Heeft iemand wel eens truffels genomen om zich beter te voelen?

Neo-Shulginist zei:

Terwijl.. het is prima om even niks te doen.

Klik om te vergroten...

Toevallig ook mijn favoriete songtitel:

Roze Olifant zei:

Ik vind dit soort tips altijd een beetje dubbel, ik weet dat ze deels kloppen (en ook vanuit doktoren en therapeuten gegeven geworden), maar mijn eigen ervaring is dat dit allemaal nou net precies NIET lukt als je heel depressief bent. Duizend keer achter elkaar horen dat je moet gaan wandelen (die 30% lijkt me sterk, mij doet wandelen heel weinig tijdens depressies, al doe ik het wel), meer moet sporten/bewegen, meer ritme en routine moet hebben, gezonder moet eten, proberen er van te genieten als niks lukt (HOE DAN, een verlamde geniet er ook niet van dat-ie zijn benen niet meer kan gebruiken en niemand gaat hem dat ook adviseren om dat te doen).

Klik om te vergroten...

Je reactie was niet voor mij bedoeld, maar omdat ik de OP ook wat tips had gegeven wilde ik toch nog even reageren.

Ben het wel met je eens dat de meeste tips nogal dubbel zijn en voor mensen die lijden aan zware depressies heel waarschijnlijk nauwelijks helpen. Ik reageerde omdat de OP aangaf hulp te hebben gezocht en nog regelmatig met vrienden op zaterdag gaat stappen. Kortom, hij is (vind ik) nog redelijk actief en voor deze mensen kunnen dit soort tips misschien nog wel nuttig zijn. En misschien motiveert het de OP iets anders te proberen wat goed bij hem past.

Bovendien ga ik er vanuit dat meer mensen deze berichten lezen en zou het iemand anders ook kunnen aanmoedigen actie te ondernemen. Dit viel me op bij een paar van mijn eigen topics. Ook dan heeft het simpelweg geven van tips wel degelijk nut vind ik.

Niet voor niets was trouwens mijn laatste opmerking dat therapie ook belangrijk is.

Roze Olifant zei:

Ik vind dit soort tips altijd een beetje dubbel, ik weet dat ze deels kloppen (en ook vanuit doktoren en therapeuten gegeven geworden), maar mijn eigen ervaring is dat dit allemaal nou net precies NIET lukt als je heel depressief bent. Duizend keer achter elkaar horen dat je moet gaan wandelen (die 30% lijkt me sterk, mij doet wandelen heel weinig tijdens depressies, al doe ik het wel), meer moet sporten/bewegen, meer ritme en routine moet hebben, gezonder moet eten, proberen er van te genieten als niks lukt (HOE DAN, een verlamde geniet er ook niet van dat-ie zijn benen niet meer kan gebruiken en niemand gaat hem dat ook adviseren om dat te doen).

Klik om te vergroten...

Ik denk dat vooral deze een (goedbedoelde maar) slechte benadering is.

Genezing begint juist vanuit een (diepe) erkenning van de realiteit, namelijk: dat je je níet oké voelt. Probéren te genieten, probéren je goed te voelen is al voorbij het feit van hoe het nu is willen komen.

En of je het nu mbv therapie of zonder aan wilt pakken, het is tenminste nodig eerst dat feit van je huidige gevoel onder ogen te komen.

Mindless zei:

Ik denk dat vooral deze een (goedbedoelde maar) slechte benadering is.

Genezing begint juist vanuit een (diepe) erkenning van de realiteit, namelijk: dat je je níet oké voelt. Probéren te genieten, probéren je goed te voelen is al voorbij het feit van hoe het nu is willen komen.

En of je het nu mbv therapie of zonder aan wilt pakken, het is tenminste nodig eerst dat feit van je huidige gevoel onder ogen te komen.

Klik om te vergroten...

Ik geloof niet dat het een slechte benadering is. Waarschijnlijk wel voor een persoon die alleen met therapie en medicatie een nog redelijk normaal bestaan kan opbouwen. Daar is deze benadering niet voor bedoeld. En de tips die hier besproken zijn zullen vroeg of laat ook onderdeel van een therapie worden.
Wandelen, meditatie of yoga, sport, dagboek bijhouden ,etc, etc.

