Hai,
Ten eerste, ik weet niet of het hier helemaal goed staat. Het is niet echt een volledig trip report maar ik wil graag vertellen over mijn ervaring met antidepressiva. Mocht het niet goed staan, i'm very sorry.
Ten tweede, dit is geen topic waar ik graag wil vertellen over 'hoe goed het met me gaat' en ik wil ook zeker geen reacties daarover uitlokken oid. Wat ik wel graag wil is mijn verhaal vertellen. Mensen helpen die hetzelfde beeld hadden of hebben over het leven als ik. Mensen die het leven ontzettend moeilijk vinden, die geen uitweg vinden en die constant aan het vechten zijn om hun hoofd boven water te houden. Ik hoop met heel mijn hart dat ik met dit report iets voor iemand kan betekenen. Ook al is het maar 1 persoon. Ook al is het maar 1 persoon die net als mij nooit aan de AD wou.
Ik ben geen professial of een expert, ik ben ook maar een jonge meid die net het leven een beetje begint te snappen, daar heb ik dan wel 21 jaar over moeten doen. En ik wil ook echt niet iedereen aan de AD gooien maar het kan zo'n mooi hulpmiddel zijn om het leven te leren te begrijpen.
Wie: Ik, Jesse Pinkvrouw
Wat: Citalopram 20 mg
Sinds wanneer: Bijna 4 weken
Bijna 4 weken, lijkt heel kort voor iemand die net aan de antidepressiva is toch? Ja vind ik ook.
Laat ik even in het kort vertellen hoe mijn verleden eruit zag. (nja 'in het kort'. Wil je het niet helemaal lezen gaan dan naar maart 2021))
Verleden:
Sinds ik me kan herinneren voelde ik me altijd al anders dan andere mensen in mijn omgeving. Als kind heb je daar nog niet zo heel veel last van, mama houd je een keer extra thuis van de peuterspeelzaal en je slaapt een keer meer. Waar ik altijd al last van had is onverwachtste veranderingen, onverwachts bij opa en oma lunchen? Ho maar. Andere route naar huis? Nee kan absoluut niet. Ik was snel boos en geïrriteerd en dat werd snel al een woede aanval. Destijds werd dat gegooid op het overlijden van mijn vader, wat ik ook begrijpelijk vind
Op de middelbare school kreeg ik echt veel moeite met het meedraaien in de maatschappij. Ik kon nooit een week school volhouden en ik was helemaal kapot. De prikkels op school gaven mij zoveel stress en het zoog al mijn energie eruit. Uiteindelijk ben ik op mijn 12e, in de eerste klas ook gediagnosticeerd met depressie. Laat ik jullie nu alvast vertellen, als ik toen wist dat ik er 9 jaar later pas uit zou komen had ik die 9 jaar niet overleefd. Gelukkig wisten we dat toen niet en zijn we door gegaan. Ik had heel veel last van depressieve gedachtes, ik was onwijs somber, altijd moe, altijd verdrietig, altijd depressief. Mijn klachten over onverwachtse veranderingen werden toen ook veel erger. Ik kon echt heel weinig hebben, ik was snel boos en dat was vaak onterecht. Alles in het leven irriteerde mij en dat koste ook onwijs veel energie. Op de middelbare school ben ik ook in therapie gegaan, dat heeft helaas niks geholpen. Ik was toen minderjarig en de pest is dan gewoon dat je ook zo behandeld word. Voor heel veel kinderen zou dat fijn zijn maar ik had behoefte aan normale gesprekken, maar dat kreeg ik niet. Ik moest maar tekenen hoe ik me voelde. Yeah right, dat gaat me niet helpen.
3 jaar van therapeut naar therapeut en niks hielp. Het enige 'goede' wat eruit is gekomen is dat ADD bij mij is gediagnosticeerd en dat verklaarde een hoop, maar het hielp niet veel.
Boven boven wonder heb ik mijn middelbare school gehaald. Ik was een van de leerlingen die het meeste ziek was in die afgelopen 4 jaar, heb veel docenten gehad die niet geloofde dat ik me zo slecht voelde. Ze dachten vaak dat ik me aanstelde, mezelf een schop onder m'n reet moest geven en dat 'iedereen wel eens moe is'. Ik voelde me erg onbegrepen, depressie sucks. Ik heb echt moeten overleven en zo weinig mensen die het begrijpen.
