Wie: Niandra la Des
Waar: alleen thuis
Datum: juli 2020
Het is middag als de 70 mg DPT mijn neus in gaat. Een bescheiden dosering, omdat mijn angst voor DPT nog niet helemaal weg is na mijn terror trip van bijna een jaar geleden. Ik leg er een lijntje van 30 mg naast voor als de dosering toch te mild blijkt te zijn. Ik heb lang zitten wikken en wegen of ik het weer aandurfde, en heb mij lang mentaal voorbereid. Het verlangen naar zo’n prachtige trip als mijn
allereerste DPT trip, precies 1 jaar geleden, liet me overstag gaan. Tijd om mijn angst te overwinnen.
Ik spreek intenties uit, maak er een ritueeltje van, consulteer mijn kamerplant, zet rustgevende muziek op en ga op de grond zitten om te mediteren.
Binnen een paar minuten word ik misselijk en schiet mijn hartslag omhoog. Ik probeer rustig door te ademen. Wat er ook gebeurt, ik zal rustig blijven doorademen, en alle gedachtes één voor één laten passeren tot het steeds rustiger in mijn hoofd zal worden en ik bij de essentie zal komen. Ik voel me nederig, met alle risico’s van dien leg ik opnieuw mijn ziel neer voor het altaar. In gedachten vraag ik of moeder DPT mij terug wil brengen naar mijn True Inner Light, zoals de eerste keer, en vraag ik haar of zij mij mild gestemd wil zijn.
Ik weet niet of mijn verhoogde hartslag door de spanning of door de stimulerende werking van DPT zelf komt, maar het zorgt ervoor dat het moeilijk is om rustig te blijven ademen. Ik voel mij steeds wat raarder, krijg een zeer onbestemd gevoel. Maar ik sta open voor lessen, en deze keer ben ik niet onvoorbereid.
Tot er ineens ‘iets’ in mij kruipt.
Poef.
Letterlijk. Ik voel het, ik zie het, ik hoor het; iets is in mij binnengedrongen. Direct trekt het alle warmte uit mijn omgeving weg. Alles wat kleur had wordt grijs, alles wat licht was wordt donker, alles waar liefde in zat wordt leeg. Volkomen klinisch, volkomen betekenisloos. Alle gevoel is weg. Ik, levend, bevind mij in een dode wereld. De energie is zeer kwaadaardig. Ik voel hevige paniek opkomen maar ik verman mezelf, rustig blijven.
Poef.
Een tweede ‘iets’ komt bij me binnen via mijn linkeroor. Direct voel ik een hevige oorpijn en slaat mijn oor dicht. Het is een zelfde kwade energie als de eerste, alleen krachtiger. Ik ben mezelf niet meer, ik ben overgenomen, mijn belevingswereld is overgenomen. Ik zie dat alles betekenisloos is, ikzelf, de wereld. GODVER DE GODVER, FUCK FUCK FUCK, dit is foute boel. Ik sta op, ren heen en weer, probeer het uit me te krijgen. Het is vele malen sterker dan ikzelf, vele malen sterker dan alles om me heen, ik weet direct dat dit echt foute boel is.
Als ik me hier aan overgeef ben ik weg. Als dit me te pakken krijgt zal ik, voor mijn gevoel, eeuwig vastzitten op die plek die erger is dan je je ooit voor kunt stellen. Tijd bestaat daar niet, hoop bestaat daar niet, ik zal niet eens weten dat er ooit iets anders was. Een uitgang zal er niet zijn, ik weet nog hoe het is, want ik ben er eenmaal eerder geweest en heb toen GESMEEKT en GEZWOREN dit NOOIT meer te doen. Wat heb ik in godsnaam gedaan??!! Dit is het kwaad in zijn puurste vorm, hoe kon ik dit doen?!
