Ik zal proberen om 1 van mijn vele ervaringen te beschrijven.
Dit is niet eenvoudig omdat de ervaringen heel erg verschillend zijn, en je in een bepaald stadium gewoon een heleboel vergeet.
Ik gebruik al 5 jaar Ketanest,en heb intussen al zo'n 1500 tot 2000 injecties Intramusculair gespoten.
In deze Ketanest zit 25mg Ketamine per ml, en ik spuit op dit moment 2,5ml.
Niet alle injecties geven een hele levendige trip, dit is vooral een tegenvaller als je de keer daar voor wel een hele mooie ervaring gehad heb, dit smaakt altijd naar meer, en daar verlang je dan ook naar.
Ook tolerantie gaat een rol spelen. Na verloop van tijd zwakken de trips af, ook meer doseren helpt daar niet aan.
Ik zal een trip beschrijven uit mijn beginperiode.
Ik lig op bed, met zeer weinig verlichting in mijn kamer.
Na het inspuiten krijg ik een gevoel dat ik weggeschoten word.
Dit duurt ongeveer een minuut of 3-4. (denk ik)
Nu voel ik me heel rustig worden, en verlies alle besef van tijd en ruimte.
Ik voel mijn lichaam nu ook niet meer, ik lijk te zweven.
Mijn omgeving is volledig veranderd.
Zonder mij te kunnen bewegen, en met mijn ogen open, heb ik een zicht van 360 graden, ik kan overal heen kijken waar ik wil zonder me te hoeven bewegen.
Mijn zicht en gehoor zijn heel erg versterkt, de omgeving is helder, een beetje difuus verlicht.
Ik hoor ook diverse stemmen door elkaar heen, het lijkt er op dat 1 stem zich direkt tot mij richt, en mij iets probeert duidelijk te maken. Dit is moeilijk te volgen omdat de andere stemmen er doorheem praten.
Ik probeer me te concentreren op die ene stem, en krijg de opdracht om een bepaalde richting op te gaan.Ik sta nu in een kamer met in het midden een soort verticale doorzichtige buis. Ik stap op aanraden van de stem de buis binnen, en word overweldigd door een gevoel van herkenning.
Dit is de plaats van de oorsprong, schiet het door mijn hoofd, hier komen we vandaan, en hier keren we weer terug als we zijn overleden.
Ik voel de aanwezigheid van velen, zie ze niet, wel word er gecommuniceerd, een soort telepatie.
Dit is een plaats waar ik graag wil blijven, voel me er heel erg op mijn gemak, en herken ook sommige gedachten die mijn hoofd binnen komen.
Ik moet verder, moet uit de buis stappen. Nu krijg ik te maken met veel hektische beelden en geluiden. De hallucinaties zijn heel levensecht, heel duidelijk, en heel veel kleuren. Ook hoor ik nu veel muziek, hoewel het in mijn huis doodstil is.
De beelden laten mij dingen zien die hier (nu nog niet) bestaan. Bijvoorbeeld een apparaat om gewichtloos te worden, die draag je als een riem, en als je de schakelaar omzet, kan je de gewichtloosheid regelen. Ook krijg ik uitleg hoe het werkt, en hoe het gemaakt moet worden.
Ik probeer al deze informatie op te slaan in mijn hoofd, om deze later op te schrijven als ik uit de narcose terug ben.
De beelden en het geluid beginnen nog hektischer te worden, er worden dingen naar mij geroepen, steeds wilder, en steeds meer door elkaar heen.
Hoewel ik probeer mijn ervaring vast te houden, voel ik langzaam dat ik alle informatie aan het verliezen ben. Mij wordt ook te kennen gegeven dat dit de bedoeling is, dat ik geen informatie mee mag nemen, en er blijven ook alleen maar flarden van informatie hangen. Dit vind ik, iedere keer weer, zeer teleurstellend.
Ik probeer ook steeds bij een volgende keer terug te keren naar zo'n ervaring, maar dit is me in al die keren nog nooit gelukt. Je kan het een beetje vergelijken met een droom die je nog weet als je wakker wordt, maar vijf minuten later ben je het vergeten.
Plotseling ben ik in een andere omgeving. Er staan twee lange rijen met figuren, met aan het einde een deur die heel langzaam open gaat.
Ik sta aan het begin, tussen de twee rijen in, en krijg een gevoel dat er iets belangrijks gebeurt.
Terwijl de deur heel langzaam open gaat, krijg ik ook een gevoel van nederigheid, ik begin me nu ook af te vragen of ik nog wel leef.
Door me op mijn ademhaling te concentreren word ik gerustgesteld, je kan niet dood zijn als je nog adem haalt.
Ik ben er nu ook van overtuigd dat er iets goddelijks achter die deur vandaan zal komen. Eigenlijk is het niet te beschrijven, wat er op dat moment allemaal door me heen ging, het was wel heel overweldigend, en ook heel geruststellend.
Ik ben sindsdien ook helemaal niet meer bang voor de dood, weet nu ook zeker dat dit de plek is waar ik terecht kom, en dit geeft mee een heel goed gevoel.
Ik heb mijn hoofd en ogen neergeslagen, terwijl de deur langzaam verder open gaat.
Het lijkt heel lang te duren, maar op het moment dat de deur open is, en ik langzaam omhoog kijk, overval mij een gevoel van herkenning, dit is ook tevens waar mijn herinnering stopt.
Ik kom nu langzaam terug, krijg weer gevoel in mijn lichaam, en als ik later op de klok kijk zijn we bijna een uur verder.
Dit is slechts een van mijn ervaringen, er zouden er daana nog vele honderden volgen, de een nog mooier en indrukwekkender als de ander.
Het heeft mijn beeld van het leven ook kompleet veranderd.
Ik blijf het jammer vinden dat ik zoveel informatie achter moet laten, maar daar heb ik me ondertussen al bij neergelegd.
