#1
100% herkenning hierin. Ik zat in mijn gebruik sowieso met mijn hoofd veel in de toekomst (doemdenken en piekeren in bed) of in het verleden (en dan meestal situaties terugdenken wat men wel niet over mij aan het denken was). Maar ik had ook een bepaalde angst om contact aan te gaan met mensen. Op het werk was ik het liefst een ongezien persoon, en mn afdelingsmanager aanspreken vond ik al moeilijk. Ook mensen in de ogen aankijken vond ik lastig en werd ik ongemakkelijk van. Die ongemakken zijn echt helemaal weg. Maar daarvoor heb ik wel mn angsten moeten aangaan en het gewoon doen. Gemakkelijk leren worden met ongemak. Ik zie het leven nu meer als een soort kans om continu te blijven oefenen om aan mn zwakke eigenschappen en verlegenheid te werken.Absoluut! Mijn angst (lichte vorm van sociale angststoornis opgebouwd), piekeren in de nacht en opkomende paniekaanvallen gerelateerd aan werksituaties waren aanvankelijk mijn reden om professionele hulp te zoeken. Echter was dit alles grotendeels veroorzaakt c.q. verergerd door mijn overmatige gebruik in de weekenden. Het gros van mijn angsten is, zoals jij zo mooi beschrijft @Pompoen als sneeuw voor de zon verdwenen. De angst die over is kijk ik nu recht in de ogen aan en probeer ik zo goed en kwaad als het kan aan te werken.
Angst leidt in het slechtste geval tot angst voor angst. En dan kom je in een lelijke vicieuze cirkel terecht; versterkt door onzekerheid in geval van overmatig gebruik van middelen. De cirkel eenmaal doorbroken door niet te gebruiken, leidt automatisch op termijn tot een grotere mate van zelfzorg en daarmee ook zelfverzekerdheid. En dus minder angst. In het begin kan dit overigens het tegenovergestelde voelen; omdat men eerst moet leren omgaan met ongefilterd en overdoofd gevoel.
Nuchter zit ik bijna niet meer in mn hoofd. Ben veel meer in het nu aanwezig. Ik ga dan een soort van met de flow mee, tijd gaat ook snel voorbij lijkt het wel. Echt heel fijn. Een bepaalde basis rust heb ik, waarin angsten niet eens in me opkomen eigenlijk. Maar ik ben mij ook anders gaan opstellen naar mezelf, anderen en het leven. Voor mij persoonlijk brengt het 12 stappen programma me daar veel bij.
Dat heeft overigens wel tijd gekost hoor. Zeker een half jaar kut gevoeld, voordat het pas positiever werd.
Af en toe nog eens als ik word overvallen met een (heftige) situatie. Maar ik kan het veel sneller parkeren. Als het me bezighoudt, dan bel ik iemand en praat ik erover. Dat lucht dan op.
Voor mezelf heb ik wel de conclusie getrokken dat ik door mijn drugsgebruik allerlei psychische klachten heb ontwikkeld, verergerd en in stand heb gehouden. Maar ook het wereldje waar ik in zat en de mensen waarmee ik omringd was. Het was gewoon ongezond. Het is echt de lifestyle change: een nieuwe manier van leven vinden. Voor mij.