"dupont zei:
wat bedoel je hier precies mee? Ik lees nergens in jouw post dat je gestopt bent.
Het is best heftig en vrij lang geworden, maar dit is het op hoofdlijnen wel zo'n beetje:
Het was denk ik in 2016 dat ik depressief werd. Ik kwam mān bed niet meer uit, dagenlang. Als dat al lukte was het ās avonds, en dan dronk ik altijd. Ik gebruikte in het geheim ook om het weekend coke met een Benzo als agsluiter. Ik zat erg in zelfmedelijden en ik wilde pillen van de psychiater. Die kreeg ik na enig aandringen ook, en ze hielpen vrij snel. Ik liep ondertussen bij een psycholoog en die stelde voor om te stoppen met drinken. Schoorvoetend gaf ik toe, mits ik het weekend maar wel mān speciaalbier en borrel mocht. Ik deed redelijk mijn best met de psycholoog en knapte redelijk op. Coke en Benzoās bleven, in het geheim, ook al was coke en mān ADs een zeer slechte combi. Het ging voor mijn gevoel beter maar de coke + Benzoās kregen steeds meer grip op me, en daar begon ik van te balen, en ik gooide alles weg en nam mij voor te stoppen.
Het stoppen ging twee weken goed, maar toen ging ik heel slecht slapen. Een week sliep ik nauwelijks en het werd steeds vreemder in mijn hoofd. Ik belandde in een psychose en ik werd door de crisisdienst op medicatie voor Bipolariteit gezet omdat ze dachten dat er hypomanie aan de psychose voorafging omdat ik niet meer sliep. Mijn drugsgebruik had ik eindelijk bekend, en ik ging ervoor in behandeling. Ondanks de medicijnen bleef ik worstelen met mān stemming. Mijn drugsgebruik kreeg ik maar moeilijk onder controle. Ik gebruikte minder vaak, maar als ik gebruikte was het meteen een paar gram op een avond. Ik moest dan een week bijkomen voor ik me weer een beetje positief en energiek voelde.
Die worsteling ging vier jaar door, met veel bezoeken aan verslavingszorg, psychologen, psychiaters, naar de kliniek en noem maar op. Clean worden wilde maar niet lukken, ondanks alle hulp en moeite die ik er in stak. Ik bleef om de paar weken terugvallen. Gebruik was inmiddels ook niet meer fijn maar ik bleef het doen. Achteraf gezien deed ik wel m)n best, maar 100% overgave gaf ik nooit. Tot ik een terugval had die zo erg was dat ik dacht dat ik dood zou gaan als ik dat nog ƩƩn keer zou doen. Toen ben ik in behandeling gegaan waar ik me volledig inzette, en ik ging naar NA meetings waar ik alles deed dat mij aangeraden werd. Alcohol dronk ik al langere tijd helemaal niet meer, en ik bleef waar het kon bij triggers weg. Clean worden lukte eindelijk, en mijn stemming werd na 5 jaar eindelijk stabiel. Mijn psychiater merkte dat ook,en ik wilde van de medicijnen af, met name de Olanzapine omdat ik vermoedde dat de bijwerkingen me meer kwaad dan goed deden. Daar ben ik nu ook bijna vanaf en dat voelt goed. Ik voel me dankzij de therapie en mijn volledige inzet + clean blijven beter dan ooit. Door mezelf serieus aan te pakken kwam ik ook van shit af die me al 30 of 40 jaar dwars zat - angst voor afwijzing, mezelf nooit goed genoeg vinden, altijd maar de controle en mijn zin willen, altijd de fout bij de ander zoeken. Voor 90% weg. Het is zo veel simpeler in mān hoofd geworden. Een chagrijnige dag heb ik in geen half jaar gehad. Mijn mentale problemen kwamen allemaal door gebruik en vluchtgedrag. Gebruik weg, problemen weg. Zo simpel was het uiteindelijk, ook al was het een drama om daar te komen.
En als ik nou niet zo stronteigenwijs was geweest en vanaf het begin van mijn hulp vragen alles was gaan doen wat er van me gevraagd was, was ik nu misschien 3 jaar clean geweest, maar blijkbaar was het voor mij nodig om de dood eerst in de ogen te kijken voordat ik mijn eigen wil los ging laten.
Klik om te vergroten...
Wat goed om te lezen Dupont, volgens mij heb je het helemaal begrepen en nu heel sterk aangepakt. Knap! Dank voor het delen šš»
Mijn verhaal is anders. Zelf heb ik jaren geleden wel regelmatig in uitgaansgelegenheid en afters drugs gebruikt. De afgelopen 5 jaar is dit teruggebracht tot enkele festivals of feestjes per jaar. Enkel recreatief en gelukkig ook niet (meer) zo sterk in mijn sociale leven. Na een traumatische levensgebeurtenis afgelopen augustus (relatiebreuk) compleet in paniek geraakt. Ik kon niet meer slapen, eten, werken. Bang om naar buiten te gaan. Dit alles was niet drugsgerelateerd. Ik wilde toen diazepam halen van de dealer om te slapen, maar heb toch de keus gemaakt om de huisarts te bellen: dat spul is gevaarlijk en vond het slim als er iemand meedacht.
na 2 weken wel aan het werk kunnen gaan, gelukkig is mijn werkomgeving erg begripvol en steunend. Toch ben ik steeds verder in (sociale) angst geraakt. Daarbij hoorde ook helemaal niet naar feestjes durven. Drugsgebruik was dan ook niet aan de orde. Heb me wel helemaal stuk gerookt met sigaretten.
inmiddels 6 maanden later blijf ik hangen in het mezelf afwijzen, neerhalen, lelijk vinden en weinig concentratie. Bijna elke dag huilen. Ik ben angstig, vooral sociaal angstig.
mijn hulpverleners denken nu dat AD mij gaat helpen de denkpatronen los te laten. Ik ben afgelopen weekend met sertraline gestart na wikken en wegen.
ik ben graag goed geïnformeerd en wilde daarom weten wat eventuele combinaties met drugs zouden doen. Ik zou deze zomer bijvoorbeeld wel weer eens iets willen doen. Ik haal enorm veel plezier uit dansen en ja dat kan ik zonder, én ik hoop wel ook iets wat me veel plezier geeft (opgaan in het moment) niet (volledig) op te geven voor een keer in de toekomst.
hierboven dus iets meer context bij mijn vragen. dank nogmaals voor jullie antwoorden!"
In: SSRI / SNRI (antidepressiva)
1-1-2024