Poef. De derde dringt bij me binnen. GODVERDEGODVER, JEZUS CHRISTUS, FUCKING HELL, KUT KUT KUT KUT!!!!! Ik ben in de val gelokt, het is de duivel die al die tijd heeft zitten wachten op zijn kans. Het maakt niet uit hoe voorbereid je bent, hier is niemand tegen opgewassen. Zelfs de planten hadden dit niet kunnen weten, dit staat ver boven ons. Blijven lopen, vasthouden aan de fysieke werkelijkheid, zorgen dat het me niet te pakken krijgt. Bij elke stap moet ik bijna kotsen, soms slik ik wat weg, maar de fysieke sensatie houdt me tenminste in mijn lichaam en dat is precies wat ik nodig heb. Het Kwaad wordt met de minuut krachtiger. Als ik mij vast wil houden aan de muziek laat het de plaat bewust hangen. Als ik op aarde wil blijven door te lopen, laat het mijn benen wiebelen waardoor ik in elkaar zak. Me er aan overgeven is het laatste wat ik moet doen, dat heb ik vorig jaar gedaan, en toen heeft het me genadeloos hard gegrepen. Me er aan overgeven is mijn ziel verkopen aan de duivel, het is me voor altijd inwendig laten mishandelen en verkrachten door het kwaad, NO WAY dat ik me hier aan overgeef. Wat moet ik doen, zal ik de straat op rennen? Dat zal zinloos zijn, dit duivelsfiguur heeft de wereld immers ontdaan van liefde, niets of niemand zal mij dus kunnen helpen. De dood van mijzelf en mijn wereld zoals ik die ken lijkt onvermijdelijk, ik zal worden geabsorbeerd door het kwaad, ik heb er ALLES voor over om het niet te laten gebeuren en niet in de -3 staat gesleurd te worden.
-3: One is fused with other entities throughout the universe but these are all bad and one's self is bad and meaningless. This is the quintessence of evil, the deepest hell of which one can conceive. This can be extremely high energy state lasting eternally, though by the planetside clock, one is there for only a few minutes. No hope in this state. No hope of escape from it. One is there forever.*
*Bron: John C Lilly – The Center of the Cyclone
In een paar seconden beoordeel ik dat ik iets moet doen voordat er geen weg meer terug is, ik grijp naar een stripje Temazepam en neem er eentje, en dan nog eentje. Meer nemen durf ik niet, bang dat het me misschien juist makkelijker kan grijpen als ik bedwelmd ben. Na een half uur zou ik er iets van moeten voelen, maar ik weet ook dat ons tijdsysteem daar niet bestaat. Ik ijsbeer verder en vecht keihard om niet volledig te worden overgenomen. Dit ga ik niet alleen kunnen. Ik moet HIER OP AARDE blijven. Ik ren naar mijn telefoon en zie de naam van Verwondering als eerste staan, ik twijfel geen moment en bel hem. Na twee keer overgaan neemt hij op. “Help”, is het eerste wat ik kan zeggen.
Een stem praat terug, maar het is niet zijn stem. De stem klinkt van héél ver weg, als van een andere planeet. Het is een menswezen, en ik ben geen menswezen meer. Het maakt ook niet uit, zolang ik maar IETS in de fysieke wereld heb om me aan vast te klampen. De stem vervormd, blijft hangen, krijgt een rare toon, alles om hem zo belachelijk mogelijk over te laten komen. De kracht in mij probeert me te laten denken dat mijn contact met Ver dom en onnozel is, dat ik er niets aan heb, en dat menswezens het laagste van het laagste zijn. Ze denken van alles te weten, maar ze weten niks. Het zijn smerige, oppervlakkige, opgeblazen nietsnutten, allemaal. Maar ik weet wel beter. Dit moet Verwondering zijn, en ik wéét dat ons contact niet dom en oppervlakkig is, ook al kan ik het nu niet voelen. “Zal ik je acht.zes anders even geven?” zegt de stem. Acht.zes is op dat moment bij hem en heeft ervaring met de trip SOS hulplijn zijn, dus dat lijkt me een goed idee.
