Ik vind de reacties op de openingspost van Xabre wel erg scherp. Ik zou zelf toch graag wat dieper op zijn post in willen gaan omdat het geheel bij mij toch wel wat vragen oproept die mij het overdenken waard lijken.
Ketamine geeft inzicht. Ik denk dat dit komt doordat je hele perceptie lam wordt geslagen. Zie je brein als een antenne met een bereik van 6 meter. Bij ketaminegebruik wordt dit bereik gereduceerd, tot nagenoeg 0. Geluiden vervagen en je emoties verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dat betekent dat er meer ruimte overblijft in je hersenen om eens goed na te denken. En daar begint het krijgen van meer inzichten. Ik sta mezelf op dat moment toe om rustig door mijn brein te wandelen en naar binnen te keren. Zie het als een omgekeerde perceptie. Op dat moment kan ik alle gedachten die op mijn pad komen analyseren en nuchter overdenken.
Hierdoor kan ik ook inzicht krijgen in existentiele vraagstukken.
Toch fascinerend dit. Zelf alleen nog maar ervaring met psychedelica, maar al best een tijd nieuwsgierig naar dissociativa waaronder ketamine. Wat je beschrijft lijkt haast het omgekeerde te zijn van het effect van psychedelica: daar waar 't bereik normaal op 6 staat en door ketamine op nagenoeg 0 wordt gezet, gaat 't met de gangbare psychedelica op standje 9. Meer of minder bereik, wat zou nou beter zijn voor (1) waardevolle inzichten en (2) valide inzichten. Wat is waardevol? Wat is valide? Ik denk hoe dan ook dat een andere afstemming in het algemeen, of dat nou hoger of lager is, inzichtgevend kan zijn omdat het een ander perspectief biedt op zaken.
Met ketamine lijkt alles in scènes. Logisch! Want alles is ook in scènes. Als je je verplaatst qua houding, of als een nieuwe track begint of als je andere lichten gebruikt. Telkens weer een overgang van het een naar het ander.
Ook dit vind ik erg frappant, vergeleken met psychedelica. Daarbij ervaring ik doorgaans eerder een soort van continuïteit... alles is zoals het hoort, komt samen tot één geheel, heeft zo moeten zijn. Synchroniciteit. Alles sluit juist naadloos op elkaar aan in plaats van dat A eindigt en B begint, met een duidelijke overgang daartussen. Op psychedelica stokt het niet, maar stroomt het juist.
Aansluitend op de scènes roept de trip bij mij op dat het leven grotendeels een toneelstuk is, in de letterlijkste bewoording. Met ketamine besef ik waarom mensen zich gedragen of reageren zoals ze doen. Met ketamine kan ik veel verder kijken omdat alle vooroordelen of stereotypes weggefilterd zijn. Dit effect blijft ook na de trip werken omdat ik het op dat moment vastleg in mijn hoofd.
Laat ik nu alles wat je zegt maar langs mijn ervaringen met psychedelica leggen... ben nu toch bezig. Ook dit lijkt in tegenstelling te staan tot mijn ervaring met psychedelica. Ja, op psychedelica besef ik dat mensen, inclusief ikzelf, in het normale/nuchtere/materialistische/aardse bestaan vaak een soort van toneelstuk spelen, leven vanuit het ego. Maar tijdens mijn psychedelische ervaring zelf ervaar ik juist uit dat toneelstuk ontsnapt te zijn. Dan ''ben'' ik er gewoon, alles bestaat, variërend van een medemens tot een boom of wat dan ook, op een soort passieve wijze, ''zijnd'' in puurheid. Een trip is voor mij soort van even leven vanuit een bestaanslaag of manier van zijn voorbij onze gebruikelijke manier van onszelf en anderen in de wereld zetten op basis van, of doorleefd vanuit, ons ego. In feite besef of begrijp ik op psychedelica juist niet meer waarom mensen, inclusief ikzelf, zich gedragen of reageren zoals ze doen. Het lijkt mij dan juist absurd! In plaats van begrip doorzie ik echter het mechanisme achter die manier van doen, waarmee het besef komt dat die manier van doen in wezen absurd is en we er eigenlijk voor kiezen ons gevangen te houden binnen ons ego in plaats van dit van ons af te schudden, waar we eveneens voor kunnen kiezen. Waarom maken we die keuze echter niet, of wanneer we hem wél maken, waarom lukt het dan toch niet om dat ego geheel van ons af te schudden? Op psychedelica lijkt het allemaal zo simpel, maar de nuchtere praktijk blijkt, zoals we denk ik allemaal wel moeten erkennen, toch weerbarstiger.
