#1
Symptomen van elke aandoening bestaan vaak los. Ik voel me wel eens verdrietig en heb periodes nergens zin in, maar ben niet depressief. Soms heb ik vreselijke stemmingswisselingen of ben ik impulsief, maar ik heb geen borderline. Wanneer iets precies ADHD, PTSS, borderline of wat dan ook is, ligt aan of het aan X aantal van de criteria voldoet. En natuurlijk is dat (helaas) minder objectief meetbaar dan een gebroken been, en kan de specialist die de vragen afneemt en diagnose stelt hier een rol in spelen en het soms mis hebben, maar dat geldt echt niet alleen voor ADHD (kan ik uit ervaring zeggen).
Ik ben het verder helemaal met je eens dat het belangrijk is om je niet naar een label te gaan gedragen, en dat je perspectief grote invloed heeft op je gesteldheid. Ik kan soms ook 'jeukerig' worden van bepaalde uitspraken, dus snap wel wat je bedoelt. Maar tegelijk is het denk ik ook belangrijk om de zaken niet om te draaien, want veel mensen hebben hun symptomen en gedragingen al voordat ze het label hadden, maar werden gewoon niet als symptomen gezien. Er is ze bijvoorbeeld altijd verteld dat ze zich moesten aanpassen, dat ze wel 'een tandje minder' mochten zijn, eens wat meer mindfull moesten worden, lui waren, of niet genoeg hun best deden. Dat is frustrerend, zeker als je merkt dat voor jou iets gewoon wél meer moeite kost, of écht anders werkt, dan bij de gemiddelde mens. Als je dan een verklaring hebt die zegt: je bent niet lui, je werkt gewoon iets anders en je moet hier op een andere manier mee omgaan, dan kan ik me voorstellen dat je dat van de daken wil schreeuwen. Juist omdat je je vaak niet gehoord hebt gevoeld. En dat is bij ADHD vaak het geval volgens mij, ook door het soort stigma dat er op rust (dat het over-gediagnosticeerd wordt, dat het misschien niet echt bestaat, dat het 'gewoon' een kwestie van je aanpassen of anders gedragen is, etc). Het maakt denk ik juist dat mensen soms harder of vaker roepen: ik heb ADHD, ik ben een ADHD'er. Want maar weinig dingen zijn zo vervelend als je niet gehoord voelen. En aan het einde van de dag is ADHD met de huidige kennis toch echt een 'stoornis', gediagnosticeerd aan de hand van uitgebreide lijsten symptomen / vragenlijsten of afhankelijk van je behandelaar zelfs andere onderzoeken (zoals een test om je beweeglijkheid/reactievermogen/concentratie te meten). Daarin doet het niet onder voor andere stoornissen of problematiek die gediagnosticeerd worden met lijsten symptomen en vragenlijsten. Ook als de exacte oorzaak nog niet 100% duidelijk is in de wetenschap.
Mooi gezegd! Wat het tegenwoordig ook lastig maakt is dat adhd ook een beetje een ‘trend’ is in de ggz. Je hebt tegenwoordig instellingen als ADHD Centraal die aan de lopende band diagnosticeren en enkel kijken naar ADHD.
Dan krijg je het ‘probleem’ dat een emotionele ontwikkelingsstoornis bijvoorbeeld best kan lijken op adhd symptomen maar omdat ze maar 1 ding bekijken raakt dat ondergesneeuwd.
Ik denk dat 40% van de cliënten die ik zie met AD(H)D diagnose dit uiteindelijk niet blijken te hebben. Als je dan jarenlang ritalin hebt geslikt baal je best wel.
Maar het is lastig, je wil mensen zeker ook erkennen in hun klachten.