#1
Mijn excuus ook. Gecondoleerd @NieuwDus excuus voor de meligheid hier. @Dirkjan en ik zijn in verschillende posts grapjes aan het maken en daardoor had ik even niet door dat het onderwerp hier niet zo lollig is.
Overlijden na overdosis
33 antwoorden
10 weergaven
18-5-2026
#2
Gecondoleerd en ik deel even de volgende gedachtes en wens je veel kracht toe:
Het verlies van een familielid door een overdosis is verschrikkelijk en moeilijk om mee om te gaan. Het is normaal om te twijfelen aan wat je had kunnen doen of had moeten doen in zo'n situatie en om jezelf schuldig te voelen.
Het is belangrijk om te weten dat je niet verantwoordelijk bent voor het overmatig gebruik van drugs door iemand anders. Verslaving is een complexe aandoening en er zijn veel factoren die bijdragen aan het ontstaan ervan, waaronder biologische, psychologische en omgevingsfactoren. Het is niet iets wat iemand zelf kan oplossen, en zelfs met de beste bedoelingen en inspanningen, kun je iemand niet dwingen om hulp te accepteren.
Als je verder wilt gaan, raad ik je aan om hulp te zoeken. Dit kan in de vorm van professionele hulp, zoals gesprekken met een therapeut, of door deel te nemen aan een steungroep voor mensen die het verlies van een dierbare aan verslaving hebben meegemaakt. Het is belangrijk om te weten dat je niet alleen bent in deze moeilijke tijd en dat er mensen zijn die je kunnen helpen om te verwerken wat er is gebeurd.
Het verlies van een familielid door een overdosis is verschrikkelijk en moeilijk om mee om te gaan. Het is normaal om te twijfelen aan wat je had kunnen doen of had moeten doen in zo'n situatie en om jezelf schuldig te voelen.
Het is belangrijk om te weten dat je niet verantwoordelijk bent voor het overmatig gebruik van drugs door iemand anders. Verslaving is een complexe aandoening en er zijn veel factoren die bijdragen aan het ontstaan ervan, waaronder biologische, psychologische en omgevingsfactoren. Het is niet iets wat iemand zelf kan oplossen, en zelfs met de beste bedoelingen en inspanningen, kun je iemand niet dwingen om hulp te accepteren.
Als je verder wilt gaan, raad ik je aan om hulp te zoeken. Dit kan in de vorm van professionele hulp, zoals gesprekken met een therapeut, of door deel te nemen aan een steungroep voor mensen die het verlies van een dierbare aan verslaving hebben meegemaakt. Het is belangrijk om te weten dat je niet alleen bent in deze moeilijke tijd en dat er mensen zijn die je kunnen helpen om te verwerken wat er is gebeurd.
#3
Dank voor de moeite die genomen wordt in de reacties.
Inderdaad, het is niet gek bij jezelf te rade te gaan als zoiets heftigs gebeurd. Bij jezelf te rade gaan is ook het enige dat overblijft als je niet meer met de ander kan praten.. vooralsnog blijf ik veel in de gedachtecirkel van 'als dit, dan misschien dat' hangen. Ik vrees dat ik hierdoor nog niet goed kan komen bij het omdenken en bij wat er allemaal wel was. Al waren mijn intenties nog zo goed, ik sta nog kritisch tegenover mijn handelen omdat ik nu kennis heb die ik toen niet had. Het blijft nog moeilijk te hanteren dat we niets meer anders kunnen doen ook al besef ik goed dat je echte invloed op een ander veel beperkter is dan we soms hopen.
Inderdaad, het is niet gek bij jezelf te rade te gaan als zoiets heftigs gebeurd. Bij jezelf te rade gaan is ook het enige dat overblijft als je niet meer met de ander kan praten.. vooralsnog blijf ik veel in de gedachtecirkel van 'als dit, dan misschien dat' hangen. Ik vrees dat ik hierdoor nog niet goed kan komen bij het omdenken en bij wat er allemaal wel was. Al waren mijn intenties nog zo goed, ik sta nog kritisch tegenover mijn handelen omdat ik nu kennis heb die ik toen niet had. Het blijft nog moeilijk te hanteren dat we niets meer anders kunnen doen ook al besef ik goed dat je echte invloed op een ander veel beperkter is dan we soms hopen.
