Alcohol/drugs en angsten

Pompoen zei:

Hoi!

Al een tijdje vraag ik me iets af. Sinds ongeveer mijn 14e/15e drink (dronk) ik wekelijks en sinds mijn 18e gebruik ik ook drugs (voornamelijk xtc, coke en het laatste jaar 3mmc). Ik gebruikte dit vrij vaak, soms 1 keer per maand, soms ook wel vaker tot wekelijks.

Rond mijn 20e heb ik een lastige periode gehad: combinatie van studie, een relatie met heel veel problemen en veel feesten/gebruik. Ik heb toen angst en paniekklachten ontwikkeld welke zich steeds meer uitbreidden. Op een gegeven moment had ik een soort agorafobie (pleinvrees), heftige hoogtevrees en claustrofobie. Ik kon geen langere ritten meer maken in een bus of trein, durfde geen hoog gebouw in, kon niet meer wachten in een supermarktrij en durfde niet meer op de snelweg te rijden, uit angst voor een paniekaanval en flauwvallen.

Op mijn 25e ben ik hiermee aan de slag gegaan en met name mindfulness heeft mij erg geholpen. Ik denk dat ik in een soort van continue stressstand stond. De angsten verdwenen, maar de angst om op de snelweg te rijden bleef hardnekkig bestaan. Kort rijden lukte wel, maar zodra ik een lang stuk rechtdoor moest en dus tijd had om na te denken, werd ik me bewust van hoe alle prikkels tijdens het rijden binnenkwamen, overzag ik het allemaal niet meer en werd ik angstig. Zelfs emdr hielp hier niet voor. Inmiddels ben ik 10 jaar verder..

Nu ben ik sinds september 2023 nagenoeg niet meer aan het drinken en gebruiken, enkele uitschieters daargelaten. Ik merk nu dus dat mijn laatste hardnekkige angst als sneeuw voor de zon is verdwenen.. ik voel meer rust in mijn hoofd, raak niet meer zo snel overprikkeld. Ik kan hele lange stukken rijden zonder dat ik angst, onrust of negatieve gedachten voel opkomen. Ik denk dat dit komt door het stoppen met alcohol en drugs waardoor neutotransmitters weer in balans zijn.

Herkennen meer mensen zoiets? Angsten die verdwijnen door stoppen met alcohol of drugs? Vind het toch wel echt opmerkelijk en vooral heel erg fijn.

Klik om te vergroten...

De Zandman zei:

Ongeveer 4 maanden.

Klik om te vergroten...

Jazz35 zei:

Pfoeh, best een tijdje dus nog. Wel écht fijn dat het uiteindelijk is weggegaan!

Klik om te vergroten...

De Zandman zei:

Echt helemaal weggaan doet het niet.
Er zijn nog enkele triggers die tot een craving kunnen aanzetten.
Zoals bijvoorbeeld dorstig zijn bij zonnig weer en daarbij hoge temperaturen.
Dan krijg ik trek in een glas koel bier.
De remedie is dan zo gauw mogelijk 2 glazen water naar binnen drinken.
Ook zijn sommige settings goed voor het krijgen van een craving.
Maar dit gebeurt maar heel erg weinig.

Klik om te vergroten...

Jazz35 zei:

Ja oké, cravings. Dat snap ik. Maar de angsten ook? Of zijn die wél helemaal weggegaan?

Klik om te vergroten...

Pompoen zei:

Hoi!

Al een tijdje vraag ik me iets af. Sinds ongeveer mijn 14e/15e drink (dronk) ik wekelijks en sinds mijn 18e gebruik ik ook drugs (voornamelijk xtc, coke en het laatste jaar 3mmc). Ik gebruikte dit vrij vaak, soms 1 keer per maand, soms ook wel vaker tot wekelijks.

Rond mijn 20e heb ik een lastige periode gehad: combinatie van studie, een relatie met heel veel problemen en veel feesten/gebruik. Ik heb toen angst en paniekklachten ontwikkeld welke zich steeds meer uitbreidden. Op een gegeven moment had ik een soort agorafobie (pleinvrees), heftige hoogtevrees en claustrofobie. Ik kon geen langere ritten meer maken in een bus of trein, durfde geen hoog gebouw in, kon niet meer wachten in een supermarktrij en durfde niet meer op de snelweg te rijden, uit angst voor een paniekaanval en flauwvallen.

Op mijn 25e ben ik hiermee aan de slag gegaan en met name mindfulness heeft mij erg geholpen. Ik denk dat ik in een soort van continue stressstand stond. De angsten verdwenen, maar de angst om op de snelweg te rijden bleef hardnekkig bestaan. Kort rijden lukte wel, maar zodra ik een lang stuk rechtdoor moest en dus tijd had om na te denken, werd ik me bewust van hoe alle prikkels tijdens het rijden binnenkwamen, overzag ik het allemaal niet meer en werd ik angstig. Zelfs emdr hielp hier niet voor. Inmiddels ben ik 10 jaar verder..

