Volgensmij is dit forum bedoeld om anderen te helpen, niet om elkaar naar beneden te halen of beschuldigen van allerlei zaken. Ook vind ik het wel een beetje apart dat er wordt neergekeken op een weekje iets te vaak drugs, aangezien dit een forum vol verslaafden is, en ik veel en dan ook veel erger heb meegemaakt.
Ik moet zeggen dat ik het bijzonder absurd en kinderachtig vind hoe er hier van alles wordt aangenomen, en er complete verhalen uit voortkomen die niet eens in de buurt van de situatie komt. De enorme hoeveelheid negatieviteit, vijandigheid en ronduit gewoon neerbuigendheid stelt mij enorm teleur. De manier waarop er over mij gepraat wordt als een junk die niet helder in het hoofd is, zorgt ervoor dat ik me afvraag waar de wereld naartoe gaat.
Aangezien ik veel onvolwassenheid en valse aannames omtrent mijzelf lees, wil ik graag wat ophelderen.
1) Ja, ik ken de risico's van drugs in combinatie met SSRI'S, ben hier erg lang mee wezen onderzoeken, en ben erachter gekomen dat ik persoonlijk geen klachten ondervond. Daarop rekenend vertrouwde ik op het kennen van mijn eigen lichaam. De aanleiding voor dit ongeval is dat mijn huisarts een (gevaarlijke) fout heeft gemaakt met medicatie combineren, waar ik me onbewust van was, en wat zonder drugsgebruik ook al ernstig letsel kan veroorzaken.
2) de aanname dat ik een junk/verslaafde ben vind ik behoorlijk hypocriet moet ik toegeven, aangezien de laatste twee weken een uitzondering waren, en de meerderheid hier dikke verslavingsproblemen heeft. Ik ben altijd verantwoordelijk en uiterst voorzichtig geweest met het gebruik van middelen, maar ook ik heb mijn zwakke momenten. De afgelopen twee weken zijn enorm emotioneel en mentaal uitputent voor me geweest, en had ik enorm veel last van PTSS, flashbacks, paniekaanvallen en nachtmerries. Het werd op gegeven moment zo erg dat ik niet meer naar bed durfde te gaan, en alles deed om wakker te blijven om deze horrornachten te voorkomen. Hier kwam de xtc in het spel. Het wakkerblijven was dan ook mijn enige bedoeling, en heb ik per nacht maximaal een kwartje gehad, puur voor de plafonddienst.
3) iets waarvan ik behoorlijk opkeek, was de hoeveelheid opmerkingen over waarom ik op een zorgboerderij zou wonen, en dat "er behoorlijk wat met me mis is en ik daar niet voor niks woon". Dit was voor mij het toppunt van disrespect. Je weet nooit wat iemands situatie is, en waarom diegene niet meer thuis kan wonen. Ik zie een hoop lovende woorden over mijn moeder, en ik ben haar ook enorm dankbaar voor haar hulp, maar ze is zeker niet onschuldig, en is 1 van de redenen dat ik ben waar ik ben. Ruim een half jaar geleden ben ik midden in de nacht, met niks behalve de kleding die ik aanhad, het huis van mijn moeder ontvlucht vanwege emotionele en fysieke mishandeling, en dreiging met zelfmoord wat dan "mijn schuld zou zijn". En dan even voor de context, dat allemaal omdat ik te ziek was om de afwas te doen (ik deed al het huishouden, zorgde voor mijn broertje én mijn moeder ipv andersom) en dat is nog maar 1 voorbeeld van de talloze zieke omstandigheden thuis. Ik ben via veilig thuis en kinderbescherming hier terecht gekomen, niet omdat ik niet goed in mn hoofd ben, maar omdat ik uit een zeer onveilige woonsituatie gehaald moest worden.
4) ik zie veel opmerkingen over dat mijn verhaal niet waar zou zijn, en om eerlijk te zijn weet ik niet eens wat ik daarop moet zeggen. Ik zou geen enkele reden kunnen bedenken waarom iemand zoiets heftigs en enigzins traumatiserends zou verzinnen. Zelfs al zou mijn verhaal niet kloppen, dan nog geeft dat niemand het recht om een ander's beleving en emoties te ontkrachten, en als ongeldig te laten voelen. De hele beleving is enorm heftig voor mij geweest, en ik ga niet omkijken naar het soort mensen dat alles als leugen afschildert. geloof wat je wil, ik heb er niks meer of minder om. ik weet zelf hoe het is gegaan, aangezien ik de enige hier ben die er daadwerkelijk bij was.
5) wat betreft de begeleidster, ongeacht de situatie heeft ze zich enorm onproffessioneel opgesteld, waardoor ze de gezondheid van een client in gevaar heeft gebracht. dit is ook zeker niet de eerste keer dat dit gebeurt, en er zijn heel wat meer mensen niet gediend van haar acties vannacht, waaronder ander begeleiders en de leiding hier.
7) velen merkten op dat ik ondanks de situatie nog in staat was om mezelf fatsoenlijk te verwoorden en op iedereen te reageren. Ik ben door de jaren heen in heel wat extreme situaties terechtgekomen, en heb mezelf zo aangeleerd om redelijk kalm te blijven, en actie te ondernemen ipv in shock gaan. Voor het commentaar over mijn intelligentie en vocabulaire; zoals eerder vermeld moest ik me vanaf een jonge leeftijd volwassen gedragen en veel dingen regelen en oplossen. Daarbij ben ik altijd een snelle leerling geweest, en moet ik toegeven dat ik op de basisschool echt een typisch hoogbegaafd, eigenwijs rotkind was dat altijd alles wilde weten.
6) ik zag de vraag voorbijkomen over hoe het uiteindelijk tot stand is gekomen en hoe moeder gebeld is, antwoord is dat ik nadat ik niet geholpen werd door de begeleiding toch maar zelf 112 gebeld en gevraagd om hulp. Mijn moeder heb ik via whatsapp gebeld. En dan hoor ik de "had dan eerder aan whatsapp gedacht" alweer aankomen, maar ik ben er vrij zeker van dat de dokterswacht/spoedeisende hulp toch echt niet bereikbaar is daarop.
verder wil ik iedereen die gereageerd heeft met begrip en mededenken erg bedanken. het is fijn dat er toch nog zulke mensen zijn op dit forum, en ik waardeer al jullie adviezen en motiverende berichten enorm. Op de spoedeisende hulp hebben ze me medicatie gegeven voor kalmering, slapen en tegen de misselijkheid om mijn lichaam te helpen helen door middel van rust, en aangezien het nodal zware medicatie is waarvan ik erg suf word, reageer ik nu minder/later. Ik heb nogsteeds erg veel last van mijn, hart, maag/darmen, hoofdpijn en spieren, maar de meest alarmerende symptomen zijn gelukkig weggeëbd nadat ik de adviezen van de dokter opvolgde. Het kan nog wel even duren voordat de last minder wordt, maar ik ben positief ingesteld en ga goed mijn rust nemen, en mijn lichaam de tijd geven om te herstellen.
