Overlijden na overdosis

Nieuw zei:

Bedankt voor het aanbod! Ben wel al veel aan het opzoeken/lezen/kijken geweest de afgelopen tijd. Maar een paar goede tips zijn zeker welkom.

Klik om te vergroten...

@Nieuw, omdat ik hier straks even moest ingrijpen in dit topic naar een ander lid toe, heb ik je nog geen sterkte gewenst en gecondoleerd. Wilde dit toch nog even doen.

Ik voeg me bij de reacties die al zijn gegeven. Een klein stukje eigen ervaring, misschien niet relevant en niet om dit naar mezelf toe te trekken, absoluut niet, maar toch. Ik probeer al jaren een goede vriendin bij te staan die (zeer) ernstig verslaafd is, maar hoeveel moeite ik er ook in heb gestoken, het is me nooit gelukt om haar echt te helpen en het gevoel van machteloosheid is verschrikkelijk. Ik probeer inmiddels te accepteren dat haar ‘lot’ (of ze al dan niet hieruit komt) niet in mijn handen ligt maar dat is een proces geweest en ik heb het hier nog steeds wel moeilijk mee. Iemand moet echt zelf willen. Jij had niets kunnen doen. Het feit dat je je afvraagt of je dat wel had kunnen doen, komt - zoals @Neo-Shulginist mooi verwoordt- voort uit liefde. Zie dit ook, en probeer deze liefde niet om te laten slaan in gevoelens van schuld en spijt, want dit is niet jouw schuld. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan maar het is wel belangrijk om je dit te blijven realiseren.

Digitale olifantenknuffel.

JackAss69 zei:

Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.

Klik om te vergroten...

Nou bedankt hoor. Dat zou je maar minister van justitie maken, mijn verslaving was alvast al lang opgelost geweest daar ik voor jaren in een instelling voor mentaal gehandicapten zou worden geplaatst.

@Nieuw Veel sterkte!

Nieuw zei:

Bedankt voor het aanbod! Ben wel al veel aan het opzoeken/lezen/kijken geweest de afgelopen tijd. Maar een paar goede tips zijn zeker welkom.

Klik om te vergroten...

Ik kan voornamelijk de film A Beautiful Boy aanraden. Daarin is de hoofdpersoon een betrokken en bezorgde vader die trots is op zijn zoon, maar wie het maar niet lukt om te helpen bij de verslaving van zijn zoon. Vandaar ook de titel: de vader ziet zijn zoon als een beautiful boy, maar zijn zoon kan dat zelf niet zien. Je kan daarin goed de negatieve spiraal van een verslaving in herkennen waarin gebruik leidt tot schuld en schaamte, wat leidt tot een negatief zelfbeeld en daardoor ook tot de noodzaak om te vluchten voor al die nare gevoelens.


Er is ook een Vlaamse politiecommissaris geweest die twee boeken heeft geschreven over zijn broer die verslaafd was aan heroïne en daar ook uiteindelijk aan overleed. Na de dood van zijn broer raakt de politiecommissaris in gewetensnood over zijn rol in het bestraffen van drugsgebruik, wat in het geval van zijn broer ook een mentale stoornis was. In het tweede boek richt de politiecommissaris zich op het drugsbeleid, wat van kwetsbare en hulpbehoevende medemensen criminelen maakt.



Wat ik ook kan aanraden is de serie Dopesick Nation. Dat gaat over twee ervaringsdeskundigen die aan heroïne verslaafde Amerikanen proberen te helpen om af te kicken. Die serie is echt steengoed vind ik, alleen wel een beetje lastig kijken vanuit Nederland. Je moet dan óf bij Ziggo een speciaal abonnement hebben, óf creatief omspringen met een VPN en accounts voor Amerikaanse websites, óf via torrents de serie downloaden. Op YouTube staat ook een deel.


Het beste portret uit de serie vind ik die van Tiffany in dit interview:


En je zou ook nog de docu-serie Verdoofd kunnen bekijken. Daarin zie je de worsteling van Nederlandse verslaafde mensen die constant bezig zijn hun gevoelens te verdoven, maar daardoor ook gedrag vertonen waarvoor ze zich enorm schamen, waarna die gevoelens weer ontvlucht moeten worden.

JackAss69 zei:

Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.

Klik om te vergroten...

Ik daag je werkelijk uit om mijn jeugd te hebben gehad en dan nog zo te oordelen!
Maar ik realiseer me ook dat je onderhuids zo teleurgesteld en kwaad bent op drugsgebruikers dat je dit oordeel nodig hebt om iets te rechtvaardigen in jezelf. Ik hoop dat je daar uit kunt komen, want deze houding is voor niemand fijn.

