt er voor dat je lichaam in een soort stand schiet die klachten als derealisatie/depersonalisatie geeft. En alles is te herleiden tot een onprettige ervaring met drugs, vaak na een periode van misbruik, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn.

Dit komt overigens ook wel voor met blowen als aanleiding, ik heb nogal wat mensen hier langs zien komen met dezelfde problematiek.

Je bent niet de enige, misschien dat dit het enigszins verzacht. En van wat ik er van gezien heb duurt het enkele weken tot maanden en in enkele gevallen meer dan een jaar, maar van jarenlang heb ik nog nooit gehoord in ieder geval.

Klik om te vergroten...

Oké, bedankt dat stelt me ook een beetje gerust. Behalve dat ik dus wel een hoop mensen op forums heb gezien die er jaren last van hadden... maar ik moet ook niet meer op forums kijken, dat is ook ongeveer het ergste wat je kan doen maar oh zo lastig om niet te doen..

Madeliefje23 zei:

Yoga heb ik geprobeerd maar omdat ik niet lenig ben deed het een beetje pijn en het bracht frustratie bij me naar boven, ik moet denk ik gewoon lessen volgen.

Klik om te vergroten...

Ik ben ook niet bijzonder lenig, maar de 'grounding' oefeningen die jij nu juist nodig lijkt te hebben vergen niet erg veel lenigheid. Denk aan een 'child's pose' bijvoorbeeld. Iedereen kan die doen. En dergelijke oefeningen zijn hartstikke goed om meer uit je hoofd en meer in de beleving van je lichaam (zintuiglijke waarneming) te komen.

Je kunt inderdaad lessen gaan volgen. Of je begint zelf al met wat basis dingen. Hieronder de oefeningen die ik sinds een tijdje elke dag doe, mocht je interesse hebben:


Voor deze heb je maar minimale lenigheid nodig, maar je kunt natuurlijk ook altijd afzonderlijke poses overslaan als die te lastig zijn. Try it, het kan je verrassen hoeveel verschil het maakt om even uit je hoofd te komen.

Waar het voor mij op lijkt is dat je langdurig in 'fight or flight' blijft zitten. Een stressvolle staat van bewustzijn die bedoeld is om snel uit gevaarlijke situaties te kunnen komen. Niet om urenlang in te blijven hangen door de vicieuze cirkel die je al benoemde. Het rare is dat het lijkt dat je er uit kunt komen door meer te denken, maar meer denken houdt je alleen maar vast in die cirkel. Je moet dus minder gaan denken, wat je teweeg kunt brengen door je meer met je zintuiglijke waarneming bezig te houden. Ik ben geen ervaringsdeskundige op gebied van langdurige derealisatie (wel kort ervaren tijdens trippen), maar alles wat ik erover hoor en lees, wijst er denk ik op dat mensen met derealisatie zich vaak middels denken vasthouden in een patroon en zo te lang vast blijven zitten in 'fight or flight', wat niet bevorderlijk is voor beter worden.

Mindless zei:

Ik ben ook niet bijzonder lenig, maar de 'grounding' oefeningen die jij nu juist nodig lijkt te hebben vergen niet erg veel lenigheid. Denk aan een 'child's pose' bijvoorbeeld. Iedereen kan die doen. En dergelijke oefeningen zijn hartstikke goed om meer uit je hoofd en meer in de beleving van je lichaam (zintuiglijke waarneming) te komen.

Je kunt inderdaad lessen gaan volgen. Of je begint zelf al met wat basis dingen. Hieronder de oefeningen die ik sinds een tijdje elke dag doe, mocht je interesse hebben:


Voor deze heb je maar minimale lenigheid nodig, maar je kunt natuurlijk ook altijd afzonderlijke poses overslaan als die te lastig zijn. Try it, het kan je verrassen hoeveel verschil het maakt om even uit je hoofd te komen.

Waar het voor mij op lijkt is dat je langdurig in 'fight or flight' blijft zitten. Een stressvolle staat van bewustzijn die bedoeld is om snel uit gevaarlijke situaties te kunnen komen. Niet om urenlang in te blijven hangen door de vicieuze cirkel die je al benoemde. Het rare is dat het lijkt dat je er uit kunt komen door meer te denken, maar meer denken houdt je alleen maar vast in die cirkel. Je moet dus minder gaan denken, wat je teweeg kunt brengen door je meer met je zintuiglijke waarneming bezig te houden. Ik ben geen ervaringsdeskundige op gebied van langdurige derealisatie (wel kort ervaren tijdens trippen), maar alles wat ik erover hoor en lees, wijst er denk ik op dat mensen met derealisatie zich vaak middels denken vasthouden in een patroon en zo te lang vast blijven zitten in 'fight or flight', wat niet bevorderlijk is voor beter worden.

