Situatieschets
Anonimiteit: alle namen in dit verslag werden aangepast.
Ervaring: paddoâs, 2-CB, mescaline, yopo, speed, benzoâs, cannabis,âŠ
Reden: nieuwsgierigheid, hoofd leegmaken.
Ik heb, wat hier beschreven staat, cadeau gekregen van mijn beste vriendin, voor mijn verjaardag. Het was mijn allereerste ervaring met MDMA, terwijl het voor haar totaal niets nieuws was. Zij komt echter uit een wereldje waar niet gekeken wordt op een mg meer of minder, wat zeker meespeelde in de grove fouten die gemaakt werden bij een eerste ervaring met MDMA. Gelukkig heb ik een hoge tolerantie, anders had dit Ă©cht fout kunnen aflopen. Wat hierna volgt is zeker niet iets om na te doen, noch is het iets waar ik trots op ben, maar het is wel degelijk Ă©Ă©n van de meest waanzinnige nachten die ik ooit beleefd heb! Veel leesplezier...
Hoe het allemaal begon
December : Zowat een keer per week gingen we samen iets drinken. En praten, vooral veel en lang praten. Ze wist dat ik enorm veel last had van een âvol hoofdâ, en begon meer en meer te vertellen over de voordelen van MDMA. Ze was er vast van overtuigd dat het Ă©cht iets voor mij zou zijn. âGaat je kop eindelijk eens leegmaken, youâll see.â Mijn nieuwsgierigheid groeide. Ik dacht dat het een echte partydrug was, waarvan je helemaal uit je dak kon gaan, en springen en dansen. Maar Inge vertelde me een heel ander verhaal. Eentje over hoe je het ook lekker thuis kan doen, met een zacht muziekje erbij. Hoe je er helemaal mellow van kon worden, vervuld van liefde en tederheid, terwijl alle zorgen Ă©Ă©n voor Ă©Ă©n uit je hoofd verdwijnen. En uiteindelijk heb ik ja gezegd. We gingen het eens samen beleven. Tenslotte had ik in het verleden al met vanalles geĂ«xperimenteerd, dus ik was bereid het een kans te geven.
Januari : Ergens begin van de maand krijg ik de vraag van Inge of ik de nacht van 9 op 10 januari vrij ben. Ze wil me als verjaardagscadeau een MDMA-ervaring geven! Ik bespreek het met Elise (mijn vriendin), en die gaat akkoord. Nu is het enkel nog aftellenâŠ
9 januari : D-Day! Ik moest quasi niks inpakken, buiten wat kleren en toiletgerief. Het werd plots zeer spannend allemaal. Ik had geen idee wat er ging gebeuren (buiten wat ze me verteld had), maar ik was er klaar voor!
De voorbereiding
15u: Inge ophalen bij haar thuis en dan naar de studio rijden die ze had gereserveerd. Ze had (bijna) alles tot in de puntjes georganiseerd. Eens daar moesten we nog de auto parkeren, onze spullen pakken en naar het appartementsblok wandelen. 'ben je er klaar voor?' vroeg ze. 'geen idee,', zei ik, 'maar ik voel me goed, dus ik denk het wel'. Toen de deur van de studio openvloog viel mijn mond open. Het was perfect! Een terras om te roken, een heel mooi en gezellig interieur, een groot bed dat aan het plafond leek te hangen, en een comfortabele zetel. Ik voelde mij meteen thuis. We pakten onze spullen uit en ploften in de zetel. 'En nu?', vroeg ik haast ongeduldig. 'Eten!', zei ze.
16u: Ze had zowat Ă lles voorbereidt, behalve eten. We bestelden een grote pizza, die we samen deelden. Na een half uurtje praten zei ze plots: 'en nu gaan we beginnen'.
Spacen tot de ochtend!!!