Nieuw zei:

Ik denk steeds na over wat ik anders had kunnen doen, en puzzel hoe hiermee verder te kunnen gaan.

Klik om te vergroten...

Het is heel menselijk en normaal om de mensen waar je om geeft, te willen behoeden voor narigheid. Dat kan van allerlei narigheid zijn. Ik heb een nichtje dat regelmatig in elkaar getrimd wordt door haar vriendje. Tot nu toe is het mij ook nog niet gelukt om haar niet terug te laten gaan naar hem. Heel afschuwelijk.
Net zoals jij, praat ik erover, deel ik mijn eigen kwetsbaarheid om op gelijke hoogte te zijn, deel ik mijn bezorgdheid en vertel ik haar dat ik haar steun, no matter what (of ze nu wel of niet teruggaat bedoel ik daarmee).
Ik heb ook wel eens gedacht: stel je voor dat hij haar vermoord? Zou ik dan spijt hebben van wat ik nu doe? Ik kan dan voor mezelf zeggen dat dat niet zo is. Ik sta achter mijn aanpak, want het is de enige aanpak die bij mij past. Natuurlijk vervloek ik haar wel eens in mijn hoofd, maar dan weet ik dat niet echt over haar gaat, maar over mijn onmacht. Die is lastig te accepteren. Maar mijn aanpak vind ik goed. Want het is de enige aanpak waar ik mezelf fijn bij voel.

Misschien iets om over na te denken. Had je überhaupt iets anders kunnen doen? Past dat wel bij je? Als je dat uitgeplozen hebt, dan weet je dat dit over onmacht gaat en niet over een verkeerde aanpak. En onmacht is moeilijk te accepteren. Maar het is wel iets anders dan jezelf schuldig maken.

Ik wens je veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

CaRRita zei:

Ik daag je werkelijk uit om mijn jeugd te hebben gehad en dan nog zo te oordelen!
Maar ik realiseer me ook dat je onderhuids zo teleurgesteld en kwaad bent op drugsgebruikers dat je dit oordeel nodig hebt om iets te rechtvaardigen in jezelf. Ik hoop dat je daar uit kunt komen, want deze houding is voor niemand fijn.

Klik om te vergroten...

Hij heeft inmiddels een ban van een week, hopelijk neemt hij daarin de tijd om erbij stil te staan wat zulke opmerkingen met anderen doen. Dat soort uitspraken zijn respectloos en daarmee niet drugsforumwaardig, al helemaal niet in de context van dit topic.

Hoe tragisch en wrang het ook is, je kan soms enkel 'toekijken' hoe iemand verdwaald in slechte keuzes.

Je was er voor die persoon, en je hebt uit goede wil gehandeld. Reken het jezelf niet teveel aan. Succes met de verwerking

Dank voor de kijktips en stof tot nadenken.. Ik lees de reacties meerdere keren..

HuisbaasBob zei:

Hoe tragisch en wrang het ook is, je kan soms enkel 'toekijken' hoe iemand verdwaald in slechte keuzes.

Je was er voor die persoon, en je hebt uit goede wil gehandeld. Reken het jezelf niet teveel aan. Succes met de verwerking

Klik om te vergroten...

Mijn god, die scene dat die vader van Jane dat huis binnenloopt en die naalden en lepels naast dat bed ziet. Die scene staat op mijn netvlies gebrand. Hoe je je eigen dochter in zo'n staat tegenkomt. Ik ben echt een filmjankerd en hield het niet droog bij die scene. Alles wat je wilt is dat je eigen dochter gelukkig is.

Nieuw zei:

Hoe zal ik beginnen..
Kort geleden heb ik een jong familielid verloren aan een ongewilde overdosis. Veel verschillende middelen zijn er aangetroffen in zijn bloed en urine.
Zelf ben ik nu zoekende wat ik had kunnen doen en heb nagelaten. Gevoelens van tekort schieten spelen mij parten. Ik weet niet zo goed wat ik wil vragen, alles wat ik wel/ niet heb gedaan is in een ander daglicht komen te staan nu het onomkeerbaar is.
Mijn gedachte is geweest; niet veroordelen maar luisteren, hulp aan bieden zonder druk te zetten, confronteren vanuit gelijkwaardigheid, vertrouwelijk blijven zodat er op mij teruggevallen kan worden. Nu denk ik, had ik maar harder geconfronteerd, alles en iedereen bij elkaar geroepen, geen hulp aangeboden maar gewoon een afspraak voorgelegd etc.
Ik denk steeds na over wat ik anders had kunnen doen, en puzzel hoe hiermee verder te kunnen gaan.