#4
Ja ik heb ook altijd dat mijn brein eerst in over-analytische stand schiet. Als je wil kan ik ook allerlei aanbevelingen doen om te kijken en/of lezen over verslaving. Ik ken veel films / docu's / series / boeken / webartikelen die goed uitleggen hoe het allemaal werkt. Dus we kunnen hier ook helpen een beter begrip te krijgen van hoe dit nou eigenlijk heeft kunnen gebeuren.Dank voor de moeite die genomen wordt in de reacties.
Inderdaad, het is niet gek bij jezelf te rade te gaan als zoiets heftigs gebeurd. Bij jezelf te rade gaan is ook het enige dat overblijft als je niet meer met de ander kan praten.. vooralsnog blijf ik veel in de gedachtecirkel van 'als dit, dan misschien dat' hangen. Ik vrees dat ik hierdoor nog niet goed kan komen bij het omdenken en bij wat er allemaal wel was. Al waren mijn intenties nog zo goed, ik sta nog kritisch tegenover mijn handelen omdat ik nu kennis heb die ik toen niet had. Het blijft nog moeilijk te hanteren dat we niets meer anders kunnen doen ook al besef ik goed dat je echte invloed op een ander veel beperkter is dan we soms hopen.
#5
Bedankt voor het aanbod! Ben wel al veel aan het opzoeken/lezen/kijken geweest de afgelopen tijd. Maar een paar goede tips zijn zeker welkom.
@Nieuw, omdat ik hier straks even moest ingrijpen in dit topic naar een ander lid toe, heb ik je nog geen sterkte gewenst en gecondoleerd. Wilde dit toch nog even doen.
Ik voeg me bij de reacties die al zijn gegeven. Een klein stukje eigen ervaring, misschien niet relevant en niet om dit naar mezelf toe te trekken, absoluut niet, maar toch. Ik probeer al jaren een goede vriendin bij te staan die (zeer) ernstig verslaafd is, maar hoeveel moeite ik er ook in heb gestoken, het is me nooit gelukt om haar echt te helpen en het gevoel van machteloosheid is verschrikkelijk. Ik probeer inmiddels te accepteren dat haar ‘lot’ (of ze al dan niet hieruit komt) niet in mijn handen ligt maar dat is een proces geweest en ik heb het hier nog steeds wel moeilijk mee. Iemand moet echt zelf willen. Jij had niets kunnen doen. Het feit dat je je afvraagt of je dat wel had kunnen doen, komt - zoals @Neo-Shulginist mooi verwoordt- voort uit liefde. Zie dit ook, en probeer deze liefde niet om te laten slaan in gevoelens van schuld en spijt, want dit is niet jouw schuld. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan maar het is wel belangrijk om je dit te blijven realiseren.
Digitale olifantenknuffel.
#6
Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.
Nou bedankt hoor. Dat zou je maar minister van justitie maken, mijn verslaving was alvast al lang opgelost geweest daar ik voor jaren in een instelling voor mentaal gehandicapten zou worden geplaatst.
@Nieuw Veel sterkte!
#7
Ik kan voornamelijk de film A Beautiful Boy aanraden. Daarin is de hoofdpersoon een betrokken en bezorgde vader die trots is op zijn zoon, maar wie het maar niet lukt om te helpen bij de verslaving van zijn zoon. Vandaar ook de titel: de vader ziet zijn zoon als een beautiful boy, maar zijn zoon kan dat zelf niet zien. Je kan daarin goed de negatieve spiraal van een verslaving in herkennen waarin gebruik leidt tot schuld en schaamte, wat leidt tot een negatief zelfbeeld en daardoor ook tot de noodzaak om te vluchten voor al die nare gevoelens.Bedankt voor het aanbod! Ben wel al veel aan het opzoeken/lezen/kijken geweest de afgelopen tijd. Maar een paar goede tips zijn zeker welkom.
