Beste Mindless, laat mij hier wel nog aan toevoegen dat het zeker geen lachertje is, en dat dit niet iedereen gegund is...Wauw! Wat super dat jullie dat voor elkaar hebben gekregen zonder medicatie!![:blush:]()
Symptomen van elke aandoening bestaan vaak los. Ik voel me wel eens verdrietig en heb periodes nergens zin in, maar ben niet depressief. Soms heb ik vreselijke stemmingswisselingen of ben ik impulsief, maar ik heb geen borderline. Wanneer iets precies ADHD, PTSS, borderline of wat dan ook is, ligt aan of het aan X aantal van de criteria voldoet. En natuurlijk is dat (helaas) minder objectief meetbaar dan een gebroken been, en kan de specialist die de vragen afneemt en diagnose stelt hier een rol in spelen en het soms mis hebben, maar dat geldt echt niet alleen voor ADHD (kan ik uit ervaring zeggen).
Ik ben het verder helemaal met je eens dat het belangrijk is om je niet naar een label te gaan gedragen, en dat je perspectief grote invloed heeft op je gesteldheid. Ik kan soms ook 'jeukerig' worden van bepaalde uitspraken, dus snap wel wat je bedoelt. Maar tegelijk is het denk ik ook belangrijk om de zaken niet om te draaien, want veel mensen hebben hun symptomen en gedragingen al voordat ze het label hadden, maar werden gewoon niet als symptomen gezien. Er is ze bijvoorbeeld altijd verteld dat ze zich moesten aanpassen, dat ze wel 'een tandje minder' mochten zijn, eens wat meer mindfull moesten worden, lui waren, of niet genoeg hun best deden. Dat is frustrerend, zeker als je merkt dat voor jou iets gewoon wél meer moeite kost, of écht anders werkt, dan bij de gemiddelde mens. Als je dan een verklaring hebt die zegt: je bent niet lui, je werkt gewoon iets anders en je moet hier op een andere manier mee omgaan, dan kan ik me voorstellen dat je dat van de daken wil schreeuwen. Juist omdat je je vaak niet gehoord hebt gevoeld. En dat is bij ADHD vaak het geval volgens mij, ook door het soort stigma dat er op rust (dat het over-gediagnosticeerd wordt, dat het misschien niet echt bestaat, dat het 'gewoon' een kwestie van je aanpassen of anders gedragen is, etc). Het maakt denk ik juist dat mensen soms harder of vaker roepen: ik heb ADHD, ik ben een ADHD'er. Want maar weinig dingen zijn zo vervelend als je niet gehoord voelen. En aan het einde van de dag is ADHD met de huidige kennis toch echt een 'stoornis', gediagnosticeerd aan de hand van uitgebreide lijsten symptomen / vragenlijsten of afhankelijk van je behandelaar zelfs andere onderzoeken (zoals een test om je beweeglijkheid/reactievermogen/concentratie te meten). Daarin doet het niet onder voor andere stoornissen of problematiek die gediagnosticeerd worden met lijsten symptomen en vragenlijsten. Ook als de exacte oorzaak nog niet 100% duidelijk is in de wetenschap.
Hiervan krijg ik dus echt een brok in mijn keel. Wat mooi en liefdevol geschreven @geflipt . Respect!Ik snap je twijfels. Mijn zoon -18- werd gediagnosticeerd toen hij 6 of 7 was. De symptomen waren ernstig en overduidelijk. Het heeft hem veel moeite gekost om te komen waar hij nu staat. Wij hebben bewust gekozen voor een behandeling zonder medicatie (wat niet makkelijk was!), maar het is ons gelukt. Daarnaast staken we veel tijd in therapie, praten en bezig zijn met hem en zorgen voor een solide structuur. Hij is zelfzekerder geworden, heeft zijn 'aandoening' leren aanvaarden en ermee leren omgaan, dus nu gaat het stukken beter. Ik wil maar aangeven dat het bij ons overduidelijk was dat hij 'anders' was/is dan de anderen. Ik spreek hier dan over een onuitputtelijke energie, dwars gedrag, de onmogelijkheid om zich te concentreren of in te houden, enz... Had hij dan écht een diagnose nodig? Ja. Vanaf toen konden we de school inlichten en zorgen voor veel structuur. Op die manier groeide zijn zelfzekerheid, want tot dan was hij gewoon 'het lastige kind van de klas of het familiefeest'. Maar inderdaad, om het nu een ziektebeeld te noemen, daar ben ik ook nog steeds niet uit. Hij is zeer sportief, een lief persoon en heeft bakken vol creativiteit. Zoals bij elk 'ziektebeeld' gaat het er altijd om hoe de omgeving er mee omgaat. Moest dat verbeteren, dan stopt het stigma, en hoeven we misschien niet langer van een ziekte te spreken. Volgens mij is er plaats op deze wereld voor iedereen, dus ook voor hyperactieve hummeltjes...