17u: Inge haalt een klein zakje vol kleinere en grotere kristallen boven. 'dit is dus MDMA, 1 gram pure kristallen'. Inge kende een handelaar in o.a. kristallen, dus we wisten 'quasi' zeker dat het goed spul zou zijn. Testen is in BelgiĂ« echter niet mogelijk, dus moeten we hier altijd maar hopen dat de kwaliteit ook Ă©cht goed is. De eigenaar van de studio bleek een verzamelaar van vinyl te zijn, dus nam ze voorzichtig een lp uit de kast naast haar en legde die op haar knieĂ«n. Toen strooide ze de kristallen uit op de hoes en nam een bankkaart uit haar portefeuille. Met die kaart begon ze voorzichtig de kristallen te âvermalenâ, met de platte zijde op de kristallen. Ik begon het effe heel erg spannend te vinden nuâŠ
Wat overbleef was een bergje poeder/gruis. Ze verdeelde de boel in twee hoopjes. En hier is ze dus in de fout gegaan⊠Het was duidelijk een hoopje voor mij en een hoopje voor haar. Maar dat het niet de bedoeling was om alles ineens die avond op te snoepen had ze mij niet verteld⊠âDoe maar wat ik doeâ, zei ze. Ze maakte haar wijsvinger nat, doopte die in haar bergje en stak haar vinger weer in haar mond. âNu jij!â. Man, wat smaakte het vies!! Gelukkig had ze aan alles gedacht, zo ook aan mijn favoriete drankje: koud appelsap. Wegspoelen die handel⊠We namen nog een dipje of twee, en toen zei ze âStop. Nu moeten we wachten.â. En wachten was het! Rond 18u zei Inge dat ze iets begon te voelen. Deze kerel dus niet. Een half uur werd een uur, een uur werden er 2. Tot plotsâŠ
19u: âInge, mijn hoofd wordt warm en mijn handen worden klam, is dit normaal!?â. Ik sprong recht uit de zetel. Het was niet nieuw voor mij, dit soort âbijwerkingenâ, maar het was lang geleden. Maar Inge wist wat te doen. Ze kwam voor me staan, nam mijn handen vast en praatte zachtjes op me in. Binnen de minuut was het gevoel over, Ă©n begon ik vanalles te voelen. Mijn lijf voelde anders, ik moest weer gaan zitten. Alles leek plots intenser en⊠leger. Er was niet meer âde studioâ, er was enkel âwijâ. Er waren geen straatgeluiden meer, er was enkel muziek. Prachtige muziek!
21u: Na een uurtje of twee ongeveer (tijdsbesef verdwijnt stilaan) vraagt Inge of we nog wat bij zouden nemen. Ik vertrouw haar blindelings en zeg ja. Er volgen nog een paar dipjes uit de berg. Ik schat dat we toen elks 150-200mg op hadden. Nog eens een uurtje later begin ik nu Ă©cht wel te spacen. Ik vraag haar of het kwaad kan om een stickie te roken. Ik heb iets nodig om het allemaal wat rustig te houden denk ik bij mezelf (terwijl ik de helft van de tijd op de grond lig, naar het plafond zit te staren, met een hoofd zo leeg als een ballon!). âGeen probleemâ, zegt ze. De wiet lijkt de high meer te doen overgaan in een soort van spacen of trippen (wat ik klaarblijkelijk heel leuk vind, maar wat mij meer en meer van de wereld weghaalt). Ik vind het allemaal prachtig! De euforie, het weinige dat nog overblijft van de wereld rondom ons, maar nĂ©t genoeg is⊠Het voelt als iets dat ik nooit eerder ervaren heb. En inderdaad, ik kan in heel mijn hoofd geen greintje zorg meer vinden (laat staan een idee of een gespreksonderwerp!).
23u: Inge is zĂ©ker bij mij. Ze volgt alles wat ik doe en zeg, en ze wijkt geen meter van me. Zelfs wanneer ik mijn natte vinger weer quasi helemaal in mijn bergje wrijf en ze me op de vingers tikt. Streng. En dan plots: gepiep! Ik heb op dit ogenblik geen idee wat het is, maar Inge komt aanrennen met mijn telefoon. Een bericht van het thuisfront. Ik moet dus antwoorden. Maar hoe zit dat weer met dit prachtige, lichtgevende en kleurrijke ding? Mijn telefoon is een schitterende kermisattractie geworden die mij enorm boeit! Ik handel heel even op automatische piloot, en zeg âzo, die zal gerust zijn!â. Maar nog geen minuut later wederom gepiep! Ditmaal neemt Inge de telefoon ter hand en kijkt wat er op het scherm staat. Ik heb die screenshot nog steeds en er staat iets in de trant van: âer;Ăč(;Ăč;y plĂč:dfĂč`^mâ⊠Als antwoord op de vraag, âHoe gaat het daar?â. Bellen dan maar, denk ik dan. Maar die mond wil ook niet meer zo goed mee natuurlijk. Inge neemt over. Ze stelt Elise gerust en legt de telefoon weer neer.