Er is ook een Vlaamse politiecommissaris geweest die twee boeken heeft geschreven over zijn broer die verslaafd was aan heroïne en daar ook uiteindelijk aan overleed. Na de dood van zijn broer raakt de politiecommissaris in gewetensnood over zijn rol in het bestraffen van drugsgebruik, wat in het geval van zijn broer ook een mentale stoornis was. In het tweede boek richt de politiecommissaris zich op het drugsbeleid, wat van kwetsbare en hulpbehoevende medemensen criminelen maakt.
Broers waren we
Broers waren we is het verhaal van Tom en Peter Muyshondt, twee broers uit een doorsnee middenklassengezin. Op zijn veertiende ging Peter naar de Cadettenschool, volgde daar een militaire opleiding, werd rijkswachter en is nu hoofdcommissaris bij de geïntegreerde politie. De levensloop van Tom...
Wat ik ook kan aanraden is de serie Dopesick Nation. Dat gaat over twee ervaringsdeskundigen die aan heroïne verslaafde Amerikanen proberen te helpen om af te kicken. Die serie is echt steengoed vind ik, alleen wel een beetje lastig kijken vanuit Nederland. Je moet dan óf bij Ziggo een speciaal abonnement hebben, óf creatief omspringen met een VPN en accounts voor Amerikaanse websites, óf via torrents de serie downloaden. Op YouTube staat ook een deel.
Het beste portret uit de serie vind ik die van Tiffany in dit interview:
How Addiction Affects Women
Tiffany opens up about how past trauma affected her life and fueled her ongoing struggle with addiction.
video.vice.com
En je zou ook nog de docu-serie Verdoofd kunnen bekijken. Daarin zie je de worsteling van Nederlandse verslaafde mensen die constant bezig zijn hun gevoelens te verdoven, maar daardoor ook gedrag vertonen waarvoor ze zich enorm schamen, waarna die gevoelens weer ontvlucht moeten worden.
Verdoofd | NPO Start
Documentaireserie waarin vier verslaafde mensen (Boaz, Daphni, Maarten en Mulu) onbeperkt toegang geven tot hun strijd met hun grootste liefde: drugs en drank. Deze serie laat zien hoe het leven eruitziet als je verslaafd bent en vertelt het verhaal van de vicieuze cirkel die verslaving is. Van...
#8
Ik daag je werkelijk uit om mijn jeugd te hebben gehad en dan nog zo te oordelen!Je kon hier niks aan doen.. Sommige mensen zijn (hard gezegd) te dom of te zwak qua drugsgebruik.
Maar ik realiseer me ook dat je onderhuids zo teleurgesteld en kwaad bent op drugsgebruikers dat je dit oordeel nodig hebt om iets te rechtvaardigen in jezelf. Ik hoop dat je daar uit kunt komen, want deze houding is voor niemand fijn.
#9
Het is heel menselijk en normaal om de mensen waar je om geeft, te willen behoeden voor narigheid. Dat kan van allerlei narigheid zijn. Ik heb een nichtje dat regelmatig in elkaar getrimd wordt door haar vriendje. Tot nu toe is het mij ook nog niet gelukt om haar niet terug te laten gaan naar hem. Heel afschuwelijk.Ik denk steeds na over wat ik anders had kunnen doen, en puzzel hoe hiermee verder te kunnen gaan.
Net zoals jij, praat ik erover, deel ik mijn eigen kwetsbaarheid om op gelijke hoogte te zijn, deel ik mijn bezorgdheid en vertel ik haar dat ik haar steun, no matter what (of ze nu wel of niet teruggaat bedoel ik daarmee).
Ik heb ook wel eens gedacht: stel je voor dat hij haar vermoord? Zou ik dan spijt hebben van wat ik nu doe? Ik kan dan voor mezelf zeggen dat dat niet zo is. Ik sta achter mijn aanpak, want het is de enige aanpak die bij mij past. Natuurlijk vervloek ik haar wel eens in mijn hoofd, maar dan weet ik dat niet echt over haar gaat, maar over mijn onmacht. Die is lastig te accepteren. Maar mijn aanpak vind ik goed. Want het is de enige aanpak waar ik mezelf fijn bij voel.