Omdat heel veel weggefilterd is krijg ik veel meer inzicht in details:
Ik maak muziek en daarin heb ik gemerkt dat ik tijdens een ketaminetrip veel meer 'oor' heb voor detail. Het lijkt dan alsof ik de kern van een bepaald geluid kan horen, waardoor ik precies weet wat het nodig heeft om beter te worden. De producties zijn ook daadwerkelijk helderder na ketaminegebruik. Door ketamine kreeg ik ook het inzicht dat muziek driedimensionaal is.
Ik zie overeenkomsten met mijn ervaring met psychedelica in dezen, echter kan ik me voorstellen dat hetzelfde effect door een tegenovergesteld mechanisme wordt veroorzaakt. Stel, op dat ''bereik van 6'' neem je stimulus A waar, waarbij de zwakkere stimuli B en C, hoewel eveneens aanwezig, aan je aandacht ontsnappen. Psychedelica zetten je bereik op 9, waarbij A beter/intenser wordt waargenomen, maar ook B en C worden versterkt waardoor ze plots wél worden waargenomen en je daarmee in een ervaren staat van ''meer oog (of ''oor'') hebben voor detail brengt. Echter, zet je met dissociativa je bereik op nagenoeg 0, dan nemen zowel A, B als C in intensiteit af, maar omdat A de overhand had, neemt de sterkte van stimulus A dus relatief ten opzichte van B en C veel sterker af. De intensiteit van A, B en C komt dus dichter bij elkaar, waardoor stimulus A minder snel stimulus B en C zal overstemmen, waardoor je meer aandacht krijgt voor B en C en je je eveneens in een ervaren staat van ''meer oog (of ''oor'') hebben voor detail waant.
- Ketamine maakt tijdelijk extra verbindingen in je hersenen aan. Dit is wat ik las in een wetenschappelijk artikel. Dit is wat ik perfect kan toepassen op mijn eigen ervaringen. Ik denk dat deze extra verbindingen mij meer inzicht hebben gebracht in het leven.
Mkay.
Als ketamine in levels geplaatst kon worden qua intensiteit, denk ik dat je het meeste inzicht krijgt ergens na het midden. Als je daar voorbijgaat kom je in Ketaland, waar de gekste willekeurige taferelen zich kunnen afspelen en waar je slechts een toeschouwer bent.
Klinkt aannemelijk. Ketamine verlaagt de input of neemt alle input weg, maar je brein werkt door en creëert ook in de afwezigheid van zintuiglijke input een ''beeld''. Vergelijk het met sneeuw op je tv in de afwezigheid van een inkomend signaal.
Ontopic: Wat
@Xabre ervaart met keta is wat velen met keta ervaren
![:)]()
. Ik ook hoor, zodra ik in een goed flow van keta zit lijkt alles in 1x te kloppen. Alles is logisch, verklaarbaar en je waant je alwetend. Bij langdurig gebruik ga je er ook een beetje naar gedragen. Dat is een algemeen gegeven bij keta gebruikers. Als je op verschillende sites lees en je leest even bij effecten langdurig gebruik, staat altijd het woordje "Egocentrisme" beschreven.
Dat heb ik ook regelmatig terug zien komen ja. Bijzonder...
Deze hele kwestie zet mij, zoals eenieder die het bovenstaande heeft gelezen niet zal zijn ontgaan, echt aan het denken over hoe dissociativa zich nou verhouden tot psychedelica. Geven psychedelica ''ware'' inzichten en versterken dissociativa juist illusies? Kunnen dissociativa via een ander mechanisme (het verzwakken van het bereik in plaats van versterken) eveneens tot ''ware'' inzichten leiden? Wat nou als je de kwestie beschouwd als een medaille, met de ene zijde de ''ego-kant'' en de andere zijde de ''ego-voorbij-kant of eenheid-kant of hoe je 't noemen wil. Kan het dan onder het mom van ''know thy enemy juist inzichtgevend zijn om zo nu en dan, in tegenstelling tot wat psychedelica doen, juist die ego-kant te versterken?