Alcohol/drugs en angsten

Hoi!

Al een tijdje vraag ik me iets af. Sinds ongeveer mijn 14e/15e drink (dronk) ik wekelijks en sinds mijn 18e gebruik ik ook drugs (voornamelijk xtc, coke en het laatste jaar 3mmc). Ik gebruikte dit vrij vaak, soms 1 keer per maand, soms ook wel vaker tot wekelijks.

Rond mijn 20e heb ik een lastige periode gehad: combinatie van studie, een relatie met heel veel problemen en veel feesten/gebruik. Ik heb toen angst en paniekklachten ontwikkeld welke zich steeds meer uitbreidden. Op een gegeven moment had ik een soort agorafobie (pleinvrees), heftige hoogtevrees en claustrofobie. Ik kon geen langere ritten meer maken in een bus of trein, durfde geen hoog gebouw in, kon niet meer wachten in een supermarktrij en durfde niet meer op de snelweg te rijden, uit angst voor een paniekaanval en flauwvallen.

Op mijn 25e ben ik hiermee aan de slag gegaan en met name mindfulness heeft mij erg geholpen. Ik denk dat ik in een soort van continue stressstand stond. De angsten verdwenen, maar de angst om op de snelweg te rijden bleef hardnekkig bestaan. Kort rijden lukte wel, maar zodra ik een lang stuk rechtdoor moest en dus tijd had om na te denken, werd ik me bewust van hoe alle prikkels tijdens het rijden binnenkwamen, overzag ik het allemaal niet meer en werd ik angstig. Zelfs emdr hielp hier niet voor. Inmiddels ben ik 10 jaar verder..

Nu ben ik sinds september 2023 nagenoeg niet meer aan het drinken en gebruiken, enkele uitschieters daargelaten. Ik merk nu dus dat mijn laatste hardnekkige angst als sneeuw voor de zon is verdwenen.. ik voel meer rust in mijn hoofd, raak niet meer zo snel overprikkeld. Ik kan hele lange stukken rijden zonder dat ik angst, onrust of negatieve gedachten voel opkomen. Ik denk dat dit komt door het stoppen met alcohol en drugs waardoor neutotransmitters weer in balans zijn.

Herkennen meer mensen zoiets? Angsten die verdwijnen door stoppen met alcohol of drugs? Vind het toch wel echt opmerkelijk en vooral heel erg fijn.

Zeker, maar dat komt bij mij doordat ik na meerdere behandelingen die ik net goed genoeg deed, bij m'n laatste behandeling alles op alles heb gezet en veel angsten ben aangegaan. Tuurlijk scheelt stoppen met middelen ook een rol hoor. Door gebruik en het herstel daarvan (waarbij alle "plezier" terugbetaald moet worden met rente) krijg je inderdaad een soort van permanente stress, en als dat wegvalt komt er rust voor in de plaats.

Ik heb het wel eens zo omschreven: door continu weg te rennen voor al m'n angsten in middelen en me steeds verder te isoleren, zat ik in een continu krimpende comfort zone. Kleiner en kleiner voelde ik me. Door te herstellen van verslaving kon die comfort zone juist groeien door er stapjes buiten te zetten en de successen daarvan te ervaren, en werd het steeds makkelijker om die te laten groeien, waardoor ik uiteindelijk steeds tevredener werd met mezelf en steeds minder bang.

Het is een vicieuze cirkel op den duur.
Door alcohol krijg je angstklachten, dan drink je en is het weg ... en zo maar door.

Doorbreek je deze cirkel treedt er vaak verbetering op. Als de angst een link heeft met gebruik

Absoluut! Mijn angst (lichte vorm van sociale angststoornis opgebouwd), piekeren in de nacht en opkomende paniekaanvallen gerelateerd aan werksituaties waren aanvankelijk mijn reden om professionele hulp te zoeken. Echter was dit alles grotendeels veroorzaakt c.q. verergerd door mijn overmatige gebruik in de weekenden. Het gros van mijn angsten is, zoals jij zo mooi beschrijft @Pompoen als sneeuw voor de zon verdwenen. De angst die over is kijk ik nu recht in de ogen aan en probeer ik zo goed en kwaad als het kan aan te werken.