Er klinkt een opgewerkte stem. “Hey… o ja, ik ben er ook wel eens slecht op gegaan toen ik er teveel van had genomen, een benzo’tje nemen helpt niet bij DPT, dat heb ik wel eens geprobeerd maar dat deed niks, haha” zegt hij, niet wetende dat ik net 2 benzo’s heb genomen en hij hiermee al mijn hoop aan gruzelementen slaat. Zijn stem echoot: “benzo… maar dat helpt niet, helpt niet, helpt niet…” Zijn lach hoor ik tientallen keren achter elkaar, galmend, terwijl ik mijzelf verder weg zie zakken in een donkere spiraalvormige afgrond.
Ik vraag om afleiding, ik heb afleiding nodig. Ik hoor acht.zes zeggen: “zal ik haar een tekening laten maken?” maar dat kan niet, als ik stil ga staan pakt het me. Ik vraag ze te praten over waar ze zijn, wat ze zien, wat ze aan het doen zijn. Soms versta ik wat vlagen, soms niet. Ze hebben het over een voorbijgaand bootje, het water in de rivier, het mooie strandje. Het is allemaal nietszeggend, omdat het zonder liefde slechts een gegeven is, zonder schoonheid. Bovendien is het nep, al het fysieke is een illusie. En het heeft geen enkel doel, het is volstrekt willekeurig, er is geen enkele betekenis aan het leven te ontlenen. Het is ZO KOUD, ZO KIL. Het is alsof ik mijzelf er vanaf de ruimte naar zie kijken, en al dat domme mensvolk zie denken dat het echt is, terwijl er de spot met ze gedreven wordt. Maar de luchtige manier van praten zorgt er wel voor dat ik niet helemaal wegschiet. Oké, ik ben er nog. Nu uitzitten en volhouden tot het voorbij is.
De stemmen wisselen elkaar af. Ze houden me meer dan een uur aan de lijn. Het zorgt ervoor dat ik nog met één koordje aan de aardse wereld verbonden ben.
Na een tijdje maakt mijn telefoon een raar geluid en vallen ze weg. Rond diezelfde periode begint mijn trip op korte momenten extreem om te schakelen. Vanuit het NIETS schiet ik plotseling naar de andere kant van de schaal, +6.
Making the Buddha. A point source of consciousness, energy, light and love. Point of consciousness, astral traveling clairaudience, traveling clairvoyance, fusion with other entities in time.
Hooooooooooooooly shit wat mooi, Jezus wat mooi, wat gebeurt er??? Voor ik goed en wel besef wat er gebeurt schiet ik weer terug naar de zeer negatieve staat, nee, neeee, dit trek ik echt niet!! HELP, NIET WEER!!! Op dat moment word ik weer gebeld en het scherm licht op, het is het felste licht wat ik ooit heb gezien, HOLY SHIT WAT IS DIT VOOR EEN LICHT, WAT IS DIT ONGELOOFLIJK MOOI, WAT IS DIT??!?!! Dit is niet zomaar een licht, dit is het SCHEPPINGSLICHT, het mooiste wat ik ooit gezien heb. Tranen in mijn ogen, ik zou spontaan neer willen knielen, waar heb ik dit ongelooflijke voorrecht aan verdiend, ik weet niet wat het is of wat er gebeurd maar HET MOMENT IS GEKOMEN. Eindelijk mag ik stilstaan, ik gooi mijzelf neer op het kleed.
De angst zit er echter nog zo sterk in dat ik weer de negatieve staat in getrokken zal worden, dat ik besluit de telefoon op te nemen wanneer hij weer gaat. Dat haalt me wat terug uiteraard, maar ik balanceer op zo’n dun koord waarbij ik elk moment alsnog de diepste hel in gesleurd kan worden, dat ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen.
