Ayahuasca: A Subconscious Lobotomy
Wie: Blauw (27) en Svali (35)
Wat: Ayahuasca
Voorwoord
Ayahuasca is altijd al een zaadje geweest in mijn hoofd wat zich in de loop der jaren is gaan ontkiemen. Na tien jaar geleden er voor het eerst erover te hebben gelezen in een boek, ben ik daarna steeds meer mensen tegengekomen die het gebruikt hebben en die er een zeer mooie en leerzame ervaring uit hebben gehaald. De nadruk ligt hier op leren, levenslessen. Zoals sommigen van jullie wel weten gebruik ik al een tijdje geen enkele vorm van drugs meer en dat zal ik ook zo houden, die wereld heb ik achter mij gelaten. Ayahuasca is echter een natuurmedicijn, en dat leer je ook echt begrijpen als je het hebt genomen. Na wat omzwervingen heb ik in forumlid Blauw de perfecte mede-reizigster gevonden.
Voorbereidingen:
Allereerst is het belangrijk om bij het gebruik van ayahuasca een doel te vormen, een intentie. Of eigenlijk is er eerst de intentie, die zich kan gaan uiten in ayahuasca, het groeit als het ware naar elkaar toe. Zo zijn er de laatste maanden zeer veel dingen hierdoor uitgekomen die in mijn voordeel hebben gewerkt en uiteindelijk is het de flow van het leven die alles in goede banen leidt. Als je je hieraan over geeft weet je ook dat je niet bang hoeft te zijn en dat het zich vanzelf wijst. Verder is het belangrijk goed op je eten te letten i.v.m. de MAO-remmers. We hebben ons aan een strikt dieet gehouden vanaf twee weken voor de ceremonie en de laatste dagen enkel vruchten/groentesappen genomen.
De ceremonie:
De ceremonie is perfect voorbereid door de sjamaan en zijn vrouw. De reinigingsrituelen worden uitgevoerd en de intenties van de ayahuasca reizigers worden onderling uitgesproken. Hierna beginnen we aan de inname van de ayahuasca. De intense smaak is niet erg lekker, maar gelukkig ben ik wel wat gewend geweest in mijn jaren dus het drinkt makkelijk weg, al deelt niet iedereen in de groep die mening. De gulzige manier waarop Blauw het drankje achterover slaat geeft al aan dat ze er helemaal klaar voor is, iets wat de sjamaan met genoegen gade slaat en dat ook uitspreekt. Hierna mogen we op ons matras gaan liggen en wordt het licht gedoofd. De sjamaan en zijn vrouw beginnen verschillende instrumenten te bespelen om de zintuigen te prikkelen, zoals bijvoorbeeld het prachtige geluid van een didgeridoo. Aangezien ik al een tijd lang zeer weinig in mijn maag heb gehad voel ik het drankje al redelijk snel werken en mag genieten van diverse kleuren en patronen en vreemde figuren. Binnen een half uur krijgen we het tweede drankje en alhoewel de intensiteit van de visuals iets toeneemt, voel ik nog niet echt wat. Terwijl sommige mensen al beginnen te trippen, wat te herkennen is aan luid gelach, gehuil of overgeven, wil het bij mij nog niet echt loskomen. In mijn ruime ervaring als drugsgebruiker heb ik nooit eerder psychoactieve middelen genomen genomen en ben door mijn verslaving een meester in het vasthouden van gedachtepatronen. Loslaten, dat was ook mijn uitgesproken intentie vooraf maar ik wist ook van mezelf al dat het moeilijk zou worden. Al vrij vroeg vraag ik al om een derde glas ayahuasca, maar daar wil de sjamaan nog niet direct aan omdat hij al iets meer voor mij had ingeschonken vanwege mijn gestalte. Nadat ik de trip nog verder voelde afzwakken krijg ik alsnog een derde en dan begint het trippen langzaam verder te ontwikkelen en ik krijg al diverse inzichten binnen. Het gaat lekker, maar ik kom nog niet echt los en dat begon me toch redelijk dwars te zitten. Nadat ik zelf s een ruim ingeschonken vierde glas heb mogen nemen bemerk ik dat Blauw helemaal aan het losgaan is en zich in een extatische sfeer bevindt. Erg mooi om te zien wat dit met een mens kan doen, en met enige jaloezie zie ik de intense blijdschap van haar aan. Ik hoef echter niet lang te wachten op mijn uitgesproken intentie...