Angst leidt in het slechtste geval tot angst voor angst. En dan kom je in een lelijke vicieuze cirkel terecht; versterkt door onzekerheid in geval van overmatig gebruik van middelen. De cirkel eenmaal doorbroken door niet te gebruiken, leidt automatisch op termijn tot een grotere mate van zelfzorg en daarmee ook zelfverzekerdheid. En dus minder angst. In het begin kan dit overigens het tegenovergestelde voelen; omdat men eerst moet leren omgaan met ongefilterd en overdoofd gevoel.

Zeker herkenbaar! Bij mij verergerde de angst en paniekklachten eerst toen ik gestopt was met 3-MMC en dat heeft echt wel een hele lange tijd nog aangehouden maar langzaam maar zeker werden de klachten minder. Ik kan niet zeggen dat ze helemaal weg zijn maar het is te verwaarlozen met hoe het is geweest.

Pompoen zei:

Hoi!

Al een tijdje vraag ik me iets af. Sinds ongeveer mijn 14e/15e drink (dronk) ik wekelijks en sinds mijn 18e gebruik ik ook drugs (voornamelijk xtc, coke en het laatste jaar 3mmc). Ik gebruikte dit vrij vaak, soms 1 keer per maand, soms ook wel vaker tot wekelijks.

Rond mijn 20e heb ik een lastige periode gehad: combinatie van studie, een relatie met heel veel problemen en veel feesten/gebruik. Ik heb toen angst en paniekklachten ontwikkeld welke zich steeds meer uitbreidden. Op een gegeven moment had ik een soort agorafobie (pleinvrees), heftige hoogtevrees en claustrofobie. Ik kon geen langere ritten meer maken in een bus of trein, durfde geen hoog gebouw in, kon niet meer wachten in een supermarktrij en durfde niet meer op de snelweg te rijden, uit angst voor een paniekaanval en flauwvallen.

Op mijn 25e ben ik hiermee aan de slag gegaan en met name mindfulness heeft mij erg geholpen. Ik denk dat ik in een soort van continue stressstand stond. De angsten verdwenen, maar de angst om op de snelweg te rijden bleef hardnekkig bestaan. Kort rijden lukte wel, maar zodra ik een lang stuk rechtdoor moest en dus tijd had om na te denken, werd ik me bewust van hoe alle prikkels tijdens het rijden binnenkwamen, overzag ik het allemaal niet meer en werd ik angstig. Zelfs emdr hielp hier niet voor. Inmiddels ben ik 10 jaar verder..

Nu ben ik sinds september 2023 nagenoeg niet meer aan het drinken en gebruiken, enkele uitschieters daargelaten. Ik merk nu dus dat mijn laatste hardnekkige angst als sneeuw voor de zon is verdwenen.. ik voel meer rust in mijn hoofd, raak niet meer zo snel overprikkeld. Ik kan hele lange stukken rijden zonder dat ik angst, onrust of negatieve gedachten voel opkomen. Ik denk dat dit komt door het stoppen met alcohol en drugs waardoor neutotransmitters weer in balans zijn.

Herkennen meer mensen zoiets? Angsten die verdwijnen door stoppen met alcohol of drugs? Vind het toch wel echt opmerkelijk en vooral heel erg fijn.

Klik om te vergroten...

Wat onwijs fijn voor je! En bemoedigend ook. Ik hoop écht dat het bij mij hetzelfde effect gaat hebben. ✨

_shikantaza zei:

Zeker, maar dat komt bij mij doordat ik na meerdere behandelingen die ik net goed genoeg deed, bij m'n laatste behandeling alles op alles heb gezet en veel angsten ben aangegaan. Tuurlijk scheelt stoppen met middelen ook een rol hoor. Door gebruik en het herstel daarvan (waarbij alle "plezier" terugbetaald moet worden met rente) krijg je inderdaad een soort van permanente stress, en als dat wegvalt komt er rust voor in de plaats.

