Een update over de aftermath:
Vanmorgen werd ik na drie uurtjes slaap wakker. Halverwege de morgen had ik een afspraak, en dat was even een harde confrontatie de echte wereld in. Deze WMO ondersteuner is nieuw en ik kan haar nog niet zo goed peilen, dus ik weet het even niet. Neiging om af te bellen onderdrukt, ga het maar aan. En dat was goed. Juist de kwetsbaarheid van dit moment. Ik heb heel open met haar kunnen praten en waar ik bang was voor een oordeel was ze vooral heel open, nieuwsgierig en eerlijk.
Groepstherapie vanmiddag was oke, ik was wat in mezelf gekeerd maar de opdrachten waren daar ook wel passend voor: lekker kleien. De eerste opdracht ging vooral in op voelen, de tweede opdracht op fijne sensaties en de derde opdracht op het verdragen van minder fijne sensaties. Binnen grenzen de randjes opgezocht. Rake vraag van de therapeut: "kan je jezelf ook toestaan die rand niet op te zoeken?".
Daarna naar huis. Moe en gedehydrateerd doordat ik gister bijna niets heb gedronken. Ik lees jullie reacties, maar kom er nog even niet toe te reageren. Hang een tijdje aan de telefoon met een vriendin. Vooral gehad over het effect van de dagen voor zaterdag richting compleet overwhelmed en gedissocieerd raken, niet verteld dat ik ook nog gewoon zelf een beetje extra dom ben geweest.
Vanavond gebeld met de vriend die ik gister als eerste probeerde te contacten. De reden dat ik als eerste contact met hem zocht was omdat ik weet dat ik bij hem zo lelijk en smerig durf/kan zijn als dat het soms is en dat hij niet terughoudend is in zijn reacties, maar niet oordeelt. Hij laat zich niet verleiden door mijn normaal verantwoorde omgang met drugs of mijn opmerkingen over de opbrengst van deze actie, maar wijst me op een aantal risico's van LSD gebruiken in deze staat en we praten nog even door over therapie. Nieuwe inzichten, dingen waarover ik nog niet na had gedacht. Ik voel me een stukje minder zeker over 'maar het heeft toch goed uitgepakt' en heb voldoende stof tot nadenken voorlopig. Hoe te zorgen dat ik niet weer zo'n actie uithaal, hoe hiermee om te gaan richting de ggz (ik vind het moeilijk daar open over te zijn), of de eerste sessie van traumabehandeling niet een tandje te hard ging etc. Dankbaar voor dit gesprek.
Hoewel het gister niet gelukt is om daadwerkelijk constructief hulp in te schakelen, ben ik heel blij te ervaren dat ik vandaag bij mensen terecht kan, dat ik kan delen. Hopelijk maakt dat het een volgende keer makkelijker om hulp te vragen.
Ik ben me er in elk geval nu van bewust dat ik de komende tijd hoog in moet zetten op zelfzorg. De traumabehandeling vraagt naast twee sessies per week en twee ondersteunende afspraken ook een behoorlijke tijdsinvestering buiten de afspraken om. Met de afspraken van de WMO erbij stroomt de agenda behoorlijk vol, lopen afspraken regelmatig achter elkaar door. Ik moet bewust tijd in gaan plannen om bij te komen, en te voelen hoe het gaat, wat er gebeurt. Met dat ik dit typ besef ik me ook dat ik tijd in moet gaan plannen voor de tijdsinvestering thuis, en dat dat betekent dat ik meer dan ik dacht (of beter gezegd: meer dan waar ik net dacht op te worden gewezen) ook dingen in moet leveren. Mweep.
Ik had deze kwetsbaarheid ergens niet aan zien komen, die ken ik ook niet. Eng!