Nu ben ik sinds september 2023 nagenoeg niet meer aan het drinken en gebruiken, enkele uitschieters daargelaten. Ik merk nu dus dat mijn laatste hardnekkige angst als sneeuw voor de zon is verdwenen.. ik voel meer rust in mijn hoofd, raak niet meer zo snel overprikkeld. Ik kan hele lange stukken rijden zonder dat ik angst, onrust of negatieve gedachten voel opkomen. Ik denk dat dit komt door het stoppen met alcohol en drugs waardoor neutotransmitters weer in balans zijn.

Herkennen meer mensen zoiets? Angsten die verdwijnen door stoppen met alcohol of drugs? Vind het toch wel echt opmerkelijk en vooral heel erg fijn.

Klik om te vergroten...

Wesley01482 zei:

Problemen, cravings etc kunnen wel helaas lang aanhouden als je gestopt bent. Bij mij na het stoppen van 3/4mmc/coke en alcohol na 2 weken verschil met betere slaap, en na 2 maanden pas mindere angst en meer zekerheid in mezelf. Het kan leuk zijn maar wekelijks gebruik of meer is het echt niet waard. Dit levert meer problemen op dan voordelen.

Klik om te vergroten...

_shikantaza zei:

Zeker, maar dat komt bij mij doordat ik na meerdere behandelingen die ik net goed genoeg deed, bij m'n laatste behandeling alles op alles heb gezet en veel angsten ben aangegaan. Tuurlijk scheelt stoppen met middelen ook een rol hoor. Door gebruik en het herstel daarvan (waarbij alle "plezier" terugbetaald moet worden met rente) krijg je inderdaad een soort van permanente stress, en als dat wegvalt komt er rust voor in de plaats.

Ik heb het wel eens zo omschreven: door continu weg te rennen voor al m'n angsten in middelen en me steeds verder te isoleren, zat ik in een continu krimpende comfort zone. Kleiner en kleiner voelde ik me. Door te herstellen van verslaving kon die comfort zone juist groeien door er stapjes buiten te zetten en de successen daarvan te ervaren, en werd het steeds makkelijker om die te laten groeien, waardoor ik uiteindelijk steeds tevredener werd met mezelf en steeds minder bang.

Klik om te vergroten...

Damius zei:

Absoluut! Mijn angst (lichte vorm van sociale angststoornis opgebouwd), piekeren in de nacht en opkomende paniekaanvallen gerelateerd aan werksituaties waren aanvankelijk mijn reden om professionele hulp te zoeken. Echter was dit alles grotendeels veroorzaakt c.q. verergerd door mijn overmatige gebruik in de weekenden. Het gros van mijn angsten is, zoals jij zo mooi beschrijft @Pompoen als sneeuw voor de zon verdwenen. De angst die over is kijk ik nu recht in de ogen aan en probeer ik zo goed en kwaad als het kan aan te werken.

Angst leidt in het slechtste geval tot angst voor angst. En dan kom je in een lelijke vicieuze cirkel terecht; versterkt door onzekerheid in geval van overmatig gebruik van middelen. De cirkel eenmaal doorbroken door niet te gebruiken, leidt automatisch op termijn tot een grotere mate van zelfzorg en daarmee ook zelfverzekerdheid. En dus minder angst. In het begin kan dit overigens het tegenovergestelde voelen; omdat men eerst moet leren omgaan met ongefilterd en overdoofd gevoel.

Klik om te vergroten...

Highonlife zei:

Ik kamp ook met periodieke slapeloosheid door angsten en heb hier ook weleens hulp voor gezocht. De bemoedigende verhalen hier geven mij het idee dat ik, om dit aan te pakken, mijn visie moet gaan richten op een clean leven. Het zou fantastisch zijn als dit daardoor af zou kunnen nemen. Ik ben zeker nooit vies geweest van een drankje of een stim. Nu ik rigoureus gestopt met ben drinken nemen de angsten enorm toe. Dit probeer ik dan (af en toe) met een benzo te onderdrukken, omdat ik anders soms niet slaap en daardoor niet functioneer op mijn werk. Hopelijk worden de angsten minder naargelang ik langer gestopt ben met drinken en alle andere vormen van drugs (een nood-benzo vooralsnog daargelaten, al wil ik daar ook vanaf in de nabije toekomst)

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Die angsten komen omhoog voor jou om ze te kunnen zien en verwerken. Ze helpen je daarin.

Klinkt raar misschien, maar ga juist niet hopen dat ze minder worden, maar dat ze blijven komen want alleen wanneer ze in je bewustzijn komen, kun je ze verwerken.

Als je eenmaal die relatie met je emoties krijgt: "kom maar bij me, jullie mogen er ook zijn." Dan is het niet meer direct een slecht iets als je een "slecht" gevoel hebt. Dan is het elke keer juist een kans om een stukje meer te voelen.

In je onderbewuste zakken (zoals met verdovende middelen), is de pijnlijke gevoelens niet meer (bewust) voelen, maar er helemaal niets aan doen. Maar juist bewuster worden is de pijnlijke gevoelens wél voelen en er (op een gegeven moment) "bovenuit stijgen". De eerste keuze is altijd maar een tijdelijke "oplossing" en dus helemaal geen oplossing.

Maar kan moeilijk zijn. Ik geloof er zelf wel in dat het leven je wel geeft wat je op dát moment in principe aankan. Mits je er niet tegen in weerstand bent.

Klik om te vergroten...