Ik heb het wel eens zo omschreven: door continu weg te rennen voor al m'n angsten in middelen en me steeds verder te isoleren, zat ik in een continu krimpende comfort zone. Kleiner en kleiner voelde ik me. Door te herstellen van verslaving kon die comfort zone juist groeien door er stapjes buiten te zetten en de successen daarvan te ervaren, en werd het steeds makkelijker om die te laten groeien, waardoor ik uiteindelijk steeds tevredener werd met mezelf en steeds minder bang.

Klik om te vergroten...

Nog zo'n bemoedigend bericht! ♥️

Damius zei:

Absoluut! Mijn angst (lichte vorm van sociale angststoornis opgebouwd), piekeren in de nacht en opkomende paniekaanvallen gerelateerd aan werksituaties waren aanvankelijk mijn reden om professionele hulp te zoeken. Echter was dit alles grotendeels veroorzaakt c.q. verergerd door mijn overmatige gebruik in de weekenden. Het gros van mijn angsten is, zoals jij zo mooi beschrijft @Pompoen als sneeuw voor de zon verdwenen. De angst die over is kijk ik nu recht in de ogen aan en probeer ik zo goed en kwaad als het kan aan te werken.

Angst leidt in het slechtste geval tot angst voor angst. En dan kom je in een lelijke vicieuze cirkel terecht; versterkt door onzekerheid in geval van overmatig gebruik van middelen. De cirkel eenmaal doorbroken door niet te gebruiken, leidt automatisch op termijn tot een grotere mate van zelfzorg en daarmee ook zelfverzekerdheid. En dus minder angst. In het begin kan dit overigens het tegenovergestelde voelen; omdat men eerst moet leren omgaan met ongefilterd en overdoofd gevoel.

Klik om te vergroten...

Djiezus, confronterend. Dit is honderd procent waar ik in ben beland en het iedere week met de behandelaar over heb, de angst voor de angst. 🤐🙁 Echt wel fijn om te lezen dat het weg kan gaan!

Ik kamp ook met periodieke slapeloosheid door angsten en heb hier ook weleens hulp voor gezocht. De bemoedigende verhalen hier geven mij het idee dat ik, om dit aan te pakken, mijn visie moet gaan richten op een clean leven. Het zou fantastisch zijn als dit daardoor af zou kunnen nemen. Ik ben zeker nooit vies geweest van een drankje of een stim. Nu ik rigoureus gestopt met ben drinken nemen de angsten enorm toe. Dit probeer ik dan (af en toe) met een benzo te onderdrukken, omdat ik anders soms niet slaap en daardoor niet functioneer op mijn werk. Hopelijk worden de angsten minder naargelang ik langer gestopt ben met drinken en alle andere vormen van drugs (een nood-benzo vooralsnog daargelaten, al wil ik daar ook vanaf in de nabije toekomst)

Highonlife zei:

Ik kamp ook met periodieke slapeloosheid door angsten en heb hier ook weleens hulp voor gezocht. De bemoedigende verhalen hier geven mij het idee dat ik, om dit aan te pakken, mijn visie moet gaan richten op een clean leven. Het zou fantastisch zijn als dit daardoor af zou kunnen nemen. Ik ben zeker nooit vies geweest van een drankje of een stim. Nu ik rigoureus gestopt met ben drinken nemen de angsten enorm toe. Dit probeer ik dan (af en toe) met een benzo te onderdrukken, omdat ik anders soms niet slaap en daardoor niet functioneer op mijn werk. Hopelijk worden de angsten minder naargelang ik langer gestopt ben met drinken en alle andere vormen van drugs (een nood-benzo vooralsnog daargelaten, al wil ik daar ook vanaf in de nabije toekomst)

Klik om te vergroten...

Die angsten komen omhoog voor jou om ze te kunnen zien en verwerken. Ze helpen je daarin.