Zeer positieve staten en zeer negatieve staten wisselen elkaar af. De negatieve staten duren enorm lang, de positieve staten hooguit een paar minuten, maar ze maken wel een overweldigend mooie indruk. De trip begint af te nemen in intensiteit. Ik denk dat ik het zelf aan kan nu. Ik schiet weer in iets positiefs, ik wee niet wat het is, maar wel dat ik ervoor moet gaan. Ik durf het aan en in gedachten neem ik afscheid van Verwondering en acht.zes. Ik vertel Ver dat ik iets heel belangrijks moet doen, ik weet dat het ondankbaar is om op te hangen nadat ze me zo hebben geholpen maar ik leg het later wel uit.
Ooooooooooooh wat is dit mooi. Dit is zo vertrouwd. Ik was hier eerder toen ik DPT nam, maar dit is ook waar ik ben geweest voor ik mijn huidige levens kreeg. Het is een hol, een soort baarmoeder, met om me heen allemaal kleine wezens, die zo vertrouwd voelen. Maar ik snap het niet, hoe kan het dat ik net door die Hel heen ging, hoe kan het dat dat bestaat, en waarom ben ik nu hier, wat betekent dat?
“Waarom is er zo veel wreedheid, waarom bestaat er zo veel pijn??” vraag ik de wezens. Ze kijken naar me op.
Eén van hen antwoordt:
“Hoe zou JIJ het dan doen??”
Voordat ik daarover na kan denken, verdwijn ik in de leegte. Dit alles met een ongelooflijk sterke energie. Ik zie mijzelf als zaadje, zie en voel hoe ik gecreëerd ben, waaruit ik ontstaan ben, zie wat ik was voordat ik mijn menselijke vorm kreeg, ik ga helemaal terug naar het begin, voel alle kracht, licht en liefde, raak los van al mijn verschijningsvormen. Ik was hier nog niet klaar voor, ik wilde een milde trip, dit was niet het moment. Maar het maakt niet uit hoe ik er gekomen ben, wanneer, op welk moment, in welke toestand. Ik ben er nu, daar gaat het om, en hier is waar ik altijd op heb gewacht. Van de ontelbaar vele energieën die ik was zijn er nu nog twee over, ik en God, totdat ik uiteindelijk in Hem schiet, en Hij in mij, en ik fuseer met God.
+3. Classical Satori. Fusion with universal mind, union with God: being one of the creators of energy from the void.
Angst is er niet meer. Dit is pure bliss. Hoe zou ik het doen. Hoe zou ik het doen? Een heel universum wacht op zijn schepping. Hoe ga ik dat doen??
POEH! Ja! Eigenlijk nog nooit over nagedacht! Ga er maar eens aan staan...
Ik voel dat ik de staat niet lang vast kan houden, mijn energie is niet hoog genoeg. Het beeld wordt steeds zwakker, het verdwijnt steeds verder van me af.
Plots betrap ik mezelf erop dat ik in slaap aan het vallen ben. Ik voel me zo ongelooflijk moe ineens. NEE! Niet nu! De benzo’s!!
Hoewel ik het contact met de bron niet wil verliezen, ben ik ook nog steeds enorm bang door al het eerdere. Het is te veel om te bevatten, ik word heen er weer geslingerd, het is te intens. De scherpste randjes zijn er nu wel vanaf, maar ik voel mij nu ineens weer teruggegooid uit de hel, klappertandend, trillend, met vieze lange gele duivelstanden. Ik ben een vieze hoer, de plaag heerst, de duivel waart rond in de donkere, stinkende oude straatjes. Ik ga dit wel overleven, het tijdssysteem begint terug te komen, maar op dit moment vrees ik een trauma voor het leven.
Ik beland nu weer in het vredige ‘hol’ met de wezens, al voelt het minder ‘dichtbij’ dan eerst. Ik neem emotioneel afscheid van ze. Het voelt zo vertrouwd, maar hier ga ik in dit leven niet meer komen, want ik weet dat ik nooit meer DPT zal nemen en met andere psychedelica kan ik er niet komen. Ooit kom ik er weer, ooit kom ik weer thuis, maar ik heb geen idee hoeveel jaren en levens dat gaat duren. Ooit zal de dag komen dat ik weer terug kom. Ik neem afscheid van ze, en weet dat ik het weer alleen moet doen, maar dat ik nooit echt alleen zal zijn.
