#1
Wow! Klinkt als een machtige ervaring, en wat kan jij beeldend schrijven zeg! O.o
Wow! Klinkt als een machtige ervaring, en wat kan jij beeldend schrijven zeg! O.o
Niet alle details wellicht, maar de belangrijkste dingen nog wel in ieder geval.Ja ik zit nog steeds op je report (en die van Tijdloos) te wachten Bee.mile: Kun je het nog wel goed voor de geest halen?
Dat zeker, 1 trip is niet genoeg om een goed beeld van een stof te krijgen.Ik denk wel dat meerdere trips nodig zijn voor een goed beeld.
Bedankt voor je uitgebreide post Fenrir! Erg leuk dat iemand zo diep op mijn report ingaat.mile: Maar je laat me wel een beetje blozen met je eerste alinea hoor.
Ik zal verder niet op álles ingaan, want dan blijven we bezig.
Hehe begrijpelijk dat je alarm af ging! Maar hier wil ik graag wat dieper op ingaan:
Ik vermoed dat bij vele mensen het zweverigheid alarm afgaat, omdat er een bepaald idee heerst van bepaalde dingen en het idee ervan aangezien wordt voor dat wat het echt is. We hebben door onze opvoeding een bepaald beeld meegekregen van bijvoorbeeld God, de duivel en ook engelen. Als iemand bijvoorbeeld beweerd een engel te hebben gezien, dan denken we logischerwijs "Ja hoor... hij heeft een engel gezien... tuuuuurlijk." Want we hebben een bepaalde voorstelling van wat een engel zou moeten zijn. Maar ik kan je verzekeren: Ik heb geen mensachtig wezen met lang haar en witte vleugels gezien.Dit is imo een compleet vertekend beeld van wat in de kern bedoeld wordt met een engel, uiteraard zijn engelen niet mensen met vleugels. Het is een interpretatie van iets dat anders lastig is voor te stellen. Maar ik wil best een poging wagen om mijn encounters met wat ik denk dat met engelen wordt bedoeld beter uit te leggen:
Ik heb meerdere ervaringen gehad waarin ik tijdens diepe meditatie tijdens trips 'doorbrak', door het persoonlijke ego heen en verder door het collectieve onderbewuste heen. Op een gegeven moment is er het gevoel in een soort brede tunnel of open ruimte te zijn en heeeel in de verte zijn een soort muzikale zingende "stemmen" te horen. Ze lijken voor mij wanneer ik ze begin te horen het meest op het geluid van hoorninstrumenten, maar later of "dichterbij" is het moeilijk te omschrijven. En de "stemmen" zijn niet van een persoon of entiteit, het zijn slechts de tonen/vibraties zelf. Wat bijzonder is, is dat je ze niet hoort met je oren, maar met je hele wezen. Wat het ook is dat je bent, want dat weet je op dat moment niet meer. Je weet alleen dat het gehoord wordt. En doordat je het niet met je oren hoort, zijn er geen restricties aan het geluid. Wat je hoort lijkt onmogelijk te zijn. Letterlijk onmogelijk. De diepte en detail van het geluid is van zo'n kwaliteit dat het je onmiddellijk wakker schudt. Je ziet op dat moment dat de kwaliteit van je ervaring samenvalt met hoe echt je ervaring ervaren wordt. Het is hyper-realistisch: als vele malen echter ervaren dan de normale dagelijkse wakende toestand. Naarmate het geluid gehoord wordt, wordt het meer en meer echt/gedetailleerd en het geluid leidt je vanzelf dieper en dieper. En je komt niet dichterbij de geluiden en zij niet bij jou, het is dat je bewustzijn meer en meer verfijnd wordt waardoor je steeds subtielere vibraties oppikt. En op een gegeven moment merk je dat het geluid een soort gejuich is. Een verwelkomend gejuich gericht naar jou. Het is alsof je familie je staat op te wachten met het meest liefdevolle warme welkom dat je je kunt voorstellen x een miljoen en 360 graden om je heen. Je weet zonder een spoor van twijfel dat je thuis daar is.
Voor mij is dat waar naar verwezen wordt met het idee van engelen. Het zijn geen entiteiten, maar specifieke vibraties/geluiden, die aanvankelijk ervaren lijken te worden als iets dat los/apart van jezelf is, maar later gezien wordt als vibraties van de substantie die je zelf bent. Nu ik dit zo typ besef ik me dat dit ook best 'out there' over komt waarschijnlijk.Maar ja, het is wat het is. You have to see/hear it to believe it.
![]()
De echte test was natuurlijk om een trip-dosering te nemen. Ik zal het report hierover opdelen in een gedeelte waarin ik min of meer objectief over de stof uitweid en een gedeelte waarin ik puur mijn subjectieve ervaring beschrijf. Dus zoals je wilt een perspectief vanuit het verstand en een perspectief vanuit het hart.