De genezing waar jij op doelt is ook onderdeel van therapie. Jezelf en je situatie/problemen accepteren is de grondslag van alles. Verandering is niet mogelijk als je dat niet onder ogen ziet of wilt zien en begint met jezelf te accepteren.

Ik zit helaas in de diepste put van mijn leven. Het is zo extreem dat ik weinig hoop meer zie voor mijn toekomst. Ik heb vorig jaar truffels gedaan en het was een bijzondere ervaring. Ik heb nu de neiging om ze opnieuw te gebruiken, misschien een hoge dosis, om te zien of ik een ''epiphany'' ofzo kan krijgen waardoor ik weer nut in het leven zie.

Ik ben redelijk wanhopig. Therapie is afgewezen door mijn verleden van onsuccesvolle therapie en een ''onduidelijke hulpvraag''. Medicijnen krijg ik ook niet. Dit voelt als mijn laatste optie.

Dus, heeft iemand hier positieve ervaringen mee?

Je slecht voelen en truffels nemen is geen goede combinatie.

Toen ik gecrasht terug kwam uit oorlogsgebied heb ik eens truffels genomen. Echt geen aanrader. Heb doodsangsten gehad. Dacht dat iedere putdeksel een mijnbom was bv.

Niet doen is mijn advies

Tripzoeker zei:

Ik zit helaas in de diepste put van mijn leven. Het is zo extreem dat ik weinig hoop meer zie voor mijn toekomst. Ik heb vorig jaar truffels gedaan en het was een bijzondere ervaring. Ik heb nu de neiging om ze opnieuw te gebruiken, misschien een hoge dosis, om te zien of ik een ''epiphany'' ofzo kan krijgen waardoor ik weer nut in het leven zie.

Ik ben redelijk wanhopig. Therapie is afgewezen door mijn verleden van onsuccesvolle therapie en een ''onduidelijke hulpvraag''. Medicijnen krijg ik ook niet. Dit voelt als mijn laatste optie.

Dus, heeft iemand hier positieve ervaringen mee?

Klik om te vergroten...

Ookal heb ik er positieve ervaringen mee, raad ik het niet aan als je echt in een diepe put zit. Tenminste niet zonder (professionele) begeleiding of zonder een zeeeeer ervaren iemand die dicht bij je staat. Kans dat je het erger maakt is namelijk ook aanwezig.

Ik zou wanneer je erg diep zit dit toch nogmaals met een dokter bespreken en niet aan zelfmedicatie gaan beginnen.

Zelf heb ik 100den keren getript en ook voor zelfmedicatie, maar niet wanneer ik echt aan de grond zat of niet iemand die ik 100% vertrouw bij me in de buurt had. Op dit moment zit ik zelf ook nog niet lekker in me vel en ondanks ik weet dat het me vaak geholpen heeft, neem ik het nu ook niet omdat ik simpelweg niet sterk genoeg in me schoenen sta. En ik ben dus iemand die er veel ervaring mee heeft.

Maak voor jezelf de hulpvraag helder en ga opnieuw naar de dokter en wees volledig eerlijk over wat je voelt en wilt.

Tripzoeker zei:

Ik zit helaas in de diepste put van mijn leven. Het is zo extreem dat ik weinig hoop meer zie voor mijn toekomst. Ik heb vorig jaar truffels gedaan en het was een bijzondere ervaring. Ik heb nu de neiging om ze opnieuw te gebruiken, misschien een hoge dosis, om te zien of ik een ''epiphany'' ofzo kan krijgen waardoor ik weer nut in het leven zie.

Ik ben redelijk wanhopig. Therapie is afgewezen door mijn verleden van onsuccesvolle therapie en een ''onduidelijke hulpvraag''. Medicijnen krijg ik ook niet. Dit voelt als mijn laatste optie.

Dus, heeft iemand hier positieve ervaringen mee?

Klik om te vergroten...

Slechte combi. Hoe zit het met je alcohol- en drugsgebruik?

Tripzoeker zei:

Ik zit helaas in de diepste put van mijn leven. Het is zo extreem dat ik weinig hoop meer zie voor mijn toekomst. Ik heb vorig jaar truffels gedaan en het was een bijzondere ervaring. Ik heb nu de neiging om ze opnieuw te gebruiken, misschien een hoge dosis, om te zien of ik een ''epiphany'' ofzo kan krijgen waardoor ik weer nut in het leven zie.