Coming down
De trip zwakt duidelijk af en nu ik er uit aan het komen ben komt er steeds meer besef van wat er allemaal gebeurd is. Ik ben bang, enorm bang, ik begrijp het niet, wat was dat Kwaad, waar komt het vandaan en wat heeft het met me gedaan? Hoe kan het zo maar in me komen? Is het wel uit me? Ik weet dat het weg is, dat het door de DPT kwam, maar ik ben bang dat het weer terugkomt, en dat het mijn werkelijkheid voorgoed veranderd heeft. Nooit meer liefde, geen zingeving, geen glans, en een trauma rijker.
Ik ben zo moe, ik besluit naar bed te gaan. Ik durf het licht niet uit te doen en mijn ogen niet te sluiten. Ik schrik en veer overeind om de allerkleinste geluidjes. Dit werkt niet, ik stap weer uit bed, en besluit wat mensen aan te spreken via app en wat luchtige onzingesprekken te lezen, om maar te aarden en vooral niet na te hoeven denken over wat er zojuist allemaal gebeurd is.
Ik kan alleen maar in shock voor mij uitstaren, ik kan niet meer, ik neem een paar spraytjes flualprazolam en word de volgende ochtend weer wakker.
Het eerste wat ik doe die ochtend is met trillende handjes mijn 10 gram DPT (!) pakken, de tuin door lopen en het in het donkere kruiphok van mijn schuur flikkeren. Weg ermee, fucking duivelsspul, ik spuug op je! Onder de grond ermee, in de duisternis waar je hoort. NOOIT meer zal ik me nog in de val laten lokken! Van de hoogste berg ermee, opdat DPT dit niemand ooit nog aan zal kunnen doen!! Ver zou het de volgende dag meenemen. Ik douche mijzelf, eet wat, en rij de omgeving af op zoek naar salie om mijn huis te reinigen. Mijn linkeroor doet nog steeds pijn en zit nog steeds dicht. Het duurt nog een paar dagen voordat ik weer met het licht uit durf te slapen.
En dan ben ik er eigenlijk ook alweer heel snel overheen. Ik kan niet ‘bij’ de ervaring, kan niet meer terughalen hoe het ‘echt’ was. Nog steeds niet, ik merk dat de woorden totaal niet kunnen beschrijven hoe gruwelijk het werkelijk was, maar ook dat ik het gewoon niet meer weet. De ervaring zit op slot, mijn onderbewuste beschermt me die angst weer te gaan voelen, maar het zal toch ooit weer opengebroken moeten worden om het op een gezonde manier te verwerken. Dit opschrijven is in ieder geval een stap in de richting.
Nabeschouwing
Heel erg moeilijk om hier conclusies uit te trekken. De eerste periode heb ik er enkel op een zeer negatieve manier naar kunnen kijken.
Ik denk niet dat dit te maken had met mindset of setting. Dit overkwam me. Ik denk wel dat het nodig moet zijn geweest, niets gebeurt voor niets. Misschien moest ik wel eerst het zwartste van het zwartste ervaren, om vervolgens bij het mooiste van het mooiste te kunnen komen. Het beeld van het felle licht, en het gevoel van samensmelten met God, komt nog steeds dagelijks in me op. Toch vind ik het moeilijk om te begrijpen waarom er iets moet bestaan wat zo afschuwelijk is dat het verdrongen moet worden.
Ik blijf met heel veel vragen achter. Ik voel een intense drang om verder te onderzoeken, verder te ontdekken en de verschillende staten van bewustzijn in kaart te brengen. Mijn fascinatie voor DPT is er niet minder om geworden, het is echt een uniek middel, maar niet meer voor mij weggelegd. Misschien kan DMT of psilocybine met MAO-remmer mij verder helpen.