Ook na de middelbare school ging de depressie door, ik had geen moment rust in mijn leven. Als ik leuke dingen deed, was het vooral op dat moment leuk maar zodra je thuis kwam zakte je steeds weer verder weg in je eigen ellende. Na de middelbare school heb ik EMDR therapie gehad voor seksueel misbruik, dat heeft geholpen voor het misbruik maar niet voor de depressie. Ik heb me 1 winter 'wat beter gevoeld' maar zakte al snel weer terug in mijn eigen gedachtes. 'Een donkere kamer', zo beschreef ik het altijd als mensen vroegen wat ik voelde. Als ik naar m'n gedachtes ga is het een donkere, zwarte holle kamer. Ik zie niks anders, ik voel niks anders, ik wéét niks anders.
2019, drugs
We kunnen allemaal wel raden waar dit heen gaat natuurlijk. In begin 2019 leek het alsof ik me weer wat beter begon te voelen, dus ik ging weer aan het werk, voor de 6e keer bij een nieuw bedrijf omdat ik bij de andere allemaal ontslag had genomen omdat ik het niet vol kon houden. Vol goede moed was ik ook een opleiding begonnen en dat ging goed, had net het eerste jaar achter de rug en het leek oke te gaan. Maar ergens diep in mijn achterhoofd wist ik ook wel dat dit voor korte duur was, want laten we eerlijk zijn, niks in het leven heb ik ooit vol kunnen houden. Alles is word op den duur weer teveel, vroeg of laat voel ik deze klap.
Maar, wonder boven wonder, leek dit allemaal goed te gaan. Heb ik het dan toch gedaan? Lukt het me dan toch? Haha big suprise, nee.
Natuurlijk ging het goed, als ik maar wist dat ik in het weekend een lekkere lijn speed naar binnen kon werken, wel 1 lijn, 2 lijnen, 3 lijnen, 10 lijnen. Dat we ons daardoor een week kut voelen boeit niet. Als ik in het weekend maar gewoon lekker kan snuiven, af en toe wat xtc erbij! Dit houd een mens natuurlijk niet lang vol, dus wat doen we dan? Week kleiner maken, weekend langer! Woohoo! Ik bestempelde mij nooit als verslaafd, maar als het weekend op maandag eindigde en op donderdag weer begon, weet een gemiddeld mens wel dat dat wel zo is.
Dit heb ik een zomer lang vol kunnen houden, ik heb de hele zomer meer als 50u per week kunnen werken, totdat school weer begon en ik moest stage lopen. Ja fuck, en nu?
Ik heb geprobeerd om het speed gebruik te minderen, maar toen kwam ik erachter hoe erg ik mijn lichaam heb uitgeput. Depressieve gedachtes waren erger dan ooit. Begon de dag met huilen en eindigde de dag met huilen. Hoe moet ik ooit leven in deze wereld? Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet.
Op eigen kracht toch de speed opzij gezet, maar toen kwam de echte ellende. Ik had mijn hele lichaam overwerkt, geestelijk en lichamelijk. Ik zat echt dieper in de shit dan ooit. In november had ik een maand geen speed gebruikt, maar ik was dieper weggezakt dan ooit. Ik had stage (40 uur) en werk (20 uur), ik heb dat precies een maand zonder speed volgehouden.
Onderweg naar stage werd het zwart voor mijn ogen, in de auto. Ik zakte weg, ik had geen reactie vermogen meer en kon nauwelijks reageren. Thank god was er een tankstation waar ik heb kunnen stoppen. Uiteindelijk op stage terecht gekomen (geen herinnering meer aan) waar ik binnen 5 min weer weg werd gestuurd, naar het ziekenhuis.
' Hoe de fuck kan dit nou? het kan geen drugs zijn. Ik heb het al een maand niet aangeraakt, wat is dit joh'? Vroeg ik mezelf de hele tijd af onderweg naar het ziekenhuis.
Ik heb daar een hele lieve arts gesproken, alles uitgelegd over mijn hele leven (ook speed/andere drugs gebruik). Dat alles in mijn leven zoveel moeite kost, dat ik niks kan want alles word opgegeven moment gewoon teveel, ik kan alleen maar huilen als ik moe ben, ik ben mijn hele leven geen leuk mens omdat ik het niet kan in deze maatschappij. Het is te zwaar. Dit leven is het niet voor mij.