Ik ben redelijk wanhopig. Therapie is afgewezen door mijn verleden van onsuccesvolle therapie en een ''onduidelijke hulpvraag''. Medicijnen krijg ik ook niet. Dit voelt als mijn laatste optie.

Dus, heeft iemand hier positieve ervaringen mee?

Klik om te vergroten...

Ik zou eerder aanraden om een lage dosis te nemen, als je het al gaat doen.

Ik ben wel eens tripsitter geweest bij een depressieve vriend, die toen niet zo'n denderende psychedelische ervaring had, maar wel even een paar uurtjes gewoon in het moment kon zijn en alle rationele beslommeringen even vergeten. Uiteindelijk was dat precies de ervaring die hij kon gebruiken.

In dat licht is een keertje mescaline doen misschien een beetje idee? Dat tripmiddel is niet zo in your face met nieuwe inzichten, maar geeft meer een sereen gevoel dat je op je plek bent. Dat kan wel fijn zijn om even te ervaren. Vanuit daar kun je dan de positieve spiraal weer proberen op te zoeken misschien.

Verder sluit ik me wel aan bij de anderen die zeggen dat depressieve gevoelens een belangrijke risicofactor zijn bij gebruik van psychedelica. De kans is zeer aanwezig dat je de depressieve gevoelens verder uitvergroot. En dan is je trip dus echt niet chill.

Bedankt voor jullie reacties.

Alcohol gebruik ik alleen met vrienden in het weekend, maar ook niet elk weekend. Drugs gebruik ik op het moment amper.

Ik heb echt al veel met de dokter gesproken en met een praktijk ondersteuner maar ze lijken met niet heel serieus te nemen. Ik heb liefdesverdriet omschreven en aangegeven dat er veel meer speelt wat hierdoor erg vergroot is. Maar ik blijf maar te horen krijgen dat ik moet wachten en dat ik me vanzelf beter zal voelen. Ik heb dat vertrouwen zeker niet. Ik voel me juist met de dag somberder.

Als jullie het niet aanraden dat moet ik het maar niet doen. Ik zit al op het randje, en als ik me nog slechter ga voelen dan vrees ik voor het einde.

Een hoge dosering zou ik ook niet aanraden. Zoals @Neo-Shulginist aangeeft is een lichte dosis misschien al wel voldoende om alle net even op een andere manier te kunnen bekijken.

Zo kun je hopelijk een tijdelijke mindset shift ervaren en merken dat je je wel anders kunt voelen, ookal is de situatie waarin je je bevind exact hetzelfde.

Houd je taai!

Trippen wanneer je je slecht voelt is echt de slechtste combi ever. Langere perioden slecht voelen ken ik als geen ander maar de sleutel tot beter voelen lag altijd bij mijzelf. Voeding, beweging, bezigheden, geen middelen en rust. Zo ben ik er ook altijd weer uitgekomen. Al is die circel heel lastig te doorbreken soms...heb wel btw veel gelezen over depressie en micro doseringen waar mensen baat bij hebben gehad.

Nog niet. Slechts één keer en dat was louter uit nieuwsgierigheid.

Het was maar een klein beetje, en toch voelde ik me goed en rustig.

Dus wie weet, ooit nog eens.

Tripzoeker zei:

Ik heb liefdesverdriet omschreven en aangegeven dat er veel meer speelt wat hierdoor erg vergroot is.

Klik om te vergroten...

Heb je het hele verhaal wel eens aan iemand verteld? Ik heb zelf toen ik jong was jarenlang met liefdesverdriet rondgelopen en dat was super klote. Het luchtte onwijs op om dit met een goede vriend te bespreken.

Je komt er wel weer bovenop. Er valt nog zo veel te beleven dat de moeite waard is.

Tripzoeker zei:

Ik heb echt al veel met de dokter gesproken en met een praktijk ondersteuner maar ze lijken met niet heel serieus te nemen. Ik heb liefdesverdriet omschreven en aangegeven dat er veel meer speelt wat hierdoor erg vergroot is. Maar ik blijf maar te horen krijgen dat ik moet wachten en dat ik me vanzelf beter zal voelen. Ik heb dat vertrouwen zeker niet. Ik voel me juist met de dag somberder.

