Het is niet zozeer dat het dom aanvoelt. Meer gewoon zinloos. Ik vind het voor mijzelf een van de vele dooddoeners. Net als âBekijk de zaak eens van de zonnige kantâ als je depressief bent. Ik heb in mijn eigen therapieĂ«n een psycholoog ook nog niet horen suggereren dat ik elke dag tegen mezelf in de spiegel zou kunnen proberen te zeggen dat ik van mezelf houd. Dat is ook niet mijn streven/therapiedoel, om van mezelf te houden zoals ik van anderen kan houden. Ik zou zoals gezegd al tevreden zijn met een zekere neutraliteit naar mezelf toe, en dat lukt al niet. Ik vind âzelfacceptatieâ sowieso een fijnere term dan âzelfliefdeâ.
Het is ook wel een beetje een semantisch iets, want wat is zelfacceptatie, anders dan zelfliefde. Helaas hebben we in de maatschappij bij "liefde" ook gauw een associatie met meer uitbundige vormen daarvan, bijvoorbeeld romantische liefde. Terwijl (imo dan hĂš) heel kalm jezelf en je persoonlijke eigenschappen accepteren al gewoon echt liefde is. Het kan dan nog wel zo zijn dat dit wat neutraal en kil aanvoelt en ik begrijp ook dat je zegt dat je streven niet beslist is om van jezelf te houden, maar eenmaal op dat punt van zelfacceptatie, hoef je in principe (in mijn ervaring) nog maar een kleine glimlach op je gezicht te brengen (misschien zelfs een heeel klein beetje geforceerd) en het gevoel van liefde kan er dan ook zo bij komen. Bovendien, er is altijd een aantrekking terug naar liefde. We kunnen het tijdelijk niet in ons hoofd hebben, maar het is je thuis en dat blijft je terug roepen naar zichzelf.
Wat ook zo is imo: zelfacceptatie zonder liefde, dus meer neutraal aanschouwen en accepteren van jezelf: is de hard way. Zelfacceptatie mét liefde (meer het gevoel in jezelf oproepen, aan jezelf geven en van jezelf ontvangen) maakt ditzelfde proces veel makkelijker, op momenten zelfs enorm prettig. Desondanks begrijp ik je insteek, want ik ben dus ook het type die dan nóg vaak voor de hard way heeft gekozen en soms nog steeds, tegen beter weten in zelfs. Om wat jij zegt: het kan geforceerd aanvoelen om mezelf echt liefde te geven als ik niet in die mood ben.
Ik snap niet zo goed hoe het met ego te maken heeft als deze opdracht je een beetje jeuk geeft? Ik vind het niet fijn om compleet ongemeend tegen mezelf te moeten zeggen dat ik van mezelf hou.
Ik vul misschien een beetje voor hem in (zeg het als ik dat doe
@LucidLucy), maar volgens mij doelt hij erop dat het enige dat ons in de weg staat van onze eigen liefde ervaren, het ego is. Want in werkelijkheid is die liefde in elk moment direct beschikbaar. En hoewel ik het met je eens ben dat dat "fake it until you make it" makkelijk een beetje jeuk kan geven: niet oprecht aanvoelt, kan het ook heel snel omslaan in het daadwerkelijk echt menen, want de liefde is hier.
Maar goed, ik heb denk ik wel duidelijk gemaakt dat ik ook weleens last van die jeuk heb dus.
![:wink:]()
Ik zeg niet dat voor anderen nooit kan werken, in de context van een bepaalde therapie, of als âvan jezelf houdenâ echt jouw doel is kan dat waarschijnlijk zeker. Maar ik geloof dat als je je hele leven al met diepgewortelde minderwaardigheidsgevoelens in de knoop zit, dat je meestal wel grotere (therapeutische) interventies nodig hebt - en dan nog is het een zeer hardnekkig iets - dan een ritueel van dagelijks tegen de spiegel zeggen dat je van jezelf houdt. Ik vond hoe
@Mindless het beschreef wel treffend: dat het een proces is en dat daarin en verschillende, vaak langdurige en complexe, stappen nodig zijn.
Er zijn denk ik alleen maar zoveel stappen nodig als dat we er zelf voorwaarden aan stellen. De liefde is hier aanwezig bij stap 0. Er is absoluut niets nodig om daar te komen. Maar als we willen, kunnen we eerst een heel pad afleggen, als dat beter voelt voor ons. Dan zal later in de toekomst ergens op het punt gekomen worden dat we ons klaar voelen om het toe te laten. De liefde wacht wel. Het gaat nergens heen, want het is jezelf.
Wij hebben de vrijheid om uit te stellen om terug te komen naar onszelf, naar liefde. Helaas vaak met grote consequenties als we dat uitstellen. Maar zonder dat zou er ook geen keuzevrijheid bestaan.