Burn-out. Mijn hele leven werkte ik mijzelf al naar een burn-out, wanneer ik toch ging werken ook al was het te zwaar, wanneer ik toch naar school ging ook al was het te zwaar, wanneer ik toch wou socializen ook al had ik geen energie. De zomer van 2019 heeft mij genekt, mijn genade slag, ik heb mezelf zo overwerkt met speed dat mijn lichaam zei 'en nu gaat het licht uit'
En dat ging het ook, douchen? Wist niet meer hoe dat moest, ik kon het niet eens voor elkaar krijgen om shampoo in mijn haar te doen. Ik wist gewoon niet meer hoe het moest. Ik voelde me een klein kind of een bejaarde met Alzheimer die hulp nodig had. Ik kon het niet meer. Tegelijkertijd was ik ook nog zo depressief als de pest.
Toen kwam de dokter met antidepressiva. Nou ik kan je vertellen. Ik heb nog nooit zoveel ruzie gehad met mijn moeder over antidepressiva. No way dat ik daar aan ging. 'kan ik net zo goed elke dag XTC slikken!' Echt niet dat ik daar aan ging, rot op. Ik was zo onwijs boos als dat weer naar boven werd gebracht. En waarom? Juist, omdat ik dan geen xtc meer kon gebruiken. XTC was mijn enige lichtpuntje, voelde me dan blij. No way dat ik dat aan de kant ging zetten. Totaal niet bij nagedacht dat antidepressiva mij ook blij kon maken.
Drugs was nog steeds mijn overlevingsmachisme, ook al zat ik niet zoveel meer aan de speed vloog de xtc er doorheen op de dagen dat ik voelde dat het 'kon'. Dat ik me de dagen daarna wat rotter voelde. Who fucking cares.
Zomer 2020 werd het allemaal wat beter, minder drugs gebruik en corona gaf mij de ruimte om te ademen. Niet zoveel verplichtingen meer van de maatschappij, het gaf mij de ruimte om wat blijer te worden. Toen ook ingeschreven bij het slaapcentrum voor slaapverlammingen en de psychiater heeft gezegd dat ik chronisch depressief ben. Hele dikke klap natuurlijk.
Maart 2021
Ik had mezelf weer flink voor de gek gehouden, werk en stage. Dat is gewoon het recept voor ongelukkigheid, en dat was ook correct. Mijn depressieve gedachtes begonnen al weer op te spelen toen ik voelde hoe zwaar stage eigenlijk was. Ook al had ik het maar 20 uur in de week, samen met werk is het gewoon wéér te veel.
Het ging pas echt mis toen ik speed ging gebruiken voor een stage opdracht. Ik moest en zou het af moeten krijgen anders had ik een groot probleem. Niet wetende dat ik nu daardoor helemaal gestopt ben met stage.
Stage opdracht maken ging redelijk, maar die dag daarna kwam ik in een complete psychose. In de psychose kwam er een stem naar me toe, die vertelde hoe ongelukkig ik wel niet moest zijn in dit leven
'Jij kan echt niks en gaat dat je hele leven niet kunnen'
' Jouw leven word echt niks anders dan lijden en lijden'
'Ook al denk je dat het goed gaat, je weet altijd dat het snel weer mis gaat'
'Stop het maar'
'Eindig zoals je vader'
'Maak er maar een eind aan, toe je kunt het'
En zo ongeveer 2 uur door, ik was zo in de war, herkende mijn eigen kamer niet meer, mijn omgeving, mijn eigen lichaam.
De stem was zo geloofwaardig dat ik het ben gaan geloven, na 2 uur ellende ben ik opzoek gegaan naar een einde. Hier kan ik niet mee leven, stop het maar. Gelukkig was ik zo in de war dat ik niet eens wist waar ik naar moest zoeken en hoe ik het zou moeten doen.
2 lieve, lieve lieve lieve mensen van drugsforum hebben mij erdoorheen geholpen (weet niet of ze willen dat ik hun naam noem haha). Ze hebben me stap voor stap verteld wat ik het beste kon doen en zo ben ik uiteindelijk rustig in slaap gevallen.
