Moeilijke vraag hoor.... Ik stem blanco.
Ik heb vorig jaar augustus mijn eerste LSD trip mogen ervaren en sinds dien heb ik al een trip of 16 achter de rug (2C-B, LSD, psilocybine) en ik heb de conclusie mogen trekken dat ik er wel even mee uit de bocht ben gevlogen. Ik heb het een half jaartje terug zo bont gemaakt dat ik in 1 maand tijd 3 LSD trip er op had zitten en dat vond ik eigenlijk best wel veel.
Ik heb een tijdje op maandelijkse basis getript en zeer mooie ervaringen en inzichten op mogen doen die ik ook voor geen goud had willen missen. Het leuke aan zo'n trip is vooral dat het je laat denken. Op een geven moment mag (of moet) je jezelf afvragen waarom je eigenlijk nog tript. Is het dan nog steeds niet duidelijk dat alles wat je tijdens een trip waarneemt niets meer is dan je innerlijke wereld? Wat verwacht je er nog van? Dat er tijdens een trip een tovenaar langskomt die je van al je zonden komt verlossen? Wordt eens wakker joh, die tovenaar waar je op zit te wachten ben je zelf
![:wink:]()
.
Eckhart Tolle heeft hier in z'n boek 'De kracht van het nu' een mooi en zeer confronterend stukje over geschreven;
"Als je het basisprincipe begrijpt van het aanwezig-zijn als de toeschouwer van wat er binnen in je gebeurt, en je 'begrijpt' het door het te ervaren, heb je het krachtigste hulpmiddel voor persoonlijke verandering tot je beschikking gekregen wat er bestaat. Daarmee wil ik niet beweren dat je niet op intense innerlijke weerstand zult stuiten als werkt aan het opgeven van de identificatie met je pijn. Dat kan vooral gebeuren als je een groot deel van je leven sterk met je emotionele pijnlichaam heb geïdentificeerd hebt en je er je zelfgevoel grotendeels of helemaal aan ontleent. Dat betekent dat je aan het pijnlichaam een ongelukkig zelf hebt ontleend en gelooft dat jij dat verzinsel van je verstand bent. In dat geval roept de onbewuste angst voor het verlies aan je identiteit een sterke weerstand tegen het opheffen van die identificatie op. Met andere woorden: je hebt liever pijn (bent het pijnlichaam) dan de sprong in het onbekende te wagen en het verlies van het ongelukkige zelf te riskeren.
Als je dit herkent, ga dan deze weerstand in jezelf waarnemen. Observeer de gehechtheid aan je pijn. Wees alert. Observeer het eigenaardige plezier dat je ontleent aan het ongelukkig-zijn. Observeer de dwangmatige behoefte om erover te praten of eraan te denken. De weerstand verdwijnt als je die bewust maakt. Je kunt je vervolgens je aandacht richten op je pijnlichaam, aanwezig blijven als getuige en met de omzetting ervan beginnen. Alleen jij kunt dit doen. Niemand kan het voor je doen.' <----- DUS OOK GEEN PSYCHEDELICA!
En met dat geciteerd te hebben moet ik zeggen dat er niets zo fijn is als genieten van het leven zoals het is en geestverruimende middelen als keuze open te houden in plaats van een verplichting die neerkomt op een simpele vlucht naar het onderbewustzijn (die ten aller tijden al jou gedachten en handelingen beïnvloed!) naar boven te halen omdat je die vanuit nuchtere toestand niet "durft" te bereiken.
Om weer even terug on topic te gaan; aanstaande vrijdag voor het eerst in 14 weken tijd weer eens trippen, psilocybine om precies te zijn, maar dan wel in een ceremoniële setting onder de begeleiding van een sjamaan uit Colombia, ergens in the middle of nowwhere op een berg in Spanje.
Nu bedoel ik zeker niet te zeggen dat alleen ik het goed doe maar blijf even bij de realiteit en vind de balans
![:)]()
Heb allen een fijne tijd!