Dit is echt heel mooi beschreven en kan ik helemaal volgen. Er tegen vechten (wat ik echt jarenlang heb gedaan) werkt averechts. Ik ging heel actief afleiding zoeken, aan andere dingen denken, had allerlei veiligheidsgedrag. Word al onrustig en zenuwachtig als ik eraan terug denk. Ik ging actief lastige situaties opzoeken, dus toch steeds die snelweg op, omdat ik mezelf moest leren (van mezelf) dat de angst onterecht is. Toch nam dan de angst dusdanig toe dat het een faalervaring werd, elke keer opnieuw.
Nu denk ik: kom maar op. De angst mag er even zijn en mag ik ook even voelen in mijn lijf, maar ook omdat ik nu vertrouwen heb dat ie weer zakt. Dit laatste is wel “vanzelf” gekomen (waarschijnlijk door meer rust en vertrouwen in mezelf) mogelijk door stoppen met alcohol en drugs.
Ja, als je het helemaal niet doet (je angsten aangaan) blijf je in je comfortzone zitten. Maar dat is maar een schijn comfortzone. In werkelijkheid is het een zelf opgelegde fluwelen gevangenis/gouden handboeien. Het mag dan enigszins prettig voelen/lijken in dat moment, maar het is nog steeds een gevangenis/gevangenschap.
Persoonlijk voorbeeld:
Ik had lang wel een ding (probleem) met mooie vrouwen. Dat ik ze zag als 'boven mij, beter dan mij'. En dus koos ik ervoor ze uit de weg te gaan, niet/nauwelijks met ze te praten, ze niet in de ogen aan te kijken. Toen ik een vriendin kreeg die in mijn ogen veel te mooi was voor mij, voelde ik me inferieur en stelde me daar onderdanig door op en werden de verhoudingen in de relatie helemaal krom omdat ik mooie vrouwen nog steeds als beter dan mezelf zag door ze in het dagelijkse leven te mijden (1 van mijn comfortzones).
Nu inmiddels is er zoveel contact met mensen, waaronder ook mooie vrouwen, dat dit hele ding een non-issue is geworden. Puur omdat ik in het diepe ben gegooid/mezelf in het diepe heb gegooid, door gewoon heel veel te praten met heel veel mensen. Oogcontact is nu geen probleem meer, praten met mooie vrouwen is geen probleem meer. Praten/oogcontact is nu precies hetzelfde met iedereen, maakt niet uit wie het is. Puur en alleen door die dingen juist (veel) te doen.
En ja, wat je zegt: je moet juist dat oncomfortabele gevoel eerst opzoeken/toelaten. Hoe meer je dat doet, hoe sneller het echt verdwijnt. In je comfortzone blijven (wat dat ook betekent voor je) zal het nooit weghalen. Het vervelende gevoel is dan alleen even (tijdelijk) weg, maar word je weer geconfronteerd met je angst, dan is het er zo weer, want je bent er dan (nog) niet doorheen gewerkt.
Beter vrienden worden met je angst(en). Uiteindelijk is het ook maar energie die (door jou) geaccepteerd wil worden. Gestagneerde energie die gewoon wil gaan stromen, maar dat niet kan zolang je ertegen zegt: "Nee! Jij mag er niet zijn!" Maar waarom mag het er niet zijn? Die energie (in de vorm van angst) is een deel van jezelf. Dus het niet accepteren ervan is het niet accepteren van een deel van jezelf. Dat kan nooit een leven van vrijheid worden. En uiteindelijk willen we niet echt comfort (dat dénken we) maar vrijheid.