Klik om te vergroten...

Een aantal tips voor je die misschien in het begin stom voelen maar die uiteindelijk zeker helpen:

• Ga buiten wandelen! Dat kan depressieve symptomen met wel 30% verminderen. Dan voel je je misschien nog steeds kut, maar dus al wel een stuk minder kut. Sporten is ook een goed idee.
• Zorg voor een stabiel slaapritme. Ook als je slecht hebt geslapen, ga op tijd uit bed, probeer overdag dingen te doen (ookal heb je er echt geen zin in), en ga 's avonds op tijd naar bed. Dit brengt structuur in je leven waardoor je meer tijd over hebt om te denken over de dingen die goed zijn voor je.
• Ga elke dag twee minuten voor de spiegel staan en geef jezelf complimentjes. In het begin zullen de positieve opmerkingen nogal gemaakt overkomen. Maar als je dit vaak doet dan wen je eraan. Met als positieve uitkomst dat je dus (onbewust) steeds meer went aan lieve dingen zeggen tegen jezelf.
• Eet vers en gezond, en bereid je maaltijden bij voorkeur ook zelf. Gezond eten heeft duidelijke impact op je humeur. Bovendien is eten klaarmaken een goede manier om jezelf even af te leiden van vervelende gedachten.
• Gun jezelf rust. Het is prima als even niks lukt. Probeer ervan te genieten, ook als dat niet echt gaat. Het allerergste wat je kunt doen is niks doen, en dan op jezelf gaan zitten haten dat je de hele tijd niks hebt zitten doen.

Verder zul je ook aan de slag moeten gaan met de shit die onder je depressieve gevoelens ligt. Je noemt al liefdesverdriet, dat is een duidelijke. Misschien helpt het om brieven te schrijven aan je ex waarin je je gevoelens opschrijft. Je hoeft die brieven niet op te sturen. Maar zo'n brief helpt wel om de gedachten te structureren en van je af te zetten.

Tripzoeker zei:

Maar ik blijf maar te horen krijgen dat ik moet wachten en dat ik me vanzelf beter zal voelen. Ik heb dat vertrouwen zeker niet. Ik voel me juist met de dag somberder.

Klik om te vergroten...

Deze tegenstelling kan trouwens ook kloppen. Statistisch gezien duren depressies meestal een half jaar of langer. Vaak is het eerste half jaar nodig om alleen maar te ontdekken wat er nou precies allemaal mis is. Dat is bij jou denk ik ook aan de hand. Het is goed dat je aan de bel hebt getrokken. Maar kennelijk heb je nog 'een onduidelijke hulpvraag'. Dit betekent dat je depressie nog in de kinderschoenen staat omdat je eerst nog beter moet achterhalen wat er nou precies allemaal niet zo lekker zit. In die periode kan je soms juist nog wat somberder worden. Probeer je tijdens die sombere momenten deze tijdlijn voor de geest te halen. Dat geeft de boel weer perspectief. Het is soms lastig om uit te vinden wat er nog allemaal mis is. Als het allemaal even niet meer gaat, probeer dan de bovenstaande tips! Echt waar, die werken om je even wat minder kut te laten voelen. En als je het vaak doet dan klim je over tijd weer langzaam in de positiviteitsladder.

Ik ben zelf ook een hele tijd depressief geweest na het voor de tweede keer stoppen met een studie. Op dat moment had ik het gevoel alsof alle hoop verloren was en het toch geen zin had om verder te gaan het leven (aan het einde ga je immers toch dood).

Ik ben een hele tijd in dat gedachtengoed blijven hangen en daardoor viel ik alleen maar verder de put in. Nu ik er op terug kijk vind ik het bijzonder dat ik mij in die periode zo slecht voelde, er is eigenlijk niet eens heel veel veranderd sinds toen maar op dit moment voel ik mij stukken beter.

Wat voor mij echt geholpen heeft is om stappen te blijven zetten die je leven vooruit helpen. Als je bijvoorbeeld weet dat je nog wat dingen moet doen of afhandelen, begin daar dan gelijk aan. Sporten helpt ook heel erg (dat was meestal mijn enigste positieve moment in de dag).