Dat vertrouwen is misschien wat geschaad door bijvoorbeeld de miljoenen aan verslaafde mensen aan medicijnen die voorgeschreven worden door specialisten, in NL alleen al. Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar als je zelf in je eigen omgeving ook vaak hoort van horrorverhalen door bepaalde medicatie, dan ga je toch een soort beeld vormen daarover en de mensen die ze voorschrijven.Ik heb het idee dat we in onze huidige maatschappij teveel waarde hechten aan "harde", "objectieve" en "meetbare" bewijzen en te weinig vertrouwen meer hebben in een expertise-oordeel van deskundigen.
Het is allemaal niet simpel en zwart-wit inderdaad. Ik denk dat het heel goed is om een kritische houding te hebben en altijd zelf na te denken. Tegelijkertijd kun je niet op alle gebieden tegelijk expertise hebben. Ik denk dat we in onze samenleving eerder te wantrouwig dan te goedgelovig zijn. Hierdoor kent onze samenleving een steeds verdergaande "regeldruk" en "juridificering". We zijn zo krampachtig op zoek naar zekerheid en controle dat we elk jaar nieuwe regeltjes en wetten maken.Dat vertrouwen is misschien wat geschaad door bijvoorbeeld de miljoenen aan verslaafde mensen aan medicijnen die voorgeschreven worden door specialisten, in NL alleen al. Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar als je zelf in je eigen omgeving ook vaak hoort van horrorverhalen door bepaalde medicatie, dan ga je toch een soort beeld vormen daarover en de mensen die ze voorschrijven.
Ik weet natuurlijk wel dat het lang zo simpel niet is en die mensen er echt heel veel verstand van hebben.
Niet iedereen is gebaat bij een leven zonder medicatie. Ik kijk naar mezelf: ik ben bipolair en kàn simpelweg niet zonder medicatie. De luttele keren dat we toch hebben proberen afbouwen liep alles binnen de paar dagen/weken compleet mis. Maar goed, dat was maar een voorbeeld. Ik ken evenzeer adhd'ers die perfect functioneren mét hun meds, en dit al jaaaren. Zo kan het ook lopen voor je nichtje. Van effecten op lange termijn heb ik geen verstand, wij wouden het gewoon zonder proberen. Maar ik blijf erbij dat er - naast een over-diagnose - ook teveel aandacht wordt geschonken aan medicatie, terwijl therapie zo fucking belangrijk is. En dan heb ik het nog niet eens over de impact van het 'nestje' waar je uitkomt... (vooral ouders moeten naar de therapeut, om te leren hoe ermee om te gaan). Misschien moeten die pillen wat achterwege gehouden worden de eerste jaren, om te kijken hoe het kind zich ontwikkeld, hoe het evolueert, en reageert op de input van de therapeut en de ouders...Ik heb een nichtje die rond diezelfde leeftijd de diagnose adhd kreeg en die wel medicijnen heeft gebruikt. Ik heb me onvoldoende verdiept in de voordelen en nadelen van medicijngebruik om daar een oordeel over te vellen. Ik zie wel dat haar gedrag met medicijngebruik beter past binnen wat we als maatschappij verwachten van een kind. Ik kan me voorstellen dat dat het leven voor mijn nichtje makkelijker maakt. Aan de andere kant kan ik me ook goed voorstellen dat er gezondheidsrisico's zitten aan dergelijk langdurig medicijngebruik. Hoe dan ook respect voor jullie dat jullie erin geslaagd zijn jullie zoon een solide basis en zelfvertrouwen te geven zonder daarvoor medicijnen nodig te hebben.