Klinkt raar misschien, maar ga juist niet hopen dat ze minder worden, maar dat ze blijven komen want alleen wanneer ze in je bewustzijn komen, kun je ze verwerken.

Als je eenmaal die relatie met je emoties krijgt: "kom maar bij me, jullie mogen er ook zijn." Dan is het niet meer direct een slecht iets als je een "slecht" gevoel hebt. Dan is het elke keer juist een kans om een stukje meer te voelen.

In je onderbewuste zakken (zoals met verdovende middelen), is de pijnlijke gevoelens niet meer (bewust) voelen, maar er helemaal niets aan doen. Maar juist bewuster worden is de pijnlijke gevoelens wél voelen en er (op een gegeven moment) "bovenuit stijgen". De eerste keuze is altijd maar een tijdelijke "oplossing" en dus helemaal geen oplossing.

Maar kan moeilijk zijn. Ik geloof er zelf wel in dat het leven je wel geeft wat je op dát moment in principe aankan. Mits je er niet tegen in weerstand bent.

Mindless zei:

Die angsten komen omhoog voor jou om ze te kunnen zien en verwerken. Ze helpen je daarin.

Klinkt raar misschien, maar ga juist niet hopen dat ze minder worden, maar dat ze blijven komen want alleen wanneer ze in je bewustzijn komen, kun je ze verwerken.

Als je eenmaal die relatie met je emoties krijgt: "kom maar bij me, jullie mogen er ook zijn." Dan is het niet meer direct een slecht iets als je een "slecht" gevoel hebt. Dan is het elke keer juist een kans om een stukje meer te voelen.

In je onderbewuste zakken (zoals met verdovende middelen), is de pijnlijke gevoelens niet meer (bewust) voelen, maar er helemaal niets aan doen. Maar juist bewuster worden is de pijnlijke gevoelens wél voelen en er (op een gegeven moment) "bovenuit stijgen". De eerste keuze is altijd maar een tijdelijke "oplossing" en dus helemaal geen oplossing.

Maar kan moeilijk zijn. Ik geloof er zelf wel in dat het leven je wel geeft wat je op dát moment in principe aankan. Mits je er niet tegen in weerstand bent.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor je verhelderende antwoord. 🙏🏻

De mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest!

Fijn jullie reacties! Bevestigt mijn gevoel. Mijn vriend dacht al dat mijn rijangst is verdwenen door de nieuwe auto die hij op ongeveer hetzelfde moment kocht 😜🤣 hahaha.

_shikantaza zei:

Ik heb het wel eens zo omschreven: door continu weg te rennen voor al m'n angsten in middelen en me steeds verder te isoleren, zat ik in een continu krimpende comfort zone. Kleiner en kleiner voelde ik me. Door te herstellen van verslaving kon die comfort zone juist groeien door er stapjes buiten te zetten en de successen daarvan te ervaren, en werd het steeds makkelijker om die te laten groeien, waardoor ik uiteindelijk steeds tevredener werd met mezelf en steeds minder bang.

Klik om te vergroten...

Kordie zei:

Het is een vicieuze cirkel op den duur.
Door alcohol krijg je angstklachten, dan drink je en is het weg ... en zo maar door.

Doorbreek je deze cirkel treedt er vaak verbetering op. Als de angst een link heeft met gebruik

Klik om te vergroten...

Dit geloof ik totaal. Het zal niet 1 op 1 het stoppen met drugs/alcohol zijn maar ik merk dat ik als persoon wat aan het veranderen ben waardoor angsten mogelijk ook minder invloed op me hebben en ik ze gemakkelijker aanga.

Dit stuk herken ik echt van begin tot eind:

Damius zei:

Angst leidt in het slechtste geval tot angst voor angst. En dan kom je in een lelijke vicieuze cirkel terecht; versterkt door onzekerheid in geval van overmatig gebruik van middelen. De cirkel eenmaal doorbroken door niet te gebruiken, leidt automatisch op termijn tot een grotere mate van zelfzorg en daarmee ook zelfverzekerdheid. En dus minder angst. In het begin kan dit overigens het tegenovergestelde voelen; omdat men eerst moet leren omgaan met ongefilterd en overdoofd gevoel.