Klik om te vergroten...

Gecondoleerd.

Mijn geliefde overleed meer dan acht jaar geleden in Parijs, ten gevolge van cirrhose, ascitis en leverkanker. (Waarschijnlijk hepatitis in de jaren 70 opgelopen bij zijn werk voor Unesco, al zal onze alcohol inname niet hebben geholpen).

Een nieuwe geliefde heeft mij gevonden, maar ik ben nog steeds in de rouw. Vaak vraag ik me af wat ik anders had kunnen doen, maar acht jaar terug deed ik dat de hele tijd.

Had je iets anders kunnen doen?

Antwoord: NEE, of tenminste, het is gelopen zoals het gelopen is.

Hoe zal ik beginnen..
Kort geleden heb ik een jong familielid verloren aan een ongewilde overdosis. Veel verschillende middelen zijn er aangetroffen in zijn bloed en urine.
Zelf ben ik nu zoekende wat ik had kunnen doen en heb nagelaten. Gevoelens van tekort schieten spelen mij parten. Ik weet niet zo goed wat ik wil vragen, alles wat ik wel/ niet heb gedaan is in een ander daglicht komen te staan nu het onomkeerbaar is.
Mijn gedachte is geweest; niet veroordelen maar luisteren, hulp aan bieden zonder druk te zetten, confronteren vanuit gelijkwaardigheid, vertrouwelijk blijven zodat er op mij teruggevallen kan worden. Nu denk ik, had ik maar harder geconfronteerd, alles en iedereen bij elkaar geroepen, geen hulp aangeboden maar gewoon een afspraak voorgelegd etc.
Ik denk steeds na over wat ik anders had kunnen doen, en puzzel hoe hiermee verder te kunnen gaan.

Heftig om te horen! Gecondoleerd.

Tegelijkertijd helaas ook heel herkenbaar. Ik zie om me heen in herstel regelmatig mensen die het niet redden. Het afgelopen jaar 5 fellows die redelijk dichtbij stonden verloren, waarvan 4 door overdosis of zelfmoord.

Het enige dat ik je hierover mee kan gevan, is dat je hier machteloos tegenover staat. Wat je ook geprobeerd had, hij of zij had zelf tot inkeer moeten komen. Zelf de keuze moeten maken om te veranderen. Zelf de keuze moeten maken om het gebruiksersleven achter te laten.

Dat maakt het verlies misschien niet makkelijker. Maar ik hoop dat je binnenkort de berusting kan vinden en geen schuld bij jezelf legt.

Sterkte met het verwerken van dit verlies!

Dank voor je reactie, dat vind ik heel fijn. Ik blijf toch zo zoekende, als de ander niet kan, heb je dan juist niet je omgeving nodig die het voor je doet tot je zelf aan kan haken. Aan de andere kant weet ik niet of ik hem had afgeschrikt en juist verder weg had gedreven door 'harder' te handelen.. En ook had ik niet meer kunnen doen om hem dichter bij de wil tot veranderen te brengen.

Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.

Da's echt giga zware klap voor jou n mede naasten. En met een beleefde 'mijn innige deelneming' ben je sowieso geen hol...

Hoe weet je zeker dat om ongewilde overdosis gaat?

Dat verdriet en giga schuldgevoel, versmachten je waarschijnlijk tem. En het is als totale buitenstaander en onbekende, uiterst moeilijk n vrijwel onmogelijk, zulk voorval te overzien en beoordelen.
In dergelijke dramatische situaties, gaan de naasten altijd achterblijven met zoveel vragen en kijken nr zichzelf in de situatie en wat als en had ik het anders moeten aanpakken, dat is zeker in dergelijke situatie als deze, nog dubbel zo hard van toepassing. Je moet zeker zien dat jezelf niet totaal wegzinkt in oneindig schuldgevoel en je laten omringen en bijstaan door naasten en mogelijk professionele hulp zoeken om bij te staan bij jouw helingsproces.

Heel veel sterkte in deze harde tijden...

JackAss69 zei:

Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.

Klik om te vergroten...

Dat heeft niets te maken met domheid of zwakheid.

Ik durf wel te stellen dat ik zowel niet dom als zwak ben. Ik ben wèl zo verslaafd als een deur. Dat is een ziekte, geen zwakte of domheid.