Ik denk ook dat dat vertrouwen blutsen is aan het krijgen. Logisch, gezien de hoeveelheid 'onnodige' meds er voorgeschreven worden. Zoals ik hier al vaker zei: medicatie is als een pleister op de wonde, het beschermt je even (of in dit geval soms levenslang), maar het geneest je niet... Maar overal maar amfetamines over de 'stoute kindjes' gieten vind ik wel wat vreemd de dag van vandaag. En hier komen we dan bij de pharmaceutische lobbyers natuurlijk, en de wereld die per sé allemaal flinke kindjes in de rij wil zien staan... Maar dat zijn andere verhalenDat vertrouwen is misschien wat geschaad door bijvoorbeeld de miljoenen aan verslaafde mensen aan medicijnen die voorgeschreven worden door specialisten, in NL alleen al. Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar als je zelf in je eigen omgeving ook vaak hoort van horrorverhalen door bepaalde medicatie, dan ga je toch een soort beeld vormen daarover en de mensen die ze voorschrijven.
Ik weet natuurlijk wel dat het lang zo simpel niet is en die mensen er echt heel veel verstand van hebben.
Ondanks mijn positieve mensbeeld ben ik het hier wel echt mee eens!hier komen we dan bij de pharmaceutische lobbyers natuurlijk
Exact. Mensen roepen continu om minder regels maar accepteren vervolgens niet als er af en toe incidenten voorkomen. Je kunt het gewoon simpelweg niet beide hebben. Volgens mij moeten we echt toe naar minder controle, minder wetten en minder regels. Maar dan moeten we ook accepteren dat er af en toe iets fout gaat. Dat is de "prijs" die we betalen voor een overheid die "loslaat". Als we niet bereid zijn die prijs te betalen moeten we ook niet zeiken over de grote hoeveelheid regeltjes en wetten in NL.Het loopt al te lang uit de klauwen met de regeldruk in NL. Dat kan niet steeds meer en meer worden. Dan komt er een breekpunt.
Alsof er op de huidige manier niets fout loopt...@geflipt
Volgens mij moeten we echt toe naar minder controle, minder wetten en minder regels. Maar dan moeten we ook accepteren dat er af en toe iets fout gaat.
Hi,Hallo,
Ik heb over de afgelopen 2 jaar om de paar maanden MDMA gebruikt. Nou merkte ik al heel snel dat effect veranderde. Waar ik de eerste paar keer nog helemaal smolt in mijn omgeving en opging in de liefde ervaar ik dit gevoel steeds minder. Het begint fijn en alles voelt anders, maar ik krijg al gauw cravings naar meer en krijg veel meer nare bij effecten. Kaakschaatsen, trillen, zweten en op het eind van de avond niet meer naar de wc kunnen terwijl je toch zo nodig moet. Nou weet ik dat MDMA over tijd en vooral na misbruik, hoge doseringen en frequent gebruik, haar magie kan verliezen. Echter ben ik naar mijn idee altijd verstandig omgegaan met mijn gebruik, Ik probeer niet vaak te gebruiken. Minimaal een maand tussen de trips, maar meestal langer. Ook heb ik nooi hoge dosereingen gebruikt ik ben zelden over de halve gram per avond geweest. Meestal kon ik met 250/300 mg de hele avond vooruit.