Klik om te vergroten...

Torchic zei:

Zeker herkenbaar! Bij mij verergerde de angst en paniekklachten eerst toen ik gestopt was met 3-MMC en dat heeft echt wel een hele lange tijd nog aangehouden maar langzaam maar zeker werden de klachten minder. Ik kan niet zeggen dat ze helemaal weg zijn maar het is te verwaarlozen met hoe het is geweest.

Klik om te vergroten...

Super fijn voor je!! 💪

Jazz35 zei:

Wat onwijs fijn voor je! En bemoedigend ook. Ik hoop écht dat het bij mij hetzelfde effect gaat hebben. ✨

Klik om te vergroten...

Fijn als dit soort berichten een extra motivatie kunnen zijn!! 🤗 Het stoppen met middelen gaat je sowieso veel brengen maar dat duurt (blijkbaar) soms wel even.

Jazz35 zei:

Wat goed om te lezen is dit allemaal zeg. Wat fijn dat jullie steeds beter leren met die angsten te leven en dat ze (juist daardoor) in veel gevallen nagenoeg verdwenen zijn. Och man, wat lijkt me dat heerlijk!! Denk wel dat er hier óók nog een beetje traumaverwerking bij zal komen kijken, maar het verdoven en het veiligheidsgedrag zoals @Pompoen ook schrijft zal er zéker ook een rol in spelen. Hoe je je in bochten kunt wringen om die angsten te ontwijken, te stoppen, te verdoven, te overschreeuwen, te negeren, te compenseren... Pfoeh. Treurig eigenlijk. 😢

Maar jullie verhalen geven echt moed om ervoor te gaan en een klein beetje vertrouwen in dat het ook mij gaat lukken uiteindelijk.

Klik om te vergroten...

Je kunt zo veel meer dan je denkt.

Wat je zoekt zit al in je.

Mindless zei:

Die angsten komen omhoog voor jou om ze te kunnen zien en verwerken. Ze helpen je daarin.

Klinkt raar misschien, maar ga juist niet hopen dat ze minder worden, maar dat ze blijven komen want alleen wanneer ze in je bewustzijn komen, kun je ze verwerken.

Als je eenmaal die relatie met je emoties krijgt: "kom maar bij me, jullie mogen er ook zijn." Dan is het niet meer direct een slecht iets als je een "slecht" gevoel hebt. Dan is het elke keer juist een kans om een stukje meer te voelen.

In je onderbewuste zakken (zoals met verdovende middelen), is de pijnlijke gevoelens niet meer (bewust) voelen, maar er helemaal niets aan doen. Maar juist bewuster worden is de pijnlijke gevoelens wél voelen en er (op een gegeven moment) "bovenuit stijgen". De eerste keuze is altijd maar een tijdelijke "oplossing" en dus helemaal geen oplossing.

Maar kan moeilijk zijn. Ik geloof er zelf wel in dat het leven je wel geeft wat je op dát moment in principe aankan. Mits je er niet tegen in weerstand bent.

Klik om te vergroten...

Dit is echt heel mooi beschreven en kan ik helemaal volgen. Er tegen vechten (wat ik echt jarenlang heb gedaan) werkt averechts. Ik ging heel actief afleiding zoeken, aan andere dingen denken, had allerlei veiligheidsgedrag. Word al onrustig en zenuwachtig als ik eraan terug denk. Ik ging actief lastige situaties opzoeken, dus toch steeds die snelweg op, omdat ik mezelf moest leren (van mezelf) dat de angst onterecht is. Toch nam dan de angst dusdanig toe dat het een faalervaring werd, elke keer opnieuw.