Nieuw zei:

Dank voor je reactie, dat vind ik heel fijn. Ik blijf toch zo zoekende, als de ander niet kan, heb je dan juist niet je omgeving nodig die het voor je doet tot je zelf aan kan haken. Aan de andere kant weet ik niet of ik hem had afgeschrikt en juist verder weg had gedreven door 'harder' te handelen.. En ook had ik niet meer kunnen doen om hem dichter bij de wil tot veranderen te brengen.

Klik om te vergroten...

Het is sowieso al heel lastig om te zeggen wat iemand tot verandering brengt. En dat kan van persoon tot persoon ook nog eens enorm verschillen. Sommige mensen hebben baat bij een harde aanpak. Ik wordt daar juist door afgeschrikt waardoor ik minder bereikbaar voor je zou zijn. Misschien omdat ik zelf al hard voor mezelf kan zijn.

Ik kan ook vooral alleen maar spreken over mijn eigen ervaring. Ik ben enorm eigenwijs en moet alles eerst zelf ervaren hebben. Je kon mij van alles vertellen of adviseren, maar ik legde dat toch naast me neer. Ook toen mijn ouders wilden dat ik hulp ging zoeken. Ik heb dat uiteindelijk wel gedaan, maar dat was niet voor mezelf. Met als gevolg dat ik na die behandeling weer langere periodes ben gaan gebruiken. En ook zelf ternauwernood op meerdere malen mijn gebruik maar net heb overleefd.

Pas toen ik helemaal aan de grond zat en psychotisch was, begon ik in te zien wat voor puinhoop mijn leven was geworden. Dat kon iemand anders mij niet vertellen, dan had ik altijd een weerwoord. Ik moest het zelf zien.

Wees niet te streng voor jezelf! Als je uit liefde hebt gehandeld, dan was je intentie goed en heb je gedaan wat je kon!

Meer kan je niet van jezelf vragen.

JackAss69 zei:

Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.

Klik om te vergroten...

Te dom of te zwak qua drugsgebruik, dat is wel zeer kort door de bocht en mja best domme reactie. 1 foute pil, een mix, een onverwachte reactie van je lichaam op een of meerdere drugs. Daarom dat ik zeg, dat wij als totale buitenstaanders, zulke (voor)oordelen niet kunnen maken 😮‍💨

Wat verschrikkelijk om dit mee temaken , je heb hier niks aan kunnen doen helaas, een drugs gebruiker is bezig met zijn eige ‘avontuur’ die fataal kan aflopen, ik wens je veel sternte en veel betergoed

Dank voor de reacties, ik snap dat ieder mens anders werkt en toch is het helpend om te horen.
Ik denk ook totaal niet aan woorden als dom of zwak. Hij bekeek heel precies wat hij met wat kon combineren en toch verloor hij grip en ging het gruwelijk mis.
Soms is iemand in de kern nog zo jong en ook al was je eigen intentie goed en kwam je hulp uit liefde dan nog vrees ik dat je niet optimaal gehandeld kan hebben. Dat is hetgeen waarmee we nu moeten zien te leven. In je hoofd voer je je gesprekken honderd keer opnieuw, in het echt kan dat nooit meer.
Vandaar dat ik hier nu veel lees en dit bericht post, om meer te snappen van wat je nooit meer echt kan weten.

Nieuw zei:

Dank voor de reacties, ik snap dat ieder mens anders werkt en toch is het helpend om te horen.
Ik denk ook totaal niet aan woorden als dom of zwak. Hij bekeek heel precies wat hij met wat kon combineren en toch verloor hij grip en ging het gruwelijk mis.
Soms is iemand in de kern nog zo jong en ook al was je eigen intentie goed en kwam je hulp uit liefde dan nog vrees ik dat je niet optimaal gehandeld kan hebben. Dat is hetgeen waarmee we nu moeten zien te leven. In je hoofd voer je je gesprekken honderd keer opnieuw, in het echt kan dat nooit meer.
Vandaar dat ik hier nu veel lees en dit bericht post, om meer te snappen van wat je nooit meer echt kan weten.

Klik om te vergroten...

Ik zeg het, 't is niet aan ons als buitenstaanders om te (voor)oordelen. Iedereen kan al aan 1 moment waarbij de griep ff zoek is, moment v verbijstering, een onbezonnen moment, genoeg hebben, dat meteen tot het ergste leidt.

Dat is zeer logisch proces lijkt me, om heel veel momenten, gesprekken met die persoon in je hoofd passeren en blijven passeren...en dit zullen zeer pijnlijke en trieste momenten zijn en voor periodes enorme tijd in beslag nemen.

Wikkel je sowieso niet in de eeuwige schuld...want dan ga je er ook onderdoor.