Zijn er hier meer mensen die ook hebben ervaren dat de magie zo makkelijk verdween? Wat zouden mogelijke oorzaken kunnen zijn? Misschien had ik toch streng 3 maanden moeten hanteren tussen de trips of heb ik gewoon ongeluk gehad met hoe mijn lichaam hier op reageert. Ik merk waar ik eerst nog wel een soort psychedelisch gevoel bij MDMA had dat het nu steeds meer neigt naar eigenlijk mijn idee van hoe ik me bij amfetaminen voel. Op amfetaminen reageer ik altijd heel slecht. Ik wordt moe, zenuwachtig en ga voel me gewoon niet fijn. Dit komt mede door mijn ADD denkik.
Ik dacht er ook over om mogelijk analogen van MDMA te proberen. Ik weet dat 6-apb goede verhalen heeft, maar dit kan ik niet meer vinden. 5-apb zou een optie kunnen zijn. Of combinaties zoals een nexusflip of candyflip om het toch wat variatie te geven.
Als iemand hier raad mee weet hoor ik het graag.
Bedankt voor je snelle informatieve reactie. Zoals ik al aangaf; Alle , maar dan ook alle mogelijke na-effecten zijn mij bekend. Maar uiteraard bedankt voor de moeite en aandacht die je gaf aan mijn reactie.✨ 🧚🏼♀️@Baileys , je weet dat de eventuele blijvende hersenschade pas jaren later komt? Kan zelfs 10 tallen jaren duren tot je depressief wordt, je geheugen je in de steek laat, je half seniel wordt?
Een klein beetje mdma trekt ook je serotonine leeg en (over)belast je receptoren.
Just saying...
Waarom zou je zo vaak mdma willen gebruiken? En je gebruikt het overdag lees ik? Dus tijdens je werk of school?Hi,
Ik moet zeggen dat ik mij erg kan vinden in jouw verhaal. Ik heb nu ongeveer 1 jaar regelmatig mdma gebruikt. (Kristal - vorm) Soms zelf een week bijna elke dag en dan weer 4 dagen niet en dan weer 2 dagen wel. Geen schematisch gebruik of dergelijke. Er was toen een moment dat ik 3 maanden stopte om te kijken of al die “waarschuwingen” en praatjes over de zogenaamde “depressie” of serotonine syndroom/vergiftiging echt waar bleken. Want ja, je kan wel alles wat je leest klakkeloos aannemen, maar ik denk (en heb letterlijk ervaren) dat NIKS en niemand effect heeft op je mentale gezondheid en mindset, dan JIJZELF. En omdat ik daar heilig in geloofde, wilde ik dat ook testen. Dus ik begon eigenlijk mezelf te trainen😎
Ik kocht een zakje van 1 gram kristal bij een vertrouwd persoon. Ik hield een dagboek bij en ik wilde ernaast gewoon mijn leven normaal leiden. (Dus eten, werken, slapen etc)
Ik heb met het zakje 1 maand gedaan. Ik gebruikte het nooit in de avond trouwens, elke keer in de ochtend/middag. Ook was ik juist niet opzoek naar de vlinders en space van de drug, maar naar de bewustwording en perspectief die ik veel meer en intenser voel met mdma. Ik wilde mezelf leren kennen en snappen waarom je met drug zo voelt en ineens de volgende 3 dagen niet meer omdat je je dan ineens depri voelt? Hoezo dan? Er is toch niks in je omgeving veranderd in 2 dagen ?
Waarom was je toen wel super gelukkig met het leven en met je medemensen en ineens daarna niet meer. Sorry, maar ik trap daar niet in. It’s all in your mind.
Het moment dat je “waus” bent, ben je compleet bewust. Je houdt van jezelf, je word open minder en daardoor begrijp je ineens andere mensen veel beter. Je kijkt ineens verder dan wat je ziet. Het is zelfs spiritueel te noemen. (Tis maar welke label je eraan plakt) dus ik observeerde mijzelf en schreef in mijn dagboek over een bepaalde emotionele situatie: “Oké ik voel nu dat ik heel anders naar de situatie kijk van mij en mijn moeder. Ik begrijp het ineens allemaal, zij is ook maar een mens. Niemand heeft haar het geleerd om moeder te zijn, het word ook aan niemand geleerd. Dat moeten we allemaal zelf aanvoelen.” De rest hou ik voor mezelf, maar ik probeer je te laten zien hoe mijn begrip er was. En geloof me, die had ik lang niet gehad.