24u: Plots wordt alles weer helemaal rustig. Heerlijk hoe MDMA zo in vlagen kan komen... Een paar uur lang hangen we wat in de zetel en beluisteren de meest waanzinnige muziek. Ik heb maar Ă©Ă©n woord voor dit moment en dat is: mooi! Heel de wereld rondom ons is volledig verdwenen, en wat overblijft is een wolk, gemaakt van superzachte dons, waarin wij nu âbestaanâ. Want meer dan dat doen we niet. We bestaan⊠En dat is voldoende. Maar terwijl Inge zich gaat omkleden vlieg ik naar de platenhoes en merk ik dat mijn hoopje beduidend kleiner is dan dat van Inge⊠Geflipt als we zijn (vooral op dat moment) denk ik âwtf, ik ga ervoor!â. Heel de handel binnen! Daarom ligt het er toch!? (ik ben afgegaan op mijn âbuddyâ, en heb me duidelijk niet ingelezen in de gebruikelijke dosissenâŠ)
03u: Plots consternatie! Inge wil gaan slapen! Wat nu!? Ik sta hier weer zo strak als een konijn en zij gaat slapen?? Terwijl ik dit onderga sta ik nog maar eens een stickie te rollen. Inge komt naar mij toe, vlak voor ik hem wil vastnemen en dichtrollen en zegt: âWat ga je doen?â. âTja, een joint rollen, dat zie je toch?â. Bleek dat ik mijn wiet ongeveer 5 cm naast mijn blaadje had verstrooid⊠Mijn god, dit komt niet goed. Of wel. Rustig blijven. Maar ik wĂ s rustig! Ik was gewoon ONTZETTEND ver weg!! Inge vraagt nog even of het wel gaat lukken, gaat haar tanden poetsen en laat mij veilig en wel achter in de zetel. Daar ligt ze dan, in het zwevende bed. Nog geen twee meter verwijdert van mij. Het voelt veilig.
05u: Ik besluit om de zacht woelende Inge haar nachtrust te gunnen, dus ik ga op zoek naar de lichtschakelaars (hetgeen mij een dik half uur duurt â in een studio van om en bij de 30 m2!!), en daar sta ik dan in het donker⊠Alles muisstil, enkel mijn ademhaling om mij te vertellen dat er nog leven is. Maar alles wordt effectief ook weer rustig. De komende uren strompel ik als een dronken idioot doorheen heel de studio. Dit lichtje aan, dit weer uit. Checken of Inge nog leeft, op zoek naar meer appelsap,⊠En zo gaat het kalmpjes aan door tot ik, bij het krieken van de dag, weer zachtjes aan bij mijn positieven komâŠ
09u: Inge wordt stilaan wakker en kijkt vanuit het bed naar beneden. Ik heb er blijkbaar nogal een stort van gemaakt, door in die toestand te willen rondlopen⊠Ze komt naar beneden, ziet de platenhoes liggen en zegt: âHeb jij nu echt heel die berg op!? Onnozelaar, dat waren 3-4 porties!!â. Tja, you live, you learn zeggen ze dan⊠Wist ik veel!? Zij was tenslotte mijn buddy! Ik dacht Ă©cht dat die hoopjes voor de nacht warenâŠ
11u: Vertrek naar huis. Ik ben niet te stoppen. Ik ratel maar door over hoe fantastisch het wel niet was. Ik glunder en glunder, ondanks de grote blunder⊠Het was teveel, het was Ă©cht teveel. Maar wat een onvergetelijke nacht was dat! Ik heb er een nagloed van 3-4 dagen aan over gehouden en geen comedown. Gelukkig heb ik een hoge tolerantie, want juist was dit nietâŠ
Nawoord
Zoals ik al zei helemaal boven, ik zou het niemand aanraden. Het was een heel stomme fout (zowel van Inge als van mij). Maar het was wel een onvergetelijke avond! Ik heb zowat alle uitersten van MDMA meegemaakt. Van lekker zacht overvloeien van liefde voor zowat alles en iedereen, tot keihard spacen, tot niet meer duidelijk kunnen communiceren of bewegen. Daarentegen had die avond ook minstens zo mooi geweest als we beide maar 100mg hadden genomen. Daar ben ik rotsvast van overtuigd. Want hoe leuk het misschien wel lijkt, Inge is gaan slapen omdat er met mij niet veel meer aan te vangen viel. Ik leek wel een dronkaard die teveel op had. Ik denk dat dat voor zich spreektâŠ
Te hoge dosissen voor een eerste keer â en al zeker in combinatie met cannabis â is niet voor iedereen weggelegd, en kan zeer ernstige gevolgen hebben. Zelf heb ik mijn lesje wel geleerd, en ga ik nog zeer zelden boven de 150mg. Zo heb ik nu netjes een weegschaal aangeschaft, en zie hier: sporadisch 100mg blijkt meer dan voldoende. Meer nog, de tijd ertussen en de lagere dosissen voelen beter en je hebt meer controle over je trip. Bij mij gaat het er enkel om mijn hoofd even leeg te maken, en dat kan perfect met een lage(re) dosis. Desalniettemin toch een verhaal dat ik graag met jullie wou delen.