Wat ik dus eigenlijk probeer te zeggen is: zorg dat je niet bij de pakken neer gaat zitten, maar blijf ondernemen. Of dat nou klusjes afronden of met vrienden/vriendinnen afspreken is.

Tripzoeker zei:

Bedankt voor jullie reacties.

Alcohol gebruik ik alleen met vrienden in het weekend, maar ook niet elk weekend. Drugs gebruik ik op het moment amper.

Ik heb echt al veel met de dokter gesproken en met een praktijk ondersteuner maar ze lijken met niet heel serieus te nemen. Ik heb liefdesverdriet omschreven en aangegeven dat er veel meer speelt wat hierdoor erg vergroot is. Maar ik blijf maar te horen krijgen dat ik moet wachten en dat ik me vanzelf beter zal voelen. Ik heb dat vertrouwen zeker niet. Ik voel me juist met de dag somberder.

Als jullie het niet aanraden dat moet ik het maar niet doen. Ik zit al op het randje, en als ik me nog slechter ga voelen dan vrees ik voor het einde.

Klik om te vergroten...

Het zijn geen malse woorden die je hier zo op schrijft. Als je ‘vreest voor het einde’ wanneer je je nog slechter voelt dan lijkt mij dit een zeer serieus te nemen signaal voor de huisarts en overstijgt het de expertise van een praktijk ondersteuner.
Mijn advies: dring aan op een intake met een psycholoog en/of psychiater. Helaas werkt het nou eenmaal vaak zo in de Nederlandse zorg dat assertiviteit wordt beloond. Dus: kom voor je zelf op. Organiseer de juiste professionele hulp om jou heen. En als je je niet serieus genomen voelt door je huisarts, zorg voor een second opinion bij een andere. Desnoods wissel je. Doe wat nodig is. En laat alle drugs svp links van je liggen.

Damius zei:

Het zijn geen malse woorden die je hier zo op schrijft. Als je ‘vreest voor het einde’ wanneer je je nog slechter voelt dan lijkt mij dit een zeer serieus te nemen signaal voor de huisarts en overstijgt het de expertise van een praktijk ondersteuner.
Mijn advies: dring aan op een intake met een psycholoog en/of psychiater. Helaas werkt het nou eenmaal vaak zo in de Nederlandse zorg dat assertiviteit wordt beloond. Dus: kom voor je zelf op. Organiseer de juiste professionele hulp om jou heen. En als je je niet serieus genomen voelt door je huisarts, zorg voor een second opinion bij een andere. Desnoods wissel je. Doe wat nodig is. En laat alle drugs svp links van je liggen.

Klik om te vergroten...

Helemaal mee eens!

Het kan helpen om even het lijstje van kenmerken bij een depressie erbij te pakken, zodat je weet wat je precies moet opnoemen als je bij de huisarts bent.
Dus bijvoorbeeld: somber, nergens meer zin in, niet goed kunnen concentreren, piekergedachten, suïcidale gedachten (..).

De vraag is vervolgens of eerstelijns hulp voor jou voldoende is. Eerstelijns hulp is voor mensen met een specifiek ziektebeeld (bijvoorbeeld depressie). Je kunt dan bij veel psychotherapeuten terecht. Soms is er sprake van meerdere ziektebeelden tegelijkertijd (comorbiditeit), bijvoorbeeld als je depressief bent en een verslaving aan drugs hebt. In dat soort gevallen heb je wat meer complexe zorg nodig en dan moet je dus eerst doorverwezen worden naar een plek die je goed kan diagnosticeren, al dan niet in combinatie met een behandelplek waar ze gespecialiseerde behandelingen doen voor complexe aandoeningen.

Als ik zo je bericht lees dan zie ik nog geen aanwijzingen voor comorbiditeit. Dus terug naar de huisarts, je symptomen benoemen, zeggen dat je een depressie hebt en dat je doorverwezen moet worden naar eerstelijns zorg.
Overigens kan het even zoeken zijn voordat je een praktijk hebt gevonden die plek heeft, want praktijken hebben dikwijls een tijdelijke opnamestop. Dan moet je dus heel even verder kijken naar een plek waar je wel terecht kan. Soms kost dat wat tijd.