Er was ook meteen een last van mijn schouder af en ik voelde ineens de vlinders in mijn buik. “Zou het die M zijn? Dat ene kleine korreltje? Of door die transformeerde perspectief op die emotionele situatie in mijn leven?” Ik begin weer te schrijven, en ik wilde meteen testen of het mijn mindset was die mij dat bliss gevoel gaf of de M.
Ik besloot 3/4 dagen te stoppen en te blijven schrijven om mijzelf en gedachtes te blijven observeren.
Niks aan de hand. Ik voel me niet moe, ik heb geslapen en ik voel nog steeds dezelfde “bevrijding” gevoel van 4 dagen geleden. Misschien zelfs verergerd! Ik besloot me mind steeds meer te trainen. Toen las ik ergens op internet, dat men in 66 dagen een gewoonte in je systeem zit. Dat geldt voor mentaal en fysiek. 66 dagen dezelfde activiteit of gedachte en je hersenen zijn het gewend. Ze hoeven dus geen moeite meer te doen om het te onthouden. Nou, ik dacht 66 dagen deze mindset aanhouden die ik kreeg tijdens MDMA gebruik, moet lukken!
Nu zijn we een jaar verder en ik heb het in totaal 6a7 maanden Bijna elke dag gedaan. Met tussenstops van 2a 7 dagen. En nu al 3 maanden niet. En het gaat super prima. Ik heb geen last van niks wat er wordt aangegeven. (Ik was wel iets moeier soms 1 dag) mijn geheugen is scherper dan ooit moet ik zeggen, ik heb geen drang om die space of vlinders te voelen. (Met blowen krijg je dat exact) ik heb geen angsten, mijn gezondheid is goed (gelukkig) ik ben geconcentreerder dan ooit eigenlijk en heel erg bewust en in het “nu”.
Ik moet zeggen, ik heb er geen alcohol bij gebruikt en er altijd naast gegeten, echt minimale gebruik, geslapen, alleen overdag, ik doe aan yoga alleen water drinken en fruit gegeten. Dus niet dat ik het misbruikte of over gebruikte. Ik deed het ook meerendeel alleen en voor mezelf. Niet om me goed te voelen. Dat zijn denk ik ook hele grote verschillen. Je mindset vóórdat je het gebruiken gaat. Als je al tegen jezelf negatief gaat praten over wat er erna gebeurd ja, dan roep je het op jezelf af.
Ik snap dat er vele meningen/oordelen zullen zijn als mensen dit misschien lezen. Maar dat veranderd nog steeds mijn eigen ervaringen niet voor mezelf. Ik heb het als een meditatie drug gebruik en het werkte.
het is echt magic, vind ik. Het is maar wat je ervan wilt voelen denk ik. ✨✨✨✨🧚🏼♀️🧚🏼♀️🧚🏼♀️🧚🏼♀️
Graag gedaan. Zijn je die risico’s ook echt waard?Bedankt voor je snelle informatieve reactie. Zoals ik al aangaf; Alle , maar dan ook alle mogelijke na-effecten zijn mij bekend. Maar uiteraard bedankt voor de moeite en aandacht die je gaf aan mijn reactie.✨ 🧚🏼♀️
Ik heb hetzelfde, na mijn kuur van een jaar Antidepressiva "deed" het niets meer. Voor mij helaas no more😔Hallo,
Ik heb over de afgelopen 2 jaar om de paar maanden MDMA gebruikt. Nou merkte ik al heel snel dat effect veranderde. Waar ik de eerste paar keer nog helemaal smolt in mijn omgeving en opging in de liefde ervaar ik dit gevoel steeds minder. Het begint fijn en alles voelt anders, maar ik krijg al gauw cravings naar meer en krijg veel meer nare bij effecten. Kaakschaatsen, trillen, zweten en op het eind van de avond niet meer naar de wc kunnen terwijl je toch zo nodig moet. Nou weet ik dat MDMA over tijd en vooral na misbruik, hoge doseringen en frequent gebruik, haar magie kan verliezen. Echter ben ik naar mijn idee altijd verstandig omgegaan met mijn gebruik, Ik probeer niet vaak te gebruiken. Minimaal een maand tussen de trips, maar meestal langer. Ook heb ik nooi hoge dosereingen gebruikt ik ben zelden over de halve gram per avond geweest. Meestal kon ik met 250/300 mg de hele avond vooruit.