@OtherShore, ik heb vannacht best een tijd na zitten denken over je inmiddels verwijderde post en ik ga er stiekem toch op reageren. Ik denk dat de reden om LSD te nemen precies het omgekeerde was van wat je zei. In dissociatie voel ik weinig, behalve 'naar'. Alles zit achter matglas. Ik wilde juist voelen. Let's face the bitch, kom maar door, head first dwars er doorheen. Gezien vanuit het standpunt dat ik wat emoties betreft behoorlijk vermijdend ben is lijkt dat positief maar uiteindelijk is het gewoon destructief gedrag vanuit PTSS. De juiste weg gister was geweest om hulp te vragen in plaats van LSD te nemen. Zoals aan de telefoon vanavond terecht werd opgemerkt: die traumabehandeling is er juist op gericht om met dit soort emoties om te leren gaan op een beheersbare manier. En dat was dit niet.
@Casrus voor dat dissociĂŤren heb ik geen disso nodig, dat gebeurt gewoon helemaal vanzelf als ik de mentale lading niet meer aan kan. Maakt het wel erg lastig te doseren.
@Mindless het klopt wel redelijk wat je zegt inderdaad. Dat wat achter matglas zit voelbaar en zichtbaar maken. Daarbij wel uit het oog verliezend dat het op dat moment met een reden achter matglas zit, namelijk omdat het veel te heftig is. Onder begeleiding stukje bij beetje erachter vandaan volgens een evidence based methode is misschien toch de betere weg.
@Perenijsje ik ga je een klein beetje corrigeren. Ik moest het niet meemaken, ik koos er (hoe niet verwijtbaar misschien ook) zelf voor om het mee te maken. Maar ik snap wat je bedoelt, thanks
![:)]()
@Eik dankjewel voor je lieve woorden. Gevoel is nou eenmaal niet altijd rationeel hĂŠ
![:wink:]()
Hoe ik er nu tegenaan kijk: zie bovenstaande uiteenzetting. Ik heb nog steeds geen spijt en ik wil ook absoluut benadrukken dat ik op geen enkel moment het gevoel heb gehad in een bad trip te zijn beland. Er gebeurde in die reis niets wat niet had moeten gebeuren, maar achteraf gezien had de hele reis niet moeten gebeuren. Desondanks neem ik de ervaring uiteraard mee. Er zijn zo ontzettend veel details van trauma's, van behoeftes en gevoelens voorbij gekomen die ik hier niet heb gedeeld omdat dat echt heel veel te kwetsbaar voelde. Als ik ze onder woorden kan brengen werk ik ze misschien nog wel voor mezelf uit morgen
![:)]()
Ik ben in elk geval voornemens niet nog eens in zo'n set/setting psychedelica te nemen en ga komende dagen ook wel aan de slag met een plan om dat te waarborgen. Hoe graag ik psychedelica ook met traumabehandeling zou willen combineren: aangezien dat niet onder begeleiding van een psycholoog kan worden geĂŻntegreerd in de behandeling denk ik dat ik psychedelica sowieso een tijdje in de ijskast moet zetten (letterlijk hehe). Ik wil niet riskeren dat de cocktail PTSS, behandeling, eventuele set/setting en dissociatie en psychedelica wĂŠl een keer uitmonden in een bad trip of in het ergste geval in een psychose.
@Kordie,
@Spyro,
@N3K0,
@MR_CHIP, dank jullie wel.
@Relmuis het dissociatieve heeft inderdaad behoorlijk de overhand gehad, maar heeft er denk ik ook voor gezorgd dat e.e.a. wel te handelen is geweest. Het aangaan van het verwerken van trauma's en de weg naar herstel, het leren kennen en ervaren van emoties, het af en toe dissociĂŤren. Dat geheel is een (spirituele) reis op zich. Ik overweeg wel eens om daar een volgtopic over te maken, maar het heeft natuurlijk helemaal niets met drugs te maken dus ik weet niet of dat passend is. Naast dat ik me daar als moderator wel iets extra kwetsbaar in voel ook. Ik vind het in elk geval zelf een interessant en leerzaam proces
![:)]()
Vergeet ik toch bijna onze
@Zeehond! Dankjewel voor je lieve woorden gister en vandaag. En je had gelijk: het was tijdelijk en het ging voorbij
![:heartsuit:]()