Bij ALD konden de minieme verschillen (met LSD) makkelijk verklaard worden door variatie in set/setting. Sommige onderlinge LSD trips van mij verschilden namelijk meer van elkaar dan sommige ALD trips vergeleken met LSD trips. Bij 1P echter lijkt de stof zelf iets anders te werken. Echt objectief kan ik dat natuurlijk niet beweren, het blijft subjectief kijken en vergelijken, maar toch.
Even later, ik schat rond 12:30 uur komen er subtiel visuals opzetten. Dezelfde soort visuals als met LSD/ALD: ...
(Het vervolg in een volgend bericht, omdat ik blijkbaar over de 15000 woorden zit haha)
Vanaf hier gaat het wazig worden, zelfs voor mijn doen. Je bent gewaarschuwd.

Meeuwen, kauwen, zwaluwen. En allemaal hebben ze een eigen manier van vliegen. Ik zie dat hun manier van vliegen letterlijk een patroon is. Zoals een visuele weergave van een geluidspatroon. Exact op die manier vliegen vogels ook door de lucht.
We zoeken als ego's bevestiging van ons wezen in de wereld om ons heen. 'Ik weet niet wie ik ben, dus ik verzin een identiteit en jij moet die identiteit terug bevestigen aan mij, dan zal ik jouw identiteit terug bevestigen aan jou'. Dat is het spelletje dat we hier spelen. De meeste mensen die ik voorbij zie komen zijn neurotisch. Er is een patroon van gedrag die het werkelijke wezen heeft overgenomen.
Ergens tijdens de trip (weet niet meer wanneer) volgde iets dat ik niet eerder heb meegemaakt tijdens eerdere trips. Op een gegeven moment ga ik naar de wc en stap daarna de douche in om mijn handen te wassen. Ik zie mezelf hierbij in de spiegel en bedenk me dat ik nog nooit echt lang in de spiegel heb gekeken tijdens trippen. Eerder vond ik dat een beangstigende gedachte en keek ik slechts even. Maar nu wilde ik toch eens weten hoe dat is. Kort gezegd: gestoord...
Er is een niet te negeren gevoel van significantie. Het is letterlijk het gevoel dat dít moment het meest significante moment ooit is. Maar we zijn gewend geraakt om de inhoud van dit moment te verwarren met het moment zelf.
Mijn aandacht is volledig bij het afwassen. Niets anders dan dat bestaat in dit moment. Zelfs het neerleggen van een vork gebeurd met uiterste aandacht. Mijn bewegingen zijn vaak mechanisch, maar niet nu. Nu beweegt mijn hand sierlijk en vloeiend. Normaal trillen mijn handen, maar nu is daar niets van te zien. Ik zie dat ook het afwassen, ook dit simpele moment het meeste significante moment ooit is.
Ik weet meteen dat het is wat mensen bedoelen als ze het over engelen hebben. Het lijkt los van me te staan, maar er is ook een diep weten dat het mezelf is. Ook weer Nu: het meest significante moment ooit.
De persoonlijkheid van iemand als schil, met bewustzijn als kern, begin ik ook steeds meer te zien, eigenlijk echt heel logisch. Bizar als je het zo even helemaal loskoppelt van elkaar.En hij is niet de enige. Dit is wat we allemaal doen, in meer of mindere mate. We zoeken als ego's bevestiging van ons wezen in de wereld om ons heen. 'Ik weet niet wie ik ben, dus ik verzin een identiteit en jij moet die identiteit terug bevestigen aan mij, dan zal ik jouw identiteit terug bevestigen aan jou'. Dat is het spelletje dat we hier spelen. De meeste mensen die ik voorbij zie komen zijn neurotisch. Er is een patroon van gedrag die het werkelijke wezen heeft overgenomen. Ik zie hiervan een extreem voorbeeld wanneer een man in een bootje langs komt varen. De man praat in zichzelf en beweegt mechanisch als een soort robot. Ik zie dat er niemand aanwezig is. Het is slechts het patroon, het wezen daaronder is volledig bewusteloos. Dit is slechts een schil van een mens. De horror van dit tafereel grijpt me aan. Want ondanks dat onbewustheid de afwezigheid is van bewustheid, wordt onbewustheid ervaren. Hoe is het om het onbewuste patroon te zien, maar er niet uit kunnen ontsnappen en niet weten of er ooit aan te ontsnappen zal zijn? Compleet gevangen zijn door illusie. Gekte, mijn grootste angst.
Een van de ja. Psilocybine ook, maar die op een heel andere manier. LSD en aanverwanten lijken heel erg gericht op de menselijke psyche. Psilocybine brengt je veel meer de natuur in en is soms ook heel erg alien. LSD is voor mij helemaal niet zo alien. Beide zijn heel erg therapeutisch, maar ook heel anders dus.Interessant rapport!
Vind je dat LSD en zijn analogen (op AL-LAD na misschien) tot de meest inzichtgevende/therapeutische middelen behoort?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."