Zijn er hier meer mensen die ook hebben ervaren dat de magie zo makkelijk verdween? Wat zouden mogelijke oorzaken kunnen zijn? Misschien had ik toch streng 3 maanden moeten hanteren tussen de trips of heb ik gewoon ongeluk gehad met hoe mijn lichaam hier op reageert. Ik merk waar ik eerst nog wel een soort psychedelisch gevoel bij MDMA had dat het nu steeds meer neigt naar eigenlijk mijn idee van hoe ik me bij amfetaminen voel. Op amfetaminen reageer ik altijd heel slecht. Ik wordt moe, zenuwachtig en ga voel me gewoon niet fijn. Dit komt mede door mijn ADD denkik.
Ik dacht er ook over om mogelijk analogen van MDMA te proberen. Ik weet dat 6-apb goede verhalen heeft, maar dit kan ik niet meer vinden. 5-apb zou een optie kunnen zijn. Of combinaties zoals een nexusflip of candyflip om het toch wat variatie te geven.
Als iemand hier raad mee weet hoor ik het graag.
Ja ik zou het ook fijn vinden als er gereageerd zou worden Na dat er goed inhoudelijk gelezen is. Dat scheelt uitleg 🤪Waarom zou je zo vaak mdma willen gebruiken? En je gebruikt het overdag lees ik? Dus tijdens je werk of school?
Als je bekend met de schade dat mdma kan veroorzaken, vind je dan ook ok om de rest van je leven potentieel depressief te zijn?
Sorry voor alle vragen. Je bent een interessant test object 😅
Ik waardeer je reactie. Maar dat verklaart ook dat je niet begrijpend of inhoudelijk gelezen hebt op wat ik nou schrijf en uitleg. Zie reactie die ik hiervoor gaf aan iemand andersGraag gedaan. Zijn je die risico’s ook echt waard?
Ga maar vast sparen voor je psychische en fysieke hulp die je later nodig hebt. Zorgverzekeringen dekken niet alles.
Succes!
Kun je de antwoorden op mijn vragen even copy pasten dan? Ik zie ze namelijk niet. Of is dit het effect van dagelijks mdma?Ja ik zou het ook fijn vinden als er gereageerd zou worden Na dat er goed inhoudelijk gelezen is. Dat scheelt uitleg 🤪
ik ben nu al 4 maanden zonder. Dat heb ik ook vermeld. Ik heb in totaal 4 gram mdma in 5a7 maanden geslikt.
als je verder leest, leg ik uit dat ik het met een andere rede genomen had, dan waarvoor eigenlijk de drug gewild is.
Ik deed het voor mijn self search en mezelf aanleren die mindset aan te houden die ik voel tijdens het gebruik. Zodat ik het zonder gebruik ook aanleer om zo te denken over bepaalde situaties of gebeurtenissen.
tot nu toe (na 4 maanden niks!!)heb ik geen last en gaat het 100 keer beter met mijn gemoedstoestand dan ooit. Mocht ik het ooit voor de lol willen doen, zal ik dit op een andere manier gebruiken 🧚🏼♀️✨
Kun je de antwoorden op mijn vragen even copy pasten dan? Ik zie ze namelijk niet. Of is dit het effect van dagelijks mdma?
Edit: heb je een stoornis als in autisme, bipolair of ADHD
grappig hoeveel er meteen wordt gelabeld en wordt geoordeeld op een persoonlijke ervaring die ik deel met jullie.
Ik ben meteen half ten dode opgeschreven en gelabeld aan allemaal stoornissen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."