Nu denk ik: kom maar op. De angst mag er even zijn en mag ik ook even voelen in mijn lijf, maar ook omdat ik nu vertrouwen heb dat ie weer zakt. Dit laatste is wel “vanzelf” gekomen (waarschijnlijk door meer rust en vertrouwen in mezelf) mogelijk door stoppen met alcohol en drugs.

Pompoen zei:

Dit is echt heel mooi beschreven en kan ik helemaal volgen. Er tegen vechten (wat ik echt jarenlang heb gedaan) werkt averechts. Ik ging heel actief afleiding zoeken, aan andere dingen denken, had allerlei veiligheidsgedrag. Word al onrustig en zenuwachtig als ik eraan terug denk. Ik ging actief lastige situaties opzoeken, dus toch steeds die snelweg op, omdat ik mezelf moest leren (van mezelf) dat de angst onterecht is. Toch nam dan de angst dusdanig toe dat het een faalervaring werd, elke keer opnieuw.

Nu denk ik: kom maar op. De angst mag er even zijn en mag ik ook even voelen in mijn lijf, maar ook omdat ik nu vertrouwen heb dat ie weer zakt. Dit laatste is wel “vanzelf” gekomen (waarschijnlijk door meer rust en vertrouwen in mezelf) mogelijk door stoppen met alcohol en drugs.

Klik om te vergroten...

Ja, als je het helemaal niet doet (je angsten aangaan) blijf je in je comfortzone zitten. Maar dat is maar een schijn comfortzone. In werkelijkheid is het een zelf opgelegde fluwelen gevangenis/gouden handboeien. Het mag dan enigszins prettig voelen/lijken in dat moment, maar het is nog steeds een gevangenis/gevangenschap.

Persoonlijk voorbeeld:

Ik had lang wel een ding (probleem) met mooie vrouwen. Dat ik ze zag als 'boven mij, beter dan mij'. En dus koos ik ervoor ze uit de weg te gaan, niet/nauwelijks met ze te praten, ze niet in de ogen aan te kijken. Toen ik een vriendin kreeg die in mijn ogen veel te mooi was voor mij, voelde ik me inferieur en stelde me daar onderdanig door op en werden de verhoudingen in de relatie helemaal krom omdat ik mooie vrouwen nog steeds als beter dan mezelf zag door ze in het dagelijkse leven te mijden (1 van mijn comfortzones).

Nu inmiddels is er zoveel contact met mensen, waaronder ook mooie vrouwen, dat dit hele ding een non-issue is geworden. Puur omdat ik in het diepe ben gegooid/mezelf in het diepe heb gegooid, door gewoon heel veel te praten met heel veel mensen. Oogcontact is nu geen probleem meer, praten met mooie vrouwen is geen probleem meer. Praten/oogcontact is nu precies hetzelfde met iedereen, maakt niet uit wie het is. Puur en alleen door die dingen juist (veel) te doen.

En ja, wat je zegt: je moet juist dat oncomfortabele gevoel eerst opzoeken/toelaten. Hoe meer je dat doet, hoe sneller het echt verdwijnt. In je comfortzone blijven (wat dat ook betekent voor je) zal het nooit weghalen. Het vervelende gevoel is dan alleen even (tijdelijk) weg, maar word je weer geconfronteerd met je angst, dan is het er zo weer, want je bent er dan (nog) niet doorheen gewerkt.

Beter vrienden worden met je angst(en). Uiteindelijk is het ook maar energie die (door jou) geaccepteerd wil worden. Gestagneerde energie die gewoon wil gaan stromen, maar dat niet kan zolang je ertegen zegt: "Nee! Jij mag er niet zijn!" Maar waarom mag het er niet zijn? Die energie (in de vorm van angst) is een deel van jezelf. Dus het niet accepteren ervan is het niet accepteren van een deel van jezelf. Dat kan nooit een leven van vrijheid worden. En uiteindelijk willen we niet echt comfort (dat dénken we) maar vrijheid.