De trip begint:
Vanaf dit moment wordt het wat onduidelijker. Ook al heb ik het idee dat ik meestal redelijk bij ben, bedenk ik me tegelijkertijd dat het helemaal niet zo is. Het lijkt wel of mijn trip als een raket in mijn hoofd wordt afgeschoten en ik moeite heb om die bij te houden. Dan begint het loslaten en het is duidelijk dat dit niet iets meer is waar ik mijn best voor moet doen. Door de hoeveelheid ayahuasca die ik heb genomen wordt het als het ware uit mijn lichaam getrokken en ik kan niks anders doen dan het ondergaan. Mijn adem begint steeds luider te worden gaat over in een soort gesis, alsof ik ben veranderd in een soort enorme fietspomp. Het sissen wordt steeds erger en op een begeven moment ben ik echt met alle macht lucht aan het in- en uitademen. Dit wordt vergezeld door spastische bewegingen van mijn armen en benen en een soort van kronkelachtige bewegingen met mijn lichaam en het lijkt alsof ik dwars door mijn ego heen schiet. Ik voel dat ik nog veel harder kan, maar voel ook dat ik dat kan afremmen en doe dat dan ook. Inmiddels heeft de vrouw van de sjamaan zich om mij bekommerd en ze heeft zich achter mij genesteld en houdt me stevig vast terwijl ik in haar schoot lig. Als ik eenmaal ben afgekoeld en rustig ben, ontstaat er een knuffelpartij tussen mij en de vrouw die zijn weerga niet kent, althans in mijn beleving op dat moment. We worden een eenheid die te mooi is voor woorden en ik voel een diepgaand liefde die ik mijn hele leven heb moeten missen. Zo fantastisch mooi en helend dat ze me daarna in tranen geroerd weer tevreden heeft achtergelaten, om zich weer over een ander te kunnen gaan ontfermen.
Hierna beland ik in een zeer intense en diepe trip die moeilijk in woorden is samen te vatten. Ik zie van alles en wordt door de ayahuasca meegenomen in een reis door diverse staten van bewustzijn en hoe die op elkaar inwerken. Zo diep en intens dat het bijna angstaanjagend is. Soms lijkt het de verkeerde kant op te gaan, maar ik weet me steeds op tijd te herpakken. Op een begeven moment wordt ik meegenomen naar een woestijn waar ik te weten kom dat mijn bestaan de gedachtevorm is van een initiatie van een hoger bewustzijn. Of misschien ook geen bewustzijn maar een entiteit die mij creëert in zijn bewustzijn. Ik zie dat ik gewoon moet zijn wie ik ben, want het hoort bij het ritueel wat zich afspeelt. Daarna wordt het nog vager en lijkt het alsof de mensen in de ruimte (of andere mensen?) een soort van wandelende theepotten zijn geworden met smaragden en diamanten erop en ze zijn druk bezig in de woestijn, deze zijn verbonden aan de mensen in de kamer die moeten overgeven, wat op dat moment schijnbaar veel gebeurt, of het was verdeeld over een langere tijd, geen idee eigenlijk. Het geluid van overgeven wordt vooraf gegaan door een onderdompelend geluid, maar ik herken het als het opendoen van een pedaalemmer, waarna er een geboorte volgt van een onderbewuste manifestatie van die persoon. Er gebeurt nog veel meer, maar dat zal niet duidelijker worden dan het nu al is.
Afsluiting:
Na een tijdje begint het trippen wat af te nemen en wordt het een beetje rustiger in mijn hoofd en kan ik weer wat meer op aarde terugkeren. De volgende ochtend ontvouwt zich er een prachtige band tussen de reizigers onderling en er wordt heel wat afgeknuffeld en gekust. Normaal niet echt mijn ding, maar ik kan nu niet meer stoppen. Verhalen worden uitgewisseld en iedereen blijkt wel iets belangrijks geleerd te hebben.
Een prachtige ervaring die ik zeker nog eens zal herhalen.
