gebruikt ik ben zelden over de halve gram per avond geweest. Meestal kon ik met 250/300 mg de hele avond vooruit.
drugsforum.nl
Dat is 2 of 3 keer de aanbevolen dosering en dus een flinke overdosering ja. Of weeg je 200 kg?
Maar zelfs al hield je je perfect aan de richtlijnen. Dan nog verliezen heel veel mensen het gewenste effect bij regelmatig gebruik. Soms niet eens bij regelmatig gebruik... Het is nu eenmaal hoe dat vaak gaat bij MDMA. Hecht je niet teveel aan dat gevoel dus.
We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...
Ja, dat AD(H)D dus aanzet tot meer drugsgebruik. Klinkt nog best logisch.Misschien is er een link tussen AD(H)D en drugsgebruik.![:grin:]()
Ik heb zowel metylfendidaat als dexamfetamine gekregen voor mijn ADD. Hierbij krijg ik een heel naar zenuwachtig gevoel. Ook een beetje sloom en bijna suf soms. Datzelfde krijg ik ook als bijvoorbeeld pep of 3MMC gehad.Ik zie trouwens niet in hoe ADD gerelateerd zou zijn aan slecht reageren op amfetamines.
Wauw! Wat super dat jullie dat voor elkaar hebben gekregen zonder medicatie!Ik snap je twijfels. Mijn zoon -18- werd gediagnosticeerd toen hij 6 of 7 was. De symptomen waren ernstig en overduidelijk. Het heeft hem veel moeite gekost om te komen waar hij nu staat. Wij hebben bewust gekozen voor een behandeling zonder medicatie (wat niet makkelijk was!), maar het is ons gelukt. Daarnaast staken we veel tijd in therapie, praten en bezig zijn met hem en zorgen voor een solide structuur. Hij is zelfzekerder geworden, heeft zijn 'aandoening' leren aanvaarden en ermee leren omgaan, dus nu gaat het stukken beter. Ik wil maar aangeven dat het bij ons overduidelijk was dat hij 'anders' was/is dan de anderen. Ik spreek hier dan over een onuitputtelijke energie, dwars gedrag, de onmogelijkheid om zich te concentreren of in te houden, enz... Had hij dan écht een diagnose nodig? Ja. Vanaf toen konden we de school inlichten en zorgen voor veel structuur. Op die manier groeide zijn zelfzekerheid, want tot dan was hij gewoon 'het lastige kind van de klas of het familiefeest'. Maar inderdaad, om het nu een ziektebeeld te noemen, daar ben ik ook nog steeds niet uit. Hij is zeer sportief, een lief persoon en heeft bakken vol creativiteit. Zoals bij elk 'ziektebeeld' gaat het er altijd om hoe de omgeving er mee omgaat. Moest dat verbeteren, dan stopt het stigma, en hoeven we misschien niet langer van een ziekte te spreken. Volgens mij is er plaats op deze wereld voor iedereen, dus ook voor hyperactieve hummeltjes...
Neem iets als PTSS. Daar is de oorzaak van bekend: trauma en stress. Wat is het dan dat de symptomen van ADHD veroorzaakt? Deze symptomen bestaan trouwens ook los, dus wanneer is het precies ADHD en wanneer niet? Ligt dat dan eigenlijk aan de specialist die de evaluatie doet? Ik wil al deze dingen niet ontkennen als syndromen, want overduidelijk bestaan deze, als set symptomen die we kunnen waarnemen. Ik heb er gewoon moeite mee dat zoveel mensen er zo'n ding van maken: "ik heb ad(h)d, ik ben ad(h)d'er". Zeker omdat ik zelf zo sterk geloof in onze eigen waarheid creëren. Wat doet dat met iemand - met name een kind - om zichzelf te zien als "ad(h)d'er". Zeker, velen geven ook aan rust te vinden in zo'n label, wat ik niet wil bagatelliseren, maar ik kan me gewoon niet aan de gedachte onttrekken dat heel veel mensen zichzelf ook vasthouden in zo'n omschrijving. En nee, ik denk echt niet dat je al je klachten even kunt wegdenken, voordat iemand dat misschien denkt. Dat zou een ander uiterste zijn. Maar het perspectief van waaruit je kijkt, is zó belangrijk. Heeft zo'n enorme invloed op je geestesgesteldheid.Maar dan snap ik dus niet waarom je bij ADHD zegt dat je niet overtuigd bent van het bestaan. Want bij de zaken die ik noem is er ook geen medische test als een bloedmonster of iets dergelijks. Zulke diagnoses worden ook vaak gesteld op basis van gesprekken en bepaalde criteria. Overigens niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik ben er echt benieuwd naar wat het verschil precies maakt.
Dan heb je dus al een amfetamine tolerantie. Denk dat dat meespeelt als je speed neemt.Ik heb zowel metylfendidaat als dexamfetamine gekregen voor mijn ADD. Hierbij krijg ik een heel naar zenuwachtig gevoel. Ook een beetje sloom en bijna suf soms. Datzelfde krijg ik ook als bijvoorbeeld pep of 3MMC gehad.
Misschien staat dit compleet los van mijn ADD. Uiteraard kan amfetamine ook gewoon een zenuwachtig gevoel geven, maar naar mijn idee was het toch iets anders. Ik had daarin die link gelegd met ADD, geen idee of daar ook daardwerkelijk wat achter zit.
We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...
We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...
Sport en gezond eten is eigenlijk overal goed voor.Mijn ervaring met dit onderwerp is dat mensen met een (zeer) gezonde levensstijl ook sneller herstellen en daarmee weer sneller een magische ervaring hebben met MDMA. Sport en gezond eten zijn echt belangrijke factoren in t aanmaken van serotonine.
Dat idee heb ik ook. Ik heb ook al lang problemen met concentratie. Als ik echt mijn best zou doen, zou ik het misschien ook wel voor elkaar krijgen om medicatie te krijgen. Maar de manier hoe we leven en wat we doen, kijken, eten, etc. in deze maatschappij produceert mentale en dus ook concentratie problemen. Door dat allemaal aan te pakken, wordt mijn concentratie beter. Veel mensen willen volgens mij gewoon een pilletje in plaats van te veranderen in hun gedrag. Ongelofelijk veel mensen hebben nu concentratie problemen. Als je die methylfenidaat of dexamfetamine geeft, zullen ze daar natuurlijk zeer positief over zijn en denken dat ze dat nodig hebben.Velen die adhd of aanverwante iets hebben, hebben dat helemaal niet. Het wordt vrij makkelijk toegewezen aan gelijkwaardige “klachten”.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."