Misschien iets om over na te denken. Had je überhaupt iets anders kunnen doen? Past dat wel bij je? Als je dat uitgeplozen hebt, dan weet je dat dit over onmacht gaat en niet over een verkeerde aanpak. En onmacht is moeilijk te accepteren. Maar het is wel iets anders dan jezelf schuldig maken.
Ik wens je veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.
#10
Ik daag je werkelijk uit om mijn jeugd te hebben gehad en dan nog zo te oordelen!
Maar ik realiseer me ook dat je onderhuids zo teleurgesteld en kwaad bent op drugsgebruikers dat je dit oordeel nodig hebt om iets te rechtvaardigen in jezelf. Ik hoop dat je daar uit kunt komen, want deze houding is voor niemand fijn.
Hij heeft inmiddels een ban van een week, hopelijk neemt hij daarin de tijd om erbij stil te staan wat zulke opmerkingen met anderen doen. Dat soort uitspraken zijn respectloos en daarmee niet drugsforumwaardig, al helemaal niet in de context van dit topic.
#11
Hoe tragisch en wrang het ook is, je kan soms enkel 'toekijken' hoe iemand verdwaald in slechte keuzes.
Je was er voor die persoon, en je hebt uit goede wil gehandeld. Reken het jezelf niet teveel aan. Succes met de verwerking
Je was er voor die persoon, en je hebt uit goede wil gehandeld. Reken het jezelf niet teveel aan. Succes met de verwerking
#12
Dank voor de kijktips en stof tot nadenken.. Ik lees de reacties meerdere keren..
#13
Mijn god, die scene dat die vader van Jane dat huis binnenloopt en die naalden en lepels naast dat bed ziet. Die scene staat op mijn netvlies gebrand. Hoe je je eigen dochter in zo'n staat tegenkomt. Ik ben echt een filmjankerd en hield het niet droog bij die scene. Alles wat je wilt is dat je eigen dochter gelukkig is.Hoe tragisch en wrang het ook is, je kan soms enkel 'toekijken' hoe iemand verdwaald in slechte keuzes.
Je was er voor die persoon, en je hebt uit goede wil gehandeld. Reken het jezelf niet teveel aan. Succes met de verwerking
#14
Hoe zal ik beginnen..
Kort geleden heb ik een jong familielid verloren aan een ongewilde overdosis. Veel verschillende middelen zijn er aangetroffen in zijn bloed en urine.
Zelf ben ik nu zoekende wat ik had kunnen doen en heb nagelaten. Gevoelens van tekort schieten spelen mij parten. Ik weet niet zo goed wat ik wil vragen, alles wat ik wel/ niet heb gedaan is in een ander daglicht komen te staan nu het onomkeerbaar is.
Mijn gedachte is geweest; niet veroordelen maar luisteren, hulp aan bieden zonder druk te zetten, confronteren vanuit gelijkwaardigheid, vertrouwelijk blijven zodat er op mij teruggevallen kan worden. Nu denk ik, had ik maar harder geconfronteerd, alles en iedereen bij elkaar geroepen, geen hulp aangeboden maar gewoon een afspraak voorgelegd etc.
Ik denk steeds na over wat ik anders had kunnen doen, en puzzel hoe hiermee verder te kunnen gaan.
Gecondoleerd.
Mijn geliefde overleed meer dan acht jaar geleden in Parijs, ten gevolge van cirrhose, ascitis en leverkanker. (Waarschijnlijk hepatitis in de jaren 70 opgelopen bij zijn werk voor Unesco, al zal onze alcohol inname niet hebben geholpen).
Een nieuwe geliefde heeft mij gevonden, maar ik ben nog steeds in de rouw. Vaak vraag ik me af wat ik anders had kunnen doen, maar acht jaar terug deed ik dat de hele tijd.
Had je iets anders kunnen doen?
Antwoord: NEE, of tenminste, het is gelopen zoals het gelopen is.