Dit is mijn eerste post hier, direct een tripreport, van mijn meest intense en retarded trip tot nog toe.
Twee maanden geleden had ik met mijn vriendin een intens sterke trip - 7,5 gram dragon's dynamite + ~20 gram verse zelfgekweekte thai paddo's per persoon - , waarin we werden meegezogen, we totaal werden geminedfucked, en waar ineens, na enkele uren trippen en totaal van de wereld zijn, enkele vrienden voor de deur stonden omdat ik ze zou hebben aangesproken via MSN of zij heel snel konden komen omdat onze trip misliep (ik herinner mij hier niets van maar mijn gespreksgeschiedenis liegt er niet om). Dit was een foutje wat we niet snel wilden herhalen.
Hierna zijn we een tijdje voorzichtiger te werk gegaan, lagere doses enzo, en enkele malen een mooie trip gehad, maar toch niet zo een intens meezuiggevoel... en zeker de laatste keer, met ~7 g verse thai was een ware deceptie, waarin we vooral gingen nadenken en er visueel niet bijzonder veel gebeurde: het was weer tijd voor een intense trip; zijnde: gisteren.
Wie: ik + vriendin (beiden gebruikt)
Wanneer: 19-6-2010
Waar: mijn kamer
Gebruikt:
7,5 g Psilocybe Galindoii
~6 g gedroogde thai
De grote hoeveelheid thai benodigt een verklaring: een vorige keer dat we gedroogde hadden gebruikt, ging er wat mis waardoor de actieve stof verloren ging (waarschijnlijk de oven toch net iets te hoog gezet) en hadden we, ondanks het gebruik van ~2 gedroogd een best falende trip. Nu was het idee: alles of niet: was het drogen (enkele dagen laten drogen op keukenpapier) goed gegaan, dan werd het een intense trip: in het andere geval zou het waarschijnlijk niet zo interessant worden maar was er mogelijk nog wat te beleven. In de acht uur hiervoor hebben we geen hap op. Telefoon is uitgezet, deur op slot maar de sleutel erin laten zitten voor mocht er iets gebeuren waardoor we naar buiten moeten.
21:30-21:45
We snoepen de truffels op (opvallend smaakloos, positief dus) en drinken ons brouwsel van tai + verse aardbei/kiwi/banaan sap op, doch met veel moeite. Er ligt een joint klaar, een hele zooi chocolade, en fruit. We kijken The Young Ones om de tijd wat te doden en praten intussen nog wat over vorige trips en wat we verwachten van deze trip. We hebben dit zwaar onderschat.
22:00-3:30
Ik voel mijn bekende 'domper' (een soort gevoel van neervallen, wat betekent dat er inderdaad een trip aan het aankomen is) en 5 minuten later, nog tijdens het kijken van The Young Ones, begint de trip te komen. De wanden van mijn kamer veranderen van kleur, ik lig dubbel om de komedie en er verschijnen patronen op het beeldscherm. Als de aflevering is afgelopen zet ik Genesis - Supper's Ready op. Briljant en intens op dat moment. Ik blijf wat op de stoel achter mijn pc zitten en mijn vriendin gaat helemaal los: waar ze normaal een rustig persoontje is schreeuwt ze het uit dat ze geen herinneringen meer heeft, springt ze op en neer op het bed en is ze al haar gêne kwijt. Ze rent door de kamer (hoe klein deze ook is) krioelt op de grond, stoot haar hoofd heel hard tegen de muur maar voelt niks.
Ik intussen blijf redelijk rustig, ik zie de kamer vervormd, de kamer verspringt van kleur met de muziek: het wordt blauw, rood, groen; de lamp beweegt (dit is elke trip, elke keer weer heel interessant om naar te kijken) en lijkt een groot Oosters monster dat boven ons zweeft, met het hele plafond beweegt het. Ik zet andere muziek op (zonder echt duidelijk te kijken welke) aangezien ik gek word van een bepaalde toon die klinkt in de muziek van Genesis (eens eerder ben ik keihard bad gegaan toen ineens the Prodigy te horen kwam en dit wil ik voorkomen).
Ik probeer mijn vriendin hierna rustig te houden, ze denkt dat ze gek wordt, gaat behoorlijk bad en ik probeer haar vast te grijpen. Mijn oog-handcoordinatie, mijn gevoel in de handen, benen, voeten, alles: niks klopt meer. Ik probeer haar vast te pakken, heb haar vast maar ze glijdt weg van me; ik probeer haar kalm te maken maar ze gaat schreeuwen dat ze gek wordt en steeds erger, totdat ze het zelf voor elkaar krijgt andere, rustigere muziek op te zetten (blijkbaar stond Megadeth op, inderdaad niet altijd even fijn, zeker als je die niet gewend bent) en Kate Nash klinkt uit de speakers.
Dan wordt het gevaarlijk: mijn vriendin is er intussen van overtuigd dat het nooit meer goed gaat komen, blijkbaar is haar mind-fuck echt heel hard, en verkiest het dood-willen-gaan boven voor eeuwig verlamd zijn. Ze probeert op de vensterbank te klimmen van mijn kamer, hangt aan het gordijn, de luxaflex... ik loop naar haar toe, wankelend, want de wereld beweegt heel erg, en mijn gevoel van coordinatie is helemaal naar de kloten. Ik pak haar vast maar met veel moeite en ze glijdt weer uit mijn handen.