Klik om te vergroten...

Ik ga het yoga proberen, voel jij je meer relaxed doordat je elke dag yoga doet? Dank voor je reactie!!!

@acht.zes ik heb nog een laatste vraagje voor jou, als het mag
Wanneer is er voor jou denk je een acceptatie gekomen voor je klachten of beter gezegd, hoe heb je die bereikt? Acceptatie schijnt heel belangrijk te zijn

Mezelf zei:

Tot die tijd is het misschien goed om pieker momenten op de dag in te plannen en jezelf verplichten buiten deze momenten iets anders te doen. Maak er ook een vaste plek van (een vaste pieker stoel oid). Daarmee geef je je zelf toestemming om af en toe lekker te piekeren maar dan wel wanneer "jij" dat besloten hebt. Dit werkt bij mij eigenlijk best wel goed.

Klik om te vergroten...

Goeie tip Het piekeren is mij namelijk ook niet onbekend.

Wat ik verder voor mezelf ook heb ingesteld, zijn een paar dingen die ik elke dag doe die me ervan weerhouden in een lethargische staat te komen. Zo begin ik elke dag met wat yoga, wat echt een positief effect heeft op mijn mindset. Voelt mijn lichaam goed, dan voelt mijn mind zich ook veel makkelijker goed. Verder kom ik iedere dag buiten, wat voor weer het ook is. Ik ga dan ofwel te fietsen, ofwel te wandelen. Dit is iets wat ik veel eerder had moeten invoeren, want je voelt je gewoon zoveel beter als je dagelijks buiten komt en in beweging blijft. Verder dan nog fitness en zo. Allemaal grote aanraders, mochten jullie dit nog niet doen. Dit zorgt er allemaal voor dat je makkelijker in de mindset komt van 'hmm, wat kan ik nog meer voor dingen doen'.

Ik herken me verder heel erg in je verhaal. Het piekeren over (toekomstig) werk en zo. Persoonlijk werkt het bij mij anders dan bij de meeste mensen. Ik heb een afgrijselijke hekel aan elke dag weer netjes naar je werk moeten en daar dan 8 uren zitten, naar huis en volgende dag repeat, dat voor een week lang, dan weekend en dan alles weer opnieuw. Waar velen daar energie en purpose van krijgen, word ik daar gewoon doodongelukkig van. Daarom ben ik me er ook op aan het oriënteren om wat anders dan dat te gaan doen. Al valt dat me zwaar omdat het denken bij mij vaak gewoon erg slecht gaat de laatste tijd. Ik zie deze periode dat ik niets doe trouwens ook meer als een sabbatical, dus de druk is er even af. Ik mocht ook elk moment bij mijn oude werkgever terugkomen, maar dat lijkt me eigenlijk verschrikkelijk om weer in die sleur te komen, bij die mensen die altijd zo'n chaotische energie hebben.

Mezelf zei:

Op dit moment ben ik bij een psycholoog onder behandeling.

Klik om te vergroten...

Soms is het wel jammer dat psychologen geen medicijnen mogen voorschrijven en omdat ze dat niet mogen zijn ze er in enkele gevallen fel op tegen. (Waarmee ik niet wil zeggen dat jij medicijnen nodig hebt, maar soms zijn ze wel handig.)

Felikes zei:

Soms is het wel jammer dat psychologen geen medicijnen mogen voorschrijven en omdat ze dat niet mogen zijn ze er in enkele gevallen fel op tegen. (Waarmee ik niet wil zeggen dat jij medicijnen nodig hebt, maar soms zijn ze wel handig.)

Klik om te vergroten...

Om dan maar kunstmatig bij mensen de symptomen van iets onderliggends te onderdrukken, zodat ze weer efficiënt kunnen meedraaien in het systeem?

Nee, ik ben er meer voor dat een mens soms echt even de tijd voor zichzelf neemt om op zoek te gaan naar de echte oorzaak van de klachten.