Mam en zus waren onwijs geschrokken, de dag daarna crisishulp alsnog gebeld. Vertrouwde mezelf niet meer en ben vanaf moment 1 goed geholpen.
Toch kwam het onderwerp antidepressiva weer naar boven, ik kreeg het direct weer heet. Hou toch een keer op met dat rot spul, hoef die zooi niet. Totdat ik me bedacht dat ik nu niet echt meer drugs gebruik om me blij te maken, had tenslotte ook al 3 maand geen xtc meer gehad. En eerlijk is eerlijk, dit is geen leven. Ik heb geen uitzicht meer zo, het is zo moeilijk op deze manier.
Langzaam heb ik het een kans gegeven, en no way dat ik nu ooit nog weer terug ga.
Citalopram, dat zou het moeten worden. We begonnen met druppels, heel vies. Zelfs door drinken met smaak, ik begon direct al 'als ik dit zo moet doen ga ik het niet doen, daag' Maar besloot het een kans te geven.
Na 3 dagen voelde ik me niet meer de Jesse Pinkvrouw die ik mijn hele leven geweest ben. Ik heb rust, ik ben blij, ik heb energie. Mijn gedachtes razen niet meer alle kanten op. Hoe kan dit nou?
Ondanks deze goede effecten was ik nog sceptisch, 'zal wel alleen de eerste dagen zijn, over paar dagen voel ik er niks meer van'
Elke dag dat ik met de dosseringen omhoog ging voelde ik me beter..
Ik had bijna tot geen bijwerkingen, enkel een droge mond en wat duizelig en dat was het wel.
Na een week had ik alweer mijn eerste werkdag erop zitten en heb geen 1x gedacht 'mag naar huis?' Wat? bestaat het dan echt? Werken omdat iemand het leuk vind? Niet omdat het moet? Hoe dan?
Hoe kan het zijn dat ik niet moe ben na werk? Bestaat dat? Niet uitgeput zijn na een werk dag? Ik wist niet wat me overkwam, het was zo overweldigend en zo fijn. De rust in mijn hoofd is echt onvoorstelbaar. Zelfs mijn ADD klachten zijn met 90% verminderd. Ik ben gewoon een blij persoon, iets wat ik nog nooit in mijn hele leven zo gevoeld heb, nog nooit.
Ondertussen zijn we al een paar weken verder en ik herken mezelf niet meer terug in de persoon die ik altijd ben geweest, ik ben altijd zo aan het overleven geweest en nu kan ik eindelijk leven. Leven hoe ik het wil, wanneer ik het wil en waar ik het wil. Ik ga slapen met een lach en sta er mee op. Dat ik dit AD altijd aan de kant heb geschoven voor drugs.. Drugs is verleden tijd. Ik heb het niet nodig, ik heb mijn eigen energie. Ik kan dit helemaal zelf en wie had dit ooit gedacht.
Ik sta er versteld van hoe dit is verlopen, een maand geleden zat ik diep in de shit en nu voel ik me gelukkiger dan ooit. AD is niet voor iedereen de oplossing, daar ben ik me goed van bewust maar man, hoe mooi zou het zijn als iemand die depressief is hetzelfde kan voelen dat wat ik voel. Het is onvoorstelbaar en zo de moeite waard.
Het leven is zo mooi, het is zo jammer dat het voor depressieve mensen niet te zien is. Tuurlijk zien we mooie momenten, maar op het einde van de dag liggen we weer verzeild in onze eigen nare gedachtes en dat is zo zonde. Zo erg zonde. Ik zag ook echt wel mooie momenten en heb ze ook beleefd, maar niet zoals ik nu doe. Het is anders nu, het leven in het geheel is mooier. Het is niet meer gebaseerd op momenten Ik begrijp nu dat het leven niet zwaar hoeft te zijn, dat werken echt leuk kan zijn, dat je kan genieten van sociaal contact en dat we het niet alleen doen omdat het zou moeten. Alles valt nu op z'n plek en dat is zo fijn, en dat al na 4 weken, maar wel pas na 21 jaar
PS: ik heb alles natuurlijk verkort uitgetypt, anders zou dit verhaal 50 a4tjes lang zijn. Mochten er vragen zijn, don’t be shy