Damius zei:

Absoluut! Mijn angst (lichte vorm van sociale angststoornis opgebouwd), piekeren in de nacht en opkomende paniekaanvallen gerelateerd aan werksituaties waren aanvankelijk mijn reden om professionele hulp te zoeken. Echter was dit alles grotendeels veroorzaakt c.q. verergerd door mijn overmatige gebruik in de weekenden. Het gros van mijn angsten is, zoals jij zo mooi beschrijft @Pompoen als sneeuw voor de zon verdwenen. De angst die over is kijk ik nu recht in de ogen aan en probeer ik zo goed en kwaad als het kan aan te werken.

Angst leidt in het slechtste geval tot angst voor angst. En dan kom je in een lelijke vicieuze cirkel terecht; versterkt door onzekerheid in geval van overmatig gebruik van middelen. De cirkel eenmaal doorbroken door niet te gebruiken, leidt automatisch op termijn tot een grotere mate van zelfzorg en daarmee ook zelfverzekerdheid. En dus minder angst. In het begin kan dit overigens het tegenovergestelde voelen; omdat men eerst moet leren omgaan met ongefilterd en overdoofd gevoel.

Klik om te vergroten...

100% herkenning hierin. Ik zat in mijn gebruik sowieso met mijn hoofd veel in de toekomst (doemdenken en piekeren in bed) of in het verleden (en dan meestal situaties terugdenken wat men wel niet over mij aan het denken was). Maar ik had ook een bepaalde angst om contact aan te gaan met mensen. Op het werk was ik het liefst een ongezien persoon, en mn afdelingsmanager aanspreken vond ik al moeilijk. Ook mensen in de ogen aankijken vond ik lastig en werd ik ongemakkelijk van. Die ongemakken zijn echt helemaal weg. Maar daarvoor heb ik wel mn angsten moeten aangaan en het gewoon doen. Gemakkelijk leren worden met ongemak. Ik zie het leven nu meer als een soort kans om continu te blijven oefenen om aan mn zwakke eigenschappen en verlegenheid te werken.

Nuchter zit ik bijna niet meer in mn hoofd. Ben veel meer in het nu aanwezig. Ik ga dan een soort van met de flow mee, tijd gaat ook snel voorbij lijkt het wel. Echt heel fijn. Een bepaalde basis rust heb ik, waarin angsten niet eens in me opkomen eigenlijk. Maar ik ben mij ook anders gaan opstellen naar mezelf, anderen en het leven. Voor mij persoonlijk brengt het 12 stappen programma me daar veel bij.

Dat heeft overigens wel tijd gekost hoor. Zeker een half jaar kut gevoeld, voordat het pas positiever werd.

Af en toe nog eens als ik word overvallen met een (heftige) situatie. Maar ik kan het veel sneller parkeren. Als het me bezighoudt, dan bel ik iemand en praat ik erover. Dat lucht dan op.

Voor mezelf heb ik wel de conclusie getrokken dat ik door mijn drugsgebruik allerlei psychische klachten heb ontwikkeld, verergerd en in stand heb gehouden. Maar ook het wereldje waar ik in zat en de mensen waarmee ik omringd was. Het was gewoon ongezond. Het is echt de lifestyle change: een nieuwe manier van leven vinden. Voor mij.

Wat goed om te lezen is dit allemaal zeg. Wat fijn dat jullie steeds beter leren met die angsten te leven en dat ze (juist daardoor) in veel gevallen nagenoeg verdwenen zijn. Och man, wat lijkt me dat heerlijk!! Denk wel dat er hier óók nog een beetje traumaverwerking bij zal komen kijken, maar het verdoven en het veiligheidsgedrag zoals @Pompoen ook schrijft zal er zéker ook een rol in spelen. Hoe je je in bochten kunt wringen om die angsten te ontwijken, te stoppen, te verdoven, te overschreeuwen, te negeren, te compenseren... Pfoeh. Treurig eigenlijk. 😢

Maar jullie verhalen geven echt moed om ervoor te gaan en een klein beetje vertrouwen in dat het ook mij gaat lukken uiteindelijk.