Ik weet niet meer precies hoe het hierna ging, ik meen dat ze naar de deur liep en ik haar probeerde tegen te houden. Ze draait de sleutel om en loopt de gang op, zet een paar stappen van de trap af (achteraf vertelde ze dat ze wilde springen) en ik probeer, ondanks dat de hele kamer op me af komt en ik met heel veel moeite door de deur kom (die ineens veel smaller lijkt), haar tot rust te brengen. Ze loopt de keuken in en hangt uit het open raam. Ik zie aan de overkant van de straat mensen, welke getunneld worden alsof ze heel dichtbij zijn. De straat lijkt vol, alsof dadelijk veel mensen naar binnen komen. Met moeite krijg ik haar uiteindelijk weer de kamer in, waar ik neerkom in mijn eigen hoofd.
Ik begin te denken, over de ongelooflijke zinloosheid van het bestaan, ik probeer een doel te formuleren, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn vriendin, die ik intussen stevig in mijn armen op het bed vasthoud, en ik weiger haar los te laten, vrezend dat er wat met haar gaat gebeuren, en terecht, want ze wil springen uit het raam, ze spreekt over messen gebruiken om zichzelf te doden.
Ik probeer voor haar een doel van het leven te formuleren maar dat mislukt. Ik raak er zelf helemaal door van slag, ik blijf erin steken, de steeds repetitieve dagen te bevatten, te begrijpen wat een dag zelf is (de zon komt op en onder, maar waarom staan we op als het licht is, ik probeer een logisch verband te formuleren maar dat lukt niet). Ik kan geen zin van het leven formuleren, ik zie het als een zich steeds herhalend iets, elke dag opnieuw dezelfde dingen maar klaarblijkelijk zonder einddoel. Dit haalt ook mijn wens om te leven weg, behalve een intuitie in mijn hoofd die zegt dat ik moet blijven leven.
Ik probeer uit die gedachtengang te komen, wat zou neerkomen op uit de trip te stappen. Het lukt niet, als ik me kan vastgrijpen aan de realiteit is dit van korte duur en ik val weer terug in mijn gedachten. Intussen houd ik mijn vriendin steeds vast en probeer haar te kalmeren met woorden als: ondanks dat het leven geen zin heeft hebben we elkaar nog; en ze wordt inderdaad wat rustiger hierdoor. Maar ze merkt ook mijn vertwijfeling als ik zeg dat het vast wel goedkomt, ik kan het niet beredeneren en kom niet verder dan: ja, het blijkt altijd weer goed te komen.
3:30
We liggen half versuft op bed, het ergste effect (de mindfuck) lijkt voorbij. We kijken naar de ravage om ons heen, de gordijnen die kapot zijn nu, water op de grond, water op mijn broek (en intussen vreselijk hard naar het toilet moeten, ik weet niet waar dit is gebeurd, er missen enkele momenten uit de trip in mijn herinnering). Ik moet nodig naar het toilet, maar ik durf niet, bang dat mijn vriendin terugvalt in een trip en ze helemaal gek wordt. Na een tijdje moet zijzelf naar het toilet, en ik loop met haar mee richting het toilet: buiten wachtend zie ik een parel van haar die op de grond is gevallen en ik raap hem op: hij verandert steeds van vorm, lijkt te groeien en te krimpen. Als ze uit het toilet komt laat ik het haar helemaal blij zien.
We stappen de kamer terug in en ze gaat op bed liggen. Ik blijf staan, de wereld voelt raar aan en ik wens niet te liggen. Overal om me heen voelt alles op me, elke beweging die ik maak zorgt voor overdreven veel prikkels. Met veel moeit loop ik richting de kamerlamp (er zijn nog twee lampen, kleinere, die aanstaan) en zet deze uit. Ik loop richting het bed en ga zitten. Ik moet nog steeds naar het toilet maar weiger voorlopig te gaan. Helemaal beduusd kijken we op de trip terug, blij dat we nog leven, met alles, met elkaar, proberen het te bevatten. We eten de chocola die tot dan toe onaangebroken was en proeven de hemelse smaak en praten intussen verder.
Ik probeer hierna nog naar het toilet te komen, mijn gevoel klopt nog steeds niet en het kost me moeite bij de deur te komen. Ik probeer de sleutel om te draaien, dit kost veel moeite omdat mijn hand niet juist voelt of ik de sleutel vast heb en ik volledig afhankelijk ben van wat mijn oog ziet. Ik loop het toilet binnen en probeer de bril op te trekken: mijn hand voelt de bril en zet hem omhoog, maar mijn oog ziet dat hij nog naar beneden is. Ik twijfel, maar concludeer dat ik beter moet proberen en het lukt me nu wel de bril naar boven te zetten.
Teruggekomen in de kamer blijven we herhalen hoe intens deze trip was. Langzaam gaat het paddo-gevoel weg uit mijn lichaam en we eten een flinke maaltijd en rond 6 uur gaan we eindelijk slapen. Dit is de meest intense van de trips die we hebben beleefd, en hoewel het heerlijk is om ineens nog gezond en wel, gelukkig, te blijven leven, hoewel het gevoel na zo een trip ongelooflijk fijn is, is het duidelijk dat we, ondanks eerdere ervaringen, de kracht van paddo's flink kunnen blijven onderschatten.