Mindless zei:

Ik herken me verder heel erg in je verhaal. Het piekeren over (toekomstig) werk en zo. Persoonlijk werkt het bij mij anders dan bij de meeste mensen. Ik heb een afgrijselijke hekel aan elke dag weer netjes naar je werk moeten en daar dan 8 uren zitten, naar huis en volgende dag repeat, dat voor een week lang, dan weekend en dan alles weer opnieuw. Waar velen daar energie en purpose van krijgen, word ik daar gewoon doodongelukkig van. Daarom ben ik me er ook op aan het oriënteren om wat anders dan dat te gaan doen. Al valt dat me zwaar omdat het denken bij mij vaak gewoon erg slecht gaat de laatste tijd. Ik zie deze periode dat ik niets doe trouwens ook meer als een sabbatical, dus de druk is er even af. Ik mocht ook elk moment bij mijn oude werkgever terugkomen, maar dat lijkt me eigenlijk verschrikkelijk om weer in die sleur te komen, bij die mensen die altijd zo'n chaotische energie hebben.

Klik om te vergroten...

Jeetje zit jij in mijn hoofd ofzo? Ik denk precies zo... exact!

Mindless zei:

Om dan maar kunstmatig bij mensen de symptomen van iets onderliggends te onderdrukken, zodat ze weer efficiënt kunnen meedraaien in het systeem?

Klik om te vergroten...

Precies dit.. Mijn dokter begon ook meteen over diverse middelen waaronder tricyclische antidepressiva. Want SSRI had ik rond mijn 20ste een keer gekregen maar daar werd ik zowat suïcidaal van dus dat nooit meer. Maar mij ook niet gezien hoor. Liever dan nog minder lekker in mijn vel zitten, maar wel Mezelf, dan aan die troep.

Ik denk dat er veel meer zijn die er zo over denken Mezelf (soms denk ik in een split seconde dat ik ergens iets geliket heb, maar dan was jij het ). En dat er ook steeds meer mensen zullen komen die geen voldoening meer halen uit zo'n leven.

Overigens denk ik dat dergelijke medicijnen in bepaalde gevallen wel echt nodig zijn hoor, maar als het gebruikt wordt om mensen te laten blijven functioneren in iets wat misschien wel (mede) de reden was van de klacht, dan zijn we heel erg verkeerd bezig.

^Ja mindless we denken over veel dingen redelijk hetzelfde .

Mindless zei:

Overigens denk ik dat dergelijke medicijnen in bepaalde gevallen wel echt nodig zijn hoor, maar als het gebruikt wordt om mensen te laten blijven functioneren in iets wat misschien wel (mede) de reden was van de klacht, dan zijn we heel erg verkeerd bezig.

Klik om te vergroten...

Absoluut maar dat is in ZEER zeldzame gevallen. Al geloof ik meer in tijdelijke middelen (Benzo's bijvoorbeeld voor 2 a 3 weken) om korte pieken op te vangen maar langdurige zoals ssri's en snri's twijfel ik nog wel eens over of dat überhaupt wel goed is. Natuurlijk zijn er vast wel (enkele)mensen die een soort afwijking hebben aan hun serotonerge neuronen die dan dit middel echt nodig hebben. Verder echt niet.

Anti-depressiva zijn werkzaam, maar alleen bij mensen die een zware depressie hebben. Als mensen een lichte of matige depressie hebben dan verdwijnen de klachten meestal vanzelf na zes maanden. Dan kan een anti-depressivum de situatie juist verergeren door bijwerkingen te veroorzaken (waaronder suïcidaliteit aan het begin van de kuur).

Als mensen last hebben van een zware depressie, dan nemen anti-depressiva niet alle klachten weg. Anti-depressiva helpen ook niet de oorzaak van de depressie weg te nemen. Maar de klachten kunnen wel met een derde tot de helft verminderd worden. En als je ernstig depressief en suïcidaal bent dan kan de helft van de klachten echt een wereld van verschil betekenen. Daarvoor kunnen anti-depressiva gebruikt worden: om de boel even te stabiliseren zodat je tijd hebt om de omgeving aan te passen. Want de oorzaak van de depressie ligt in trauma's uit het verleden en sociale problemen in het heden.

Wat dus heel veel fout gaat is dat anti-depressiva gewoon constant door worden geslikt en niet worden toegepast als tijdelijk hulpmiddel dat de patiënt in staat stelt verandering in zijn/haar leefomgeving door te voeren. De 'stofjestheorie' draagt daar heel erg aan bij: het idee dat er in het brein van depressieve mensen een stofje ontbreekt dat met een medicijn opgelost kan worden. Dat is echter een oversimplificatie bij de popularisering van wetenschappelijk onderzoek.

Lees ook vooral dit fijne kritische stuk over anti-depressica en de stofjestheorie in de Groene Amsterdammer:
https://www.groene.nl/artikel/het-ontbrekende-stofje-in-het-brein